III SA/Wa 500/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 19 września 2014 r. na poczet zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz D. K. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ("Dyrektor UKS") wszczął wobec Skarżącego – D.K., postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa lub dochód jednostek samorządu terytorialnego, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2009 r. oraz w zakresie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 r. Wszczęto również postępowanie dotyczące 2010 r., obejmujące analogiczny zakres przedmiotowy. Korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 14c ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.) – dalej: "u.k.s.", Skarżący 12 i 21 marca 2014 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w W. korekty zeznania PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2009 r., wykazując podatek do zapłaty w kwocie 798.014 zł. W rezultacie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Skarżący posiadał zaległość w kwocie 797.308 zł. Z uwagi na powyższe Dyrektor UKS sporządził wynik kontroli z 7 maja 2014 r., który doręczył Skarżącemu 12 maja 2014 r. Skarżący 19 września 2014 r. wpłacił 57.711 zł. Postanowieniem z [...] września 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wpłatę powyższą zaliczył na poczet zaległości Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., przy czym 37.778 zł na należność główną, a 19.933 zł na odsetki za zwłokę od tej zaległości. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił niezastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek na podstawie art. 24 ust. 5 u.k.s., przewidzianej w sytuacji, gdy decyzja organu kontroli skarbowej nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, a także naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej spowodowane niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzeniem postępowania dowodowego na okoliczności umożliwiające zastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek oraz niewyjaśnieniem odmowy zastosowania korzystnego dla podatnika sposobu naliczania odsetek. Skarżący podniósł, że prowadzone wobec niego postępowanie kontrolne trwało ponad dwa lata. W kończącym to postępowanie wyniku kontroli Dyrektor UKS stwierdził, że Skarżący w całości uwzględnił stwierdzone nieprawidłowości oraz wpłacił kwoty zaniżenia. Pomimo, że w składanych pismach Skarżący podnosił zasadność uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek, organ podatkowy nie uczynił tego i nie odniósł się do kwestii zastosowania art. 24 ust. 5 u.k.s. Zdaniem Skarżącego, okoliczność, że postępowanie kontrolne zakończone zostało wynikiem kontroli, a w związku z tym nie doręczono decyzji, nie wyklucza zastosowania w sprawie art. 24 ust. 5 u.k.s. Skoro bowiem ustawodawca zezwala na zastosowanie przerw w naliczaniu odsetek wobec osób, którym wydano decyzję, tym bardziej przepis ten winien znaleźć zastosowanie do osób, które zgadzając się z ustaleniami kontroli, dobrowolnie skorygowały deklaracje. Postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, który powołał się na treść art. 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 5 u.k.s., w świetle obowiązujących przepisów prawa działanie organu pierwszej instancji było prawidłowe. Dyrektor UKS nie wydał wobec Skarżącego decyzji, lecz wynik kontroli, który nie jest decyzją podatkową. Zgodnie zaś z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Gdańsku z 12 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1350/12, przerwa w naliczaniu odsetek, przysługująca podatnikowi na podstawie art. 24 ust. 5 u.k.s., nie dotyczy sytuacji, gdy nie wydano decyzji, natomiast podatnik złożył korekty deklaracji w trybie art. 14c u.k.s. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie zachodziła określona w art. 24 ust. 5 u.k.s. przesłanka stosowania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Na podstawie art. 53 § 1 i § 4, art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.), zgodnie z dyspozycją Skarżącego, wpłata z 19 września 2014 r. podlegała zaliczeniu na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oraz na odsetki za zwłokę, naliczone za okres od dnia następującego pod dniu upływu terminu płatności do dnia zapłaty. Za niezasadny Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzut, iż organ pierwszej instancji nie odniósł się do kwestii przerwy w naliczaniu odsetek. Uczynił to bowiem pismem z 16 lipca 2014 r., będącym odpowiedzią na pismo Skarżącego z 4 czerwca 2014 r. w sprawie naliczania odsetek z tytułu zaległości powstałych