II SA/Gl 423/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Gminy S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków 1. uchyla zaskarżony akt i orzeka, iż nie podlega on wykonaniu w całości; 2. zasądza na rzecz skarżącej Gminy kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Miejska w S., działając na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j.: Dz. U. 2006, Nr 123, poz. 858, z późn. zm.), w związku z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 594 z późn. zm. zwanej dalej u.s.g.) odmówiła zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres od dnia 18 lutego 2015 r. do dnia 17 lutego 2016 r. opracowanych przez "A" Sp. z o.o. jako sprzecznych z art. 1, art. 21 ust. 1, art. 20 ust. 4 pkt 3, art. 20 ust. 4 pkt 1 wyżej przywołanej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz § 2 pkt 8, § 3 pkt 1 lit. b, § 6 pkt 1 lit. a i b, § 8 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. 2006, Nr 127, poz. 886). W uzasadnieniu do projektu ww. uchwały stwierdzono, iż zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków Prezydent Miasta zobowiązany był do sprawdzenia czy przedłożone przez "A" Sp. z o.o. taryfy opracowane są zgodnie z przepisami tejże ustawy oraz do weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy pod względem celowości ich ponoszenia. W wyniku dokonanej weryfikacji Prezydent Miasta Sosnowca stwierdził, że taryfy są sprzeczne z przepisami prawa. Poniesienie bowiem kosztów zakupu sieci uwzględnione w taryfach w zaproponowanej wysokości w opinii Rady po pierwsze nie pozwala uznać tych kosztów za celowe, bowiem zgodnie z § 2 pkt 8 ww. Rozporządzenia Ministra Budownictwa "koszty uzasadnione to koszty określone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na podstawie ustawy i niniejszego rozporządzenia, przy zachowaniu należytej staranności zmierzającej do ochrony interesów odbiorców i minimalizacji kosztów niezbędnych do wykonania zadań wynikających z ustaw", po drugie zaś wprost narusza wyrażoną w § 3 pkt 1 lit. b ww. Rozporządzenia zasadę, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w sposób zapewniający ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Wzrost cen w stosunku do obecnie stosowanych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne taryf wynosi: 33,19% dla ceny 1 m3 dostarczanej wody (tj. z ceny 4,52 zł/m3 do ceny 6,02 zł/m3) oraz 27,83% dla ceny 1 m3 odprowadzanych ścieków (tj. z ceny 5,75 zł/m3 do ceny 7,35 zł/m3). W uzasadnieniu wskazano także, iż w taryfach do kosztów prognozowanych przyjęto nadto niewłaściwą cenę wody zakupionej w GPW S.A., co jest niezgodne z art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy oraz z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zaakcentowano też, że Wieloletni Plan Rozwoju i Modernizacji Urządzeń zawiera pozycje niezgodne z art. 21 ust. 1 ustawy. W związku z tym koszty, o których mowa w art. 20 pkt. 4 ust. 3 ustawy, czyli "koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych, na podstawie planów, o których mowa w art. 21 ust. 1" nie zostały prawidłowo określone. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność ww. uchwały w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków jako sprzecznej z art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W uzasadnieniu Wojewoda [...] omówił nieprawidłowości, jakimi jego zdaniem, obarczona jest ww. uchwała. Wskazał, że jedyną przesłanką uprawniającą radę gminy do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzania ścieków jest sporządzenie taryf niezgodnie z przepisami. