II FSK 1916/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia del. WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 205/11 w sprawie ze skargi I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie opłaty targowej oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 grudnia 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia 31 sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że w dniu 19 lipca 2010 r. I. P. złożyła do Urzędu Miasta w T. wniosek o zawieszenie postępowania, wszczętego przez Burmistrza Miasta T. postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r., w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za 2009 rok do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia jej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010 r. Burmistrz Miasta T. odmówił zawieszenia postępowania. W dniu 22 września 2010 r. podatniczka wniosła na to postanowienie zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 204 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze. zm.) zwanej dalej: ord. pod. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia 22 grudnia 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Odwołując się do treści art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. wskazano, że w sprawie nie zachodziła przesłanka do zawieszenia postępowania dotycząca tzw. "zagadnienia wstępnego" lub "kwestii prejudycjalnej", gdyż sprawa podatkowa - określenie wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej - nie jest uwarunkowana uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Ponadto organ podniósł, że na dzień rozpatrywania sprawy (oprócz postępowania zażaleniowego), nie toczy się żadne inne postępowanie. Dlatego, skoro przed organem odwoławczym nie ma żadnej innej sprawy dotyczącej podatniczki, to również kwestia tzw. "zagadnienia wstępnego" lub "kwestii prejudycjalnej " nie mogła wyłonić się w toku postępowania podatkowego. Odnosząc się do treści odwołania dotyczącej sprawy B. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przedmiotowa sprawa dotyczy I. P., nie zaś innej podatniczki, a zatem powoływanie się na inne sprawy rozpatrywane przez ten organ odwoławczy było niezasadne. 3. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatniczka zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. oraz art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 191 ord. pod. 4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. 5. Uzasadniając wydany w sprawie wyrok sąd pierwszej instancji, odwołując się do treści i wykładni art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. wskazał, że stanowisko skarżącej jest błędne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, między innymi wskazał, że w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego zagadnienie wstępne może dotyczyć takich okoliczności, które mogą mieć wpływ np. na ustalenie podmiotu zobowiązanego lub poszczególnych elementów stosunku prawnopodatkowego, co do których zarazem nie jest władny wypowiedzieć się samodzielnie organ podatkowy. Podniesiono, że na tle art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. utrwalony jest pogląd wyprowadzony z obligatoryjnego charakteru tej podstawy zawieszenia postępowania, że organ zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe (wyrok NSA z 10.08.1983 r., I SA 481/83, opubl. ONSA 1983, Nr 2, poz. 65 i PiP 1984, Nr 7, str. 147). W konkluzji rozważań sąd przyjął, że SKO zasadnie oceniło, iż sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występowała. Brak było bowiem takich zależności między toczącym się przed organem podatkowym postępowaniem dotyczącym określenia stronie skarżącej zobowiązania w opłacie targowej za 2009 r. a wydaniem orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie skargi kasacyjnej na umorzenie postępowania dotyczącego wprawdzie skarżącej, ale innego podatku. W sprawie dotyczącej umorzenia postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości żaden z organów nie uznał skarżącej za podatniczkę tegoż podatku, a tylko wtedy - zdaniem sądu - zaistniałaby ewentualnie przesłanka do zawieszenia postępowania dotyczącego określenia opłaty targowej. Zdaniem sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem, że o ile dane zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji to nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania. Wykazanie zatem jakiegokolwiek związku między postępowaniami nie jest wystarczającą przesłanką zawieszenia postępowania. Musi to być związek dotyczący rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego przepisu. Ustalenie tego związku należy do organu podatkowego. Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wbrew zapatrywaniu skarżącej, w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec I. P., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za 2009 rok, na podstawie art.201 § 1 pkt 2 ord. pod., ponieważ za zagadnienie wstępne nie może być uznana kwestia oceny przez NSA orzeczenia WSA w Łodzi oddalającego skargę w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Bez wpływu na powyższe pozostawała regulacja zawarta w art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz.844 z późn. zm.) zwana dalej: u.p.o.l. - bowiem żaden z organów podatkowych prowadzących postępowanie dotyczące podatku od nieruchomości nie uznał skarżącej za podatnika podatku od nieruchomości, a postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. W ocenie sądu ewentualne rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania w zakresie podatku od nieruchomości, nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy zakończenie postępowania podatkowego w zakresie opłaty targowej oraz wydanie decyzji w zakresie określenia wysokości tego zobowiązania za 2009 rok, a postępowania te są odrębnymi postępowaniami dotyczącymi innych podatków i w każdym z nich organy prowadzące te postępowania, muszą dokonać odpowiednich, odrębnych ustaleń. Bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostawała również kwestia odmiennego niż w sprawie rozstrzygnięcia wniosku o zawieszenie postępowanie w sprawie dotyczącej innej podatniczki, bowiem inna sprawa nie jest przedmiotem badania przez sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, a nadto decyzje wydane w innej sprawie nie są wiążące w sprawie I. P. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia przepisów art. 121 § 1 i 122 oraz art. 191 ord. pod, bowiem nie można zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał oceny całego zebranego w sprawie materiału. W swoim postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisało stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniosło się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu. 6. W skardze kasacyjnej podatniczka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, bo podnoszone uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. - poprzez oddalenie skargi skarżącej, podczas gdy jako uzasadniona podlegała ona uwzględnieniu i powinna spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Miasta T., a to w obliczu trafności zarzutów skargi, w tym zarzutu naruszenia - art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. i w rezultacie zaakceptowanie przez sąd contra legem za organem podatkowym pierwszej instancji oraz organem odwoławczym, że nie zachodzi podstawa zawieszenia postępowania w sprawie określenia wobec skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dni w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. oraz przyjęcie przez sąd, że "(...) za zagadnienie wstępne nie może być uznana kwestia oceny przez NSA orzeczenia WSA w Łodzi oddalającego skargę w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Bez wpływu na powyższe stanowisko Sądu pozostaje regulacja zawarta w art. 16 u.p.o.l., bowiem żaden z organów podatkowych prowadzących postępowanie dotyczące podatku od nieruchomości nie uznał skarżącej za podatnika podatku od nieruchomości, a postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. Podkreślić należy, że ewentualne rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania w zakresie podatku od nieruchomości, nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy zakończenie postępowania podatkowego w zakresie opłaty targowej oraz wydanie decyzji w zakresie określenia wysokości zobowiązania za 2009 r., a postępowania te są odrębnymi postępowaniami dotyczącymi innych podatków i w każdym z nich organy prowadzące te postępowania, muszą dokonać odpowiednich, odrębnych ustaleń (...)", podczas gdy z tym stanowiskiem sądu nie można się zgodzić, gdyż ustalenia dokonane w jednym z tych postępowań warunkują rozstrzygnięcie w drugim postępowaniu, istnieje oczywista zależność między postępowaniami w przedmiocie ustalenia skarżącej zobowiązania podatkowego w opłacie targowej i ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kontekście dyspozycji art. 16 u.p.o.l. nadal nie jest bowiem, pewne czy w ogóle skarżąca musi uiszczać opłatę targową, z uwagi na to, że w toku jest nadal postępowanie, w którym skarżąca wystąpiła o ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. i sprawa ta nie została ostatecznie rozstrzygnięta, gdyż wyrokiem z dnia 14 grudnia 2009 r. (I SA/Łd 860/09) WSA w Łodzi oddalił wprawdzie skargę skarżącej na decyzję SKO w L. z dnia 28 sierpnia 2009 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego I instancji z 10 czerwca 2009 r. (Nr [...]) umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 ze względu na bezprzedmiotowość postępowania, to jednak od wyroku WSA w Łodzi skarżąca wniosła w dniu 9 lutego 2010 r. skargę kasacyjną do NSA i oczekuje na jej rozstrzygnięcie. Zatem dopiero prawomocne rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej tego, czy skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z przedmiotem - opodatkowania położonym na targowisku, co uchylałoby obowiązek płacenia opłaty targowej (art. 16 u.p.o.l.), ma przesądzające znaczenie dla określenia istnienia obowiązku zapłaty opłaty targowej. Stąd też postępowanie w sprawie ustalenia skarżącej zobowiązania podatkowego w opłacie targowej powinno być poprzedzone prawomocnym rozstrzygnięciem zainicjowanego przez skarżącą postępowania w zakresie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., w ramach którego musi zostać ustalone, czy jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z przedmiotem opodatkowania tj. pawilonem stanowiącym własność skarżącej wzniesionym jej własnym staraniem i na jej własny koszt na targowisku spółki W. [...] Spółka Jawna z siedzibą w T. na gruncie dzierżawionym od tej spółki, co ostatecznie powinno skutkować zawieszeniem postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dane dni 2009 r. W przeciwnym razie na wypadek uznania skarżącej podatnikiem podatku od nieruchomości za 2009 r., skarżąca byłaby uprawniona do żądania zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty targowej, a rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym ustalenia skarżącej zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dane dni 2009 r. musiałyby zostać wyeliminowane z obrotu prawnego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 pkt ord. pod. w zw. z art. 16 u.p.o.l. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. naruszało przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepis art. 201 § 1 pkt 1 ord. pod. i przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że brak jest zależności uzasadniającej zawieszenie postępowania pomiędzy toczącym się przed organem podatkowym postępowaniem dotyczącym określenia stronie skarżącej zobowiązania w opłacie targowej za 2009 r. a wydaniem orzeczenia przez NSA w przedmiocie skargi kasacyjnej na umorzenie postępowania "(...) dotyczącego wprawdzie skarżącej, ale innego podatku (...)", podczas gdy zależność taka istnieje, gdyż uprzednie prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości stanowi właśnie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod., a rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w zakresie opłaty targowej jest uzależnione od uprzedniego jego rozstrzygnięcia; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przekonania Sądu