II SA/Bd 1470/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi spółki A w [...] na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2009 r. nr XLIX/734/09 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. [...] sp. z o.o. w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...]2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...] (Dz.Urz. Woj. [...] z 2009 r., nr [...], poz. [...] - "MPZP") w części obejmującej: "§ 5 ust. 10 pkt 17 lit. c i d, § 5 ust. 6 pkt 5, § 6 ust. 3 lit. a tiret drugi, § 7 ust. 3 lit. a tiret drugi, § 8 ust. 3 lit. a tiret drugi, § 9 ust. 3 lit. b, § 10 ust. 3 lit. b, § 11 ust. 3 lit. b, § 12 ust. 3 lit. b, § 13 ust. 3 lit. b, § 14 ust. 3 lit. b, § 15 ust. 4 lit. b, § 16 ust. 4 lit. b, § 17 ust. 4 lit. b, § 18 ust. 3 lit. b, § 19 ust. 4 lit. b oraz § 27 ust. 5 lit. b uchwały. Zaskarżonemu aktowi prawa miejscowego zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich niezastosowanie i pozostawienie w obrocie prawnym wskazanych wyżej zapisów planu, które ustanawiając ograniczenie w możliwości lokalizowana na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, jak również ustanawiające bezwzględne limity zabudowy uniemożliwiające lokalizowanie niezbędnej infrastruktury telekomunikacyjnej, w sposób rażący naruszają wyżej wskazane przepisy ustawy o wspieraniu; 2. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie skarżonych postanowień MPZP, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów, prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych. Wskazując na powyższe skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności powyższych przepisów skarżonej uchwały oraz zasądzenie od Rady Miasta [...] kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w skarżonych postanowieniach uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...]2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] wprowadzono zakaz lokalizowania wolnostojących masztów antenowych telefonii komórkowej, ograniczono możliwość lokalizowania stacji bazowych na istniejących budynkach wyłącznie do dachów budynków usługowych, a nadto wprowadzono generalne maksymalne wysokości zabudowy, przy czym wprowadzone limity wysokości zabudowy nie uwzględniają konieczności budowy stacji bazowych telefonii komórkowej, co wiąże się z koniecznością lokalizowania urządzeń na wysokości przekraczającej wprowadzone limity - chociażby ze względu na konieczność ich lokalizowania powyżej obszarów, na których znajduje się zabudowa oraz na których na stałe przebywają ludzie, jak również ze względu na konieczność utrzymania komunikacji radiowej tychże stacji z innymi elementami bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej. Na obszarze objętym MPZP skarżąca jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zamierzała i nadal zamierza wykonać roboty budowlane polegające na zainstalowaniu stacji bazowych telefonu komórkowej, aby użytkownikom sieci [...] zapewnić lepszą łączność w tym rejonie, w szczególności w paśmie GSM900 i LTE 1800 jako wypełnienie przez operatora zobowiązań wynikających z obowiązków nałożonych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Zaskarżone postanowienia MPZP uniemożliwiają skarżącej uzyskanie pozwolenia na budowę dla stacji wieżowej, jak również skuteczne dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dla stacji zlokalizowanej na istniejącym obiekcie budowlanym. W dotychczasowej praktyce bowiem w podobnych przypadkach organy administracji architektoniczno - budowlanej odmawiały wydania pozwolenia na budowę oraz zgłaszały sprzeciw w przypadku dokonania zgłoszenia twierdząc, że są związane treścią planu miejscowego, nawet w razie jego sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Biorąc pod uwagę naruszenie interesu prawnego skarżącej polegające na bezprawnym uniemożliwieniu realizacji jej działalności, jak również mając na względzie przepis art. 48 ustawy o wspieraniu, w ocenie skarżącej konieczne stało się złożenie niniejszej skargi. Pozostawanie w obrocie prawnym zaskarżonych postanowień MPZP zdaniem skarżącej spółki narusza szereg przepisów prawa, w tym Konstytucji RP, ustawy o wspieraniu oraz ustawy o PIZP i nie budzi żadnych wątpliwości, że planowane przez skarżącą inwestycje stanowią "inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami" i "jest zgodna z przepisami odrębnymi". Zaskarżone postanowienia planu miejscowego w praktyce uniemożliwiającą skarżącej realizację na obszarze objętym MPZP infrastruktury telekomunikacji bezprzewodowej, zdaniem spółki ww. postanowienia