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że norma zawarta w art. 24 ust. 5 ustawy ma charakter blankietowy. W konsekwencji podjęcie przez radę gminy uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf musi łączyć się z jednoczesnym stwierdzeniem, jaki przepis prawa taryfa ta narusza. Podstawę prawną do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia stanowi wobec powyższego nie tylko przepis art. 24 ust. 5 ustawy, ale także wymagający współzastosowania inny przepis lub przepisy, których naruszenie świadczy o sporządzeniu taryf niezgodnie z przepisami (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 312/08). Rada Miejska w S., uznając blankietowy charakter przepisu art. 24 ust. 5 ustawy, w § 1 kwestionowanej uchwały enumeratywnie wskazała przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz rozporządzenia Ministra Budownictwa w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, których naruszenie przez wnioskodawcę upoważnia Radę do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzeniu taryf. W punkcie 1 "Merytorycznego uzasadnienia do projektu uchwały" wyjaśniono, że "poniesienie kosztów zakupu sieci uwzględnione w taryfach w zaproponowanej wysokości, w opinii Rady nie pozwala uznać tych kosztów za celowe." Rada Miejska w S. uznała zatem, że przedkładając wniosek taryfowy przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne określiło koszty wynikające z zakupu sieci, uwzględnione w taryfach bez zachowania należytej staranności zmierzającej do ochrony interesów odbiorców i minimalizacji kosztów niezbędnych do wykonywania zadań wynikających z ustaw. Nie wyjaśniła jednak na czym ta niezgodność polegała. Organ nadzoru jest natomiast w posiadaniu pisma "A" Sp. z o.o. w S., w którym Przedsiębiorstwo odnosi się do wszystkich sformułowanych przez Radę Miejską w S. zarzutów, będących podstawą odrzucenia taryf. Z wyjaśnień Prezesa Zarządu Spółki wynika również, iż wszystkie fakty podane w piśmie Zarządu Spółki są doskonale znane organom Miasta Sosnowca. W związku z powyższym zachodzi pytanie, czy przed podjęciem uchwały o odrzuceniu taryf Rada Miejska w S. brała pod uwagę wszystkie wyjaśnienia Przedsiębiorstwa. Organ nadzoru stoi na stanowisku, że podjęcie uchwały w sprawie odrzucenia taryf powinno być uzasadnione w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości, że naruszenia przepisów, dające prawo do podjęcia uchwały, na podstawie art. 24 ust. 5 w istocie miały miejsce. W przypadku zarzutu zawartego w punkcie 1 uzasadnienia takiej pewności nie ma, gdyż Rada sformułowała zarzut w sposób ogólnikowy, bez odniesienia się do realiów konkretnej sprawy. Podobne zastrzeżenia organu nadzoru dotyczą punktu 2 uzasadnienia, zgodnie z którym został naruszony § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia, poprzez naruszenie zasady, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje taryfę w sposób zapewniający ochronę przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Jako przykład podano, że wzrost cen w stosunku do obecnie stosowanych wynosi: 33,19% dla ceny 1 m3 dostarczanej wody, 27,83% dla ceny 1 m3 odprowadzanych ścieków. Rada Miejska w S. uznała, że podane wzrosty stawek są nieuzasadnione, nie podając jednak żadnych argumentów potwierdzających tę tezę, uznając najprawdopodobniej, że sama skala wzrostów o tym przesądza. Rada nie odniosła się również do wyjaśnień Przedsiębiorstwa, w którym są podane konkretne argumenty, które w przekonaniu Przedsiębiorstwa uzasadniają wzrost stawek. Kolejny zarzut Rady Miejskiej w S., stanowiący w przekonaniu Rady naruszenie przepisu 20 ust. 4 pkt 1 ustawy oraz § 8 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia, sprowadza się do uznania, iż przy zakupie wody od "B" S.A. przyjęto niewłaściwą cenę wody. Z wyjaśnień zawartych w piśmie Zarządu Przedsiębiorstwa wynika jednak, iż nie miało to miejsca. Rada Miejska w S. nie odniosła się do wyjaśnień Przedsiębiorstwa, które były jej znane. Ostatni z zarzutów Rady Miejskiej w S. dotyczy niezgodności Wieloletniego Planu Rozwoju i Modernizacji Urządzeń z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy. Jak stwierdza Rada koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 3 ustawy, czyli koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych, na podstawie planów, o których mowa w art. 21 ust. 1 nie zostały prawidłowo określone. W opinii Rady Miejskiej w S. naruszenie polega na błędnej kalkulacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 3 ustawy, które powinny być kalkulowane w oparciu o wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. Z wyjaśnień nadesłanych jednak przez "A" Sp,. z o.o. w S. wynika, że złożyło ono w dniu [...] r. wniosek o zatwierdzenie przez Radę "Wieloletniego plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych na lata [...] " i do dnia [...] r. Rada nie podjęła stosownej uchwały, co oznacza, że na mocy art. 21 ust. 6 ustawy przedłożony plan stanowi podstawę do określenia i jednorazowego zatwierdzenia taryf. Reasumując powyższe rozważania organ nadzoru stoi na stanowisku, iż uchwała Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. Rada, w opinii organu nadzoru, nie wykazała, że taryfy zostały sporządzone niezgodnie z prawem, zaś zarzuty przedstawione w uzasadnieniu są ogólnikowe, i nie odnoszą się do tej, konkretnej sprawy. Wojewoda [...] podkreślił następnie, że w swych rozważaniach oparł się na wyjaśnieniach uzyskanych od "A" Sp. z o.o. w S. i zawartych w piśmie z dnia [...] r., uznając, że wszystkie fakty i wyjaśnienia w piśmie zawarte są doskonale znane Radzie Miasta S.. Organ nadzoru analizował również protokół z sesji Rady Miasta S. jednakże z jego treści nie wynika, by Rada w trakcie obrad szerzej omawiała naruszenia prawa w treści taryfy przedstawionej przez "A" Sp. z o.o. Tym samym przedmiotową uchwałę należy uznać za wadliwą, co czyni stwierdzenie jej nieważności w całości uzasadnionym i koniecznym. Pismem z dnia [...] r. Rada Miejska w S. - Gmina S. reprezentowana przez r. pr. A.K-S wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...]wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucono: 1) naruszenie art. 9, art. 10 i art. 77 k.p.a., w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g., poprzez uniemożliwienie skarżącej udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały; 2) naruszenie art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały; 3) naruszenie art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 1, 21 ust. 1, art. 20 ust. 4 pkt 3, art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy oraz w zw. z § 2 pkt 8, § 3 pkt 1 lit. b, § 6 pkt 1 lit. a i b, § 8 ust. 1 pkt 4 ww. Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa bowiem Rada Miejska w S. nie wykazała, że taryfa Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Sp. z o.o. została sporządzona niezgodnie z prawem, zaś zarzuty przedstawione w uzasadnieniu są ogólnikowe i nie odnoszą się do tej, konkretnej sprawy; 4) naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i stwierdzenie poprawności wniosku taryfowego opracowanego przez "A"Sp. z o.o. W uzasadnieniu skargi, rozwijając ww. zarzuty, w tym cytując odnośne orzeczenia sądów administracyjnych, pełnomocnik Rady wskazała m.in., iż organ nadzoru pismem z dnia [...]., doręczonym w systemie e-puap w dniu 24 lutego 2015 r. o godzinie 16:34, zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności przekazanej uchwały. W zawiadomieniu organ wskazał, że skarżącej przysługuje prawo złożenia wyjaśnień w sprawie, a termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego upływa z dniem 1 marca 2015 r. Jednakowoż już w dniu 26 lutego 2015 r. o godzinie 15:32 w systemie e-puap Wojewoda [...] doręczył skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Tym samym organ nie czekając na złożenie wyjaśnień przez skarżącą po upływie de facto jednego dnia od doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania wydał rozstrzygnięcie nadzorcze. Wobec tego zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego nie miało na celu przeprowadzenia merytorycznego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, lecz jedynie spełnienie warunku formalnego związanego z tym postępowaniem, którego brak mógłby być oceniony jako jego wadliwość. Ponadto organ nadzoru nie umożliwił skarżącej zapoznania się z zarzutami przedstawionymi w wyjaśnieniach "A" Sp. z o.o. nadesłanych organowi. Wskazane wyżej okoliczności potwierdzają zarzut naruszenia art. 9, art. 10 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g. Naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem organ nadzoru nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym. Ponadto brak możliwości wypowiedzenia się strony skarżącej co do zebranych dowodów i materiałów spowodował, że Wojewoda oparł zaskarżone rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym. Motywując zasadność uchwały w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf pełnomocnik wskazała