po złożeniu korekt deklaracji w związku z przeprowadzoną kontrolą. W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji, jako że dotknięte są tymi samymi wadami. Zarzucił naruszenie: – art. 239 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego pomimo, że nie zachodziły ku temu podstawy, ponieważ rozstrzygnięcie to w sposób niewłaściwy rozksięgowało wpłatę podatnika na poczet zaległości głównej i odsetek liczonych za cały okres prowadzenia postępowania kontrolnego; – art. 24 ust. 5 u.k.s. przy wyliczaniu kwoty zaległości podatkowej wynikającej ze złożonych przez podatnika korekt, przez nieuwzględnienie faktu prowadzenia kontroli podatkowej przez okres przekraczający 6 miesięcy i niezastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej liczonej za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji; – art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na wskazane okoliczności umożliwiające zastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek oraz niewyjaśnienie odmowy zasadności zastosowania korzystnego dla Skarżącego sposobu naliczania odsetek. Na wypadek, gdyby Sąd nie przychylił się do prezentowanej przez niego wykładni art. 24 ust. 5 u.k.s., Skarżący wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność tego przepisu z Konstytucją. W zakresie bowiem, w jakim przepis ten może być stosowany tylko do podatników, wobec których postępowanie kontrolne zakończone zostanie decyzją wymiarową, a nie może być stosowany do podatników, względem których postępowanie kontrolne zakończyło się wynikiem kontroli (określonym w art. 24 ust. 1 pkt 2 u.k.s.), jego stosowanie prowadzi do nierównego traktowania podatników i do wniosku, że przepis ten jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Skarżący wyjaśnił, iż postanowieniami z [...] lutego 2012 r. Dyrektor UKS wobec niego postępowania kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa za lata 2009 i 2010. Korzystając z przysługującego mu prawa do skorygowania deklaracji podatkowych, złożył deklaracje korygujące oraz pisma wyjaśniające, w których wskazał, iż organ podatkowy nie powinien naliczać odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia kontroli do dnia wpłaty należności podatkowych. Okoliczność tę Skarżący podniósł również we wnioskach o umorzenie odsetek złożonych w Urzędzie Skarbowym w W. Skarżący podniósł, że w sytuacji, gdy podatnik przychyla się do stanowiska organu podatkowego, korygując deklaracje, organ ten nie ma innej możliwości zakończenia postępowania, jak określona w art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.s, tj. wydanie wyniku kontroli. Ponieważ Skarżący skorygował deklaracje zgodnie z wytycznymi UKS, postępowanie kontrolne nie zakończyło się decyzją, a wynikiem kontroli. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego co do przerw w naliczaniu odsetek, nie zażądano od organu prowadzącego kontrolę wyjaśnień, dlaczego postępowanie wszczęte postanowieniem z "[...] marca 2012 roku" zakończyło się ponad dwa lata później. Tymczasem już na podstawie tylko wstępnych ustaleń widocznym jest, że mogły zostać spełnione przesłanki zastosowania przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Zdaniem Skarżącego, wykładania literalna art. 24 ust. 5 u.k.s. nie sprzeciwia się zastosowaniu tego przepisu do podatnika, który nie otrzymał decyzji wymiarowej, a wynik kontroli i nie prowadzi do wykładni contra legem. W zaistniałym stanie faktycznym decyzja nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, a więc określona tym przepisem przesłanka została spełniona. Wskazanie przepisu, że odsetki mogą biec po dniu doręczenia decyzji w przypadku wyniku kontroli jest zbędne, ponieważ funkcja dyscyplinująca podatnika spełniona zostaje przez dość krótki okres, kiedy ma on możliwość złożenia korekt i zapłacenia podatku (7 dni), a z chwilą zapłaty podatku odsetki nie są naliczane – nie ma już zaległości. Zasadne jest doprecyzowanie przepisu przy zastosowaniu innych metod wykładni (celowościowej, funkcjonalnej czy systemowej). W przeciwnym bowiem razie jego interpretacja zawężająca, zaprezentowana przez organy podatkowe, prowadziłaby do zagrożenia wartości konstytucyjnych – równości wobec prawa. Skarżący uważa, iż nawet stosując wykładnię historyczną nie da się znaleźć uzasadnienia, dlaczego ustawodawca miałby zdecydować się na odmienne traktowanie w procesie naliczania odsetek podatników, którzy w ślad za organami podatkowymi korygują deklaracje podatkowe oraz podatników, którzy deklaracji nie korygują i przez to angażują organy podatkowe w dalsze postępowanie, aż do wydania decyzji wymiarowej. Skarżący odwołał się przy tym do zmian wprowadzonych w Ordynacji podatkowej od 1 stycznia 2003 r. (54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej) oraz do uzasadnienia ustawy z dnia 5 marca 2010 r. (Dz.U. 2010, Nr 76, poz. 492), która wprowadziła art. 24 ust. 5 i 6 u.k.s. