II SA/Po 1054/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. K. H. – K. na decyzję Rektora "A" z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala skargę Decyzją z dnia (...) lipca 2015 r. Kierownik Studiów Doktoranckich Wydziału Inżynierii i Zarządzania "A", działając na podstawie art. 201 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 572, ze. zm.), art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a.") oraz § 11 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 05 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2011 r., Nr 225, poz. 1351), postanowił umorzyć postępowanie w sprawie przedłużenia okresu studiów doktoranckich M. K. H. - K. prowadzonych na Wydziale Inżynierii i Zarządzania Politechniki Poznańskiej. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wyjaśniono, że w roku akademickim 2012/2013 M. K. H. - K. była doktorantką czwartego roku studiów prowadzonych na Wydziale Inżynierii Zarządzania. Pismem datowanym na dzień (...) stycznia 2013 r. zwróciła się ona o przedłużenie studiów doktoranckich. Pismem z dnia (...) lipca 2013 r. Kierownik Studiów Doktoranckich Wydziału Inżynierii Zarządzania negatywnie ustosunkował się do powyższego wniosku. Jak dalej wyjaśnił organ I instancji, M. K. H. - K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o przedłużenie studiów doktoranckich. Wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Po 145/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał "A" do rozpatrzenia wniosku M. K. H. - K. z dnia (...) stycznia 2013 r. o przedłużenie studiów doktoranckich. Zdaniem rozpatrującego ponownie sprawę Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału Inżynierii i Zarządzania Politechniki Poznańskiej, wniosek o przedłużenie studiów doktoranckich stał się bezprzedmiotowy, albowiem z dniem (...) października 2013 r. M. K. H. - K. ukończyła studia doktoranckie, otrzymując świadectwo ukończenia studiów doktoranckich i tym samym utraciła status uczestnika studiów doktoranckich. Organ uznał, iż osoba, która ukończyła studia doktoranckie, nie może ubiegać się o przedłużenie tych studiów. Tym samym przedmiotowe postępowanie należało, w oparciu o przepis art. 105 § 1 K.p.a., umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. K. H. - K. zarzucając jej naruszenie: § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 05 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich poprzez milczące uznanie, iż jej wniosek był bezprzedmiotowy, podczas gdy organ I instancji powinien go merytorycznie rozpatrzyć; art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaszły ku temu przesłanki; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji; art. 11, 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że postępowanie w sprawie przedłużenia okresu odbywania studiów doktoranckich wszczęte zostało na wniosek skarżącej z dnia (...) stycznia 2013 roku, złożony prawie trzydzieści miesięcy wcześniej, a osiem miesięcy przed datą planowego ukończenia studiów. W wyniku toczącego się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym organ został zobowiązany do załatwienia bądź wskazania osoby kompetentnej do załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem z dnia (...) stycznia 2013 r. Bezpośrednią konsekwencją podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia było wydanie w dniu (...) lipca 2015 r. decyzji orzekającej co do sprawy. Zdaniem odwołującej, istotne dla sprawy było, iż w momencie składania wniosku nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia, iż nie należy ona do grona doktorantów. W momencie składania wniosku zachodziły przesłanki do jego pozytywnego ponieważ odwołująca była doktorantem, a dopiero późniejsze działania uczelni, która nie potrafiła zapewnić zajęć objętych planem studiów doktoranckich, uniemożliwmy jej nie tyko otwarcie przewodu doktorskiego, ale także zaliczenie IV roku studiów. Pomimo tego faktu w oparciu o niewiadomą podstawę prawną wysłano jej dyplom ukończenia studiów i ten fakt organ I instancji uznaje jako wiążący. Następnie odwołująca wyjaśniła, że w sprawie zostały spełnione warunki, o jakich mowa w § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich, uzasadniające przedłużenie jej okresu studiów doktoranckich. W jej ocenie znaczne przedłużenie okresu załatwiania niniejszej sprawy przez organy Politechniki Poznańskiej było świadomym zamiarem prowadzącym do celowego przeciągnięcia sprawy tak, aby stalą się ona w zamyśle bezprzedmiotowa. Odwołująca zwróciła uwagę, że organ I instancji nie odniósł się do kwestii wydania jej świadectwa o ukończeniu studiów doktoranckich pomimo nieuzyskania wymaganych programem studiów ocen i zaliczeń. Jak wyjaśniła, program studiów doktoranckich na IV