IV SA/Wa 2140/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi W. C., D. C. i M. C. wspólników [...] D.M.W. C. s.c. w N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za uzgodnienie usytuowania projektowanej sieci uzbrojenia terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących W. C., D. C. i M. C. wspólników [...] D.M.W. Ch. s.c. w N. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 2140/15 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania W. C., M. C. i D. C. wspólników spółki cywilnej G. uchylił decyzję Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie orzeczenia o wysokości opłaty za uzgodnienie usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu tj. usytuowania gazociągu i przyłączy gazowych położonych we wsi [...] gmina [...] przy ul. [...] na terenie działki [...] oraz w mieście L. w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie działki [...], w wysokości 255,00 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt pięć złotych) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń organu. Do Starosty L. wpłynął wniosek z dnia [...].01.2015r. o uzgodnienie usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. Przedmiotem uzgodnienia wynikającym z formularza złożonego wniosku była sieć gazowa zlokalizowana w [...] gm. [...] przy ul. [...] i w [...] przy ul. [...]. Starosta L. przeprowadził analizę załączonych do wniosku projektów i uznał, że uzgodnienie winno dotyczyć zarówno sieci jak i przyłączy gazowych uwidocznionych na mapie zasadniczej. Z datą [...].02.2015 r. wystawiony został przez Powiat L. Dokument Obliczenia Opłaty Nr [...] na kwotę 255,- zł, obejmujący kwotę 150,- zł za uzgodnienie sieci i kwotę 105,- zł za uzgodnienie przyłączy /w poz. 1 DOO pomyłkowo wpisano współczynnik korygujący LR = 0.7/. Wnioskodawcy dokonali przelewu kwoty 255,- zł na konto Powiatu L. za uzgodnienie projektowanej sieci gazowej czyli zgodnie z ww. DOO. W dniu [...].02.2015 r. przeprowadzono naradę koordynacyjną, której przedmiotem były "gazociągi i przyłącza gazowe" we wsi [...] gm. [...] i w [...] ul. [...]. Projekt uzyskał pozytywne uzgodnienie, co zawarto w Protokole z Narady Koordynacyjnej z dnia [...].02.2015 r. Nr [...]. W. C., reprezentujący wspólników spółki cywilnej, zwrócił się do Starosty L. w oparciu o treść art. 40f ustawy p.g.i k., o ustalenie opłaty w drodze decyzji administracyjnej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. Starosta L. po rozpatrzeniu wniosku orzekł o ustaleniu opłaty za uzgodnienie usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu w wysokości 255zł. Od decyzji tej odwołanie złożyli wnioskodawcy nie zgadzając się z ustaloną opłatą. Organ odwoławczy wskazał, że w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego w sposób wyraźny ustosunkowano się do koordynacji uzgadniania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. W art. 28b ust.1 postanowiono, że na naradach koordynacyjnych organizowanych przez starostę uzgadnia się sytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarach miast oraz w pasach drogowych na terenie istniejącej lub projektowanej zwartej zabudowy obszarów wiejskich. Art.28b ust.2 stanowi zaś , że uzgodnień na naradach koordynacyjnych nie stosuje się do przyłączy i sieci uzbrojenia terenu sytuowanych wyłącznie w granicach działki budowlanej. Organ stwierdził, że na wniosek inwestora lub projektanta sieci uzbrojenia terenu, podmiotu zarządzającego siecią uzbrojenia terenu lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta), uzasadniony w szczególności potrzebą wyeliminowania zagrożeń wynikających z możliwej kolizji między sytuowanymi na tym samym terenie sieciami uzbrojenia terenu, przedmiotem narady koordynacyjnej może być sytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarach innych niż wymienione w ust. 1, lub sytuowanie przyłączy /art.28b ust.4 ustawy pgik/. Z treści powyższych przepisów zdaniem organu wynika zatem, że unormowania zawarte w Prawie geodezyjnym i kartograficznym rozdzielają uzgodnienia sieci uzbrojenia terenu i