II SA/Ol 1398/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Wojewody z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Prezydent "[...]" decyzją z dnia "[...]" działając na wniosek Spółki A ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu "[...]" m. "[...]" jako działka nr ‘[...]" o pow. "[...]", KW Nr "[...]", stanowiącej własność Gminy "[...]" w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni A, na okres nie dłuższy niż 60 dni w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r., poprzez udzielenie zezwolenia Spółce na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV". Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia i Spółka. Spółdzielnia wniosła o uchylenie powyższej decyzji Prezydenta, wskazując, że nie wyraziła zgody na przebieg inwestycji przez działkę nr "[...]". Jednocześnie zarzuciła organowi I instancji, że wydając decyzję pominął zastrzeżenia Spółdzielni, która wskazywała na możliwość alternatywnego przebiegu planowanej inwestycji przez działki nr "[...]" - obręb "[...]", stanowiące własność Gminy, z pominięciem działki nr "[...]" pozostającej w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Natomiast Spółka zakwestionowała rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie w jakim Prezydent ustalił okres, na który następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości tj. 60 dni, w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. Wskazała, że jeżeli z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jednoznacznie wynika, iż inwestycja ta ma być zlokalizowana na nieruchomości, której dotyczy wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, to organ orzekający w tej sprawie nie może odmówić wydania takiej decyzji tylko z tej przyczyny, iż w ocenie właściciela nieruchomości lub użytkownika wieczystego istnieje możliwość lokalizacji przedmiotowej inwestycji na gruncie sąsiednim należącym do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a on sam nie wyraża zgody na przebieg inwestycji przez jego nieruchomość. Organ ten nie jest bowiem upoważniony do zmiany ustaleń decyzji lokalizacyjnej. Decyzją z dnia "[...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 124 ust. 1, ust. 2-7, w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.), po rozpatrzeniu powyższych odwołań, Wojewoda: - uchylił punkt I zaskarżonej decyzji i w tej części orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu "[...]" m. ‘[...]" jako działka nr "[...]" o pow. "[...]", KW Nr "[...]", stanowiącej własność Gminy w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni, poprzez udzielenie zezwolenia Spółce na założenie i przeprowadzenie na wyżej wskazanej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV". Termin prac związanych z budową linii elektroenergetycznej określa się na okres 2 miesięcy od dnia rozpoczęcia prac na nieruchomości. Obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 0,25 m od osi linii w każdą stronę, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów prawa i norm dotyczących budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych. Lokalizację urządzenia przesyłowego, tj. przewodów linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączniku graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w pkt 1 polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu: - wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych związanych z budową elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV w postaci 1 toru linii kablowej o długości 30 m, na głębokości 0,8 m i szerokości do 0,07 m w części ułożonych w rurach osłonowych o średnicy 232 mm, składających się łącznie z 3 przewodów roboczych (kabli jednożyłowych ), - wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Natomiast pozostałą część zaskarżonej decyzji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawą materialnoprawną decyzji Prezydenta z dnia "[...]" jest art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej określanej jako: u.g.n. Stosownie do jego treści starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten, dotyczący ograniczenia praw do nieruchomości dla celów publicznych, ma charakter uregulowana szczególnego i musi być interpretowany dosłownie. Ponieważ ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego, ustawodawca określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby decyzja taka mogła być wydana, tj.: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami, a nadto inwestycja musi być zgodna z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tylko te okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku. Cytowany przepis wskazuje przy tym na treści, o jakich organ orzekający winien rozstrzygnąć w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia art. 124 wyżej powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że omawiana decyzja powinna określać podmiot, któremu udziela się zezwolenia, rodzaj inwestycji, która ma być realizowana, przedmiot czasowego zajęcia (wskazanie nieruchomości) i terytorialny zakres zajęcia w porównaniu z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czyli wskazanie jakiego obszaru nieruchomości ograniczenie dotyczy. Zdaniem organu odwoławczego, materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy uprawniał do twierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z działki nr "[...]" położonej w obrębie ‘[...]" m. ‘[...]". Wojewoda wskazał, że przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestycja planowana przez Spółkę jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W powołanym przepisie jako cel publiczny wskazana jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że przedmiotowa sprawa dotyczy budowy elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV, uznać należy, że analizowana przesłanka została spełniona. Ponadto, ograniczenie nastąpiło zgodne z decyzją Prezydenta z dnia ‘[...]’ o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającą na budowie linii kablowej SN 15 kV . Z decyzji tej wynika, że planowana inwestycja przebiegać ma m.in. przez działkę nr "[...]" (obręb ‘[...]" m. ‘[...]") będącej w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni. Wojewoda podkreślił, że decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", zatem jest ostateczna. Wskazał, że spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody Spółdzielni na poprowadzenie linii elektroenergetycznej. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że Spółdzielnia została zaproszona do rokowań pismem wnioskodawcy z dnia 20 marca 2015 r., w którym opisano sposób realizacji linii, jej usytuowanie na działce nr ‘[...]’, wskazano szerokość pasa technologicznego, powierzchnię zajętej nieruchomości, dołączono załącznik graficzny w postaci mapy z zaznaczonym przebiegiem linii przez działkę strony. Inwestor dołączył również projekt porozumienia w sprawie ustanowienia służebności przesyłu i zaproponował kwotę jednorazowego wynagrodzenia z tego tytułu w wysokości ‘[...]". Spółdzielnia w odpowiedzi poinformowała, że nie zgadza się na lokalizację linii na jej działce. Dążąc do polubownego załatwienia sprawy Spółka zorganizowała w dniu 6 maja 2015 r. spotkanie z reprezentantem Spółdzielni, jednak strony nie doszły do porozumienia. Wobec powyższego inwestor wystosował do Spółdzielni ostateczne wezwanie w sprawie uzgodnienia warunków wyrażenia zgody na ustanowienie służebności przesyłu, załączając jednocześnie projekt porozumienia i podwyższając wynagrodzenie do kwoty ‘[...]" oraz wyznaczył 7-dniowy termin na ustosunkowanie się do zaproponowanych warunków. Do porozumienia między stronami nie doszło. Z opisanych wyżej działań inwestora wynika, że podejmował on próby polubownego określenia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni, jednakże zakończyły się one niepowodzeniem. Nie uzyskując akceptacji przedstawionych warunków dobrowolnego udostępnienia nieruchomości inwestor zdecydował się złożyć wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W takiej sytuacji należy ocenić, że inwestor spełnił warunek przeprowadzenia rokowań z użytkownikiem wieczystym. Wojewoda wskazał, że przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Brak jest również ustawowej definicji rokowań. Opierając się na orzecznictwie sądowym należy zatem uznać, że rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej normy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dobrowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt. I SA/Wa 1748/12). W związku z powyższym, w sytuacji, w której strony nie mogły dojść do porozumienia, Prezydent był uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, słusznie stosując tryb przewidziany w art. 124 u.g.n. Odnosząc się do argumentów odwołania Spółdzielni, organ II instancji podkreślił, że na etapie wydawania decyzji w trybie art. 124 u.g.n., organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły rozważać innego przebiegu projektowanej linii elektroenergetycznej niż ustalony w ostatecznej decyzji Prezydenta z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie linii kablowej SN 15 kV przebiegającej w mieście "[...]" w obrębie ulic "[...]". Wojewoda wskazał, że ustawodawca stanowczo określił, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie ma zatem organ wydający decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt. II SA/Bk 1098/14, z dnia 14 maja 2015 r., II SA/Bk 194/15). W ocenie Wojewody, bezcelowe w związku z tym było rozważanie w niniejszym postępowaniu zmiany przebiegu tej inwestycji. Na powyższą decyzją Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła Spółdzielnia żądając jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zakwestionowanym rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów art. 124 ust. 1-7 w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n., poprzez zaniechanie przeprowadzenia w sposób wystarczający analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla użytkownika wieczystego nieruchomość, tak, by zakres ingerencji w prawa właścicielskie sprowadzony został do niezbędnego minimum. Jednocześnie konsekwentnie podtrzymała stanowisko o alternatywnym przebiegu inwestycji z pominięciem działki nr "[...]". Skarżąca wskazała, że nie miała możliwości kwestionowania uciążliwości inwestycji zarówno na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i w ocenie organów orzekających, również w niniejszej sprawie, na etapie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z uwagi na związanie powołaną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżącej, wyjaśnienie powyższej sprzeczności, wymaga kontroli zaskarżonych decyzji ze strony sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1646). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto, wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyże j kryteriów Sąd doszedł do przekonania że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody uchylająca punkt pierwszy decyzji Prezydenta z dnia "[...]" i orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej, położonej w "[...]", oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu "[...]" m. "[...]" jako działka "[...]" o pow. ‘[...]", ujawnionej w KW nr "[...]", poprzez udzielenie zezwolenia Spółce A na założenie i przeprowadzenie na wyżej wskazanej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji celu publicznego pn. "Budowa elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV". Jednocześnie organ drugiej instancji określił termin prac związanych z budową linii elektroenergetycznej na okres dwóch miesięcy od dnia rozpoczęcia prac na nieruchomości. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje - jak stanowi cytowany przepis - zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia następuje z urzędu lub na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej i powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 powołanej ustawy). Należy podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk692/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, iż decyzje wydawane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10, dostępny w Internecie). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09, dostępne w Internecie). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Bezsporny jest bowiem fakt, iż decyzją z dnia "[...]", Prezydent ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej SN 15 kV, przebiegającej w m. "[...]" w obrębie ulic "[...]" przez działki nr ‘[...]" - obręb ‘[...]"; nr "[...]" – obręb "[...]". Wyjaśnić przy tym należy, że to w toku postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, rozstrzygane są wszystkie kwestie związane z przebiegiem projektowanej inwestycji, w tym przypadku budowie linii kablowej SN 14 kV. W przedmiotowej sprawie kwestie te zostały rozstrzygnięte. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia "[...]" została zaskarżona przez Spółdzielnię do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia ‘[...]" utrzymało ją w mocy. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 399/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił zaś skargę Spółdzielni od powyższej decyzji SKO. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in. że żaden przepis prawa nie obliguje organu przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego do badania zaproponowanej przez uczestnika innej lokalizacji planowanej inwestycji. Byłoby to niejako zaprzeczeniem istoty tego typu inwestycji, które cechują się prymatem interesu publicznego nad interesem prywatnym. Wskazać jednocześnie należy, że organ wydający decyzję w trybie art. 124 u.g.n. jest związany decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem, w niniejszym postępowaniu, organ nie mógł dokonywać żadnych ustaleń co do prawidłowości przebiegu przedmiotowej linii kablowej SN kV 15. Podkreślić należy, że ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji (por. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2587/12). Tym samym, nie może się ostać zarzut skarżącej o zaniechaniu przeprowadzenia w postępowaniu objętym zaskarżoną decyzją, analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla użytkownika wieczystego nieruchomości. Nie ulega też wątpliwości, że Spółka, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej, jest podmiotem realizującym cel publiczny. Przedmiotowa inwestycja polega bowiem na budowie linii kablowej, a w myśl art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń jest inwestycją celu publicznego. Jak wynika z wniosku Spółki, planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny, o którym mowa w tym przepisie. Odnośnie zaś do przeprowadzonych rokowań między inwestorem a właścicielem nieruchomości, należy wskazać, iż przepis art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, przy czym spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w tym przepisie szczególnej formy takich rokowań. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11, dostępny w Internecie). Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza zaś stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Z akt administracyjnych wynika, że Spółdzielnia została zaproszona do rokowań pismem wnioskodawcy z dnia 20 marca 2015 r. Inwestor zaproponował jednocześnie kwotę jednorazowego wynagrodzenia z tego tytułu w wysokości "[...]’. W odpowiedzi, Spółdzielnia poinformowała, że nie zgadza się na lokalizację linii na jej działce. Spółka zorganizowała też spotkanie z przedstawicielem Spółdzielni, jednak strony nie doszły do porozumienia. Inwestor wystosował ostateczne wezwanie w sprawie uzgodnienia warunków wyrażenia zgody, załączając projekt porozumienia i podwyższając wynagrodzenie do kwoty "[...]" oraz wyznaczył 7- dniowy termin na ustosunkowanie się do zaproponowanych warunków. Do porozumienia nie doszło. Należy przy tym podkreślić, iż nie jest istotne z czyjej winy nie doszło do zawarcia ugody, bowiem przesłanka określona w art. 124 ust. 3 u.g.n. jest spełniona przez sam fakt podjęcia rokowań, co w przedmiotowej sprawie miało bez wątpienia miejsce. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji w trybie art. 124 u.g.n., a organ drugiej instancji prawidłowo uchylił punkt pierwszy decyzji Prezydenta Olsztyna i określił termin prac związanych z budową linii elektroenergetycznej na okres 2 miesięcy od dnia rozpoczęcia prac na nieruchomości w miejsce ustalonego przez organ pierwszej instancji okresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie dłuższego niż 60 dni w terminie do 31 grudnia 2015 r. Mając powyższe na uwadze, skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.