MPZP nie spełniają wymogu zgodności z przepisami rangi konstytucyjnej i ustawowej, ponieważ nie można pominąć znaczenia art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu, który ma zastosowanie do tworzenia postanowień wszystkich planów miejscowych, jak również wyznacza w sposób wyraźny granice władztwa planistycznego gminy, dlatego całkowicie uzasadnione jest stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienia MPZP stanowią w obecnym stanie prawnym przykład regulacji wykraczającej poza upoważnienie konstytucyjne i ustawowe Rady Gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego. Zdaniem skarżącej przepisy art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wskazują na intencję ustawodawcy, jaką było uwzględnienie w planie szczególnie doniosłej i doniosłej roli sieci telekomunikacyjnych dla funkcjonowania społeczności lokalnych W tym miejscu przytoczono dostępny na stronie internetowej Urzędu Komunikacji Elektronicznej wykaz dobrych i złych praktyk z zakresu postanowień planów miejscowych dotyczących zasad lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej z okresu, kiedy UKE opiniowało projekty planów miejscowych. UKE każdorazowo negatywnie opiniowało takie postanowienia projektów planów miejscowych, które uniemożliwiały, ale również znacząco utrudniały lokalizowanie ww. infrastruktury, gdyż było to sprzeczne z celem ustawy o wspieraniu, jakim było ułatwienie budowy sieci i dostępu społeczeństwa do usług telekomunikacyjnych. Zdaniem skarżącej całkowicie bezpodstawne jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu uchwały Rady Miasta [...] odmawiającej uwzględnienia wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, jakoby wprowadzone ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych znajdowały uzasadnienie w interesie publicznym. Za taki bowiem trudno uznać przywołaną obawę przed protestami społecznymi oraz rzekomy wpływ stacji bazowych na zdrowie i samopoczucie ludności. Brak bowiem jakichkolwiek obiektywnych przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że taki negatywny wpływ występuje. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, interesem publicznym jest "uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym". Nadto Trybunał Konstytucyjny wskazuje, że: "Interes publiczny powinien się charakteryzować tym, iż służy on ogółowi obywateli państwa, jest powszechny i nie ma na celu osiągnięcia korzyści prywatnych" (postanowienie z 1 października 2003 r., SK 29/2002, OTK-A 2003, nr 8, poz. 87). Powoływanie się więc na konieczność ochrony samopoczucia mieszkańców przed subiektywnymi obawami wywoływanymi lokalizowaniem stacji bazowych, w przekonaniu skarżącej w żaden sposób nie może być uznane za działanie w celu zabezpieczenia interesu publicznego; w praktyce jest wręcz przeciwnie, jako że uniemożliwianie dostatecznego rozwoju usług telekomunikacyjnych na terenie objętym MPZP stanowi naruszenie interesu publicznego, za jaki uznać należy zapewnienie ludności dostępu do usług telekomunikacyjnych oraz ochronę przez tzw. "wykluczeniem cyfrowym". Za niedopuszczalne spółka uznała również ograniczenie możliwości lokalizowania stacji bazowych do dachów istniejących budynków usługowych, gdyż nie wiadomo dlaczego niedopuszczalne ma być lokalizowanie stacji na dachach innych budynków, dlatego wybór dokonany przez Radę Miasta ma charakter w pełni arbitralny i w żaden prawnie dopuszczalny sposób uzasadniony. Wskazano, że brakuje wyjaśnienia, w czym lokalizowanie stacji na budynkach o innym przeznaczeniu byłoby bardziej szkodliwe dla zdrowia i samopoczucia ludności, od ich lokalizowania na budynkach usługowych. Wskazanie takie całkowicie lekceważy w końcu wskazanie ustawodawcy wypływające z przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, zgodnie z którym nie ma jakiejkolwiek sprzeczności lokalizowania urządzeń niezbędnych do świadczenia usług telekomunikacyjnych z mieszkaniowym przeznaczeniem terenu, przy czym zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna [taka jak w przypadku przedmiotowego MPZP] nie sprzeciwia się nawet lokalizacji urządzeń o większym, niż nieznaczne oddziaływaniu. Podniesiono nadto, że ograniczenie możliwości lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej do dachów budynków usługowych na terenie objętym MPZP w żaden sposób nie odpowiada potrzebom wynikającym z rozwijających się usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie dostępu do Internetu szerokopasmowego. Obszar, na którym dopuszczono bowiem budowę stacji bazowych, nie