II SA/Ol 1135/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę. Pismem z dnia 25 października 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w "[...]" wyznaczył funkcjonariuszowi celnemu "[...]", zwanemu dalej: "skarżącym", od dnia 1 listopada 2013 r., miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym w "[...]", Sekcja Obsługi Zgłoszeń Celnych, Kontroli Osób i Oceny Ryzyka. W Oddziale tym funkcjonariusz pełnił służbę na stanowisku młodszego eksperta Służby Celnej. Następnie, decyzją z dnia 25 września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej przeniósł skarżącego od dnia 1 października 2014 r. na stanowisko służbowe starszego specjalisty Służby Celnej w Referacie Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców w Urzędzie Celnym w "[...]". W uzasadnieniu organ podał, że z uwagi na stwierdzoną zaświadczeniami lekarskimi trwałą utratę zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym młodszego eksperta Służby Celnej w Oddziale Celnym w "[...]", skarżący został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe starszego specjalisty Służby Celnej w Referacie Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców w Urzędzie Celnym w "[...]", na którym posiadał zdolność do pełnienia służby. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Izby Celnej w "[...]" decyzją z dnia 28 listopada 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podstawą zastosowania art. 97 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1404), jest orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na określonym stanowisku służbowym, a ocena zaistnienia tej przesłanki została pozostawiona uznaniu organu. Przeniesienie skarżącego od dnia 1 października 2014 r. na stanowisko służbowe starszego specjalisty Służby Celnej było zgodne z orzeczeniem lekarskim z dnia 22 kwietnia 2014 r. Decyzję tę podjęto z uwzględnieniem potrzeb etatowych, konieczności zapewnienia prawidłowości realizacji zadań oraz opisu i wartościowania stanowisk służbowych. Organ zaznaczył, że niezdolność do wykonywania pracy na konkretnym stanowisku stwierdzona orzeczeniem lekarskim, wydanym na podstawie przepisów medycyny pracy, nie jest tożsama z niezdolnością do pracy na zajmowanym stanowisku, która jest orzekana przez Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Po rozpoznaniu skargi "[...]" od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt. II SA/Ol 72/15, uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący w postępowaniu administracyjnym w obu instancjach był reprezentowany przez pełnomocnika, którego pominięto w postępowaniu odwoławczym. Powyższe naruszenie procesowe stanowiło podstawę do uchylenia decyzji kwestionowanej w trybie instancyjnym. Sąd stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 97 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej, przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko jest możliwe w przypadku stwierdzenia przesłanki trwałej utraty zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim. Na gruncie niniejszej sprawy organ podjął swoje rozstrzygnięcie w oparciu o zaświadczenie lekarskie z dnia 22 kwietnia 2014 r., który w ocenie Sądu nie spełniało waloru dowodowego w kontekście przesłanek z art. 97 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej. Z zaświadczenia tego nie wynikało bowiem, na jakim konkretnie stanowisku skarżący jest niezdolny do pracy, a także jakiego okresu ta niezdolność dotyczy, a więc czy ma ona charakter trwały czy czasowy. Ponadto data następnego badania była na tym zaświadczeniu przekreślona. Z dokumentu tego nie sposób było zatem jednoznacznie wywieść spełnienia przez skarżącego przesłanki trwałej niezdolności do pracy na określonym stanowisku. Sąd zaznaczył, że określenie "funkcjonariusz celny" wskazana w zaświadczeniu lekarskim nie odnosi się do konkretnego stanowiska służbowego, gdyż prowadziłoby to do niewłaściwego wniosku, że skarżący jest niezdolny do pracy na jakimkolwiek stanowisku w Służbie Celnej. W ocenie Sądu, braku przejrzystości zaświadczenia co do niemożności pracy na określonym stanowisku, nie mogło konwalidować wystosowane przez pracodawcę skierowanie na badanie, w którym określono stanowisko pracy skarżącego. Sąd zaznaczył, że w sprawie dodatkowe wątpliwości wzbudza treść orzeczeń lekarza orzecznika ZUS. Z uwagi na powyższe, organ został zobowiązany do podjęcia, w toku ponownego rozpoznania sprawy, działań w celu uzyskania zaświadczenia lekarskiego, z którego będzie wynikało jednoznacznie, na jakim stanowisku skarżący trwale utracił zdolność do wykonywania pracy oraz do zapoznania skarżącego z Kartą zakresu obowiązków i uprawnień. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w "[...]" utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 25 września 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że od dnia 1 listopada 2013 r. wyznaczył skarżącemu miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym w "[...]", Sekcja Obsługi Zgłoszeń Celnych, Kontroli Osób i Oceny Ryzyka. Skarżący podjął tam służbę dnia 29 listopada 2013 r. Zgodnie z przedłożonym zaświadczeniem lekarskim z 28 listopada 2013 r. lekarz stwierdził brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku funkcjonariusz celny. W okresach: od 1 do 26 listopada 2013 r., od 1 do 10 stycznia 2014 r. oraz od 24 do 29 stycznia 2014 r. skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich. W związku z nieobecnością trwającą dłużej niż 30 dni otrzymał skierowanie na badania kontrolne, określające rodzaj badania profilaktycznego, jakie ma być wykonane oraz stanowisko pracy, na którym osoba jest zatrudniona. Skierowanie zostało uzupełnione elementami zagrożeń. Skarżący otrzymał zaświadczenie lekarskie, w którym lekarz medycyny pracy stwierdził, że wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do wykonywania pracy na ww. stanowisku i jednocześnie wskazał jako przeciwwskazaną pracę zmianową i pracę na granicy. W dniu 22 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w "[...]", Dział Konsultacyjno - Diagnostyczny, Poradnia Konsultacyjna wydał zaświadczenie lekarskie, w którym wskazano, że "wobec przeciwwskazań zdrowotnych - funkcjonariusz jest niezdolny(a) do podjęcia/wykonywania pracy na ww. stanowisku". Uwzględniając treść zaświadczenia, z którego wynikała niezdolność do pełnienia służby na stanowisku określonym w skierowaniu i załączniku do skierowania oraz brak wolnych stanowisk służbowych młodszego eksperta Służby Celnej w Izbie Celnej w "[...]", od dnia 9 kwietnia 2014 r. do dnia 30 września 2014 r., skarżącemu zostało wyznaczone miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym w "[...]", gdzie wykonywał on zadania biurowe. Na wniosek Dyrektora Izby Celnej, Lekarz Orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu 17 lipca 2014 r. stwierdził, że skarżący nie jest trwale niezdolny do pracy na stanowisku funkcjonariusza celnego, co uniemożliwiło zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej. W związku z powyższym zaistniała konieczność wyznaczenia nowego stanowiska, dostosowanego do jego potrzeb. W ocenie organu, z orzeczenia lekarskiego z dnia 22 kwietnia 2014 r. wynikało, że skarżący nie jest zdolny do wykonywania zadań na stanowisku funkcjonariusza celnego w oddziale celnym granicznym, na którym wykonywane są zadania takie jak: odprawa towaru i osób, weryfikacja dokumentów, obsługa systemów elektronicznych, rejestracja danych, obsługa urządzeń i sprzętu będącego na wyposażeniu przejść granicznych, kontrola środków transportu i występują dodatkowe elementy zagrożeń: praca na wysokości powyżej 3 metrów, obsługa monitora ekranowego, praca/służba w systemie zmianowym, służba poza pomieszczeniem w zmiennych warunkach atmosferycznych, co uzasadniało zastosowanie art. 97 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Wyjaśnił ponadto, że zbędne było załączenie do skierowania na badania karty zakresu obowiązków i uprawnień, gdyż to skierowanie i załącznik do skierowania określają czynności i zagrożenia na stanowisku i w skierowaniu określono stanowisko służbowe skarżącego. Podkreślił też, że zadania, które wykonywał skarżący w Oddziale Celnym w "[...]" były zadaniami określonymi przejściowo, do czasu ustalenia stałego miejsca pełnienia służby, ze względu na brak wolnych stanowisk służbowych młodszego eksperta Służby Celnej i brak możliwości zwolnienia go ze służby. Funkcjonariuszowi można wyznaczyć miejsce pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej na stałe, tylko jeżeli w tej komórce istnieje wakat na stanowisku służbowym takim samym, jakie zajmuje przenoszony funkcjonariusz. Na dzień 25 września 2014 r. w Izbie Celnej w "[...]" wszystkie wakaty znajdowały się na przejściach granicznych i związane były z wykonywaniem zadań kontrolnych, na których to stanowiskach skarżący nie mógł pełnić służby z uwagi na przeciwwskazania zdrowotne. W związku z przeniesieniem funkcjonariusza pełniącego służbę w Referacie Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców w Urzędzie Celnym w "[...]" do służby cywilnej, z dniem 1 października 2014 r. powstał wakat na stanowisku starszego specjalisty Służby Celnej w tym referacie. Dyrektor Izby Celnej, w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań oraz zgodnie z zaświadczeniem