uzgodnienia przyłączy. Graficzne przedstawienie usytuowania uzbrojenia terenu na w/w materiale kartograficznym jako projekt, stanowi integralną część wniosku o dokonanie koordynacji uzgodnienia uzbrojenia terenu. Interpretacja treści wniosku należy do starosty, do którego zadań należy także wystawienie Dokumentu Obliczenia Opłaty stosownej do dokonanej oceny zakresu uzgodnienia oraz uwzględniającej uregulowania zawarte w art.40b ustawy p.g.i k. oraz w załączniku do ustawy pt. "Wysokość stawek podstawowych w odniesieniu do odpowiednich jednostek rozliczeniowych, wysokość współczynników korygujących oraz zasady ustalania tych współczynników, a także szczegółowe zasady obliczania wysokości opłaty". Wysokość należnej opłaty oraz sposób jej wyliczenia utrwala się w Dokumencie Obliczenia Opłaty (art. 40e ustawy p. g i k). Organ wskazał, że jeżeli dojdzie do sporu dotyczącego wysokości należnej opłaty lub zakresu udostępnianych materiałów właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną /art. 40f ust. 1 ustawy p.g.i k./. Zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy p. g. i k. opłatę pobiera się przed udostępnieniem materiałów lub przed wykonaniem czynności o których mowa w art. 40b ust.l ustawy p.g.i k. t.j. m. in. za uzgodnienia usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. W ocenie organu z treści w/w przepisów wynika zatem, że wejście w spór w zakresie wysokości opłaty nie jest możliwe po przyjęciu Dokumentu Obliczenia Opłaty, jej uiszczeniu i zrealizowaniu czynności, o których mowa w art. 40b ust. 1 ustawy p.g.i k. Wskazują na to postanowienia ust. 2 i 3 w art. 40f ustawy p.g.i k., zgodnie z którymi wniesienie odwołania od decyzji wydanej w sprawie wysokości opłaty za udostępnienie materiału zasobu nie wstrzymuje udostępnienia tych materiałów, pod warunkiem uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej w zaskarżonej decyzji. Z przepisu tego wynika, że spór, o którym mowa w art. 40f ust.l ustawy p.g. i k. może powstać i być kontynuowany łącznie z wydaniem decyzji, także po uiszczeniu opłaty i udostępnieniu materiałów, jednakże dotyczy to tylko sytuacji określonej w art. 40a ust.l ustawy p.g.i k. W przypadku wykonania przez organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, po uiszczeniu przez wnioskodawcę opłaty, czynności, o których mowa w art. 40b ust. 1 ustawy p.g.i k., spór, o którym mowa w art. 40f ust.1 ustawy p.g.i k. nie będzie miał miejsca. W takiej sytuacji Organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie może wydać decyzji administracyjnej dotyczącej wysokości należnej opłaty w trybie w/w przepisu ustawy p.g. i k. W przedmiotowym postępowaniu Dokument Obliczenia Opłaty został wystawiony w dniu [...].02.2015 r. i ustalona w nim kwota została uiszczona przed przeprowadzoną w dniu [...].02.2015 r. naradą koordynacyjną tj. wykonaniem czynności określonej w art. 40b ust. 1 pkt 6 ustawy p.g.i k.. Decyzja Starosty L. w sprawie wysokości opłaty została wydana w dniu [...].04.2015 r., a zatem już po w/w zdarzeniach. Organ I instancji nie wziął pod uwagę, że stosownie do art. 41 b ust. 2 p.g.i.k wpływy ze sprzedaży map, danych z ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów i informacji z zasobów powiatowych, a także z opłat za czynności związane z prowadzeniem tych zasobów i uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu są dochodami własnymi budżetu powiatu. W art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2013. 