II OSK 1651/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 1470/15 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. w W. na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2009 r. nr XLIX/734/09 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Sp. z o. o. w W. na rzecz Miasta Bydgoszcz kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 9 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 1470/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej – p.p.s.a.) oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Bydgoszcz z dnia 24 czerwca 2009 r. nr XLIX/734/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szwederowo-Stroma" w Bydgoszczy opublikowanego w Dz.Urz. Woj. Kujawsko-Pomorskiego z 2009 r., nr 94, poz. 3886 - dalej m.p.z.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w części oddalającej skargę o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 10 pkt 17 lit, c) i d) m.p.z.p. i na podstawie art. 174 pkt 1 oraz 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie: 1. art. 151 w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w wyniku nienależytego wykonania obowiązku oceny zgodności skarżonego § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p. z prawem i w rezultacie niedostrzeżenia, że w sposób istotny narusza on zakres władztwa planistycznego gminy; 2. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez odmowę stwierdzenia nieważności § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p., pomimo jego sprzeczności z prawem; 3. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w kminki nie wykazania, w jaki konkretny sposób § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p. uniemożliwia skarżącej kasacyjnie zapewnienie dostępności świadczonych usług telekomunikacyjnych i rozwoju jej sieci — podczas gdy wykazanie powyższego wymagałoby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego np. z zakresu telekomunikacji bezprzewodowej i pokrycia radiowego, którego to dowodu sąd I instancji dopuścić nie mógł; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, z jakich konkretnie przyczyn uznano, iż § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p. wprowadza jedynie ograniczenia w lokalizowaniu inwestycji z zakresu łączności publicznej, które poddają się wykładni zgodnej z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (ustawa o wspieraniu), a nie zakazy ustawą o wspieraniu zabronione; 5. art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu poprzez: – błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż nie mogą one stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności m.p.z.p. jako uchwalonego przed dniem wejścia w życie Ustawy o wspieraniu, skoro Ustawa o wspieraniu nie przewiduje expressis verbis sankcji nieważności postanowień planów miejscowych z nią sprzecznych — podczas gdy przesłanką do stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego może być również sprzeczność z prawem uchwalonym po dniu wejścia w życie tegoż aktu oraz – niewłaściwe zastosowanie w rezultacie błędnej wykładni opisanej w pkt 2 lit. a) ppkt i) powyżej petitum skargi, co doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy stwierdzenia nieważności § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p. z jednoczesnym błędnym stwierdzeniem, iż ustanowiony zakaz lokalizowania stacji bazowych na dachach budynków innych niż usługowe oraz bezwzględny zakaz lokalizowania wolnostojących masztów telefonii komórkowej nie stanowi zakazu, który jest niezgodny z ww. przepisami ustawy o wspieraniu; 6. art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), poprzez jego błędne zastosowanie i pozostawienie § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p., pomimo iż w sposób arbitralny i nieuzasadniony ogranicza on rozwój bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej; 7. art. 4 ust. 1 i art.14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności § 5 ust, 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p., pomimo iż zostało ono uchwalone z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego; 8. art. 20, 22 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy — Prawo telekomunikacyjne poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ograniczenie na obszarze objętym m.p.z.p. rozwoju sieci telekomunikacyjnych do wyłącznie kablowych i podziemnych, z jednoczesnym arbitralnym ograniczeniem rozwoju sieci telefonii komórkowej, co w rezultacie powoduje bezprawne ograniczenie skarżącej kasacyjnie możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą sieci kablowych podziemnych; 9. art. 48 ustawy o wspieraniu poprzez jego błędne zastosowanie i w rezultacie nieuprawnione uznanie, iż skarżąca kasacyjnie winna co najmniej uprawdopodobnić, w jaki konkretny sposób m.p.z.p. zakazuje jej lokalizowania stacji bazowych, podczas gdy § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p. formułuje jasne zakazy, które nie wymagają dowodzenia poprzez wszczynanie postępowań administracyjnych w zakresie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych — jako że w świetle ww. postanowień m.p.z.p. wynik takich postępowań jest oczywisty i zmuszał by jedynie Skarżącą kasacyjnie do ponoszenia zbędnych wydatków; 10. art. 33 w zw. z art. 11 i 17 u.p.z.p., a także w związku z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku, iż skarżąca kasacyjnie mogłaby skutecznie wywieść skargę na bezczynność w sytuacji, w której organ planistyczny gminy narusza obowiązek dostosowania m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu, podczas gdy skarga taka w odniesieniu do aktów prawa miejscowego nie przysługuje; W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w części oddalającej skargę o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 10 pkt 17 lit, c) i d) m.p.z.p i stwierdzenie nieważności § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) m.p.z.p. ewenutalnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Bydgoszcz wniosła o jej oddalenie i zasadzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Sąd pierwszej instancji przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej: "ustawa z 7 maja 2010 r."). Zgodnie z art. 46 ust. 1 wym. Ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a podejmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwić lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei przepis art. 75 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu nadanym nowelizacją z 12 października 2012 r.) stanowi, że przepis art. 46 i 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy. Skarżąca Spółka powołując się na powyższe przepisy domagała się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z 24 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szwederowo-Stroma" w zakresie m.in. § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d), którymi wprowadzono zakaz lokalizowania wolnostojących masztów stacji bazowych telefonii komórkowej oraz ograniczono możliwość lokalizowania stacji bazowych tylko na budynkach usługowych. W ocenie Sądu Wojewódzkiego wskazana w skardze sprzeczność postanowień planu miejscowego z art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. nie mogła stanowić podstawy stwierdzenia nieważności uchwały w sytuacji, gdy została ona podjęta i ogłoszona przed wejściem w życie wymienionych przepisów, co nastąpiło 17 lipca 2010 r. Jednocześnie Sąd zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że ustawodawca nie zawarł w przepisach ustawy z 7 maja 2010 r. i ustawy nowelizującej z 12 października 2012 r. sankcji nieważności w stosunku do takich postanowień obowiązujących już planów miejscowych, które nie korespondują z wymogami art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. W rezultacie doszedł do wniosku, że przepisy art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z 7 maja 2010 r. należy tak odczytywać, iż w przypadku gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zamierzał realizować inwestycję celu publicznego w zakresie łączności na terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed dniem 17 lipca 2010 r. to wówczas organ administracji publicznej załatwiający sprawę pozwolenia na budowę takiej inwestycji obowiązany będzie interpretować przepisy planu w taki sposób, aby nie uniemożliwiały lokalizowania tego typu inwestycji, pod warunkiem jej zgodności z przepisami odrębnymi. Negując powyższe stanowisko Sądu Wojewódzkiego, skarżąca zarzuciła, że przesłanką stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego może być również sprzeczność z prawem uchwalonym po dniu wejścia w życie tegoż aktu, przy czym pogląd ten wyprowadziła z orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odnosząc się zatem do tego zarzutu kasacyjnego trzeba wskazać, że początkowo sporne zagadnienie nie było rozstrzygane jednolicie przez sądy administracyjne, jednak została ukształtowana linia orzecznicza, zgodnie z którą niespełnienie wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. nie skutkuje możliwością stwierdzenia jego nieważności, jeżeli plan ten zaczął obowiązywać przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 14.06.2016. r. II OSK 2470/14, 04.10.2016 r. II OSK 3239/14, 13.10.2016 r. II OSK 3353/14). Podzielając taki kierunek wykładni art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. należy zwrócić uwagę na podstawowe reguły obowiązujące przy kontroli legalności aktów prawa miejscowego, w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie sąd administracyjny może orzec na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. o nieważności uchwały w przedmiocie planu miejscowego, jeżeli jego sporządzenie nastąpiło z naruszeniem obowiązujących zasad, o czym stanowi art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Orzeczenie sądu stwierdzającego nieważność aktu prawa miejscowego ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, wywołującego skutek ex tunc – z mocą wsteczną od daty jego podjęcia. Omawiana sankcja może być więc zastosowana tylko wówczas, gdy kontrolowany akt był wadliwy od momentu jego wydania wskutek sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Natomiast późniejsza zmiana stanu prawnego wywołująca sprzeczność pomiędzy postanowieniami planu miejscowego a regulacją ustawową powinna doprowadzić do działań mających na celu dostosowanie tego aktu do regulacji aktualnie obowiązujących, co przewiduje art. 33 u.p.z.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie został zaktualizowany w trybie art. 33 u.pz.p., w wyniku czego powstał stan niespójności przepisów planu miejscowego z przepisami, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data uchwalenia planu, instrumentem służącym do eliminacji takiej niezgodności jest wykładnia przepisów planu miejscowego dokonywana przy uwzględnieniu nowych regulacji prawnych (por. wyrok NSA z 13.10.2016 r. II OSK 3353/14 i powołane tam orzeczenia NSA) Z kolei w wyroku z 26 października 2017 r. II OSK 328/16, Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do problemu niezgodności postanowień planu miejscowego z później ustanowionym przepisem art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r. wskazał, że w takiej sytuacji mechanizmem wymuszającym zachowanie zasad hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa, w tym zasady nadrzędności ustawy, jeżeli organy gminy odstąpiły od obowiązku, który nakłada na nie art. 33 u.p.z.p., pozostaje pominięcie tych ustaleń planów miejscowych w zakresie zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych. Reasumując należy przyjąć, że omawiana regulacja art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. nie stwarza – jak podnosi strona skarżąca – podstawy do stwierdzenia nieważności dotychczasowych planów miejscowych niedostosowanych do wymienianej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Objęcie