lekarskim z dnia 22 kwietnia 2014 r., przeniósł skarżącego do tego Referatu z dniem 1 października 2014 r. na stanowisko starszego specjalisty Służby Celnej, to jest na jedyne wolne stanowisko, na którym spełniał wymagania zdrowotne. Organ dodał, że skarżący został zapoznany z Kartą zakresu obowiązków i uprawnień zgodnie, z którą miał wykonywać zadania służbowe w Referacie Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców w dniu 6 października 2014 r. Zaznaczył też, że Sąd uchylił tylko zaskarżoną decyzję, a nie decyzję wydaną w pierwszej instancji, którą przeniesiono skarżącego na niższe stanowisko służbowe. W złożonej skardze "[...]" zarzucił, że użyty w zaświadczeniu lekarskim z dnia 22 kwietnia 2014 r. zwrot "stanowisko funkcjonariusza celnego" nie figuruje w wykazie stanowisk zawartych w Załączniku Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (Dz. U. Nr 87, poz. 559). Stwierdził, że błędnie organ uznał, że z zaświadczenia tego wynika trwała niezdolność do pracy, podczas gdy w zaświadczeniu nie wskazano okresu tej niezdolności. Skoro więc skarżący został przeniesiony na niższe stanowisko starszego specjalisty Służby Celnej, to tym samym należało stwierdzić trwałą niezdolność do pracy na zajmowanym przez niego stanowisku młodszego eksperta Służby Celnej, czego jednak nie uczyniono. Zarzucił ponadto, że w dniu 22 kwietnia 2014 r. skarżący nie został zapoznany z Kartą zakresu obowiązków i uprawnień, choć było to konieczne z uwagi na wyznaczenie z dniem 1 listopada 2013 r. miejsca pełnienia służby w Urzędzie Celnym w Olsztynie, Oddział Celny w "[...]" i poddanie się wówczas badaniom lekarskim przez lekarzy medycyny pracy. Skarżący zarzucił również, że organ nie zrealizował wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 72/15. Nie zgodził się ponadto z argumentacją Dyrektora Izby Celnej, że Sąd w tym wyroku nie uchylił decyzji Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 25 września 2014 r. Wywiódł, że decyzja drugiej instancji "zastępuje" decyzję pierwszej instancji w kwestii rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach podmiotu zewnętrznego i na etapie postępowania sądowoadministracyjnego decyzji pierwszej instancji w tym zakresie "jakby już nie było". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kwestią sporną jest prawidłowość zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 97 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku trwałej utraty zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim, z zastrzeżeniem, że przez okres 6 miesięcy funkcjonariusz zachowuje prawo do dotychczasowego uposażenia. Ustawodawca uzależnił więc możliwość przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe od zaistnienia trwałej utraty zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim. W kontrolowanym postępowaniu Dyrektor Izby Celnej w "[...]" badał tę okoliczność i ocenie poddał zaświadczenie lekarskie kontrolne z dnia 22 kwietnia 2014 r. W tym miejscu należy podnieść, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 72/15, uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu. W powołanym wyroku Sąd ocenił, że zaświadczenie to jest niejednoznaczne w swojej treści i nie spełnia waloru dowodowego. W akrach sprawy nie było innych dokumentów, które uzupełniałyby wartość dowodową tego zaświadczenia i czyniły go spójnym i jasnym. Wobec tego Sąd zobowiązał Dyrektora Izby Celnej do podjęcia działań w celu uzyskania zaświadczenia lekarskiego, z którego będzie wynikało jednoznacznie, na jakim stanowisku skarżący trwale utracił zdolność do wykonywania prac. Realizując te wytyczne, Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 2 czerwca 2015 r., zwrócił się do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej Działu Konsultacyjno-Diagnostycznego, Poradni Konsultacyjnej o uzupełnienie zaświadczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym w dniu 22 kwietnia 2014 r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w "[...]", Dział Konsultacyjno - Diagnostyczny. Z uwagi na brak wskazania daty kolejnego badania w tym zaświadczeniu lekarskim, Dyrektor Izby Celnej wniósł o udzielenie informacji czy skarżący trwale utracił zdolność do pełnienia służby w oddziale celnym granicznym na stanowisku, na którym wykonywane są zadania kontrolne - z wyłączeniem stanowisk, na których wykonywane są zadania, o których mowa w rozdziale 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1404 ze zm.), na którym funkcjonariusz celny wykonuje m.in. czynności: praca na wysokości powyżej 3 metrów, obsługa monitora ekranowego, praca/służba w systemie zmianowym, służba poza pomieszczeniem w zmiennych warunkach atmosferycznych. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Przemysłowej wyjaśnił, że skarżący był badany w trybie odwoławczym na wniosek pracodawcy w związku z zaświadczeniem lekarskim z dnia 8 kwietnia 2014 r. Zaświadczenie lekarskie z dnia 22 kwietnia 2014 r. zostało wydane w wyniku ponownego badania lekarskiego i oceny narażeń (informacje zawarte w skierowaniu pracodawcy) występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 Kodeksu pracy. Jednocześnie wyjaśniono, że datę następnego badania okresowego określa się tylko w przypadku wydania orzeczenia lekarskiego "wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych zdolny do wykonywania pracy na ww. stanowisku". Uwzględniając powyższe wyjaśnienia oraz treść wydanego zaświadczenia zasadnie organ celny przyjął, że w zaświadczeniu z dnia 22 kwietnia 2014 r. stwierdzono istnienie trwałych przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku. Wprawdzie w zaświadczeniu tym określono stanowisko pracy zwrotem "funkcjonariusz celny", lecz należy mieć na uwadze, co wskazał też w powołanym wyżej piśmie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Przemysłowej, że zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332 ze zm.) badanie profilaktyczne przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę, które powinno zawierać m.in. w przypadku pracowników - określenie stanowiska pracy, na którym pracownik jest zatrudniony (pkt 2) i opis warunków pracy uwzględniający informacje o występowaniu na stanowisku lub stanowiskach pracy, o których mowa w pkt 2 i 3, czynników niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub czynników uciążliwych i innych wynikających ze sposobu wykonywania pracy, z podaniem wielkości narażenia oraz aktualnych wyników badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, wykonanych na tych stanowiskach (pkt 4). W aktach administracyjnych znajduje się skierowanie, w którym dokładnie określono dotychczas zajmowane przez skarżącego stanowisko pracy, wraz z charakterystyką miejsca pracy, a także załącznik do skierowania, w którym zaznaczono wykonywane czynności na tym stanowisku pracy. Tym samym pomimo podania przez lekarza na zaświadczeniu lekarskim, że badanie lekarskie dotyczyło możliwości podjęcia pracy na stanowisku "funkcjonariusz celny" z pominięciem "wykonujący zadania kontrolne, z wyłączeniem stanowisk, na których wykonywane są zadania, o których mowa w rozdziale 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej /poborca podatkowy/ funkcjonariusz komórki dozoru", zaświadczenie to wraz z pozostałą dokumentacją, mogło stanowić podstawę do stwierdzenia, że skarżący jest trwale niezdolny do pracy na tym stanowisku, wymagającym wykonywania: pracy na wysokości do 3 m, obsługi monitora ekranowego, pracy/służby w systemie zmianowym i służby poza pomieszczeniami w zmiennych warunkach atmosferycznych. Zasadnie przy tym zauważono w zaskarżonej decyzji, że zaświadczenie lekarskie zachowuje aktualność w okresie w nim wymienionym, a traci ten przymiot w przypadku wystąpienia w okresie ważności zaświadczenia, zdarzeń, które mogą wskazywać na zmianę stanu zdrowia pracownika. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 5 rozporządzenia w orzeczeniu lekarskim stwierdza się: brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku albo istnienie przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku- w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie, o którym mowa w § 4. Tym samym datę ważności zaświadczenia, określaną przez datę następnego badania okresowego, podaje się tylko w przypadku stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na danym stanowisku. W tej sytuacji należało przyjąć, że niezdolność do pracy skarżącego ma charakter trwały, co stanowiło podstawę do zastosowania w sprawie art. 97 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej. Stwierdzić ponadto należy, że stosownie do wskazań Sądu, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił w zaskarżonej decyzji rozbieżności dotyczące treści przedmiotowego zaświadczenia i orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 17 lipca 2014 r., wskazując, że oba te dokumenty były wydane na podstawie różnych regulacji prawnych i służą odmiennym celom. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się Karta zakresu obowiązków i uprawnień, z którą zapoznano skarżącego dnia 6 października 2014 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu również nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ celny nie uchybił obowiązkom wynikającym z art. 153 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.