II SA/Wa 1286/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i mianowania na niższe stanowisko służbowe – oddala skargę – Rozkazem organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], z dniem [...] kwietnia 2015 r. dokonano zmian organizacyjnych w strukturze organizacyjnej Komendy Rejonowej Policji [...] oraz podległych jednostkach organizacyjnych Policji. Mianowicie w Wydziale do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu KRP [...] zlikwidowano i wyłączono z etatu Zespół Dochodzeniowo – Śledczy o liczbie 14 stanowisk i z tym dniem w tymże Wydziale został utworzony i włączony do etatu Referat Dochodzeniowo – Śledczy o liczbie 14 stanowisk. W wyniku zmian organizacyjnych, została zmniejszona liczba stanowisk specjalisty z 3 do 2, a w miejsce zlikwidowanego stanowiska specjalisty zaszeregowanego w 6 grupie uposażenia zasadniczego i ze stopniem etatowym nadkomisarza, zostało utworzone stanowisko kierownika Referatu Dochodzeniowo – Śledczego zaszeregowane w 7 grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym nadkomisarza. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, iż utworzenie w strukturze organizacyjnej Komendy Rejonowej Policji [...] oraz podległych komisariatów Policji komórek organizacyjnych właściwych do spraw dochodzeniowo – śledczych w randze referatu z jednoczesnym włączeniem dziewięciu etatów kierownika referatu podyktowane było koniecznością zwiększenia nadzoru służbowego, umożliwiającego właściwą realizację zadań określonych dla wskazanych komórek organizacyjnych Policji, a co wynikało z wprowadzenia z dniem 1 lipca 2015 r. zmian dokonanych ustawą z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, które wywierają znaczny wpływ na prowadzenie postępowań przygotowawczych przez Policję oraz realizację czynności w toku postępowania karnego. W związku z powyższym Naczelnik Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, wystąpił z wnioskiem o zwolnienie [...] M. N. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] i przeniesienie na niższe stanowisko służbowe [...] Referatu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] zaszeregowane w 5 grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym [...]. Jednocześnie wniósł o zachowanie wyżej wymienionej, w trybie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, prawa do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca została poinformowana o wystąpieniu Naczelnika Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji z powyższym wnioskiem. Jednocześnie wskazano, iż zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. przysługuje jej prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w tymże postępowaniu. Niezależnie od powyższego poinformowano [...] M. N. o konieczności zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie w terminie 3 dni od otrzymania niniejszego pisma oraz pouczono, że policjant, który nie wyrazi zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 ustawy o Policji, w tym z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, może zostać zwolniony ze służby w Policji. W załączeniu do przedmiotowego zawiadomienia przesłano wymienionej uwierzytelnioną kopię wniosku personalnego z dnia [...] marca 2015 r. oraz zatwierdzone przez Komendanta Rejonowego Policji [...] "Zestawienie wakujących stanowisk policyjnych w KRP [...] według grup uposażeniowych i docelowego stopnia etatowego na dzień [...] marca 2015 roku". Zestawienie wakujących stanowisk policyjnych w KRP [...] według grup uposażeniowych i docelowego stopnia etatowego na dzień [...] marca 2015 roku obejmowało wszystkie wakujące stanowiska służbowe w Komendzie Rejonowej Policji [...] w grupach uposażenia od 8 do 3, tj.: - zastępca naczelnika Wydziału Organizacji Służby KRP [...] (8 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym podinspektora). W uwagach zawarto informację, iż na wymienionym stanowisku powierzono pełnienie obowiązków służbowych innemu policjantowi; - kierownik Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego IMV Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego KRP [...] (6 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego). W uwagach zawarto informację, iż na wymienionym stanowisku powierzono pełnienie obowiązków służbowych innym policjantom;  - kierownik Rewiru Dzielnicowych III Wydziału Prewencji KRP [...] (6 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego). W uwagach zawarto informację, iż na wymienionym stanowisku powierzono pełnienie obowiązków służbowych innemu policjantowi; - detektyw Zespołu do spraw Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydziału Kryminalnego KRP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - asystent Zespołu do walki z Fałszerstwami Pieniędzy Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego KRP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - asystent Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu KRP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - asystent Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego I – IV Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego KRP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - asystent Wydziału do spraw Nieletnich i Patologii KRP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - detektyw Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu KP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - detektyw Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu KP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - asystent Zespołu Wywiadowczego Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego KP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych I – VI Wydziału Prewencji KRP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych l – Ill Wydziału Prewencji KP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych I Wydziału Prewencji KP [...] (5 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego); - referent Zespołu do spraw Statystyki Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego KRP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu KRP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Zespołu do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji KRP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego I – IV Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego KRP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Zespołu Ochronnego Wydziału Organizacji Służby KRP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu KP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu KP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego I – IV Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego KP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego); - referent Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego I IV Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego KP [...] (3 grupa zaszeregowania, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego). W zestawieniu z dnia [...] marca 2015 r. zawarto również informację, iż zgodnie z rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r., z dniem [...] kwietnia 2015 r. w miejsce zlikwidowanych i wyłączonych z etatu Komendy Rejonowej Policji [...] i podległych komisariatów Policji zespołów, realizujących zadania dochodzeniowo – śledcze zostaną utworzone i włączone do etatu komórki organizacyjne w randze referatu. Przedmiotowe dokumenty doręczono skarżącej w dniu [...] marca 2015 r., zaś pełnomocnik skarżącej po zapoznaniu się z materiałami postępowania administracyjnego wniósł uwagę, iż wnioski dowodowe zostaną złożone do dnia [...] marca 2015 roku. W dniu [...] kwietnia 2015 roku do Komendy Rejonowej Policji [...] wpłynął wniosek dowodowy o przesłuchanie skarżącej na poniżej wskazane okoliczności: 1. zmniejszenia liczby stanowisk specjalisty z 3 do 2, o którym mowa w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2015 r., w szczególności czemu akurat stanowisko M. N. zostaje zlikwidowane, 2. likwidacji stanowiska specjalisty i utworzonego stanowiska Kierownika Referatu Dochodzeniowo – Śledczego. Ponadto skarżąca nie zajęła stanowiska o wyrażeniu bądź niewyrażeniu zgody na przeniesienie i mianowanie na niższe stanowisko służbowe [...] Referatu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...]. W tej sytuacji Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 101 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2011 roku Nr 287, poz. 1687 ze zm.), a także § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem [...] kwietnia 2015 r. zwolnił skarżącą [...] M. N. z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] i od dnia [...] kwietnia 2015 r. przeniósł oraz mianował na niższe stanowisko służbowe [...] Referatu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu wskazanej komendy w 5 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie [...] zł, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł i dodatkiem [...]. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, w związku z przeniesieniem na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, skarżąca zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, zaś na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazaną natomiast w uzasadnieniu podstawę faktyczną stanowiła likwidacja dotychczas zajmowanego przez policjanta stanowiska służbowego oraz brak możliwości mianowania na stanowisko równorzędne, w związku z dokonaniem rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. zmian w strukturze organizacyjnej komendy oraz podległych jednostkach organizacyjnych. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. do Komendanta [...] Policji skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji obrazę art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 10 § 2 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie. Ponadto wskazała na błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez błędną subsumcję i ustalenie, że zlikwidowany Zespół Dochodzeniowo – Śledczy posiadał 14 etatów, a nowo powstały Referat Dochodzeniowo – Śledczy posiada także 14 etatów przy jednoczesnym przekształceniu etatu zaszeregowanego w 6 grupie uposażenia na etat kierownika referatu w 7 grupie uposażenia zasadniczego. Argumentując powyższe zarzuty wskazano, iż dotychczasowy zespół z pewnością posiadał kierownika, a jeżeli nie, to funkcję kierownika pełnił jeden z funkcjonariuszy zajmujących stanowisko specjalisty w 6 grupie uposażenia. Przekształcenie zatem stanowiska zaszeregowanego w grupie 6 na stanowisko w grupie 7 prowadzi do wniosku, iż etat równorzędny był dostępny. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i załączenie do akt sprawy etatu i zadań Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego i Referatu Dochodzeniowo – Śledczego. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko, służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko, a w myśl art. 38 ust. 4, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Z kolei w myśl art. 103, policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego (ust. 1), jednak przepisu tego nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych na własną prośbę (ust. 3). Prawo do uposażenia, zgodnie ze stanowiskiem judykatury, nie jest tożsame z określeniem prawa do stawki dodatku służbowego i przepis ten ma charakter gwarancyjny, przy czym dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego i nie obejmuje dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 ustawy. W rozpoznawanej sprawie, Komendant Rejonowy Policji [...] wspomnianym już wyżej rozkazem organizacyjnym z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] dokonał zmian organizacyjnych w strukturze organizacyjnej komendy oraz podległych jednostek organizacyjnych Policji. W Wydziale do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] zlikwidowano i wyłączono z etatu Zespół Dochodzeniowo – Śledczy o liczbie stanowisk 14, natomiast z dniem [...] kwietnia 2015 roku w tymże wydziale utworzono i włączono do etatu Referat Dochodzeniowo – Śledczy o liczbie stanowisk 14. W wyniku zmian organizacyjnych została zmniejszona liczba stanowisk specjalisty z 3 do 2. W miejsce zlikwidowanego stanowiska specjalisty zaszeregowanego w 6 grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym nadkomisarza, zostało utworzone stanowisko kierownika Referatu Dochodzeniowo – Śledczego zaszeregowane w 7 grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym nadkomisarza. Jednocześnie przedstawiono wolne, a opisane już wyżej, stanowiska służbowe. Zatem zajmowane dotychczas przez skarżącą stanowisko służbowe [...] zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego zostało zlikwidowane i nie było możliwości mianowania wymienionej na inne równorzędne stanowisko służbowe, albowiem w tym czasie wolnymi stanowiskami etatowymi były niższe stanowiska służbowe, bądź zaszeregowane w 6 grupie, ale z przysługującym dodatkiem funkcyjnym (kierownik ogniwa i kierownik rewiru) oraz jedno stanowisko zastępcy naczelnika (8 grupa uposażenia) również z przysługującym dodatkiem funkcyjnym. Uwzględniając ustalony w postępowaniu stan faktyczny i prawny stwierdzono, iż przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione zostaną dwie przesłanki, a więc likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego i jednocześnie brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. W sprawie bezspornym jest, że z dniem [...] kwietnia 2015 r. został zlikwidowany i wyłączony z etatu Komendy Rejonowej Policji [...] Zespół Dochodzeniowo – Śledczy Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu i w jego miejsce utworzono i włączono od dnia [...] kwietnia 2015 r. do etatu Referat Dochodzeniowo – Śledczy, a zajmowane dotychczas przez skarżącą stanowisko służbowe [...] Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] zostało zlikwidowane i wyłączone z etatu wskazanej komendy Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. Wobec zaistniałych zmian w etacie jednostki Policji wskazany wyżej organ zobowiązany był do dostosowania faktycznego zatrudnienia funkcjonariuszy do zmienionego etatu jednostki. Zatem spełniona została jedna z przesłanek, o jakiej mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, tj. likwidacja zajmowanego przez stronę stanowiska służbowego. Odnośnie natomiast drugiej, kumulatywnie wymaganej przesłanki, tj. braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko stwierdzono, iż wolne były następujące stanowiska: 24 stanowiska etatowe referenta zaszeregowane w 3 grupie, 13 stanowisk etatowych dzielnicowego zaszeregowanych w 4 grupie, 4 stanowiska detektywa i 8 stanowisk asystenta zaszeregowanych w 5 grupie, 1 stanowisko kierownika rewiru i 3 stanowiska kierownika ogniwa zaszeregowane w 6 grupie oraz 1 stanowisko zastępcy naczelnika zaszeregowane w 8 grupie, a skarżąca nie ustosunkowała się ani osobiście, ani przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika do konieczności mianowania jej na niższe stanowisko służbowe w związku ze zmianami organizacyjnymi w strukturze jednostki. Odnosząc się do braku możliwości mianowania [...] M. N. na wakujące stanowiska zastępcy naczelnika (grupa 8), kierowników ogniw i kierownika rewiru (grupa 6) podkreślono, iż są to stanowiska uprawnione do dodatku funkcyjnego, co związane jest z zaangażowaniem w wykonywaniu obowiązków służbowych i dyspozycyjnością i stanowiska kierownika ogniwa oraz kierownika rewiru nie są stanowiskami równorzędnymi do stanowiska [...]. Odnośnie stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Organizacji Służby zaszeregowanego w 8 grupie uposażenia wskazano, iż dyspozycja art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy nie przewiduje awansowania policjanta w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego z uwagi na potrzeby organizacyjne. Ponadto, na wskazanych stanowiskach kierowniczych zaszeregowanych w 6 grupie uposażenia, tj. kierowników ogniw i kierownika rewiru, na dzień [...] marca 2015 r. powierzono obowiązki służbowe innym funkcjonariuszom. Dodano, że skarżąca zajmowała stanowisko wykonawcze, podlegające co do zasady nadzorowi. Mianując policjanta na stanowisko kierownicze przełożony właściwy w sprawach osobowych bierze pod uwagę m. in. wiedzę merytoryczną, doświadczenie zawodowe i dyspozycyjność, a wymieniona na stanowisko [...] Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] została mianowana z dniem [...] lipca 2014 r. i w okresie od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r. przebywała na ciągłym zwolnieniu lekarskim, a kolejne zwolnienia lekarskie obejmowały okres od [...] marca 2015 r. do [...] marca 2015 r. oraz od [...] marca do [...] kwietnia 2015 r. Z uwagi na powyższe, nie sposób zatem uznać wymienionej za osobę dyspozycyjną i w tej sytuacji spełniona została druga wymagana przesłanka z art. 38 ust. 2 pkt 4, tj. brak możliwości mianowania policjantki na inne równorzędne stanowisko służbowe. Reasumując, zaskarżony rozkaz personalny nr [...] uznać należy za decyzję prawidłową, bowiem zaistniały wymagane prawem przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie sprawy, a skarżąca spełnia przy tym wymagania formalne do mianowania na wskazane wyżej stanowisko służbowe [...], określone przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 roku w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. 123, poz. 857 ze zm.), posiadając stosowne wykształcenie ogólne, przeszkolenie zawodowe oraz wymagany staż służby. Jednocześnie prawidłowo organ I instancji zastosował w przedmiotowej sprawie przepis art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, albowiem wymieniona została przeniesiona na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, a przeniesienie to nie nastąpiło w trybie art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3, ani też na własną prośbę. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut odnoszący się do naruszenia art. 10 § 2 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie przez wnioskowaną czynność jej przesłuchania. W ocenie organu wniosek dowodowy o jej przesłuchanie na okoliczność zmniejszenia liczby stanowisk specjalisty z 3 do 2, jest bezzasadny w świetle przedstawionego stanu prawnego i faktycznego sprawy, a strukturę organizacyjną Komendy Rejonowej Policji kształtuje Komendant Rejonowy Policji. Prawidłowość funkcjonowania Policji jako umundurowanej i uzbrojonej formacji opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym. Kluczowe znaczenie dla organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie ma fakt, iż rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., stanowi element realizacji zadań nałożonych na Policję przez ustawę, tj. zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tych celów następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający, według założeń kierownictwa jednostki organizacyjnej Policji, potrzebom do realizacji zadań i obowiązków ustawowych. W takich warunkach nie do przyjęcia jest stanowisko, że funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, uzgadniałby z Komendantem Rejonowym Policji planowane zmiany organizacyjne w podległej mu jednostce. Zatem podkreślić trzeba, iż słuszny interes strony nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a argumentacja skarżącej kwestionująca przedmiotowy rozkaz personalny nie równoważy potrzeb służby. Ponadto zgodnie z § 10 ust. 1 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, komendant powiatowy Policji podejmuje decyzje w sprawach tworzenia, likwidacji lub przekształcania komórek w komendzie powiatowej Policji. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o Policji, organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Na obszarze [...] zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje właściwy terytorialnie komendant rejonowy Policji (art. 6 ust. 4a ustawy o Policji). Ponadto organ nie odstąpił od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., bowiem skarżąca była zawiadomiona pismem z dnia [...] marca 2015 r. o okolicznościach faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy. Nadto z materiałami postępowania zapoznał się upoważniony przez pełnomocnika skarżącej aplikant adwokacki, o czym świadczy sporządzony na tę okoliczność stosowny protokół, a adwokat P. U. wniósł do sprawy wnioski dowodowe. Zatem skarżąca nie została pozbawiona prawa do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, także wobec faktu, iż przysługujące jej uprawnienie zostało zrealizowane poprzez złożenie przez umocowanego pełnomocnika odwołania od przedmiotowej decyzji, w którym przedstawione zostały wnioski, uwagi i żądania. W odniesieniu natomiast do stwierdzenia zawartego w odwołaniu, iż niemożliwym jest, aby dotychczasowy Zespół Dochodzeniowo – Śledczy Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] nie posiadał kierownika wyjaśniono, że w strukturze jednostek Policji nie istnieje stanowisko "kierownik zespołu" i zespół w strukturach Policji cechuje się tym, że nie posiada stanowiska nadzorczego kierownika. Powyższe wynika zarówno z tabeli wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na innych stanowiskach służbowych, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.), jak również z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącej znacznik nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zmianami). Brak jest, wśród wskazanych w tychże tabelach stanowisk służbowych, stanowiska kierownika zespołu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że Zespół Dochodzeniowo – Śledczy Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...] nie posiadał stanowiska kierownika. W nowo utworzonym natomiast Referacie Dochodzeniowo – Śledczym wskazanego wydziału powstało stanowisko kierownika referatu, zaszeregowane w 7 grupie uposażenia zasadniczego. Na koniec podano, że zasadnie nadano decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji i funkcjonowania jednostki Policji, co mieści się w przesłance ważnego interesu społecznego, o którym mowa w art. 108 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca M. N. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając: 1. obrazę art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji poprzez nie mianowanie na równorzędne stanowisko, w sytuacji gdy w nowo tworzonym Referacie Dochodzeniowo-Śledczym pozostawały dwa etaty na grupie 6 uposażenia; 2. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędną subsumpcję, że likwidowany Zespół Dochodzeniowo – Śledczy posiadał 14 etatów a nowo powstały Referat Dochodzeniowo – Śledczy posiada również 14 etatów przy jednoczesnym przekształceniu jednego etatu w 6 grupie uposażenia na etat w 7 grupie uposażenia – kierownika Referatu; 3. obrazę art. 10 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez a. uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie poprzez wnioskowaną czynność przesłuchania; b. nie włączenie do akt sprawy etatu i zadań Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego i Referatu Dochodzeniowo – Śledczego w celu porównania faktycznych różnic i celowości przekształcenia jednej komórki organizacyjnej w drugą, względnie nie poinformowanie pełnomocnika o takim uzupełnieniu akt. W uzasadnieniu podano, że istotnym elementem wpływającym na treść skarżonego rozkazu jest zmiana organizacyjna przekształcenia Zespołu w Referat przy jednoczesnym ograniczeniu dotychczasowych trzech 6 grup uposażenia do dwóch i dodania jednej grupy 7 – kierownika referatu. Jeżeli powyższa zmiana została dokonana w sposób planowy i w celu poprawienia funkcjonalności komórki, to jedna z grup 6 przekształcona w grupę 7 de facto odpowiada ilościowo dotychczasowej ilości grup 6, co prowadzi do wniosku, że etat równorzędny był dostępny, a z uzasadnienia skarżonego rozkazu powyższe okoliczności nie wynikają. W przypadku załączenia do materiałów sprawy etatu i zadań Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego i Referatu Dochodzeniowo – Śledczego weryfikacja powyższych tez byłaby możliwa, a w szczególności ich potwierdzenia, brak będzie podstaw uznania przekształcenia komórki organizacyjnej jako zmiany o charakterze "kosmetycznym", co czyni wskazaną przez organ podstawę prawną nietrafną. Wskazano, że skarżony rozkaz został wydany bez rozpoznania wniosku pełnomocnika o przesłuchanie jej, co stanowi rażące naruszenie gwarancji procesowych strony, w tym możliwości wypowiedzenia się co do materiałów zebranych w sprawie oraz złożenia oświadczenia. Powyższe okoliczności powodują, że stan faktyczny sprawy został błędnie ustalony przez organ i na niepełnym materiale, co doprowadziło do wydania błędnego rozkazu personalnego. Stwierdzono również, że tryb postępowania organu II instancji w zakresie nierozpoznania wniosku o załączenie do akt sprawy etatu i zadań Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego oraz Referatu Dochodzeniowo – Śledczego w celu porównania faktycznych różnic i celowości przekształcenia jednej komórki organizacyjnej w drugą, bezprawnie ogranicza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu i możliwość oparcia rozstrzygnięcia na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Natomiast na zasadzie art. 38 ust. 4 ustawy, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Zatem w tym miejscu wskazać należy na relację zachodzącą pomiędzy art. 38 ust. 2, a art. 38 ust. 4. Otóż możliwość fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadkach o których mowa w ust. 2, nie wymaga zgody policjanta, jeżeli tym samym spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do pkt 4, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Natomiast zgodnie z ust. 4, brak zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w ust. 2 może, spowodować zwolnienie policjanta ze służby. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 38 ust. 4 ma charakter fakultatywny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 1999 r. sygn. akt II SA 1702/98, LEX nr 47383) co oznacza, że mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, albo zwolnić ze służby. Podkreślenia więc wymaga, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy ma charakter uznaniowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2000 r. sygn. akt II SA 637/00 (LEX nr 53769) sformułował następujący pogląd "Na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1990 r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego". W świetle powyższego stanu prawnego organ może – zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji – przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Reasumując, przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: nastąpiła likwidacja zajmowanego stanowiska i brak jest możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Dodać w tym miejscu nadto należy, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno – prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Przełożony policjanta ma prawo doboru personelu jednostronnymi aktami. Ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegającej na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby. Zdaniem sądu, ocena możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, należy do przełożonego. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Rozkazem Organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], z dniem [...] kwietnia 2015 r. dokonano zmian organizacyjnych w strukturze organizacyjnej Komendy Rejonowej Policji [...] oraz podległych jednostkach organizacyjnych Policji. Mianowicie w Wydziale do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu KRP [...] zlikwidowano i wyłączono z etatu Zespół Dochodzeniowo – Śledczy o liczbie 14 stanowisk i z tym dniem w tymże Wydziale został utworzony i włączony do etatu Referat Dochodzeniowo – Śledczy o liczbie 14 stanowisk. W wyniku zmian organizacyjnych, została zmniejszona liczba stanowisk specjalisty z 3 do 2, a w miejsce zlikwidowanego stanowiska [...] zaszeregowanego w 6 grupie uposażenia zasadniczego i ze stopniem etatowym [...], które dotychczas zajmowała skarżąca M. N., zostało utworzone stanowisko kierownika Referatu Dochodzeniowo – Śledczego zaszeregowane w 7 grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym nadkomisarza. Zatem została spełniona pierwsza z przesłanek wymienionych w art. 38 ust. w pkt 4, tj. nastąpiła likwidacja zajmowanego przez skarżącą stanowiska. Niezależnie od powyższego organ dostatecznie i przekonywująco wyjaśnił, że w dniu wydania decyzji nie posiadał wakatów na równorzędnych stanowiskach. Podał m.in. i co przedstawił również skarżącej w odrębnym piśmie, że na dzień [...] marca 2015 r. występowały w wakujące 24 stanowiska etatowe referenta zaszeregowane w 3 grupie, 13 stanowisk etatowych dzielnicowego zaszeregowanych w 4 grupie, 4 stanowiska detektywa i 8 stanowisk asystenta zaszeregowanych w 5 grupie, 1 stanowisko kierownika rewiru i 3 stanowiska kierownika ogniwa zaszeregowane w 6 grupie oraz 1 stanowisko zastępcy naczelnika zaszeregowane w 8 grupie. Ponadto szczegółowo wskazano, że wakujące stanowiska zastępcy naczelnika (grupa 8) oraz kierowników ogniw i kierownika rewiru (grupa 6), są stanowiskami uprawnionymi do dodatku funkcyjnego, co związane jest z zaangażowaniem w wykonywaniu obowiązków służbowych i dyspozycyjnością i w konsekwencji nie są to stanowiska kierownika ogniwa oraz kierownika rewiru równorzędne do stanowiska specjalisty, zaś stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Organizacji Służby zaszeregowane w 8 grupie uposażenia jest wyższym stanowiskiem służbowym, a ustawa nie przewiduje awansowania policjanta w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego z uwagi na potrzeby organizacyjne. Niezależnie od powyższego wyjaśnione, że na wskazanych stanowiskach kierowniczych zaszeregowanych w 6 grupie uposażenia, tj. kierowników ogniw i kierownika rewiru, na dzień [...] marca 2015 r. powierzono obowiązki służbowe innym funkcjonariuszom. Niezależnie od powyższego stwierdzono, iż skarżąca zajmowała stanowisko wykonawcze, podlegające co do zasady nadzorowi, a przełożony właściwy w sprawach osobowych mianując policjanta na stanowisko kierownicze bierze pod uwagę m. in. wiedzę merytoryczną, doświadczenie zawodowe i dyspozycyjność. Tymczasem [...] M. N. na stanowisko [...] Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu została mianowana z dniem [...] lipca 2014 r. i w okresie od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r. przebywała na ciągłym zwolnieniu lekarskim, a kolejne zwolnienia lekarskie obejmowały okres od [...] marca 2015 r. do [...] marca 2015 r. oraz od [...] marca 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. Zatem słusznie – w ocenie Sądu – organ uznał, że nie sposób w tej sytuacji uznać skarżącą za osobę mogącą być wyznaczoną na powyższe stanowiska, bowiem jej staż pracy na wskazanym już wyżej stanowisku jest krótki i siłą rzeczy nie posiada ona wymaganego doświadczenia, zaś przebywanie na zwolnieniach lekarskich świadczy o jej niedyspozycyjności, co w konsekwencji dyskwalifikuje ją na stanowisko kierownicze. Tym samym organ w sposób przekonywający wskazał, że została spełniona druga przesłanka z art. 38 ust. 2 pkt 4, tj. brak możliwości mianowania policjantki na inne równorzędne stanowisko służbowe. W dalszym ciągu stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Zgodnie natomiast z treścią art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej, zaś w myśl § 2 tegoż przepisu, decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Zatem decyzja administracyjna oceniania w tym kontekście dotyczy takiego aktu prawnego, który w sposób władczy jest skierowany na wywołanie zarówno konkretnych, jak i zindywidualizowanych skutków prawnych. Reasumując, jest to konkretyzacja prawa wobec jednostki w zakresie jej praw i obowiązków. Skoro zaś tak, to Sąd bada jedynie rozkaz personalny przenoszący skarżącą na niższe stanowisko służbowe i wobec powyższego zasadność zmian wprowadzonych Rozkazem Organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], nie może być przedmiotem kontroli w toku niniejszego postępowania i skarżącej nie służy na to środek zaskarżenia. Słusznie zatem Komendant [...] Policji stwierdził w zaskarżonym rozkazie, że "(...) strukturę organizacyjną Komendy Rejonowej