roku przewiduje uzyskanie zaliczenia z przedmiotu seminarium promotorskie. W związku z odmową zamieszczenia przez rektora wpisu w indeksie w przedmiocie "seminarium promotorskie", należało uznać, że de facto dotychczasowy opiekun odwołującej nie był faktycznie zainteresowany pełnieniem funkcji promotora pracy doktorskiej. Odwołująca pozostała tym samym bez opieki naukowej i nie mogła uzyskać zaliczenia z przedmiotowego przedmiotu. W indeksie, w miejscu adnotacji o uzyskanym zaliczeniu widnieje informacja: "W uzgodnieniu z JM Rektorem PP zalicza się seminarium promotorskie bez oceny". Adnotacja odnosi się zarówno do przedmiotu seminarium promotorskie realizowanego w ramach VII jak i VIII semestru studiów, jak i do zaliczenia całego roku. Uczelnia nie podała podstawy prawnej dającej możliwość zaliczenia przedmiotu, który nie odbywał się z winy uczelni. Następnie skarżąca podniosła, że za organizację zajęć na danym roku studiów, w tym zapewnienie realizacji zajęć określonym planem studiów, odpowiada uczelnia. W ocenie skarżącej, w jej przypadku doszło również do naruszenia zapisów regulaminu studiów, poprzez wpisanie, w nieznanym przepisom uczelni trybie, zaliczenia bez oceny przedmiotu, który w myśl przyjętego przez Radę Wydziału Inżynierii Zarządzania planu studiów doktoranckich na rok akademicki 2011/2012, powinien kończyć się uzyskaniem oceny oraz przyznaniem punktów ECTS. Jak podkreślono, na podstawie nieprawnie dokonanego wpisu do indeksu zaliczającego przedmiot i rok, wydano dyplom ukończenia studiów, przy czym wpis powyższy został dokonany przez Kierownika studiów doktoranckich, który jednocześnie pełnił funkcję organu I instancji wydającego decyzję o przedłużeniu studiów. W ocenie odwołującej, wobec tak rażącego naruszenia przepisów dotyczących uzyskiwania zaliczeń, twierdzenia o utraceniu przez nią statusu doktoranta i bezprzedmiotowości wniosku o przedłużenie okresu studiów doktoranckich są niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy i jedynie pozornie świadczą o ukończeniu studiów doktoranckich i utracie statusu doktoranta. Odwołująca wskazała wreszcie na wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W jej ocenie brak należytego uzasadnienia - zarówno faktycznego jak i prawnego - powoduje zarówno wadliwość wydanej decyzji, jak i stanowi naruszenie wyrażonej w art. 11 K.p.a. podstawowej zasady postępowania administracyjnego – zasady przekonywania. Pismem z dnia (...) sierpnia 2015 r. odwołująca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, mających świadczyć o uniemożliwieniu jej zmiany promotora. Decyzją z dnia (...) września 2015 r., Nr (...), Rektor "A", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia (...) lipca 2015 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że bezspornym w sprawie jest, że w chwili rozpoznawania wniosku M. K. H. - K. z dnia (...) stycznia 2013 r. przez Kierownika Studiów Doktoranckich, ukończyła ona studia doktoranckie i tym samym utraciła status uczestnika studiów doktoranckich. Skoro odwołująca ukończyła studia doktoranckie z dniem (...) października 2013 r. to nie mogła ubiegać się o przedłużenie tych studiów, albowiem osoba, która ukończyła studia doktoranckie nie może tego uczynić. Mając to na uwadze, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, co uczynił decyzją z dnia (...) lipca 2015 r. Kierownik Studiów Doktoranckich. W ocenie Rektora Kierownik Studiów Doktoranckich trafnie uznał, że tracąc status doktoranta z dniem ukończenia studiów doktoranckich automatycznie wygasły prawa M. K. H. – K. wnioskującej o ich przedłużenie, albowiem zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 181 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym pojęcie " doktorant" oznacza uczestnika studiów doktoranckich. M. K. H. - K. pismem datowanym na dzień (...) września 2014 r. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc zarzuty naruszenia: § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 05 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich poprzez milczące uznanie, iż jej wniosek był bezprzedmiotowy, podczas gdy organ I instancji powinien go merytorycznie rozpatrzyć; art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaszły ku temu przesłanki; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji; art. 11, 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc dodatkowo, że skarżąca w toku postępowania odwoławczego przedkładała dokumenty mające stanowić dowody na wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak również udowadniające, że skarżąca nie utraciła statusu doktoranta. Pismem procesowym z dnia 12 stycznia 2016 r. skarżąca rozwinęła zarzuty skargi dotyczące wadliwego uzasadniania zaskarżonej decyzji, a w szczególności braku odniesienia się do podnoszonych przez nią zarzutów. W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki, reprezentowany przez radcę prawnego J. N. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, że tracąc status doktoranta z dniem ukończenia studiów doktoranckich automatycznie wygasły prawa skarżącej do przedłużenia studiów. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 10 lutego 2016 r. skarżąca podtrzymała skargę i jej zarzuty. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że zarzuty dotyczące przebiegu studiów doktoranckich nie miały żadnego znaczenia dla wyniku wydanego rozstrzygnięcia. Z upływem czterech lat status skarżącej jako doktorantki wygasł z mocy prawa, a wydanie świadectwa ukończenia studiów było czynnością materialno – techniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem skargi jest prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie umorzyć postępowanie w sprawie przedłużenia okresu studiów doktoranckich M. K. H. - K. prowadzonych na Wydziale Inżynierii i Zarządzania "A". Stosownie do treści art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych że choć powołany powyżej przepis nie wymienia expressis verbis zdarzeń, które – jako indywidualne sprawy doktoratów – winny być załatwiane w drodze decyzji administracyjnych, do których należy odpowiednio stosować K.p.a., to jednak przyjąć należy, że chodzi w nim o takie sytuacje, kiedy rozstrzygnięcie organu uczelni dotyczy sfery praw i obowiązków doktoranta i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz ((postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 2204/11, Baza NSA). Są to wiec rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, a przesądzają o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego, wpływając bezpośrednio na treść stosunku prawnego łączącego studenta z uczelnią wyższą. Konsekwentnie, przepisu art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie można stosować w przypadku aktów organów uczelni ze sfery aktów administracyjnych wewnętrznych, a więc jednostronnych działań prawnych organów zakładu skierowanych na wywołanie konkretnego, indywidualnie oznaczonego skutku prawnego w ramach stosunku zakładowego, który nie wpływa na sam byt tego stosunku. Niewątpliwie rozstrzygnięcie, w przedmiocie przedłużenia studiów doktoranckich należy do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach doktoranta, kształtujące tym samym jego sytuację prawną. Tym samym również decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie przedłużenia studiów doktoranckich może być przedmiotem kontroli instancyjnej oraz sądowej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z regulacją zawartą w powołanym powyżej przepisie związana jest regulacja zawarta w art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że zastosowanie przywołanego przepisu zostało ograniczone do granic materialnoprawnych sprawy, co powoduje, że sąd może sięgnąć również do wadliwych decyzji wydanych w niższych "warstwach" postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 1230/12, Baza NSA). Wciąż aktualne pozostaje stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7), gdzie wyjaśniono, że możliwość uchylenia aktów podjętych w głąb sprawy musi być wiązana z ustaleniem tożsamości elementów podmiotowych (podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków) oraz tożsamości przedmiotowej (tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej) sprawy. Innymi słowy, dla zastosowania przepisu art. 135 ustawy Prawo o postawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istotne znaczenie ma ustalenie, czy podejmowane w ramach jednego postępowania lub różnych postępowań akty kształtują, zmieniają lub znoszą ten sam stosunek materialnoprawny. Podnoszone powyżej okoliczności mają istotne znacznie w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że zarzuty skarżącej, w tym zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 05 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich poprzez milczące uznanie, iż jej wniosek był bezprzedmiotowy, podczas gdy organ I instancji powinien go merytorycznie rozpatrzyć oraz art. 11, 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie, zmierzają do podważenia zasadności dokonania czynności materialno – technicznej, jaką było wydanie skarżącej świadectwa ukończenia studiów doktoranckich. Skarżąca wywodzi bowiem, że z uwagi na nie wypełnienie programu studiów (z przyczyn leżących po stronie Politechniki), skarżąca formalnie nie ukończyła studiów, a co za tym idzie, nie można było wydać jej świadectwa. Zdaniem Sądu powyższe zarzuty nie mogły być skutecznie podniesione w prowadzonym obecnie postępowaniu, gdyż nie mieszczą się w granicach