został wyznaczony w oparciu o jakiekolwiek analizy techniczne i radiowe, a w rezultacie nie pozwala na objęcie dostatecznym zasięgiem telekomunikacyjnym terenu, dla którego obowiązuje MPZP. Nawet bowiem uznając prawo gminy do wyznaczenia w MPZP obszarów, na których lokalizować można stacje bazowe telefonii komórkowej trudno przyjąć, że gminny uchwałodawca ma prawo wyznaczyć je arbitralnie, bez współpracy z przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi i analiz pokrycia radiowego terenu. Ponadto takie wyznaczanie obszarów w MPZP jest o tyle ułomne, że dynamiczny rozwój technologii telekomunikacyjnych i wzrost parametrów jakościowych świadczonych usług wymaga stałego dogęszczania sieci, co często sprawia, że przyjęte w MPZP ograniczenia stają się niedopuszczalne w świetle art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu. Arbitralne ograniczenie możliwości lokalizowania nowej infrastruktury telekomunikacyjnej do wyłącznie jednego miejsca na całym obszarze objętym MPZP [wskazanego w § 5 ust. 10 pkt 17 lit, c)] w ocenie skarżącej spółki z pewności stanowi przykład rażącego nadużycia przysługujących gminie uprawnień w ramach władztwa planistycznego. Skarżąca podniosła również, że zmuszona była zaskarżyć postanowienia MPZP wprowadzające generalne maksymalne wysokości zabudowy, jako że stacje bazowe telefonii komórkowej mogą być z natury swojej, ze względu na konieczność ochrony ludności przed ponadnormatywnym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, lokalizowane niemalże wyłącznie powyżej obszaru zabudowy tj. na stawianych w tym celu na gruncie wieżach telekomunikacyjnych o wysokości od 25 do 80 metrów albo na masztach posadowionych na dachach istniejących budynków lub bezpośrednio na obiektach typu kominy czy wieże kościołów. W takim stanie rzeczy, wprowadzenie limitów zabudowy nie wyłączające z nich urządzeń telekomunikacyjnych powoduje w zasadzie niemożność lokalizowania takiej infrastruktury, jako że jej zlokalizowanie na wysokości zabudowy spowodowałoby niedopuszczalną emisję pól elektromagnetycznych na terenach, na których przebywają ludzie. Konieczność "wyniesienia", tych urządzeń zdaniem spółki wynika również z tego, że stanowią one element sieci telekomunikacyjnej i w części obejmującej anteny radioliniowe konieczne jest, aby dana stacja bezpośrednio komunikowała się z innymi, dlatego zlokalizowanie stacji na wysokości istniejącej lub potencjalnie mogącej powstać zabudowy powoduje jej nieprzydatność w sieci telekomunikacyjnej. W odpowiedzi na skargę Miasto [...] wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. Wskazano przede wszystkim, że skarżone ustalenia planu miejscowego nie wprowadzają generalnych zakazów w zakresie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych, w tym zakazów lokalizowania urządzeń i instalacji na dachach budynków, wież, czy kominów, a jedynie wprowadzają niezbędne ograniczenia w tym zakresie, kierując się względami bezpieczeństwa i względami technicznymi. Niewątpliwie, ograniczenie możliwości sytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej, uzasadnione obiektywnymi przesłankami o charakterze technicznym lub służącymi bezpieczeństwu, mieści się w kompetencjach rady gminy, w granicach władztwa planistycznego i spełnia wymogi kształtowania ładu przestrzennego. Przede wszystkim jednak, wprowadzone ustaleniami zaskarżonego planu ograniczenia, w ocenie organu nie uniemożliwiają realizacji przedsięwzięć z zakresu telekomunikacji i łączności publicznej, wskazując wprost na dopuszczalne możliwości w tym zakresie. Zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego opracowany został zgodnie z procedurą formalnoprawną, przewidzianą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pozytywnie zweryfikowany pod względem zgodności z prawem przez organ nadzoru i opublikowany w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Skarżąca zakwestionowała § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c uchwały ustalający, że "maszty telefonii komórkowych należy lokalizować na budynkach usługowych" oraz dalej lit. d w tym samym punkcie, o treści: "zabrania się lokalizacji wolnostojących masztów stacji bazowych telefonii komórkowej" i kierując się wyłącznie zarzutem zastosowania "zakazu", nie uwzględnia obiektywnego kontekstu wprowadzonych regulacji. Ustalenia zastosowano tu wyłącznie w celu ograniczenia określonego rodzaju budowli i instalacji telekomunikacyjnych w zakresie miejsca ich usytuowania (jako masztów wolnostojących), ze względu