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wprowadzenie tych przepisów odzwierciedlało zamiar prawodawcy dotyczący wprowadzenia ochrony kontrolowanych przed niekorzystnymi skutkami przewlekłości postępowania w zakresie naliczania odsetek za zwłokę (wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 września 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 666/12). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie zaliczenia dokonanej przez podatnika wpłaty na zaległość podatkową i odsetki o tej zaległości. Wydanie takiego postanowienia przewiduje art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej, który do 31 grudnia 2015 r. stanowił, iż do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Reguły obowiązujące przy zaliczaniu wpłat dokonywanych przez podatnika, na którym ciąży kilka zobowiązań podatkowych, określa art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Jeżeli zaś dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, zastosowanie znajduje 55 § 2 ww. ustawy, stosownie do którego wpłatę taką zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. W rozpoznanej sprawie spór stron sprowadza się do możliwości zastosowania przewidzianej art. 24 ust. 5 u.k.s. przerwy w naliczaniu odsetek od obciążającej Skarżącego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Specyfika stanu faktycznego, na tle którego organ pierwszej instancji naliczał odsetki za zwłokę w uiszczeniu podatku, polegała na tym, że postępowanie kontrolne zakończone zostało wynikiem kontroli, nie zaś decyzją, co spowodowane było złożeniem przez Skarżącego stosownej korekty zeznania podatkowego. W brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia wobec Skarżącego postępowania kontrolnego art. 24 ust. 5 u.k.s. stanowił, że jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 1 pkt 1 u.k.s., organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją Ordynacji podatkowej, gdy ustalenia dotyczą podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetu państwa. Przepis art. 24 ust. 2 u.k.s., w którym wskazano decyzję przewidzianą w art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej, jest nieistotny w sprawie. Zgodzić należy się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że przypadek określony w art. 24 ust. 5 u.k.s. stanowi wyjątek od reguły naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i nie może być traktowany rozszerzająco. Nie ulega wątpliwości, że wprowadzenie tej regulacji miało na celu zdyscyplinowanie organów kontroli skarbowej tak, aby prowadzone przezeń postępowanie kontrolne nie było nadmiernie wydłużone. Przede wszystkim jednakże, w ocenie Sądu, przepis ten ma zapewnić kontrolowanym podmiotom ochronę przez niekorzystnymi skutkami wynikającymi z długotrwałego postępowania kontrolnego, do jakich należą odsetki naliczane z uwagi na nieterminowe uiszczenie podatku. Z tego właśnie względu ustawodawca wprost zdecydował o wprowadzeniu wyjątku od zasady naliczania odsetek za cały okres od upływu terminu płatności podatku do dnia jego zapłaty. Skoro więc art. 24 ust. 5 u.k.s. pełnić ma funkcję ochronną, uprawnione jest rozciągnięcie korzystnych skutków tej regulacji na sytuacje, gdy postępowanie kontrolne prowadzone wobec podatnika, obejmujące zobowiązanie podatkowe za dany okres rozliczeniowy, nie zostało zakończone wydaniem decyzji określającej wysokość tego zobowiązania z tego tylko względu, że kontrolowany złożył stosowną korektę deklaracji podatkowej, co skutkowało sporządzeniem wyniku kontroli. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że postępowanie kontrolne wobec Skarżącego, obejmujące między innymi podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r., wszczęte zostało postanowieniem z [...] lutego 2012 r. i zakończone wynikiem kontroli z 7 maja 2014 r. Bezsporne jest zatem, że postępowanie kontrolne trwało ponad 6 miesięcy od jego wszczęcia – w istocie trwało ponad dwa lata. Wpłata dokonana przez Skarżącego 19 września 2014 r. dotyczyła zaległości podatkowej w tym podatku i wynikała właśnie z faktu, że Skarżący zgodził się w całości z ustaleniami poczynionymi przez organ kontroli skarbowej, co znalazło odzwierciedlenie w korektach deklaracji, jakie Skarżący złożył na podstawie art. 14c ust. 2 u.k.s. Przepis ten stanowi, że kontrolowany