takich planów sankcją nieważności musiałoby być wyraźnie przewidziane przez ustawodawcę, co jednak nie nastąpiło w omawianych ustawach, a co trafnie stwierdził Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. zawiera nie tylko postulat kierowany do lokalnego prawodawcy w zakresie treści przepisów stanowionego prawa miejscowego ale równocześnie wyraża dyrektywę interpretacyjną dla uchwalonych już planów miejscowych. Dlatego zasadnie Sąd Wojewódzki wskazał w uzasadnieniu wyroku, że właściwe organy, orzekające w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej, powinny interpretować postanowienia planu miejscowego z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. Wobec powyższego niezasadne okazały się te wszystkie zarzuty kasacyjne, w których podstawę do stwierdzenia nieważności § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) przedmiotowej Uchwały łączono z naruszeniem przepisów art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. Tym samym chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sformułowany w punkcie 1 lit. d) petitum skargi kasacyjnej. Jako trafny należało uznać natomiast zarzut wskazujący na błędne stwierdzenie Sądu Wojewódzkiego co do możliwości zaskarżenia bezczynności organu gminy w zakresie dostosowania przepisów planu miejscowego do interesów i oczekiwań skarżącej wyrażonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podczas gdy w świetle art. 33 u.p.z.p. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. taka skarga nie przysługuje. Zauważyć należy, że ta wypowiedź Sądu zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż wykraczała poza przedmiot kontroli sądowej, którym była Uchwała podjęta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przechodząc do drugiej grupy zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej Sąd Wojewódzki oceniając legalność zakwestionowanych postanowień planu zawartych w § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c) i d) nie naruszył przepisów Konstytucji RP oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymienionych w punktach 2 lit. b), c), d) podstawy kasacyjnej. Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął w zaskarżonym wyroku, że zasady obsługi i budowy w zakresie telekomunikacji zostały określone w planie zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, które w myśl art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oznacza kompetencję gminy do samodzielnego kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. uprawnienie gminy do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Nie było zatem arbitralnym działaniem – jak zarzuca skarżąca Spółka – ustalenie w planie regulacji w zakresie systemu infrastruktury telekomunikacji, polegających na zakazie lokalizacji wolnostojących masztów stacji bazowych telefonii komórkowej oraz dopuszczeniu lokalizowania masztów telefonii komórkowej tylko na budynkach usługowych. Trzeba bowiem zaznaczyć, że przyjęte w planie rozwiązania nie wprowadziły generalnego zakazu realizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej, a jedynie określiły ograniczenia co do rodzaju budowli i instalacji telekomunikacyjnych oraz miejsc w jakich mogą być sytuowane. Trudno przypisać organowi planistycznemu nadużycie władztwa planistycznego w sytuacji, gdy uzasadnieniem ustanowionych ograniczeń była konieczność dostosowania infrastruktury telekomunikacyjnej do warunków determinowanych zabudową mieszkaniową zwłaszcza wielorodzinną i związanymi z tym względami bezpieczeństwa i względami technicznymi. Wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyjęte w przedmiotowym planie zasady ogólne w zakresie telekomunikacji (§ 5 ust. 10 pkt 17 lit. c i d) nie mogą być kwalifikowane jako element nierównego traktowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz ograniczania swobody działalności gospodarczej skarżącej Spółki. Przypomnieć należy, że wśród zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego postanowiono w § 5 ust. 2 pkt 10, że dopuszcza się na terenie planu lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków zgodnie z przepisami odrębnymi, zaś w dalszych przepisach określono w tym zakresie rozwiązania szczegółowe. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że w granicach planu istnieją możliwości i tereny pozwalające realizować cele operatora telefonii komórkowej, przy jednoczesnym "poszanowaniu" terenów zabudowy mieszkaniowej, wprowadzone zaś ograniczenia należy traktować jako uzasadnione, rzeczywistą i obiektywną potrzebą, zabezpieczenie interesu publicznego. Wskazana argumentacja Rady Miasta nie została merytorycznie podważona przez stronę skarżącą. Jak bowiem słusznie zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, Spółka nie uprawdopodobniła w jakimkolwiek zakresie, że na terenie objętym skarżonym planem miejscowym niemożliwe będzie lub znacznie ograniczone lokowanie niezbędnych inwestycji z zakresu łączności publicznej. W szczególności nie przedstawiono okoliczności wskazujących na to, że przewidziana w planie możliwość lokalizowania masztów telefonii komórkowej na budynkach usługowych bądź innych obiektach (wieże, kominy – co podano w odpowiedzi na skargę) nie jest wystarczająca do rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej. Wobec powyższego zasadna była konkluzja Sądu Wojewódzkiego, że kwestionowane przez stronę skarżącą postanowienia planu miejscowego uchwalone zostały w ramach władztwa planistycznego i zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p., dotyczącymi ładu przestrzennego oraz interesu publicznego, rozumianego jako uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym (art. 2 pkt 4 u.p.z.p.). Z podanych względów niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne sformułowane w ramach obu podstaw kasacyjnych odnoszących się do przepisów postępowania i prawa materialnego. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.