na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, stanowiącą przeważającą formę tak istniejącego, jak i perspektywicznego zagospodarowania obszaru planu. W ocenie organu, także w granicach planu istnieją techniczne możliwości i tereny, pozwalające realizować cele operatora telefonii komórkowej, przy jednoczesnym "poszanowaniu" terenów zabudowy mieszkaniowej. Powyższe ograniczenie, nie eliminujące przecież przedsiębiorców, należy traktować jako uzasadnione rzeczywistą i obiektywną potrzebę zabezpieczenia interesu publicznego. Regulacja art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dotyczy wyłącznie zakazu, dopuszczając przecież możliwość uzasadnionego ograniczania inwestycji z zakresu łączności publicznej odpowiednimi ustaleniami planu, w zakresie uzasadnionym względami bezpieczeństwa, czy względami o charakterze technicznym. W ramach przedmiotowego planu miejscowego, możliwość realizacji przedsięwzięć telekomunikacyjnych zapewnia przytoczone już ustalenie § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c planu. Zapis ten został ponadto tak sformułowany, że nie wyklucza możliwości lokalizacji masztów telefonii komórkowych na pozostałych budynkach. Kwestionowany jako niezgodny z prawem § 5 ust. 6 pkt 5 uchwały, zgodnie z którym: "obowiązuje nieprzekraczalne ograniczenie wysokości zabudowy wraz z wszystkimi urządzeniami oraz obiektami budowlanymi, zlokalizowanymi na dachach budynków, do rzędnej wysokościowej równej 117 m n.p.m." wprowadzony został na podstawie uzgodnienia projektu planu z Urzędem Lotnictwa Cywilnego w piśmie z dnia 17 grudnia 2008 r. - potwierdzonym postanowieniem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 5 lutego 2009 r., na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 28 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze. Dokumenty te i zawarte w nich stwierdzenia, uwagi i wnioski, organ tworzący plan miejscowy zobowiązany był uwzględnić, w związku z bezpośrednim w stosunku do obszaru objętego planem, sąsiedztwem lotniska i Portu Lotniczego w [...]. Wnioski właściwych w tym zakresie organów, służące potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom lotniska, musiały być bezwzględnie wprowadzone do ustaleń planu. W odniesieniu do zarzutów skargi kwestionujących zbiorowo wszystkie ustalenia planu dotyczące określenia maksymalnych wysokości zabudowy dla poszczególnych terenów położonych w granicach planu podniesiono, że plan sporządzono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie w § 4 pkt 6 zawarty został wymóg dotyczący standardu zapisywania ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, z którego wynika, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Ustalenia te stanowią konieczne elementy treści projektu planu miejscowego. Tak więc rada gminy uchwalając plan miejscowy, ma nie tylko prawo, ale obowiązek określenia m.in. maksymalnej wysokości zabudowy na danym terenie. Brak ustalenia takiego wskaźnika, pomijając jego istotność, szczególnie na terenie sąsiadującym z obiektami lotniska i Portu Lotniczego, byłby naruszeniem podstawowych zasad sporządzania planu miejscowego. Na rozprawie w dniu 9 lutego 2016r. pełnomocnik skarżącej doprecyzował, że w skardze częściowo błędnie określono zaskarżone jednostki redakcyjne tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem w odniesieniu do przepisów § 6 - § 27 odpowiednio w miejscu oznaczeń: "ust." powinno być: "pkt" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis ten, w odniesieniu do uchwał organów gminy, koresponduje z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 z późn.zm.; dalej: u.s.g.), który przewiduje, że uchwały sprzeczne z prawem w sposób istotny są nieważne. Kontrola sądowoadministracyjna dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawowana jest na podstawie przepisu szczególnego - art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 z późn.zm.; dalej: "u.p.z.p."), który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis ten ustanawia dwie przesłanki dla kontroli zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną – sprowadzającą się do konieczności uwzględnienia zasad sporządzania planu; formalnoprawną – obejmującą wymóg zachowania procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie. Zasady sporządzania planu w doktrynalnym ujęciu interpretowane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ. Dotykają one problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki – art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust.1), zawartych w nim ustaleń lub