że w taryfach w zakresie kosztów prognozowanych przyjęto niewłaściwą cenę wody zakupionej z "C" S.A.. W taryfach Przedsiębiorstwo przyjęło zakup wody z "C" S.A. w ilości 364 145 m3 po 2,25 zł/m3 zamiast po 2,19 zł/m3. Zgodnie z § 1 aneksu do umowy nr [...] "C" S.A. w okresie od dnia [...] r. cena za każdy 1m3 zakupionej wody wynosi 2,25 zł plus podatek VAT, która to cena jest ceną podstawową. Jednakże w przypadku zrealizowania w okresie od dnia [...] roku zakupu wody na poziomie 353 000 m3 od ceny 2,25 zł miał być udzielany upust w wysokości 0,06 zł netto za każdy 1 m3 zakupionej wody. Pełnomocnik podtrzymała zarzut Rady, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek określenia kosztów z zachowaniem należytej staranności zmierzającej do ochrony interesów odbiorców i minimalizacji kosztów niezbędnych do wykonania zadań wynikających z ustawy. Tymczasem sporne taryfy przewidywały wzrost cen o 33,19% dla ceny 1 m3 dostarczanej wody oraz 27,83% dla ceny 1m3 odprowadzanych ścieków. Podkreśliła też, że w taryfach zostały nieprawidłowo uwzględnione koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych w zakresie wykonania nowego przyłącza do budynku [...] przy ul. [...], a wynikające z Wieloletniego Planu Rozwoju i Modernizacji Urządzeń na rok [...] Przyłącza nie są bowiem urządzeniami zgodnie z art. 2 ustawy. Natomiast na prognozę wartości amortyzacji oraz podatku od nieruchomości wpływa poziom inwestycji zaplanowanych na [...] r. w Wieloletnim Planie Rozwoju i Modernizacji Urządzeń. Zdaniem Rady Miejskiej w S. w rozstrzygnięciu nadzorczym nie wykazano istotnej sprzeczności z prawem zakwestionowanej uchwały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując zawartą w rozstrzygnięciu nadzorczym argumentację. Dodatkowo zaakcentował, że fakt wydania rozstrzygnięcia nadzorczego 2 dni po wydaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego nie może stanowić przyczyny jego uchylenia oraz rażącego naruszenia przez organ nadzoru przepisów postępowania. Przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. do postępowania nadzorczego prowadzonego przez właściwy organ nadzoru, w tym również zasad ogólnych określonych w art. 6 - 16 k.p.a., a w szczególności zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Stosowanie to ma więc charakter odpowiedni, co oznacza, że nie zawsze odpowiednie przepisy znajdą zastosowanie, bądź też ich zastosowanie wymagać będzie pewnej modyfikacji. Przykładowo nie można przyjąć, iż zasada prawdy obiektywnej znajduje zastosowanie w postępowaniu nadzorczym w pełnym zakresie. Zdaniem Wojewody skarżący dokonuje pewnego przekłamania, twierdząc, że organ nadzoru w przedmiotowej sprawie oparł zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze na niepełnym materiale dowodowym. Organ nadzoru, badając przedmiotową uchwałę, wystąpił bowiem do Prezydenta Miasta, w trybie art. 88 u.s.g., pismem z dnia [...] r. z prośbą o informację - kiedy (data) Przedsiębiorstwo złożyło wniosek o zatwierdzenie taryf. Pozostałe dokumenty - a więc sama uchwała, wraz z załączonym do niej merytorycznym uzasadnieniem oraz protokół z sesji Rady Miejskiej w S., dostępny na stronach BIP Miasta - były wystarczające do stwierdzenia zaistniałych uchybień. W okolicznościach niniejszej sprawy zatem nawet gdyby doszło do naruszenia przez organ nadzoru przepisu art. 10 k.p.a - to nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem składu orzekającego skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] musiała zostać uwzględniona albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie z kolei do art. 148 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt, przywołany przepis nie przewiduje bowiem w sytuacji stwierdzenia niezgodności rozstrzygnięcia nadzorczego z prawem innego rozstrzygnięcia. Podkreślić nadto należy, iż w literaturze powszechnie przyjmuje się, że podstawą do uchylenia tego aktu winno być każde naruszenie prawa, bez względu na jego materialnoprawny lub procesowy charakter – por. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s.466; A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 341. W szczególności podstawę taką stanowić powinno stwierdzenie, iż organ nadzorczy, poprzez błędną interpretację norm prawnych wadliwie zakwestionował legalność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego bądź też sformułował swoje zarzuty w sposób nieprecyzyjny, nie pozwalający na kontrolę prawidłowości kierujących organem nadzoru motywów i poprawności podjętego przezeń rozstrzygnięcia. Sąd podkreśla nadto, że w odróżnieniu od spraw, w których przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy, którą tym samym Sąd uprawniony jest i zobligowany skontrolować, w niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest jedynie rozstrzygnięcie nadzorcze. W konsekwencji Sąd nie jest władny dokonać samodzielnej oceny formalnej i merytorycznej prawidłowości uchwały, winien bowiem jedynie zbadać i ocenić prawidłowość podjętego przez Wojewodę [...]ego rozstrzygnięcia nadzorczego. Przystępując do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż formułując w osnowie rozstrzygnięcia nadzorczego zarzuty w stosunku do poszczególnych postanowień przedmiotowej uchwały Wojewoda [...] uznał ją za sprzeczną z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Jak bowiem wskazał jedyną przesłanką uprawniającą radę gminy do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf jest ich sporządzenie niezgodnie z przepisami. Odmawiając zatwierdzenia taryf rada musi zatem wykazać jakie przepisy zostały naruszone i na czym naruszenie to polegało. Zdaniem Wojewody analiza zarówno samej uchwały enumeratywnie wyliczającej naruszone wg Rady Miejskiej w S. przy sporządzaniu taryf normy, jak też opisowe "Merytoryczne uzasadnienie do projektu uchwały" nie wskazują w sposób dostateczny przesłanek odmowy zatwierdzenia taryf. Innymi słowy organ nadzoru nie zarzuca Radzie, iż uchwała nie posiada uzasadnienia lecz, że jest ono niewystarczające. Zdaniem Wojewody nie jest bowiem przekonujące twierdzenie zawarte w uzasadnieniu, iż poniesienie kosztów zakupu sieci uwzględnione w taryfach w zaproponowanej wysokości, w opinii Rady nie pozwala uznać tych kosztów za celowe, Organ nadzoru uważa, że zarzut dotyczący niecelowości kosztów przedstawionych przez Przedsiębiorstwo powinien zostać sformułowany w oparciu o wszystkie przedłożone przez Przedsiębiorstwo materiały i wyjaśnienia. Organ nadzoru jest zaś w posiadaniu pisma Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A Sp. z o.o. w S., w którym Przedsiębiorstwo odnosi się do wszystkich sformułowanych przez Radę Miejską w S. zarzutów, będących podstawą odrzucenia taryf. W związku z powyższym zachodzi pytanie, czy przed podjęciem uchwały o odrzuceniu taryf Rada Miejska w S. brała pod uwagę wszystkie wyjaśnienia Przedsiębiorstwa. Podobne zastrzeżenia organu nadzoru dotyczą punktu 2 uzasadnienia, zgodnie z którym został naruszony § 3 pkt 1 lit. b wyżej przywołanego Rozporządzenia, poprzez naruszenie zasady, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje taryfę w sposób zapewniający ochronę przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Wzrost cen w taryfach w stosunku do obecnie stosowanych wynosi zaś 33,19% dla ceny 1 m3 dostarczanej wody i 27,83% dla ceny 1 m3 odprowadzanych ścieków. W ocenie organu nadzoru w analizowanym przepisie kluczowe znaczenie ma słowo "nieuzasadniony". Rada Miejska w S. uznała, że podane wzrosty stawek są nieuzasadnione, nie podając argumentów potwierdzających tę tezę. Kolejny zarzut Rady Miejskiej w S. wobec Przedsiębiorstwa, sprowadza się do uznania, iż przy zakupie wody od [...] S.A. przyjęto niewłaściwą cenę wody. Z wyjaśnień zawartych w piśmie Zarządu Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Sp. z o.o. w S. wynika jednak, iż nie miało to miejsca. Ostatni z zarzutów Rady Miejskiej w S. dotyczy niezgodności Wieloletniego Planu Rozwoju i Modernizacji Urządzeń z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy. Zdaniem Wojewody z wyjaśnień nadesłanych przez "A" Sp. z o.o. w S. wynika, że złożyło ono wniosek o zatwierdzenie przez Radę "Wieloletniego plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych na lata [...] " i do dnia [...] r. Rada nie podjęła stosownej uchwały, co oznacza, że przedłożony plan stanowi podstawę do określenia i jednorazowego zatwierdzenia