I SA/Wr 1544/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z/s we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2015r. , nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej Syndyka masy upadłości "A" Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej z/s we W. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym przez Syndyka A Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej P. K. (dalej: strona, skarżący) postanowieniem, Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia [...] marca 2015 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej we W. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tegoż organu podatkowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. W podstawie wniosku wskazano art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 212 r. poz.749 ze zm.), dalej powoływana jako O.p., wywodząc zaistnienie przesłanki wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który ją wydał, stwierdzonych prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2077/12, które mają wpływ na przedmiotową sprawę, a dotyczących przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. W motywach wniosku strona przedstawiła stan faktyczny sprawy z podkreśleniem wszystkich kwestii związanych z zabezpieczeniem zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Wskazała, że wydając decyzję wymiarową organ II instancji powołał się na przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z zabezpieczeniem dokonanym na podstawie dokumentu ZZ-1. Na podstawie decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W., wystawiono zarządzenie zabezpieczenia doręczone spółce [...] czerwca 2011 r. Spółka wniosła zarzuty, które zostały oddalone przez organ I i II instancji. Wyrokiem z dnia 16 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 57/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie w całości stwierdzając, że zarządzenie zabezpieczenia nie zawiera treści spełniającej wszystkie wymogi z art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stanowisko to podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2014r. sygn. akt II FSK 2077/12. W opinii skarżącej, zajęcie zabezpieczenia nie doszło do skutku i nie mogło się przekształcić w zajęcie egzekucyjne. Doszło zatem do przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. z dniem 31 grudnia 2012 r. W związku z tym strona, na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 9 O.p., wniosła o wznowienie postępowania, uchylenie dotychczasowej decyzji wymiarowej i umorzenie postępowania w sprawie, z uwagi na przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., zawiesił ww. postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1707/14, wydanego po rozpatrzeniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że zawieszenie wznowionego postępowania było zasadne i zgodne z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Podniósł, że sprawie dotyczącej tej samej ostatecznej decyzji podatkowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] doszło do ponownego uruchomienia trybu nadzwyczajnego w trakcie toczącego się jeszcze przed sądem administracyjnym postępowania dotyczącego ww. decyzji. A zatem pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym ze skargi na ostateczną decyzję wydaną we wznowionym postępowaniu dotyczącym decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu podatkowym w trybie zwykłym, a obecnie wznowionym postępowaniem podatkowym dotyczącym tej samej wymiarowej decyzji ostatecznej istnieje zależność, eliminująca możliwość ich dwutorowego prowadzenia. Oba te postępowania (prowadzone w trybie wznowienia) dotyczące tej samej i ostatecznej decyzji wymiarowej, niezależnie od przyczyny wznowienia, odnoszą się w istocie do tożsamej sprawy, a jej granice wyznaczają te same normy prawa materialnego. Kontynuacja obecnie wznowionego postępowania musiałaby doprowadzić do podjęcia jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 245 § 1 O.p. (być może odmiennego od dotychczasowego), a to z kolei doprowadziłoby do zmiany stanu faktycznego przed którym został postawiony Naczelny Sąd Administracyjny badając sprawę w uprzednio wznowionym postępowaniu (dotyczącym tej samej sprawy zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2013 r.) - zakończonym decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. By nie doprowadzić do takiej sytuacji, wznowione postępowanie dotyczące tej samej sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2013 r. należało zawiesić, a zarzut strony o nieuzasadnionym zawieszeniu postępowania uznać za bezpodstawny. W skardze, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień obu instancji podnosząc zarzut naruszenia art. 217 § 2 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przez uchybienie wymogom formalnym dotyczącym obligatoryjnych elementów postanowienia, przejawiającym się brakiem zawarcia w nim uzasadnienia faktycznego, pozwalającego na ustalenie rzeczywistych motywów wydanego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia zawieszającego postępowanie podatkowe w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r.; art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie, że załatwienie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wydania rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2014 r. o sygn. akt I SA/Wr 1707/14, co w konsekwencji przeświadczyło o zawieszeniu postępowania podatkowego. W uzasadnieniu strona podniosła, że organ stosując art. 201 § 1 pkt. 2 O.p. dokonał zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego z zaniechaniem art. 217 § 2 tej ustawy. Brak uzasadnienia faktycznego w zakresie wykazania istnienia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i w konsekwencji wydaniem decyzji może prowadzić do wniosku, iż wstrzymanie biegu sprawy przez organ było działaniem pozornym ukierunkowanym na wydłużenie czasu do wydania rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu, gdyż nie zostało wykazane istnienie zagadnienia prejudycjalnego, mogącego stanowić przeszkodę procesową do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Zdaniem strony brak jest jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw, aby zasadnie można było stwierdzić, że prawomocne orzeczenie NSA stanowiące kontrolę sądowoadministracyjną rozstrzygnięcia wydanego przez WSA we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 1707/14) w sprawie ze skargi na decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. o nr [...] mogłoby stanowić zagadnienie wstępne dla zawieszonego postępowania skarżącego. Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, od którego organ uzależnia nadanie biegu w sprawie, nie będzie obejmować rozstrzygania w przedmiocie zgodności z prawem decyzji ostatecznej ustalającej stronie zobowiązanie podatkowe i pozostaje bez wpływu dla nadania biegu niniejszemu postępowaniu podatkowemu, w szczególności nie stanowi podstawy zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p.. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw aby można było stwierdzić, że prawomocne orzeczenie NSA mogłoby stanowić zagadnienie wstępne dla zawieszonego postepowania. Zawieszenie postępowania należy uważać za działania pozorne stanowiące przejaw strategii procesowej organu w związku z równolegle toczącym się postepowaniem upadłościowym, którego skarżący jest stroną. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie i poprzedzający je akt naruszają art. 201 § 1 pkt 2 O.p. w stopniu nakazującymi ich uchylenie. Istota sporu między stronami dotyczy zasadności zawieszenia postępowania prowadzonego w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2013 r., określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w związku postępowaniem sądowym (kasacyjnym) od wyroku oddalającego skargę decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydaną w trybie wznowienia postępowania, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z [...] maja 2013 r. Organy podatkowe, powołując się na art. 201 § 1 pkt 2 O.p. stwierdziły zależność między ww. postępowaniami, eliminującą możliwość ich dwutorowego prowadzenia. Zdaniem organów podatkowych oba postępowania (prowadzone w trybie wznowienia) dotyczą tej samej, ostatecznej decyzji wymiarowej, niezależnie od przyczyny wznowienia, odnoszą się w istocie do tożsamej sprawy, a jej granice wyznaczają te same normy prawa materialnego. Innego zdania jest skarżąca, w opinii której w rozpoznawanej sprawie brak jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw do przyjęcia, że wydane przez sąd kasacyjny orzeczenie mogłoby stanowić zagadnienie wstępne dla zawieszonego postępowania. Analiza akt sprawy i argumentacji stron prowadzi do wniosku, że w tym sporze rację ma skarżąca, bowiem organ podatkowy nie wykazał, że w tej sprawie wystąpią przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2013 r. określającej stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia organ podatkowy powołał art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Użyte w tym zapisie pojęcie "zagadnienia wstępnego" było wielokrotnie przedmiotem wykładni dokonywanej przez sądy administracyjne. Odwołując się do tych źródeł omawiane pojęcie należy rozumieć jako zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie (np. gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej). Jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można zatem utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1916/11 SIP LEX nr 1094668). Ponadto pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", należy rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej lub sądu. Chodzi tu o związek bezpośredni, a więc o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Uzależnienie rozstrzygnięcia od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2011/13 publ. SIP LEX 1548243). Przyjmując takie rozumienie sformułowania "zagadnienie wstępne" występujące w zapisie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. nie może budzić wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie nie istniały podstawy do zawieszenia postępowania z uwagi na spór zawisły przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Także treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia (bowiem orzeczenie wydane w I instancji praktycznie go nie posiada) nie wykazała zależności, o której mowa w przywołanych tezach orzeczeń sądów administracyjnych pomiędzy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1707/14 oddalającego skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. wydaną po wznowieniu postępowania w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., a obecnie prowadzonym postępowaniem. Dostrzec trzeba, że sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczy rozstrzygnięcia wydanego w sprawie, która tylko pośrednio wiąże się z prowadzonym postępowaniem. Taka zaś zależność wyklucza uznanie, że ww. orzeczenie będzie stanowiło dla obecnego rozstrzygnięcia zagadnienie wstępne. Inne są zakresy obu prowadzonych postępowań, cele i podstawy prawne. Naczelny Sąd Administracyjny będzie rozpoznawał skargę kasacyjną od orzeczenia Sądu I instancji oddalającego skargę na decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Decyzja ta decyzja została wydana po wznowieniu postępowania, z inicjatywy strony, która powołała się na przesłankę wynikająca z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Ewentualne rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie przez sąd kasacyjny odnosić się będzie wyłącznie do wyroku oddalającego skargę na decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania. Kognicją tego sądu w żadnej mierze nie zostanie objęta ostateczna decyzja z dnia [...] maja 2013 r. określająca skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2006 r., w stosunku do której uruchomiony został tryb wznowienia postępowania także i w tej sprawie. W związku z tym nie sposób wywieść zależności pomiędzy rozstrzygnięciem wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny a prowadzonym obecnie postępowaniem w sprawie wznowienia procedury zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2013 r., określającą stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za 2006 r. Powoływane w treści zaskarżonego postanowienia orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą znaleźć zastosowania w tej sprawie, gdyż dotyczą innego stanu faktycznego. W cytowanych wyrokach zależność pomiędzy orzeczeniami (sądu i organu podatkowego działającego w trybach nadzwyczajnych) wynikała z faktu, iż zarówno sąd jak i organ podatkowy orzekały w przedmiocie tego samego aktu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Jak wskazano przedmiotem kontroli sądu kasacyjnego jest wyrok orzekający w zakresie legalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. (podkreśl. Sądu), wydanej w trybie wznowienia postępowania, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Prowadzone zaś przez organy podatkowe postępowanie ma orzec czy istnieją podstawy do uchylenia w trybie wznowienia postępowania ww. decyzji ostatecznej z dnia z dnia [...] maja 2013 r. Opisane fakty wykluczają zatem możliwość przyjęcia, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie stanowiło dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zagadnienie wstępne, które umożliwi rozstrzygnięcie sprawy, a contrario bez którego pojęcie takiego rozstrzygnięcie byłoby wykluczone. Jak wskazano istnienie takiej zależności wyklucza brak związku przyczynowego pomiędzy orzeczeniem wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny a decyzją, która ma być wydana w toku obecnie prowadzonego postępowania. Uchylenie przez sąd kasacyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nawet decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie będzie się bezpośrednio odnosiło do orzeczenia istotnego z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy tj. do decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Nie wystąpi zatem bezpośrednia relacja, której istnienia wymaga przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podatkowy wskazał na fakt, iż kontynuacja obecnie wznowionego postepowania musiałby doprowadzić do podjęcia jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 245 § 1 O.p. (być może odmiennego od dotychczasowego), a to z kolei doprowadziłoby do zmiany stanu faktycznego przed którym został postawiony Naczelny Sąd Administracyjny badając sprawę w uprzednio wznowionym postępowaniu. By nie doprowadzić do takiej sytuacji, wznowione postępowanie dotyczące tej samej sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2013 r., zdaniem organu podatkowego, należało zawiesić. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać trzeba, na błędne założenie organu podatkowego (nie mające odzwierciedlenia w stanie faktycznym), że oba postępowania (sądowe i administracyjne) dotyczą tej samej sprawy. Opisane fakty tezie tej przeczą. Po drugie nie sposób nie dostrzec, że teza organu podatkowego wspiera się na odwrotnej relacji obu postępowań (sądowego i administracyjnego). Wynika z niej, że to orzeczenie organu podatkowego, wydane w trybie wznowienia postępowania mogłoby wpłynąć na rozstrzygnięcie podejmowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym względzie można mieć jednak istotne wątpliwości, co wykracza poza granice niniejszej sprawy. W tych okolicznościach trzeba przyznać rację skarżącej, wywodzącej brak podstaw do twierdzenia aby prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego mogło stanowić zagadnienie wstępne dla prowadzenia obecnie postępowania. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę dostrzega jednak, że po stronie organu podatkowego mogły powstać pewne wątpliwości co do wykładni przepisu art. 201 § 1 pkt 2 O.p., choć treść zaskarżonego postanowienia wprost ich nie artykułuje. Źródłem tych obiekcji jest niewątpliwie ocena wzajemnych relacji pomiędzy postępowaniami sądowym i administracyjnym. Zagadnienie to jest połowicznie uregulowane w art. 56 p.p.s.a. Stanowi on, iż w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Nie odnosi się jednak do relacji odwrotnej, w której po złożeniu skargi do sądu zostanie uruchomione postępowanie administracyjne w trybach nadzwyczajnych. Analizując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazać trzeba, że w takim przypadku gdy toczy się już sądowe, a strona złoży wniosek o uruchomienie trybu nadzwyczajnego sądy administracyjne, wykluczając konkurencję postępowań, przyjmują dwa rozwiązania - nakazują odmowę wznowienia postępowania lub też zawieszenie już wszczętego postępowania. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 580/13, z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt I FSK 153/07, a 15 lipca 2014 r. sygn. akt I GSK 544/13, z dnia 14 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1530/13 publ. CBOSA). Z treści orzeczeń sądowych postulujących zawieszenie postępowania jako podstawę dziania organów podatkowych wskazywany przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p., co może prowadzić do wniosku, że sądy administracyjne dopuszczają szersze rozumienie pojęcia "zagadnienie wstępne", niż definiowane w przywołanych na wstępie orzeczeniach, wydanych na gruncie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Mogłoby to wskazywać, że ww. przepis może mieć zastosowanie również wówczas gdy decyzja organu podatkowego mogłaby wpłynąć na wynik na postępowania prowadzonego przed sądem administracyjnym. Z punktu widzenia rozpoznawanej konieczne jest jednak wskazanie, że przywołane wyroki, wydane na podstawie art. 56 p.p.s.a. odnoszą się do innej sytuacji procesowej, w której działania sądu i organu podatkowego dotyczą tej samej decyzji, co jak wskazano w tej sprawie nie występuje. Powyższe prowadzi do przekonania, że w rozpoznanej sprawie – przyjmując nawet szersze rozumienie przesłanek zawieszenia postępowania - brak podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia procedury zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. określającą stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Uznając, że zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. naruszają wskazane na wstępie rozważań przepisy prawa procesowego, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił orzeczenia organów obu instancji. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy. W związku z tym organ podatkowy winien podjąć działania celem wydania decyzji rozstrzygającej istotę sprawy.