Policji kształtuje Komendant Rejonowy Policji. Prawidłowość funkcjonowania Policji jako umundurowanej i uzbrojonej formacji opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym. Kluczowe znaczenie dla organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie ma fakt, iż rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., stanowi element realizacji zadań nałożonych na Policję przez ustawę, tj. zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tych celów następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający, według założeń kierownictwa jednostki organizacyjnej Policji, potrzebom do realizacji zadań i obowiązków ustawowych. W takich warunkach nie do przyjęcia jest stanowisko, że funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, uzgadniałby z Komendantem Rejonowym Policji planowane zmiany organizacyjne w podległej mu jednostce. Zatem podkreślić trzeba, iż słuszny interes strony nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a argumentacja skarżącej kwestionująca przedmiotowy rozkaz personalny nie równoważy potrzeb służby". Stąd też stawiany przez skarżącą zarzut zmian o charakterze "kosmetycznym" jeśli chodzi o likwidację zajmowanego przez nią dotychczas stanowiska [...] jest w niniejszej sprawie o tyle chybiony, że zmiany organizacyjne wynikają wprost z cytowanego już wyżej Rozkazem Organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], zaś niniejsza sprawa administracyjna dotyczy przeniesienia skarżącej na niższe stanowisko służbowe, a więc w świetle poczynionych już wyżej ustaleń prawnych, ocena owej "kosmetyki" niejako wymyka się spod kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Nie mniej jednak dokonując analizy tego ostatniego rozkazu w zestawieniu z zarzutami ze skargi wskazać należy, że zmiany organizacyjne Komendy Rejonowej Policji [...] w nim zawarte nie dotyczą jedynie Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu, w której skarżąca pełni służbę, lecz również Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego, Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu, Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą oraz w pozostałych Komisariatach Policji podlegających Komendantowi Rejonowemu Policji [...]. Zatem tak szeroko dokonana reorganizacja, która swym zasięgiem obejmuje wielość etatów i niewątpliwie osobistych problemów znacznej ilości funkcjonariuszy przy szczegółowym i wyczerpującym jej uzasadnieniu, zaprzecza tezie skarżącej o zmianie "kosmetycznej" zajmowanego dotychczas przez nią stanowiska [...]. Dodać w tym miejscu też trzeba, że przełożeni mają prawo – i to zapewne nie w oderwaniu od rzeczywistości i sugestii wyższych przełożonych – do dokonywania zmian organizacyjnych. W tym miejscu w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazać należy, że "(...) materia zmian organizacyjnych w Policji nie podlega ocenie legalności dokonywanej przez sądy administracyjne. Kwestia określenia statusu, podziału danej jednostki, jej struktura, etaty i wymagania na danym stanowisku, należą do kierownika właściwej jednostki, albo przełożonego, i jako akty generalne i wewnętrzne służby, nie mogą być oceniane zwłaszcza (nawet) ad casum w indywidualnej sprawie. (...) Zatem wywody dotyczące rzekomej pozorności, czy nieracjonalności tych zmian nie mogły odnieść skutku. Przeto za przesądzoną należy uznać okoliczność likwidacji stanowiska dotychczas zajmowanego przez skarżącego kasacyjnie" (wyrok z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 5/14). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie, bowiem powiadomiona ją o tym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2015 r. Natomiast rzeczywiście nieuwzględniono wniosku dowodowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. o przesłuchanie jej na poniżej wskazane okoliczności: 1. zmniejszenia liczby stanowisk specjalisty z 3 do 2, o którym mowa w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2015 r., w szczególności czemu akurat stanowisko M. N.zostaje zlikwidowane, 2. likwidacji stanowiska specjalisty i utworzonego stanowiska Kierownika Referatu Dochodzeniowo – Śledczego. Jednakże – co już wyżej wskazano – powyższe okoliczności nie dotyczyły przeniesienia jej na niższe stanowisko służbowe, a miały dotyczyć wspomnianego już wyżej rozkazu organizacyjnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], który jest suwerenną decyzją organu Policji i nie podlegającą kontestacji, bądź konsultacji. Wprawdzie nie wydano w tej kwestii stosownego postanowienia, jednakże naruszenie to – w ocenie Sądu – nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.