taryf. Reasumując organ nadzoru stanął na stanowisku, iż uchwała Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] r. została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. Rada nie wykazała bowiem, że taryfy zostały sporządzone niezgodnie z prawem, zaś zarzuty przedstawione w uzasadnieniu są ogólnikowe, i nie odnoszą się do tej konkretnej sprawy. Zdaniem Sądu sformułowane w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzuty ogólnikowości nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Merytoryczne uzasadnienie projektu uchwały, opierające się w znacznej mierze na zawartej w aktach, obszernej i wyczerpującej "Weryfikacji" wniosku sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego, zawierają bowiem zarzuty konkretnie sformułowane, operujące liczbami i wyliczeniami. To czy zarzuty te są trafne czy też nie, stanowi odrębną kwestię jednak nie można zarzucić im (zwłaszcza w odniesieniu do ceny 1 m3 wody) ogólnikowości. Wojewoda nie podważył natomiast skutecznie zarzutów tych co do meritum. Poza bowiem twierdzeniem o ogólnikowości i nieprzystawaniu do okoliczności sprawy zakwestionował zarzuty Rady w stosunku do przedłożonych taryf opierając się jednostronnie jedynie na piśmie, które ze Spółki "A" otrzymał i zawartych tam wyjaśnieniach. Wojewoda wskazał bowiem, iż: "Organ nadzoru jest w posiadaniu pisma "A" Sp. z o.o. w S., w którym Przedsiębiorstwo odnosi się do wszystkich sformułowanych przez Radę Miejską w S. zarzutów, będących podstawą odrzucenia taryf. Z wyjaśnień Prezesa Zarządu Spółki wynika również, iż wszystkie fakty podane w piśmie Zarządu Spółki są doskonale znane organom Miasta S.". "Z wyjaśnień zawartych w piśmie "A" Sp. z o.o. w S. wynika, iż nie miało to miejsca. Rada Miejska w S. nie odniosła się do wyjaśnień Przedsiębiorstwa, które były jej znane". "Z wyjaśnień nadesłanych przez "A" Sp. z o.o. w S. wynika, że złożyło ono w dniu 01.10.2014 roku wniosek o zatwierdzenie przez Radę Gminy S. "Wieloletniego plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych na lata [...] ". Wojewoda stwierdził nadto w konkluzji, iż: "Organ nadzoru w swych rozważaniach oparł się na wyjaśnieniach uzyskanych od "A" Sp. z o.o. w S. i zawartych w piśmie z dnia [...] roku, uznając, że wszystkie fakty i wyjaśnienia w piśmie zawarte są doskonale znane Radzie Miasta S.". Stwierdzić zatem należy, iż zgodnie z wyżej przytoczonymi fragmentami uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda [...] sformułował rozstrzygnięcie to przyjmując jako przesądzające wyjaśnienia nadesłane do niego przez Spółkę "A" w piśmie z dnia 5 [...] r., którego to pisma notabene nie ma w aktach sprawy. Nadto zostało ono sporządzone już po wydaniu przez Radę inkryminowanej uchwały i jak wynika ze skargi nieudostępnione Radzie przez organ nadzoru celem ewentualnego ustosunkowania się. Nieznane są też powody, dla których organ nadzoru uznał, że fakty podawane przez Spółkę były Radzie znane albowiem teza ta nie wynika z materiału dowodowego. Brak też jakichkolwiek dowodów na to by organ nadzoru podjął próbę weryfikacji owych zawartych w piśmie wyjaśnień. Zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia cytowane wyżej twierdzenie, iż Wojewoda w swych rozważaniach oparł się na wyjaśnieniach uzyskanych od Przedsiębiorstwa sugeruje wręcz, iż bez potrzeby ich weryfikacji uznał je za przesądzające. W konsekwencji powyższych uwag zaskarżone rozstrzygnięcie musiało zostać w całości wyeliminowane z obrotu prawnego. Wskazane bowiem przez organ nadzoru zarzuty wobec uchwały Rady Miejskiej nie podważają skutecznie dokonanej przez Radę oceny co do niezgodności taryf z prawem i opierają się na dowodzie, którego organ nie zweryfikował i nie skonfrontował z dowodami zebranymi przez Radę (np. w postaci sporządzonej przez rzeczoznawcę weryfikacji). Gołosłowne, nie poparte dowodami, są też twierdzenia, iż Rada wiedziała o argumentach Spółki lecz ich nie rozważyła. Uchybienia te nie pozwalają na kontrolę prawidłowości kierujących organem nadzoru motywów i poprawności podjętego przezeń rozstrzygnięcia. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 148 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 490).