leżącego u podstaw rozstrzygnięcia, o tym, że "(...) za zagadnienie wstępne nie może być uznana kwestia oceny przez NSA orzeczenia WSA w Łodzi oddalającego skargę w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. Bez wpływu na powyższe stanowisko Sądu pozostaje regulacja zawarta w art. 16 u.p.o.l., bowiem żaden z organów podatkowych prowadzących postępowanie dotyczące podatku od nieruchomości nie uznał skarżącej za podatnika podatku od nieruchomości, a postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. Podkreślić należy, że ewentualne rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania w zakresie podatku od nieruchomości, nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy zakończenie postępowania podatkowego w zakresie opłaty targowej oraz wydanie decyzji w zakresie określenia wysokości zobowiązania za 2009 rok, a postępowania te są odrębnymi postępowaniami dotyczącymi innych podatków i w każdym z nich organy prowadzące te postępowania, muszą dokonać odpowiednich, odrębnych ustaleń (...)". W związku ze postawionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie i zasądzanie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zwrot kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. 8. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. W tym też kierunku skarga kasacyjna dąży do wykazania, że istniały takie przesłanki, utożsamiając je z zainicjowaną przez skarżącą postępowaniem dotyczącym podatku od nieruchomości za 2009 r. Uzależniając w gruncie rzeczy rozstrzygnięcie sprawy w zakresie opłaty targowej od ustalenia stanu faktycznego w sprawie z zakresu podatku od nieruchomości w zakresie tego, czy skarżąca może być podatniczką tego podatku od pawilonu handlowego. Należy zatem zauważyć, że ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego w każdej sprawie podatkowej stanowi konieczny etap przed subsumcją tego stanu faktycznego pod konkretną normę prawa materialnego i brak jest podstaw do przyjęcia, iż ustalenie stanu faktycznego w innej sprawie - odrębnej od rozpatrywanej - jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r., I FSK 2086/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwana dalej: CBOSA). Zgodnie zatem z treścią art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w powołanym przepisie, składają się więc cztery istotne elementy, a mianowicie: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej; jego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, a więc musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, a ponadto istnieje bezpośrednia zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Innymi słowy, z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez inny organ lub sąd. Jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyroki NSA z 25 listopada 2003 r., I SA/Łd 970/03 i z 16 kwietnia 2010 r., I FSK 536/09, CBOSA). Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można zatem utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. W takim natomiast kierunku dążyła argumentacja strony skarżącej w niniejszym postępowaniu. 9. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie w zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że brak było w sprawie przesłanek do zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. Brak było bowiem takich zależności między toczącym się przed organem podatkowym postępowaniem dotyczącym określenia stronie skarżącej zobowiązania w opłacie targowej za 2009 r. a wydaniem orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę na postanowienie o umorzeniu postępowania dotyczącego wprawdzie skarżącej, ale innego podatku. W sprawie dotyczącej umorzenia postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości żaden z organów nie uznał skarżącej za podatniczkę tegoż podatku, a tylko wtedy zaistniałaby ewentualnie przesłanka do zawieszenia postępowania dotyczącego określenia opłaty targowej. Wypada przy tym wskazać, że wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., II FSK 764/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną podatniczki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 860/09 w sprawie ze skargi podatniczki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 28 sierpnia 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Tym samym zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. w zw. z art. 16 u.p.o.l. był nietrafny. 10. Przechodząc natomiast do oceny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że jak wynika z treści tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zatem uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Klasyczne uzasadnienie wyroku składa się z trzech części: a) tzw. części historycznej, b) wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i c) wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymienia bezpośrednio części uzasadnienia wymienionej pod lit. b), niemniej jednak należy przyjąć, że mieści się ona w sformułowaniu "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy". Należy przez to ostatnie sformułowanie rozumieć zarówno zwięzły opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, jak i przedstawienie stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., II OSK 220/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwana dalej: CBOSA) Warto przy tym jeszcze zauważyć, że w uchwale z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39) Naczelny sąd wyraził pogląd, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając treść powyższej uchwały na uwadze należy ponieść, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie zawiera bowiem wszystkie elementy konieczne stawiane mu przez powyższy przepis. Próba natomiast wykazania naruszenia przez sąd pierwszej instancji powyższego przepisu sprowadza się do polemiki z ustaleniami sprawy i rozważaniami poczynionymi w zakresie stosowania art. 201 §1 ord. pod. Kwestia bowiem zasadności bądź nie zastosowania zawieszenia w związku z kwestią prejudycjalności była rozpoznawana w ramach zarzutu naruszenia art. 201 § 1 ord. pod. 11. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.