inaczej - przedmiotu planu (art. 15 ust. 2 i ust. 3), a także standardów dokumentacji planistycznej tj. materiałów planistycznych, skali opracowania kartograficznego, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu zagospodarowania przestrzennego). Dokonując wykładni przesłanki materialnej organy związane są przepisami prawa europejskiego, Konstytucją oraz przepisami prawa materialnego. Tylko w tych granicach można bowiem wyznaczyć władztwo planistyczne gminy. Przyznane gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) nie ma oczywiście charakteru arbitralnego a przepisy nie zezwalają na całkowitą dowolność ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego. Ustawodawca szczegółowo uregulował tryb prowadzenia prac najpierw nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy a następnie nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Doprecyzował również zakres tematyczny ustaleń, które obowiązkowo powinny się znaleźć w uchwale zawierającej plan miejscowy. W art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zawarto obowiązkową materię podlegającą regulacji w planie miejscowym. Niewątpliwie rada gminy związana jest tym zakresem, aczkolwiek w doktrynie i orzecznictwie przyjęto, że obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż musi być dostosowany do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem (patrz wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. II OSK 1922/09). O ile zatem w terenie zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające tego dokonanie, rada zobligowana jest zawrzeć w planie wymienione w art. 15 ust. 2 elementy. Dokonując w pierwszej kolejności oceny w zakresie dopuszczalności skargi, sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżenie kwestionowanej uchwały nastąpiło z zachowaniem wymaganego terminu, a skarżąca przed dokonaniem tej czynności wezwała – bezskutecznie – Radę Miejską [...] do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonym zakresie. Nie może też budzić wątpliwości, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Przy czym zaznaczyć należy, że zastrzeżenia skarżącej co do sposobu rozpatrzenia jej wezwania do usunięcia naruszenia prawa pozostają poza zakresem sądowej kontroli. Spełnienie wymogów formalnych skutkowało uprawnieniem sądu do dokonania oceny legitymacji [...]l sp. z o.o. w [...] do zaskarżenia uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...]2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...] (Dz.Urz.Woj. [...]. nr [...], poz. [...] - "MPZP") w części obejmującej: § 5 ust. 10 pkt 17 lit. c i d, § 5 ust. 6 pkt 5, § 6 pkt 3 lit. a tiret drugie, § 7 pkt 3 lit. a tiret drugie, § 8 pkt 3 lit. a tiret drugie, § 9 pkt 3 lit. b, § 10 pkt 3 lit. b, § 11 pkt 3 lit. b, § 12 pkt 3 lit. b, § 13 pkt 3 lit. b, § 14 pkt 3 lit. b, § 15 pkt 4 lit. b, § 16 pkt 4 lit. b, § 17 pkt 4 lit. b, § 18 pkt 3 lit. b, § 19 pkt 4 lit. b oraz § 27 pkt 5 lit. b. Zauważyć dalej trzeba, że szczególne uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego przewiduje przepis art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.). W tym trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.), legitymowany jest do zaskarżenia uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, wyłącznie w zakresie telekomunikacji. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca spółka, powołująca się na powyższy przepis - jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Kwestionowane przepisy zaskarżonej uchwały w sprawie planu miejscowego dotyczą kwestii telekomunikacji niektóre wprost, niektóre wyłącznie pośrednio. Jednak skarga nie mogła odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku. Należy podkreślić, że rada gminy (miejska) w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego upoważniona jest do ustalania przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, w tym wysokości zabudowy. Wiąże się to z kolei z koniecznością jednoczesnego uwzględnienia takich elementów jak: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe; wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; walory ekonomiczne przestrzeni; prawo własności; potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; potrzeby interesu publicznego; potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych. W tym kontekście sąd ocenił, że w objętym skargą zakresie zaskarżona uchwała nie uchybia zasadom sporządzania planu miejscowego, ani też nie doszło do naruszenia trybu sporządzania planu, bądź właściwości organów, w stopniu, który