może, w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 24 ust. 4 tej ustawy, skorygować w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym uprzednio złożoną deklarację podatkową. Jest to wyjątek od wyrażonej w art. 14c ust. 1 u.k.s. zasady, iż uprawnienie do skorygowania deklaracji, określone w art. 81 Ordynacji podatkowej, ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania kontrolnego w zakresie objętym tym postępowaniem. Jeżeli kontrolowany skorzysta z prawa do złożenia korekty przewidzianej tym przepisem, organ kontroli skarbowej sporządza wynik kontroli. Wynika to wprost z art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.s. Jedynym powodem, dla którego Skarżącemu nie doręczono decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. jest więc okoliczność, że złożył on korektę zeznania PIT-36 za ten rok. Innymi słowy, decyzja nie została wydana, ponieważ taki właśnie skutek ustawodawca przewidział w sytuacji, gdy kontrolowany skorzysta z przyznanego mu przez tegoż ustawodawcę uprawnienia do skorygowania deklaracji podatkowej przed zakończeniem postępowania kontrolnego w sposób uwzględniający ustalenia tego postępowania. Skoro ustawodawca wprowadził również przepis chroniący kontrolowanych przed długotrwałym prowadzeniem postępowania kontrolnego, niedopuszczalne jest dokonywanie wykładni tego przepisu w sposób prowadzący do wniosku, że równocześnie ustawodawca zastawił swojego rodzaju pułapkę na kontrolowanych, którzy zdecydują się skorzystać z możliwości skorygowania deklaracji podatkowej przed zakończeniem postępowania kontrolnego. Tymczasem do takiego właśnie wniosku prowadzi stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej. Zgodnie bowiem z tym stanowiskiem, kontrolowany korzystający z uprawnienia do skorygowania deklaracji pozbawia się równocześnie możliwości skorzystania z ochrony przed negatywnymi skutkami przedłużającego się postępowania kontrolnego, przewidzianej w art. 24 ust. 5 u.k.s. Sąd nie widzi żadnego uzasadnienia dla stworzenia takiej sytuacji. Sąd nie widzi żadnego uzasadnienia dla stworzenia takiej sytuacji. W demokratycznym państwie prawnym, jakim ma być Polska zgodnie z art. 2 Konstytucji, sytuacja taka jest niedopuszczalna. Rację ma Skarżący twierdząc, iż brak jest podstaw do odmiennego traktowania w procesie naliczania, czy też nienaliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych tych podatników, którzy korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 14c ust. 2 u.k.s. korygują deklaracje podatkowe oraz podatników, którzy deklaracji nie korygują i wdają się z organem kontroli skarbowej w spór, aż do wydania decyzji wymiarowej. Sąd zgadza się z poglądem Skarżącego, iż tego rodzaju różnicowanie podatników prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa, ustanowionej w art. 32 Konstytucji. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zgodnie zaś z ust. 2, nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Wprawdzie zasada równości wobec prawa nie ma charakteru bezwzględnego, ale niewątpliwie wynika z niej nakaz równego traktowania podmiotów, które znajdują się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Zasadnie wskazał Skarżący, iż do naruszenia zasady równości dochodzi wówczas, gdy nie da się odnaleźć cechy istotnej, z uwagi na którą przepisy prawa dokonały zróżnicowania sytuacji prawnej swoich adresatów. Taka też sytuacja wystąpiła w rozpoznanej sprawie. Nie sposób przyjąć, jak to uczynił Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na literalne brzmienie art. 24 ust. 5 u.k.s., że cechą tą jest skierowanie do kontrolowanego decyzji. Ponownie podkreślić należy, że możliwość wydania decyzji w razie złożenia przez kontrolowanego korekty deklaracji wyłączona została przez ustawodawcę, którego racjonalność jest podstawowym założeniem wykładni przepisów prawa. Skoro zaś ustawodawca stwarza kontrolowanemu możliwość skorygowania deklaracji, nie można uznać, iż jego intencją było przypisanie do skorzystania z tego uprawnienia negatywnego skutku w postaci pozbawienia kontrolowanego ochrony przed nadmiernym wydłużeniem czasu trwania postępowania kontrolnego. Zaznaczyć należy, że wpłata z 19 września 2014 r., dokonana została tytułem zobowiązania podatkowego objętego postępowaniem kontrolnym Dyrektora UKS i zaliczona na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych na 2009 r. zgodnie z dyspozycją Skarżącego. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Skarbowej, literalne brzmienie art. 24 ust. 5 u.k.s. wskazuje, iż obejmuje on każdą sytuację, gdy decyzja nie została kontrolowanemu doręczona, a kontrolowany jest zobowiązany do zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. W przepisie tym ustawodawca nie wskazał bowiem powodów, dla których decyzja nie została kontrolowanemu doręczona, co uprawnionym czyni wniosek, że do zastosowania tego przepisu uprawnia również niedoręczenie decyzji wskutek złożenia przez kontrolowanego podatnika korekty deklaracji na podstawie art. 14c u.k.s., a zatem deklaracji uwzględniającej ustalenia kontroli. Analogiczne unormowanie dotyczące przerwy w naliczaniu odsetek znajduje się w art. 54 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu, obowiązującego od 1 stycznia 2003 r., odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Sporny w rozpoznanej sprawie art. 24 ust. 5 u.k.s., w pierwotnym brzmieniu wprowadzony został z dniem 1 lipca 2010 r. na mocy ustawy z dnia 5 marca 2010 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej (Dz.U. Nr 76, poz. 492). Jak słusznie wskazał Skarżący, z uzasadnienia do tej zmiany wynika, iż celem ustawodawcy była naprawa błędu prowadzącego prowadził do nierównego traktowania podatników w zależności od tego, czy podatnik kontrolowany był przez organy podatkowe, czy przez organy kontroli skarbowej (druk sejmowy 911). W uzasadnieniu nowelizacji wskazano bowiem, iż "celem ustawy jest zrównanie praw podatników kontrolowanych przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej w zakresie naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Dzięki temu podatnikom kontrolowanym przez organy kontroli skarbowej nie będą naliczane odsetki w przypadku przedłużającego się postępowania prowadzonego przez organ kontroli skarbowej (...) Brak jest bowiem podstaw do tego, aby postępowanie prowadzone przez organy kontroli skarbowej niosło ze sobą inne skutki dla podatnika niż postępowanie prowadzone przez organy podatkowe. Zmiana przewiduje ograniczenie nadmiernej i nieuzasadnionej dla podatnika sankcji, jaką jest niewątpliwie naliczanie odsetek za zwłokę m.in. w przypadku wydłużania postępowania przez organy kontroli skarbowej. Podatnicy kontrolowani przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej będą więc traktowani identycznie w zakresie naliczania odsetek za zwłokę." Analogiczny pogląd o braku podstaw do różnicowania sytuacji materialnoprawnej podatników kontrolowanych przez organy kontroli skarbowej, którzy na skutek ustaleń kontroli korygują wcześniejsze rozliczenie podatkowe i w efekcie wydawany jest wynik kontroli, od takich samych podatników, którzy takiej korekty nie dokonują, skutkiem czego w stosunku do nich wydawana jest decyzja podatkowa, wyrażony został w wyroku tut. Sądu z 28 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 319/15, zapadłym w innej sprawie Skarżącego. Ze wskazanych wyżej powodów Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela natomiast stanowiska zajętego we wskazanym przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku WSA w Gdańsku z 12 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1350/12 (dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z istotnym naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 5 u.k.s. Na skutek błędnej wykładni tego przepisu Dyrektor Izby Skarbowej uznał bowiem, iż nie może on znaleźć zastosowania w rozpoznanej sprawie. Zarzuty Skarżącego w tym zakresie Sąd uznał za zasadne. W ocenie Sądu nie było konieczne wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 24 ust. 5 u.k.s. z Konstytucją. Sama możliwość zastosowania powyższego przepisu w sytuacji, gdy na skutek złożenia przez podatnika korekty deklaracji, doręczono mu wynik kontroli, a nie decyzję, nie przesądza o zasadności uwzględnienia przerwy w naliczeniu odsetek. Konieczne jest bowiem także ustalenie, czy wystąpiły przesłanki określonych w art. 24 ust. 6 u.k.s., wyłączające zastosowanie ust. 5 tego artykułu. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 6 u.k.s., przepisu ust. 5 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się kontrolowany lub jego przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Organy podatkowe nie poczyniły ustaleń w powyższym zakresie, co skutecznymi czyni podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, której realizacji służy ustanowiony w art. 187 § 1 tej ustawy obowiązek organów podatkowych zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę należy uwzględnić stanowisko Sądu, co oznacza również konieczność poczynienia ustaleń faktycznych co do powodów prowadzenia postępowania kontrolnego dłużej niż 6 miesięcy, wskazane w art. 24 ust. 5 u.k.s. W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).