885 j.t.) ustawodawca sprecyzował pojęcie "nieopodatkowanych należności budżetowych" o charakterze publicznoprawnym. W myśl tego przepisu środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są między innymi: dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (pkt 7), pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa (pkt 8). Zgodnie z treścią art.67 powołanej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, /a do takich należą należności określone w art. 41b ust.2 i 2a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne/, nieuregulowanych ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm). W sprawach regulowanych przez ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zakresie należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego organem I instancji jest wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa, a organem odwoławczym - samorządowe kolegium odwoławcze /art. 61 ust 1 pkt 2, ust 2 i ust. 3 pkt 4/. Organ uznał zatem, że decyzja Starosty Legionowskiego orzekająca o wysokości poniesionej już opłaty za wykonaną czynność określoną w art. 40 b ust.1 ustawy p.g.i k., w istocie dotyczy rozstrzygnięcia o ewentualnej nadpłacie /lub jej braku/ i jest obarczona wadą właściwości rzeczowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli W. C., M. C. i D. C. wspólnicy spółki cywilnej G. zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 b ust.1 i art.40f ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną ich wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania z uwagi na brak merytorycznego rozpoznania sprawy, wnosząc o jej uchylenie i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w decyzji nie rozstrzygnięto czy działanie organu pierwszej instancji jest zgodne z przepisami art. 28b ust. 1 wskazanej ustawy, przy uwzględnieniu ustawowej definicji sieci uzbrojenia terenu zawartej w art. 2 ust. 11 ustawy. Organ pierwszej instancji zdaniem skarżących dokonał niewłaściwej oceny wniosku, nie zaliczając przyłączy do sieci uzbrojenia terenu, nie uwzględniając legalnej definicji sieci uzbrojenia terenu. Przyłącze gazowe jest urządzeniem podziemnym, a tym samym siecią uzbrojenia terenu w świetle regulacji ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wniosek powinien zostać rozpatrzony przez starostę łącznie jako sieć uzbrojenia terenu jednego rodzaju, z wniesioną należną opłatą za uzgodnienie, wynoszącą tylko 150 zł. Wskazali, że poprzez nielogiczne i niejasne zinterpretowanie art. 40f ustawy organ II instancji doprowadził jedynie do wydłużenia rozstrzygnięcia, zamiast do udzielenia jednoznacznej odpowiedzi, przez co podważa zaufanie obywatela do Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego narusza przepisy prawa, w sposób który miał wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej wykładni art. 40f ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2015, nr 520 wywodząc, że: - z uwagi na uiszczenie przez skarżącego opłaty określonej przez organ w Dokumencie Obliczenia Opłaty i wykonanie czynności uzgodnienia usytuowania sieci gazowej, spór co do wysokości opłaty nie może mieć miejsca, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji w sprawie jej wysokości, - wskazując, że organem odwoławczym właściwym w niniejszej sprawie jako dotyczącej ewentualnej nadpłaty zakresie należności stanowiących dochody budżetu powiatu jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nieprawidłowa wykładnia przepisu prawa materialnego doprowadziła do braku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy właściwy w niniejszej sprawie, a więc również do naruszenia przepisu prawa procesowego (art. 138 § 2 K.p.a). W pierwszej instancji decyzja została wydana w dniu [...] kwietnia 2015 r., a więc już po wejściu w życie nowelizacji ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dokonanej ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 897 – dalej powoływana jako "ustawa z dnia 5 czerwca 2014 r." lub "ustawa nowelizująca"). Zmiana stanu prawnego wywołana wskazaną nowelizacją nastąpiła z dniem 12 lipca 2014 r. (art. 16 ustawy nowelizującej). Zakres nowelizacji dotyczył m.in. odpłatnego udostępniania materiałów zasobu geodezyjnego i kartograficznego, pobierania opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, a także określenia formy prawnej i organu właściwego do ustalania tych opłat. W stanie prawnym obowiązującym przed nowelizacją z dnia 5 czerwca 2014 r., opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, jako niepodatkowe należności o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu art. 60 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157 