z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkowałby nieważnością uchwały w zaskarżonej części. Przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego, jakim jest łączność publiczna, ale określa zasady obsługi i budowy w zakresie telekomunikacji, co jest zgodne z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Podkreślenia wymaga, że zarzuty skargi koncentrują się na wymogach jakie wprowadził przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w stosunku do przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie lokalizowania inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej. Przytoczona w skardze argumentacja nie daje jednak żadnych podstaw do ferowania zarzutu nadużycia tzw. władztwa planistycznego z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., gdyż jest oparta na zarzucie naruszenia przepisów prawa, które nie tylko weszły w życie, ale nawet zostały uchwalone po dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. W tym zakresie Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 85/14, z 20 listopada 2015r. sygn. II SA/Wr 633/15, WSA w Bydgoszczy z dnia 17 czerwca 2015r. sygn. II SA/Bd 343/15, z 14 lipca 2015r. sygn. II SA/Bd 419/15 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z mocy art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w jej pierwotnym brzmieniu, przepis art. 46 ust. 1 miał zastosowanie również do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1, przewidziano w uchylonych już przepisach ust. 2-8 art. 75 powołanej ustawy. Przepisy te stanowiły o "dostosowaniu" przez rady gmin treści miejscowych planów do wymogów art. 46 ust. 1 lub przez wojewodę, który był zobowiązany "zmienić plan" poprzez wydanie zarządzenia zstępczego. W żadnym z tych przepisów ustawodawca nie przewidywał jednak sankcji nieważności dla tych ustaleń planów obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy z 7 maja 2010 r., które nie odpowiadały wymogom art. 46 tej ustawy, licząc się niewątpliwie ze skutkami daleko idącymi, jakie niesie stwierdzenie nieważności całości lub części aktu generalnego, na podstawie którego wydawane są decyzje administracyjne. Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., poz. 1256), uchylono przepisy art. 75 ust. 2-8, a więc przepisy zobowiązujące właściwe organy do dostosowania, w określonym terminie planów do wymogów art. 46 ust. 1. Jednakże ani w ustawie z dnia 7 maja 2010 r., ani też w ustawie zmieniającej z dnia 12 października 2012 r., ustawodawca nie zawarł przepisu, który wprowadzałby sankcję nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 12 października 2012 r. (druk sejmowy nr 541, Sejm RP VII kadencji) wskazano, że podstawowym celem ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych było zapewnienie rozwoju dostępu do telekomunikacji, w szczególności dostępu szerokopasmowego do Internetu. W dalszej części podkreślono, że: "Zgodnie z postulatami wojewodów i samorządów w art. 75 zrezygnowano z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów, zstępując zasadą, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe umożliwi realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie rozstrzygnięć przez wojewodów". Wobec powyższego brak jest podstaw aby twierdzić, że Rada Miejska [...] podejmując w dniu [...]2009 r. zaskarżoną uchwałę, naruszyła przepisy art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., skoro ustawa ta weszła do porządku prawnego z dniem 17 lipca 2010 r. Nie znajduje także oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, w tym wskazanych przepisach Konstytucji RP, oczekiwanie skarżącej spółki, wyartykułowane jako rzekomo wynikający z tych przepisów obowiązek wyeliminowania z przedmiotowego planu miejscowego tych jego zapisów, które w jej subiektywnej ocenie ustanawiają ograniczenie w możliwości lokalizowania na terenie objętym planem stacji bazowych telefonii komórkowej, czy też zabudowy uniemożliwiające lokalizowanie niezbędnej infrastruktury telekomunikacyjnej (vide zarzut w pkt II. 1 i 2 skargi). Nadmienić przyjdzie, że w ocenie Sądu, sposób sformułowania zarzutów skargi może sugerować, że istotę skargi stanowią nie tyle zaskarżone przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co bezczynność Rady Miasta [...] w dostosowaniu tych zapisów do interesów i oczekiwań skarżącej (czyli niepodjęcie stosownej uchwały zmieniającej na skutek wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego). W takim jednak przedmiocie należałoby wywieść odrębną skargę. Przedstawione wyżej rozważania skłaniają zatem