II OSK 1714/16

Dnia 25 maja 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3613/15 w sprawie ze skargi P. E. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. zasądza od P. E. M. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3613/15 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. E. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że dla wyjaśnienia sprawy wystarczające będzie uchylenie jedynie decyzji organu odwoławczego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 sierpnia 2014 r. P. E. M. (dalej jako skarżący) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską, A. M.. We wniosku wskazano, że cudzoziemiec wjechał do Polski w celach turystycznych oraz, że przebywa tutaj nielegalnie. Skarżący zawarł związek małżeński z A. S. w dniu 29 czerwca 2014 r. W dniu 21 listopada 2014 r. Wojewoda odmówił cudzoziemcowi udzielenia pozwolenia na pobyt czasowy ze względu na fakt, iż jego dane zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen dla celów odmowy wjazdu. W wyniku odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji wskazując jakie czynności wyjaśniające i w jakim celu powinien podjąć organ dla załatwienia sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] uzyskał informację z Wydziału Koordynacji Poszukiwań Międzynarodowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji, że dane skarżącego zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen dla celów odmowy wjazdu przez władze [...] na podstawie wyroku sądu [...] z dnia 22 listopada 2010 r., uznającego cudzoziemca za winnego popełnienia przestępstwa, tj. bezprawnej produkcji, przewozu narkotyków, substancji psychotropowych oraz trucizny. Termin obowiązywania wpisu określono na dzień 22 lipca 2016 r. kiedy to zostanie on przedłużony o 3 lata. Podjęte przez organ w ramach postępowania wyjaśniającego czynności zmierzające do ustalenia czy związek małżeński cudzoziemca i obywatelki polskiej nie został zawarty w celu obejścia ustawy nie wykazały, aby cudzoziemiec zawarł związek małżeński w celu obejścia ustawy. Wojewoda wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uzyskał informacje, że cudzoziemiec wjechał na terytorium Republiki C. w 2008 r., mieszkał w P., gdzie zawarł związek małżeński z obywatelką czeską i jego wniosek o udzielenie zezwolenia pobytowego na tej podstawie został odrzucony, gdyż stwierdzono, że ww. związek był fikcyjny; że cudzoziemiec został skazany na karę pozbawienia wolności oraz otrzymał nakaz opuszczenia C.. Ponadto uzyskano kopie wyroków sądów I i II instancji (w języku [...]). Pomimo przedterminowego zwolnienia władze [...] uznały, że pobyt cudzoziemca na terenie C. może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, obrony i polityki, co wynika z odpowiedzi udzielonej przez [...] Biuro SIRENE. Cudzoziemiec został wpisany do SIS co świadczy, że jest osobą niepożądaną na terenie [...] i innych państw Schengen. Mając to na uwadze stwierdzono, że udzielenie zezwolenia na terytorium RP godziłoby w interes Republiki C., a także stanowiłoby zagrożenie dla porządku publicznego. Ponadto organ wskazał na fakt zeznania nieprawdy przez cudzoziemca podczas przesłuchania w dniu 30 września 2014 r., kiedy to zataił fakt zawarcia małżeństwa na terytorium C. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r., na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 3, pkt 4 oraz pkt 5 lit b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (jt. Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm., dalej jako ustawa o cudzoziemcach) odmówił udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po rozpoznaniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przywołał ustalony przez organ I instancji stan faktyczny i stwierdził, że Wojewoda [...] zasadnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 3, pkt 4 oraz pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy podkreślił, że P. E. M. został skazany za poważne przestępstwo, tj. organizację przemytu narkotyków w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Dodatkowo organ stwierdził, że orzekając o przedterminowym zwolnieniu P. E. M. z zakładu karnego, Sąd Powiatowy w M. wyznaczył mu okres próby wynoszący trzy lata. Biorąc pod uwagę, że postanowienie wydane zostało w dniu 12 lipca 2013 r. to okres próby upłynie dopiero w dniu 12 lipca 2016 r. Z uwagi na fakt, że okres próby nie dobiegł końca, w ocenie organu odwoławczego nie można twierdzić, że przestępstwo popełnione zostało przez cudzoziemca na tyle dawno, że nie powinno być brane pod uwagę w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ zauważył, że cudzoziemiec początkowo nie poinformował żony o swojej kryminalnej przeszłości, zrobił to dopiero w momencie, gdy dowiedziała się ona o tym fakcie z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Podczas przesłuchań - zarówno przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym - cudzoziemiec wyraźnie unikał stwierdzenia, że popełnił faktycznie przestępstwo, które popełnił, zmniejszając również wagę czynu, za który został skazany i że skazanie było niesprawiedliwe. Organ odwoławczy nie dał wiary "przemianie" jaka zaszła w cudzoziemcu podczas odbywania kary i uznał, że wyrażana przez niego skrucha miała charakter czysto instrumentalny. Koresponduje to z oceną biegłego psychiatry i psychologa, przytoczoną w wyroku Sądu Miejskiego w P. z dnia 23 lipca 2010 r: Jego postawa moralna jest normalna, z wyraźną chęcią preferowania własnych interesów przed interesem społeczeństwa, w którym żyje. Jego motywacją jest uzyskanie własnych korzyści, bez względu na szersze następstwa czynu. Jego zdolność do percepcji, zapamiętywania, oceny i powtarzania przeżytych zdarzeń jest na normalnym poziomie. Zdolność resocjalizacji jest lekko obniżona, ze względu na jego lekceważące podejście do wartości moralnych, zwiększona jest dodatkowo jego przeciętną inteligencją i młodym wiekiem. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę przytoczoną wyżej opinię biegłego z zakresu medycyny, sprzeczne i błędne informacje udzielane przez cudzoziemca na temat popełnionego przez niego przestępstwa, fakt, że przebywa on na wolności zaledwie dwa lata, co nie jest okresem wystarczającym do stwierdzenia, że przestał on stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś przede wszystkim powagę czynu dokonanego przez niego, organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] zasadnie orzekł, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż przeszłe i obecne zachowanie cudzoziemca wskazuje na wysoki stopień lekceważenia norm społecznych i prawnych. Szef Urzędu wskazał, że figurowanie danych cudzoziemca w SIS do celów odmowy wjazdu jest w przedmiotowej sprawie bezsporny. W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...] zasadnie stwierdził, że przesłanka z art. 110 ust. 1 tj. okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanego zezwolenia z przyczyn humanitarnych - nie może być zastosowana w sprawie. W ocenie organu II. instancji pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, co jest samoistną przesłanką do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia, niezależnie od faktu pozostawania przez wnioskującego w związku małżeńskim z obywatelem polskim. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na powagę przestępstwa popełnionego przez cudzoziemca i krótki okres, przez jaki pozostaje on na wolności, oraz fakt, że okres próby orzeczony wobec niego wyrokiem orzekającym o warunkowym przedterminowym zwolnieniu nie dobiegł końca. Dodatkowo organ stwierdził, że z konsultacji dokonywanych na podstawie art. 25 Konwencji Wykonawczej Schengen wynika jasno, że udzielenie przedmiotowego zezwolenia nie leży w interesie Republiki C. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Wojewoda [...] zasadnie orzekł, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach, jednak Wojewoda bezzasadnie podniósł jako argument dla zastosowania przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach fakt, że P. E. M. skłamał podczas postępowania o zobowiązanie go do powrotu, gdyż pozostaje to bez związku z niniejszym postępowaniem. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Wojewoda [...] bezzasadnie stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na to, by związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów prawa. Z uwagi na fakt, że w sprawie zachodzą trzy inne przesłanki obligujące organ do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia, organ odwoławczy odstąpił od ustalania, czy zachodzi w niej także przesłanka z art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny - obywatela Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku cudzoziemca pozostającego w związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej gdy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy. W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., i art. 80 K.p.a. bowiem organy niezasadnie uznały, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Błędnie przyjęto iż związek małżeński z A. M. został zawarty w celu obejścia przepisów art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Niezasadnie odstąpiono od uzasadnienia tego ustalenia mimo tego, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż małżonkowie pozostają we wspólnym pożyciu tworząc szczery związek. Nie było także podstaw do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 4, pkt 5 lit b i art. 110 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. A. M. w piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2016 r. wniosła o uwzględnienie skargi. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. Sąd dopuścił A. M. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania i dopuścił w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. zaświadczenie lekarskie wskazujące, że uczestniczka jest w 15 tygodniu ciąży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. , sygn. akt IV SA/Wa 3613/15 uchylił zaskarżoną decyzję z powodów innych niż podniesionych w skardze. Sąd wskazał, że zgromadzony w toku postępowania dowodowego materiał nie budzi zastrzeżeń. Sąd przywołał fakt zawarcia przez skarżącego fikcyjnego małżeństwa w C. co stanowiło podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt w tym kraju. Nie budził wątpliwości Sądu także fakt skazania cudzoziemca za pośrednictwo w wwozie na terytorium C. środków odurzających, co było podstawą dokonania wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen. Cudzoziemiec został przedterminowo zwolniony z odbywania reszty kary pozbawienia wolności z okresem próby 3 lata i zobowiązano go do opuszczenia C.. Następnie cudzoziemiec przyjechał do P., a pod koniec października 2013 r. poznał swoją przyszłą żonę z którą w dniu 29 czerwca 2014 r. zawarł związek małżeński. Sąd uznał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego orzekające w sprawie organy uprawnione były do odmowy udzielenia P. E. M. zezwolenia na pobyt czasowy. Zgodnie bowiem z art. 100 ust. 1 pkt 3, pkt 4 oraz pkt 5 lit. b udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy: 3) jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub 4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub 5b) w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego. Sąd wskazał, że organy orzekające w sprawie szczegółowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcie w stosunku co do każdej z wymienionych przesłanek. Sąd po przeanalizowaniu całości akt sprawy uznał, że materiał dowodowy i jego ocena – na dzień orzekania przez organy – nie budziła zastrzeżeń. Sąd zauważył, że zobowiązany był również ocenić czy w sprawie nie zaistniały okoliczności, które mogłyby być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego. Nie oznacza to zatem, że przed Sądem strona ma zamkniętą drogę do zgłaszania dodatkowych