sprawy, o jakich mowa w art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, formułowane zarzuty wadliwego wydania świadectwa ukończenia studiów mogłyby stanowić przedmiot kontroli sądu administracyjnego w postępowaniu ze skutecznie wniesionej skargi na czynność materialno – techniczną wydania przedmiotowego świadectwa, nie zaś w prowadzonym obecnie postępowaniu, którego przedmiotem jest umorzenie postępowania w przedmiocie przedłużenia studiów doktoranckich. W tym miejscu Sąd wskazuje, iż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 74/15 (dostępny na stronach internetowych NSA, w CBOSA) zajął stanowisko, iż "kwestia otrzymania przez jednostkę dokumentu stwierdzającego nadanie jej tytułu zawodowego (umożliwiającego m.in. wykonywanie określonego zawodu, ubieganie się o studia doktoranckie) musi być objęta kontrolą judykatury, w tym w zakresie prawidłowości ustalenia treści tego dokumentu. Skoro zatem treść dyplomu ukończenia studiów jest determinowana ustaleniami faktycznymi (m.in. w przedmiocie średniej z toku studiów) i decyzją komisji egzaminu dyplomowego, to tym samym decyzja w tym przedmiocie musi podlegać (i podlega) co do swej legalności kontroli sądu administracyjnego. Natomiast w przypadku, gdy ukończenie szkoły wyższej nie wymagałoby tego typu decyzji, lecz jedynie wydania dyplomu ukończenia studiów świadczącego o nadaniu osobie tytułu zawodowego – wówczas kontrolą sądową na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. objęta byłaby wspomniana czynność sporządzenia i wydania dyplomu. Są to bowiem sprawy sądowoadministracyjne w rozumieniu art. 1 p.p.s.a.". Powyższe stanowisko, w opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, pozwala rozważać możliwość poddania pod kontrolę sądu administracyjnego czynności wydania skarżącej świadectwa ukończenia przez nią studiów doktoranckich z dniem (...) października 2014 r. Tym samym, niniejszym wyrokiem skarżąca nie zostaje pozbawiona prawa do kontroli prawidłowości działania organu uczelni w zakresie wydania świadectwa ukończenia studiów, a w dalszej kolejności prawa do sądu. Natomiast w granicach rozpatrywanej obecnie sprawę Sąd nie mógł ocenić, czy zachodziły przesłanki do wydania skarżącej świadectwa ukończenia studiów doktoranckich. Stosowanie do treści art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego zachodzi wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a. Jak zauważono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94 (ONSA 1996, nr 2, poz. 80), z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 K.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W przedmiotowej sprawie, jak zasadnie wywodzą organy administracji publicznej, wobec ukończenia z dniem (...) października 2013 r. przez skarżącą studiów doktoranckich i otrzymania świadectwa ukończenia studiów doktoranckich, utraciła ona status uczestnika studiów doktoranckich i nie może ubiegać się o przedłużenie tych studiów. Niewątpliwie uprawnienie, jakim jest możliwość przedłużenia studiów doktoranckich, jest ściśle związane ze statusem wnioskodawcy jako doktoranta. Konsekwentnie, utrata powyższego statusu uniemożliwia rozpoznanie wniosku o przedłużenie trwania studiów doktoranckich. Żadnego znaczenia na tym etapie nie ma okoliczność, że przedmiotowy wniosek złożony został w okresie, gdy skarżąca miała status uczestnika studiów doktoranckich. Tym samym, jak prawidłowo uznały organy, postępowanie w przedmiocie przedłużenia studiów doktoranckich należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca upatruje zasadności powyższego zarzutu w braku odniesienia się przez podnoszone przez nią okoliczności dotyczące wadliwego wydania jej świadectwa ukończenia studiów doktoranckich. Tymczasem, jak powyżej wskazano, okoliczności powyższe nie są związane z prowadzonym obecnie postępowaniem, a odnoszą się bezpośrednio do podważenia czynności materialno – technicznej, jaką było wydania świadectwa ukończenia studiów doktoranckich. Rozpatrując przedmiotową sprawę należało również mieć na uwadze, iż w powołanym na wstępie wyroku tut. Sądu z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt II SAB/Po 145/14 wskazano, że z dniem 31 października 2014r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 24 października 2014 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2014 poz.1480), które w § 11, tak jak i w przepisach obowiązujących uprzednio, przewidziało kompetencję do podjęcia decyzji o przedłużeniu studiów doktoranckich dla kierownika studiów doktoranckich. Zatem uznać należało, iż w niniejszym przypadku w pierwszej instancji decyzję wydał organ właściwy w sprawie. Podsumowując dotychczasowe rozważania przyjąć należało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.