do wniosku, że przepis art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. w obecnym brzmieniu należy tak odczytywać, iż w sytuacji gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zamierzał realizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed datą [...]2010 r., a istniejące przepisy planu będą zawierać zakazy albo będą przyjmować rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie danej inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiający sprawę pozwolenia na budowę inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, obowiązany będzie interpretować przepisy planu miejscowego w taki sposób, aby nie uniemożliwiało to lokalizowania tego typu inwestycji. Pod warunkiem, że taka inwestycja będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Nadto istotna norma interpretacyjna została przez ustawodawcę określona w art. 46 ust. 2 ww. ustawy, który stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że zaskarżona uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie telekomunikacji nie wprowadza zakazu realizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, ale jedynie pewne ograniczenia w tym zakresie. Nadto skarżący przedsiębiorca telekomunikacyjny nie uprawdopodobnił nawet w jakimkolwiek zakresie, że na terenie objętym skarżonym planem miejscowym niemożliwe jest lub nawet znacznie ograniczone lokowanie niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie jest wystarczające, w przypadku żądania stwierdzenia nieważności konkretnych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wszakże jest aktem prawa miejscowego na danym terenie, powoływanie się wyłącznie na hasłowe, ogólnikowe stwierdzenia związane z m.in. koniecznością wypełnienia przez operatora zadań nałożonych przez Prezesa UKE, "podobne przypadki" w "dotychczasowej praktyce", w których organy administracji architektoniczno-budowlanej odmawiały udzielenia pozwolenia na budowę lub zgłaszały sprzeciw. W szczególności strona skarżąca nie przywołała żadnej okoliczności, która wskazywałaby na zasadność zarzutów sprowadzających się do uniemożliwienia lokowania przedmiotowych inwestycji w zakresie telekomunikacji na terenie objętym skarżonym planem. Odnosząc się do treści zaskarżonych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że w § 5 ust. 6 pkt 5, w ramach parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, Rada Miasta [...] uchwaliła, iż obowiązuje nieprzekraczalne ograniczenie wysokości zabudowy wraz z wszystkimi urządzeniami oraz obiektami budowlanymi, zlokalizowanymi na dachach budynków, do rzędnej wysokościowej równej 117 m n.p.m. Niesporne w sprawie pozostaje, a nadto jest okolicznością znaną Sądowi z urzędu, że teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] z [...]2009 r., jak zasadnie podkreśla Gmina [...], znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie lotniska cywilnego, Portu Lotniczego [...] a nadto lotniska wojskowego. W toku procedury planistycznej w piśmie z dnia [...]2006r. (znak [...]) Urząd Lotnictwa Cywilnego zgłosił do uwzględnienia w planie następujące wnioski: na terenie objętym ww. planem obowiązują nieprzekraczalne ograniczenia wysokości zabudowy określone w dokumentacji rejestracyjnej lotniska [...], ograniczenia te są stałe i wynoszą 117,0 m n.p.m.; dla obiektów trudnodostrzegalnych z powietrza, w tym napowietrznych linii, masztów, wolnostojących anten, dopuszczalne wysokości zabudowy powinny być pomniejszone o co najmniej 10 m zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz.U. Nr 130 poz. 1192). Pismem z dnia [...]2008r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zastrzegł, że projekt planu miejscowego [...] może być rozpatrzony pozytywnie, po dopisaniu w rozdziale II zapisu w brzmieniu "na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązują nieprzekraczalne ograniczenia wysokości zabudowy dla lotniska [...] tj. 117 m n.p.m. Powyższe ograniczenia wysokości obejmują również wszystkie urządzenia oraz obiekty budowlane zlokalizowane na dachach budynków". Jak wynika z dokumentacji planistycznej, dopiero po uzupełnieniu w tym zakresie projektu skarżonego planu miejscowego o zapis § 5 ust. 6 pkt 5, został on, na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 28 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze, uzgodniony postanowieniem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...]2009r. ([...]). Z kolei Dowództwo Sił Powietrznych, w piśmie z [...]2006r. (nr [...]) wnioskowało konieczność uzgadniania wszelkiej planowanej zabudowy powyżej 35 m n.p.m. ze względu na położenie przedmiotowego terenu w zasięgu powierzchni ograniczających wysokość zabudowy lotniska wojskowego [...]