poz. 1240 z późn. zm., dalej jako "f.p." lub "ustawa o finansach publicznych"), ustalane były w drodze decyzji wydawanych na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z powołanym przepisem, organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są odpowiednio – wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa. Natomiast organami odwoławczymi od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez te organy – są samorządowe kolegia odwoławcze (art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy o finansach publicznych). Podkreślić przy tym należy, że zarówno art. 61 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, jak i art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659), zawierają zastrzeżenie, że należy je stosować "o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej". Tym samym właściwość samorządowych kolegiów odwoławczych, jako organów odwoławczych w omawianych sprawach nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana. Ustawa z dnia 5 czerwca 2014 r. zmieniająca ustawę Prawo geodezyjne i kartograficzne wprowadziła przepis szczególny dotyczący opłat pobieranych przez organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, co wyklucza dalsze stosowanie w tym zakresie regulacji ogólnej wynikającej z przepisu ustawy o finansach publicznych. Według dodanego art. 40f ust. 1 p.g.i.k., w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. Zgodnie zaś z art. 6a ust. 1 p.g.i.k., Służbę Geodezyjną i Kartograficzną stanowią: 1) organy nadzoru geodezyjnego i kartograficznego: a) Główny Geodeta Kraju, b) wojewoda wykonujący zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jako kierownika inspekcji geodezyjnej i kartograficznej, wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie; 2) organy administracji geodezyjnej i kartograficznej: a) marszałek województwa wykonujący zadania przy pomocy geodety województwa wchodzącego w skład urzędu marszałkowskiego, b) starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego. Starosta do którego zadań należy pobieranie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne pozostał więc organem właściwym w sprawach dotyczących opłat jako organ pierwszej instancji, a kompetencję organu wyższego stopnia do rozpatrywania odwołań od decyzji w przedmiocie opłat przejął organ właściwy według przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a zatem wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. W związku z tą zmianą samorządowe kolegia odwoławcze utraciły dotychczasową ogólną kompetencję organu wyższego stopnia na podstawie ustawy o finansach publicznych. Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji pochodzi od organu uprawnionego (właściwego). Została bowiem wydana na podstawie norm kompetencyjnych określonych w art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. "b" w związku z art. 40f ust. 1 p.g.i.k., które określają szczegółową treść i formę prawną działania tego organu w dziedzinie administracji, jaką jest geodezja i kartografia. Nie budzi również wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu decyzji, to [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jest organem właściwym do merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji Starosty. Zaprezentowane stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2015 r., w sprawie sygn. I OW 226/14 oraz w postanowieniu z 24 listopada 2015 r., w sprawie sygn. I OW 149/15. Na marginesie tylko należy zauważyć niezrozumiały brak konsekwencji organu wydającego zaskarżoną decyzję, który twierdząc, że nie jest organem właściwym, a więc upoważnionym do rozpatrzenia odwołania i rozpoznania tej sprawy, zamiast odpowiednio do zaprezentowanego stanowiska przekazać sprawę właściwemu w jego ocenie organowi wyższego stopnia, wydaje decyzję kasatoryjną, działając tym samym jako organ odwoławczy. Zupełnie nieuprawniona jest ocena organu, że w przedmiotowej sprawie organ służby geodezyjnej i kartograficznej nie był uprawniony do wydania decyzji administracyjnej w sprawie