I SA/Sz 800/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca, K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] w dniu 18 czerwca 2012 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Opisując zdarzenie przyszłe podała, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, polskim rezydentem dla celów podatkowych. Majątek spółki składa się prawie wyłącznie z udziałów w dwóch polskich spółkach kapitałowych. [...] udziałów w kapitale zakładowym spółki posiada spółka kapitałowa z siedzibą na [...], [...] rezydent dla celów podatkowych (wspólnik). W celu uproszczenia struktury kapitałowej wspólnik prawdopodobnie podejmie decyzję o likwidacji spółki. W ramach procesu likwidacyjnego majątek spółki zostanie wydany wspólnikowi likwidowanej spółki. Spółka posiadać będzie aktualny certyfikat [...] rezydencji podatkowej wspólnika oraz oświadczenie wspólnika o jakim mowa w art. 26 ust. 1f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.), dalej u.p.d.o.p., ponadto w sprawie spełnione są warunki o jakich mowa w art. 22 ust. 4 i 4a tej ustawy. Skarżąca zadała w związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, pytanie: jakie konsekwencje podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych spowoduje po jej stronie, jako podatnika, przekazanie całego majątku likwidacyjnego na rzecz jedynego wspólnika? Powołując się na treść art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, skarżąca wskazała, iż przychodami podatnika w rozumieniu tego przepisu są wszelkie przysporzenia, które powodują trwały przyrost aktywów podatnika. Wywiodła, także wskazując na treść przepisów kodeksu spółek handlowych, że przekazanie jedynemu udziałowcowi majątku w związku z likwidacją nie spowoduje powstania po jej stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W interpretacji indywidualnej z 6 czerwca 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej, stanowisko spółki ocenił jako nieprawidłowe. Minister Finansów wskazał na treść art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p., oraz na treść art. 21 i 22 tego aktu i wyjaśnił, że spółka nie jest podatnikiem o jakim mowa w art. 3 ust. 2 (nieposiadającym siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), dlatego kwestia uzyskania przez niego przychodu w wyniku zaistnienia przekazania majątku likwidacyjnego na rzecz jedynego wspólnika wymaga analizy z kontekście regulacji art. 7 u.p.d.o.p. jako ogólnego pojęcia przychodu. Odnosząc się do tej regulacji interpretator stwierdził, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera uniwersalnej definicji pojęcia przychodu. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, których katalog ma charakter otwarty. Co do zasady zatem przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny charakter, mierzalny, a także musi skutkować przyrostem majątku podatnika. Dalej Minister odwołał się do regulacji z art. 14 u.p.d.o.p. wskazując, iż przepis ten reguluje jeden z wyjątków od reguły wskazanej w art. 12 ust. 1 i stanowi o "odpłatnym zbyciu". Zdaniem organu w pojęciu tym mieści się zarówno klasyczna sprzedaż, jak i czynności prawne o podobnym charakterze. Przeniesienie własności składników majątkowych likwidowanej spółki nastąpi w celu wykonania jej obowiązku polegającego na zaspokojeniu roszczenia wspólnika opartego na art. 286 k.s.h. Spółka przekazuje składniki majątkowe na rzecz wspólnika, uznając tym samym, że otrzymał należną mu część majątku likwidacyjnego. Strony unikają w ten sposób wzajemnego przekazywania należności pieniężnych. Spółka przenosi na wspólnika własność składników majątku i uzyskuje w zamian zwolnienie z obowiązku dokonania pieniężnych rozliczeń ze wspólnikiem. Organ wskazał jednocześnie, na różnice w wartości podatkowej przekazywanego w ramach likwidacji na rzecz wspólnika świadczenia przy podziale upłynnionego majątku i przy przekazaniu środków majątkowych. Oceniając charakter tej czynności Minister Finansów stwierdził, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przenosi na wspólnika własność składników majątku likwidacyjnego w zamian za zwolnienie jej z obowiązku wypłaty na jego rzecz kwoty odpowiadającej wartości majątku likwidacyjnego. Spółka dokonuje zatem zbycia składników majątku na rzecz udziałowca w zamian za cenę odpowiadającą wartości świadczenia pieniężnego, którego nie musi już wykonywać. Uzasadnione jest zatem zdaniem organu rozpoznanie po stronie spółki przychodu ze zbycia rzeczy lub prawa majątkowego na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Reasumując, Minister Finansów uznał, że przenosząc własność składników majątku likwidacyjnego na rzecz jedynego wspólnika spółka uzyska przychód z tytułu odpłatnego zbycia tych składników majątkowych – przychodem tym będzie wartość tych składników przyjęta dla procesu likwidacji. Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną skarżąca zaskarżyła ją w całości i wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: – art. 12 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że przekazanie majątku likwidacyjnego na rzecz jedynego wspólnika powoduje po stronie skarżącej przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych jako przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku spółki; – art. 14b § 6 w zw. z art. 14a § 1, w zw. z art. 14h w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 32 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP polegające na wydaniu interpretacji sprzecznej z wyrokami sądów administracyjnych oraz z innymi interpretacjami indywidualnymi wydanymi w podobnych stanach faktycznych i prawnych, wskutek czego naruszona została zasada jednolitości i zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Uzasadniając zarzut braku przysporzenia po stronie spółki skarżąca wskazała na literalną treść art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. i podniosła, że za przychód należy uznać wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym i rzeczywiście otrzymane. Wskazała także na brak uregulowań w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, które wskazywałyby, że wydanie majątku likwidacyjnego powodowałoby powstanie przychodu ba gruncie tej ustawy po stronie wypłacającej spółki. Przychód powstanie po stronie podmiotu, który go otrzymuje. Przy przyjęciu stanowiska organu doszłoby zatem do podwójnego opodatkowania tej samej czynności. Odnosząc się do stanowiska organu w kwestii uzyskania przez spółkę korzyści w postaci zwolnienia z długu, skarżąca wskazała, iż majątek spółki podlegający podziałowi w procesie likwidacji będzie wolny od wszelkich zobowiązań, wszyscy wierzyciele zostaną zaspokojeni przed przekazaniem wspólnikowi pozostałego majątku likwidowanej spółki. Uzasadniając zarzut braku czynności zbycia składników majątku skarżąca podniosła, iż przekazanie majątku polikwidacyjnego nie będzie również prowadzić do powstania przychodu na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż wydanie majątku w ramach likwidacji następuje na podstawie tytułu innego niż wskazany w tym przepisie, uregulowanego przepisami k.s.h. Do czynności tej nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego dotyczące sprzedaży czy zamiany, gdyż jest to czynność uregulowana w kodeksie spółek handlowych, ponadto wydanie majątku w ramach likwidacji spółki nie mieści się w kategorii umów sprzedaży, gdyż przy tej czynności nie występuje cena. Skarżąca podniosła także, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż przeniesienie majątku nie jest dokonywane w oparciu o tytuł prawny, który przewiduje zbycie i w zamian za zbycie majątku spółka nie otrzymuje pieniędzy, wartości pieniężnych, ani innych kategorii przychodów. Tym samym zdaniem skarżącej nie dokonuje ona odpłatnego zbycia majątku, w konsekwencji po stronie spółki nie powstaje przychód. Spółka wskazała także, że zajmowane przez nią stanowisko zostało potwierdzone przez Ministra Finansów w piśmie z dnia 22 sierpnia 2001 roku oraz w licznych interpretacjach organów podatkowych oraz sądów admistracyjnych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji oraz powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie skutków, jakie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wywołuje dla spółki kapitałowej przekazanie przez nią majątku wspólnikowi, dokonane w związku z jej likwidacją. Skarżąca uważa, że czynność taka nie powoduje uzyskania przez likwidowaną spółkę przychodu podlegającego opodatkowaniu. Zdaniem Ministra Finansów, przekazując w wyniku likwidacji majątek na rzecz wspólnika skarżąca osiągnie opodatkowany przychód z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych w wysokości odpowiadającej wartości rynkowej poszczególnych składników wchodzących do tej pory w skład jej majątku. Istota sporu stron dotyczyła kwestii, czy powyższe przekazanie majątku wspólnikowi będzie skutkowało uzyskaniem przychodu przez skarżącą jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. W ocenie sądu, rację ma skarżąca. Podstawy do opodatkowania czynności przekazania majątku likwidowanej spółki na rzecz jej wspólnika Minister Finansów upatrywał w przepisach art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. W art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. ustawodawca wymienił przysporzenia, jakie w szczególności należą do przychodów podlegających opodatkowaniu. Stosownie zaś do art. 14 ust. 1 ww. ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, że zamieszczony w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. katalog przysporzeń stanowiących przychód w rozumieniu tej ustawy, ma charakter otwarty. Jednak sama w sobie okoliczność ta nie jest wystarczająca, aby każde przysporzenie otrzymane przez podatnika kwalifikować jako przychód. Inaczej podanie przykładów przysporzeń byłoby całkowicie zbędne. Skoro w przepisie powyższym nie ma odniesień do likwidacji spółki kapitałowej oraz przekazania jej majątku wspólnikom w związku z postępowaniem likwidacyjnym, nie może on stanowić jednoznacznego źródła obowiązku podatkowego likwidowanej spółki. Konieczne jest zatem ustalenie, czy przekazanie majątku likwidowanej spółki wspólnikowi będącemu osobą prawną prowadzi do powstania przysporzenia po stronie spółki. To zaś wymaga analizy okoliczności, w jakich dokonywane jest przekazanie majątku. Zdaniem sądu skarżąca słusznie odwołała się do istoty i charakteru postępowania likwidacyjnego spółek kapitałowych, unormowanego przepisami Kodeksu spółek handlowych. Zgodnie z art. 272 k.s.h., rozwiązanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia spółki z rejestru. Postępowanie likwidacyjne prowadzone jest zatem w celu zakończenia bytu prawnego spółki, co wymaga rozdysponowania składników jej majątku pozostałych po zaspokojeniu wierzycieli. Majątek ten należy się wspólnikom jako podmiotom, na których wkładach opierał się kapitał zakładowy spółki umożliwiający jej funkcjonowanie. Zakres postępowania likwidacyjnego wynika z art. 282 § 1 zdanie pierwsze i drugie k.s.h. Przepisy te stanowią, że likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki (czynności likwidacyjne). Nowe interesy mogą wszczynać tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw w toku. Nie można przyjąć, tak jak to uczynił Minister Finansów, że spółka przekazująca majątek wspólnikom w ramach procesu likwidacji osiąga jakąkolwiek korzyść majątkową, a w rezultacie uzyskuje przysporzenie stanowiące jej przychód. Przeniesienie na wspólników prawa własności składników majątku likwidowanej spółki nie jest odpłatnym zbyciem tego majątku, i w konsekwencji nie powoduje powstania przychodu z tego tytułu, przewidzianego w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Przekazując majątek wspólnikowi, skarżąca realizuje dyspozycję zawartą w art. 286 § 1 i 2 k.s.h. Zatem, w określonych okolicznościach – kiedy po zaspokojeniu wierzycieli pozostanie majątek – dzielony jest on między wspólników. Do tego sprowadza się działanie skarżącej w procesie likwidacyjnym. W konsekwencji nie jest to wykonanie zobowiązania spółki opartego o stosunek zobowiązaniowy o charakterze cywilnoprawnym. Nieuprawniony także jest wniosek, że w świetle art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. każde przeniesienie własności, skutkujące uwolnieniem podatnika ze zobowiązania, należy uznać za przychód z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych. Przeniesienie własności nieruchomości jest chociażby dopuszczalnym sposobem zwolnienia się ze zobowiązań podatkowych, a przecież nie ulega wątpliwości, że podatnik, który w ten sposób reguluje swoje zobowiązania wobec budżetu, nie uzyskuje przychodu. W ocenie Sądu, w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że przekazanie majątku spółki na rzecz wspólnika z związku z jej likwidacją oznacza zwolnienie spółki z długu, unormowane w art. 508 k.c. Zwolnienie z długu może podlegać opodatkowaniu, jednakże z tego powodu, że w takim przypadku wierzyciel rezygnuje z należnego mu świadczenia, pomimo iż nie uzyskał zaspokojenia. Dokonane przez wierzyciela zwolnienie z długu w rozumieniu art. 508 k.c. ma ten skutek, że dług przestaje istnieć, aczkolwiek z majątku dłużnika nic nie ubyło. Natomiast przekazanie majątku likwidowanej spółki wspólnikowi jest czynnością jednostronną, która nie nakłada na wspólnika obowiązku spełnienia świadczenia wzajemnego. Wspólnik nie płaci też żadnej ceny. Tymczasem w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy lub prawa majątkowego, rodzącego obowiązek podatkowy na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., dochodzi do dwustronnej czynności odpłatnej. Przysporzeniem podatnika jest wówczas cena lub też inne świadczenie (ekwiwalent), jakie obowiązana jest uiścić druga strona transakcji. W sytuacji opisanej przez skarżącą, ekwiwalent taki nie występuje. Jak już wskazano powyżej, wydanie majątku wspólnikom w ramach likwidacji spółki przewidzianej przepisami Kodeksu spółek handlowych, zasadniczo jest ostatnią czynnością poprzedzającą wykreślenie spółki z rejestru, które ma ten skutek, że z momentem jego dokonania spółka zostaje rozwiązana i ustaje jej byt jako osoby prawnej. Zauważyć zatem należy, że w momencie ukształtowania się zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych oraz powstania obowiązku zadeklarowania i uiszczenia podatku, podatnik zobowiązany do jego zapłaty może już nie istnieć. Co więcej, nie byłoby również żadnego podmiotu, który byłby jego następcą prawnym. Brak jest bowiem unormowania, które następcami prawnymi zlikwidowanej spółki czyniłoby wspólników. Zatem w razie braku dobrowolnej zapłaty podatku przez rozwiązywaną spółkę w późniejszym okresie nie będzie już prawnej możliwości wyegzekwowania zaległości. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może bowiem zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, nie ma zaś możliwości takiego doręczenia, jeśli podatnik już nie istnieje. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro z przepisów prawa nie wynika wprost, aby przekazanie majątku spółki na rzecz wspólnika w związku z jej likwidacją, powodowało powstanie po stronie spółki obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, to niedopuszczalne jest rozszerzenie katalogu przychodów zamieszczonego w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. o przychód z tego tytułu z powołaniem się na art. 14 ust. 1 tej ustawy. Możliwość taką wyklucza również okoliczność, że do zapłaty podatku w związku z tą czynnością zobowiązany jest wspólnik, na rzecz którego majątek został przekazany. Przekazanie wspólnikowi majątku likwidowanej spółki nie stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., jako że jest to czynność prawna jednostronna, a przy tym nieodpłatna, ponieważ dokonując jej spółka nie otrzymuje niczego w zamian. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 14 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1673/10, że przekazanie przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością dywidendy w formie prawa własności do znaku towarowego jej wspólnikowi rodzi obowiązek opłacenia podatku wyłącznie u wspólnika. Zgadza się również z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 8 lutego 2012r. sygn. akt II FSK 1384/10 stwierdził, że "wykładnia przepisów prawnych zawartych w art. 12 ust. 1-3 i art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. nie daje podstaw do przyjęcia tezy, zgodnie z którą podjęcie uchwały przez Zgromadzenie Wspólników o wypłacie zysku w formie niepieniężnej, tzn. w postaci przysługującego spółce prawa własności do części nieruchomości skutkuje powstaniem przychodu po jej stronie" (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie powyżej przywołane poglądy wyrażone zostały w odniesieniu do wypłacanej wspólnikom dywidendy rzeczowej, znajdują one zastosowanie także w rozpoznanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że ta sama czynność nie może wywoływać obowiązku podatkowego u dwóch stron tej czynności, a taki skutek miałaby akceptacja stanowiska Ministra Finansów zajętego w zaskarżonej interpretacji. Ponadto w wyroku z dnia 22 lutego 2013 r. wydanym w sprawie II FSK 1294/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w wyniku wypłaty wynagrodzenia za umorzone udziały spółka nie uzyska żadnego przysporzenia, wręcz przeciwnie – z jednej strony w wyniku umorzenia dojdzie do likwidacji części jej kapitału zakładowego i zmniejszą się przez to pasywa spółki, a z drugiej strony nastąpi zmniejszenie jej aktywów, bowiem w zamian przekaże udziałowcom jako wynagrodzenie majątek nieruchomy (orzeczenie dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym skoro umorzenie udziałów jest częściową likwidacją kapitału zakładowego spółki i w związku z taką czynnością spółka nie uzyskuje przychodu, to tak samo w przypadku całkowitej likwidacji kapitału zakładowego nie można mówić o powstaniu po stronie likwidowanej spółki przychodu. Stwierdzić należy zatem, że prawidłowe było stanowisko skarżącej, zgodnie z którym dokonane w ramach likwidacji przekazanie majątku jedynemu wspólnikowi nie będzie skutkowało uzyskaniem przez nią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Kwestionując to stanowisko w oparciu o nieprawidłową wykładnię art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., Minister Finansów naruszył powyższe przepisy prawa materialnego., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto należy przyznać rację skarżącej, że samo wskazanie braku związania stanowiskiem sądów administracyjnych oraz zaznaczenie możliwości zmiany interpretacji indywidualnej jest niewystarczające jako argumentacja uzasadniająca odstąpienie od wyjaśnienia wnioskodawcy, dlaczego poglądy sądów i organu interpretacyjnego nie znajdują zastosowania do przedstawionego we wniosku zagadnienia. Brak takiego wyjaśnienia może skutkować naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Tym niemniej sam w sobie fakt, że organ wydający interpretację ma zdanie odmienne niż wyrażone przez wnioskodawcę w ślad za orzecznictwem sądów administracyjnych, nie stanowi naruszenia prawa mogącego skutkować uchyleniem interpretacji. Będzie to zasadne wówczas, gdy odmienny pogląd Ministra Finansów w sprawie, w której został wyrażony, uznany zostanie przez sąd za wadliwy, niezgodny z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów zajął wadliwe stanowisko merytoryczne w kwestii uzyskania przez skarżącą przychodu na podstawie obowiązujących przepisów u.p.d.o.p. Wadliwość ta nie może być utożsamiana z naruszeniem zasad postępowania oraz zasad konstytucyjnych. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej Minister Finansów uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Na wniosek skarżącej, sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).