. Zaskarżony zapis planu miejscowego nie narusza zatem obowiązujących w dacie podjęcia uchwały przepisów prawa. Wprowadzone ograniczenie jest uwarunkowane prawnie i z pewnością nie wykracza poza granice władztwa planistycznego gminy. Nieuzasadnione byłoby w okolicznościach sprawy przeciwstawianie względom bezpieczeństwa w ruchu lotniczym, partykularnego interesu przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego, które wszakże nawet nie wskazało, aby istniała potrzeba lokowania na terenie objętym planem obiektów w zakresie telekomunikacji, które przewyższałyby określoną w planie rzędną wysokości tj. 117 m n.p.m. Podkreślenia wymaga, że cele publiczne w zakresie komunikacji mogą być realizowane w różny sposób, poprzez różne rodzaje urządzeń i sieci, nie zawsze muszą to być zatem urządzenia czy też obiekty budowlane, o wysokości i lokalizacji pożądanej, jako najbardziej korzystna, dla przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego. W § 5 ust. 10 pkt 17 skarżonej uchwały uregulowano ogólne ustalenia planu mające zastosowanie do poszczególnych terenów dotyczące zasad obsługi w zakresie telekomunikacji, stanowiąc m.in. że maszty telefonii komórkowych należy lokalizować na budynkach usługowych (lit. c), zabrania się lokalizacji wolnostojących masztów stacji bazowych telefonii komórkowej (lit. d). Powyższy zapis planu miejscowego, w kontrolowanym przez sąd zakresie telekomunikacji, nie narusza w istotny sposób zasad sporządzania planu miejscowego regulowanych w stanie prawnym obowiązującym w dacie jego uchwalenia. Nadto, nie zakazuje on także lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresie łączności publicznej, w tym sieci szerokopasmowych, a wprowadza jedynie ograniczenia, które poddają się wszakże obecnie wykładni, zgodnej ze wskazanym wyżej rozumieniem art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z kolei w dalszych zaskarżonych przepisach uchwały tj.: § 6 pkt 3 lit. a tiret drugie, § 7 pkt 3 lit. a tiret drugie, § 8 pkt 3 lit. a tiret drugie, § 9 pkt 3 lit. b, § 10 pkt 3 lit. b, § 11 pkt 3 lit. b, § 12 pkt 3 lit. b, § 13 pkt 3 lit. b, § 14 pkt 3 lit. b, § 15 pkt 4 lit. b, § 16 pkt 4 lit. b, § 17 pkt 4 lit. b, § 18 pkt 3 lit. b, § 19 pkt 4 lit. b oraz § 27 pkt 5 lit. b. – określono odpowiednio maksymalną wysokość zabudowy dla poszczególnych terenów objętych planem, kształtującą się w zależności od przeznaczenia danego terenu od 5 do 21 metrów. W ocenie Sądu, analiza treści zaskarżonego planu miejscowego, w tym powyższych zapisów nie daje podstaw do twierdzenia, iżby naruszały one interes prawy skarżącej Spółki w zakresie telekomunikacji. Zasadnie podnosi Miasto [...], że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym należy określić obowiązkowo między innymi parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) zawarty został wymóg dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Bez wątpienia zatem w terenie tak zurbanizowanym jakim jest teren w [...] w [...], obligatoryjnym elementem ustaleń planu było określenia dla poszczególnych terenów maksymalnej wysokości zabudowy. Przy czym brak jest podstaw, aby wykładać ten parametr, jako uniemożliwiający sytuowanie urządzeń z zakresu telekomunikacji np. na dachach budynków, czy też na innych obiektach budowlanych spełniających powyższe kryterium wysokości zabudowy. Obowiązującym ograniczeniem jest opisane wyżej ograniczenie wynikające z § 5 ust. 6 pkt 5 planu miejscowego, które wprost dotyczy także wszystkich urządzeń oraz obiektów budowlanych zlokalizowanych na dachach budynków. Z tych powodów zarzuty skargi okazały się w całości niezasadne. Sąd ocenił, że Rada Miasta [...] po myśli art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p., realizując przynależne jej władztwo planistyczne, uwzględniła zarówno wymagania ładu przestrzennego, jak i potrzeby interesu publicznego, co oznacza, że nie nadużyła tzw. władztwa planistycznego z art. 3 ust. 1 tej ustawy. Nadto także treść błędnie wskazywanego w skardze jako wzorzec kontroli legalności przedmiotowej uchwały w zakresie telekomunikacji, przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych nie pozostawia wątpliwości, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że nie może on wprowadzać ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji (czyli do określonego terenu), czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić w całości.