opłaty, gdyż nie jest możliwe na gruncie art. 40f ustawy wdanie się w spór co do opłaty za wykonanie czynności po uiszczeniu opłaty i wykonaniu czynności. Stosownie do treści art. 40f ust. 1 ustawy nie może być wątpliwości, że spór może dotyczyć zarówno tylko zakresu udostępnianych materiałów, tylko wysokości należnej opłaty, jak też równocześnie zakresu udostępnianych materiałów i wysokości należnej za nie opłaty. Według przytaczanego już art. 40b ust. 1 ustawy p.g.i.k. opłaty pobierane są także za czynności, w tym za uzgadnianie usytuowania projektowanej sieci uzbrojenia terenu, a zatem ich ustalona przez organ wysokość może być przedmiotem sporu i przedmiotem decyzji. O ograniczeniu prawa podmiotu wnoszącego o dokonanie przez organ czynności uzgodnienia usytuowania projektowanej sieci do ustalenia w drodze decyzji wysokości należnej opłaty nie może stanowić treść ust. 2 tego przepisu, odnosząca się wprost do ustalenia wysokości opłaty za udostępnienie materiałów zasobu. Przepis ten stanowi, że wniesienie odwołania od takiej decyzji nie wstrzymuje udostępnienia materiałów, pod warunkiem uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej w zaskarżonej decyzji. Oznacza więc tyle, że organ może wydać wnioskodawcy materiały z zasobu geodezyjnego i kartograficznego w sytuacji, gdy mimo wniesionego odwołania od wydanej decyzji wnioskodawca zdecyduje się uiścić opłatę w wysokości w niej ustalonej. Takiego rozwiązania ustawodawca nie przewidział więc dla wnioskującego o dokonanie czynności, co powoduje, że wnioskodawca musi liczyć się ze wstrzymaniem wykonania przez organ czynności o którą wnosił, w sytuacji gdy złoży odwołanie od decyzji ustalającej opłatę za jej wykonanie. Wniesienie odwołania od decyzji w tym przypadku powoduje wstrzymanie jej wykonania. W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że spór o wysokość należnej opłaty został zainicjowany w dniu [...].02.2015 r., a więc zanim czynność została wykonana przez organ, jednak po uiszczeniu ustalonej przez organ opłaty. Organ miał więc obowiązek rozstrzygnąć sprawę wysokości opłaty za czynność przed jej wykonaniem, a w przypadku wniesienia odwołania powstrzymać się od wykonania czynności. Ze względu na treść art. 40 d ust. 3 w/w ustawy ustanawiającego zasadę, że opłatę pobiera się przed udostępnieniem materiałów zasobu lub przed wykonaniem czynności nie można czynić zarzutu wnioskodawcy, że mimo iż nie zgadzał się z wysokością opłaty ustalonej przez organ w Dokumencie Obliczenia Opłaty, uiścił ją i wystąpił o wydanie decyzji w tym przedmiocie. Organ pierwszej instancji zadecydował jednak o wykonaniu czynności, mimo, że nie rozstrzygnął jeszcze w decyzji sprawy wysokości należnej opłaty. Z uwagi na nieprawidłowe działanie organu brak jest jednak podstaw do twierdzenia, że spór co do wysokości opłaty nie powinien być rozstrzygnięty, zwłaszcza że wnioskodawca złożył odwołanie od wydanej decyzji ustalającej wysokość opłaty. W przypadku, gdyby w wyniku rozpatrzenia odwołania wysokość ustalonej w decyzji opłaty uległa zmniejszeniu zastosowanie znajdzie art. 40 f ust. 3 zgodnie z którym ewentualna nadpłata podlega zwrotowi. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zobowiązany był do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy. Dodatkowo należy wskazać, że organ nieprawidłowo określił wnioskodawcę w uzasadnieniu decyzji posługując się nazwą Firma G.. Błędu tego sąd nie potraktował jednak jako rażącego naruszenia prawa będącego wynikiem skierowania decyzji do podmiotu nieistniejącego, gdyż użyta nazwa pod którą wspólnicy spółki cywilnej będący stroną w niniejszej sprawie prowadzą działalność nie jest wyłącznie nazwą finezyjną, "oderwaną" od tych podmiotów, bowiem wskazuje inicjały imion tych osób i nazwisko. To zaś w ocenie sądu, w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji tego błędu nie zawierała, a decyzja organu odwoławczego została prawidłowo doręczona pozwala przyjąć, że podmiotem decyzji była strona tego postępowania. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.