zarzutów. Sąd podkreślił, że na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r., dopuszczono A. M. - żonę skarżącego - do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Ponadto w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd przeprowadził dowód uzupełniający z dokumentów - zaświadczenia lekarskiego przedstawionego przez żonę skarżącego, z którego wynika, że uczestniczka jest w 15 tygodniu ciąży. Zdaniem Sądu, jest to nowa przesłanka nieznana organowi w dniu orzekania. W orzecznictwie przyjmuje się, że ujawnienie nowej okoliczności, już po wydaniu decyzji, mogłoby być uwzględnione przez sąd tylko wówczas, gdy równocześnie stwierdzono naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, podniesiona na rozprawie kwestia była nową istotną dla sprawy okolicznością, która musi zostać wyjaśniona. W świetle art. 18 Konstytucji, małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 Konstytucji, każdy, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określać może jednak ustawa. Przepisy ustawy o cudzoziemcach upoważniają zaś organy administracji publicznej w sprawach pobytowych cudzoziemców do prowadzenia postępowania wyjaśniającego cel zawarcia przez cudzoziemca związku małżeństwa z obywatelem polskim. Zawarcie związku małżeńskiego w celu obejścia przepisów ustawy nie jest objęte ochroną wynikającą z art. 18 Konstytucji, obejmującą faktyczne więzi o charakterze rodzinnym. Wobec tego Sąd uznał, że organy winny wyjaśnić, czy ciąża żony skarżącego, czy urodzenie dziecka stanowi podstawę do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, oraz jaki ta okoliczność ma wpływ na przesłanki z art. 165 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na to, że wskazywana okoliczność nie była znana organom administracji Sąd stwierdził, że ich ujawnienie byłoby podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ze względu na ujawnienie nowych okoliczności, które mogą mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, Sąd nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w skardze. Sąd uznał, że dla wyjaśnienia sprawy wystarczające będzie uchylenie decyzji jedynie organu odwoławczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynika sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 j.t., dalej: K.p.a.) polegające na przyjęciu błędnej oceny, że w sprawie zachodziła przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. do czego doszło skutkiem: a. błędnego przyjęcia, że dołączone na etapie postępowania sądowego zaświadczenie lekarskie z dnia 12 stycznia 2015 r. potwierdzało wystąpienie nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., b. błędnego uznania, że samo stwierdzenie zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny oraz utożsamieniu ww. przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z naruszeniem prawa, podczas gdy nie wszystkie podstawy wznowienia postępowania administracyjnego związane są z naruszeniem prawa, a w konsekwencji stwierdzenie niektórych z nich, w tym w szczególności przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie daje podstaw do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 j.t., dalej: K.p.a.) polegające: • na zaniechaniu dokonania przez sąd I instancji oceny, czy w sprawie występuje negatywna przesłanka wznowienia określona w art. 146 § 2 K.p.a. z której wynika zakaz uchylenia decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz • uchylenie decyzji z zastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w sytuacji, gdy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Mając na względzie częściowo niejasną i lakoniczną treść uzasadnienia prawnego wyroku zarzucono również naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 j.t., dalej: K.p.a.) polegające na: 1. zaniechaniu oceny, czy okoliczność stwierdzona zaświadczeniem lekarskim z dnia 12 stycznia 2016 r. istniała w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ administracji, 2. sformułowaniu niejasnej i błędnej oceny odnośnie możliwości wydania decyzji innej niż dotychczasowa z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w zaświadczeniu lekarskim z dnia 12 stycznia 2016 r., 3. oparciu konkluzji rozstrzygnięcia na nieuwzględniającym podstawy prawnej zaskarżonej decyzji założeniu, że zaświadczenie lekarskie z dnia 12 stycznia 2016 r. powinno mieć wpływ na ocenę organu odnośnie do celu w jakim zawarty został związek małżeński, podczas gdy organ odwoławczy nie zastosował w sprawie art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, 4. sformułowaniu niejasnych i częściowo sprzecznych z przyjętą oceną prawną wskazań co do dalszego toku postępowania nakazujących wyjaśnienie czy ciąża żony skarżącego oraz urodzenie dziecka stanowi podstawę do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, podczas gdy sąd zaaprobował zastosowanie w sprawie przesłanek określonych w art. 100 ust. 1 piet 3, 4 i 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach wykluczających dopuszczalność udzielenia takiego zezwolenia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto zwrócono się o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W oświadczeniu z dnia 30 maja 2016 r. skarżący kasacyjnie na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd niezasadnie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia prawa będącego podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 K.p.a. O ile można zgodzić się, że przedłożone zaświadczenie lekarskie wskazuje na nową, nieznaną organowi w dniu wydania decyzji okoliczność, to nie potwierdza jednak wystąpienia istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i należało rozważyć czy okoliczność nim stwierdzona istniała w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Przytoczono pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 986/09, według którego przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Z treści zaskarżonego orzeczenia nie wynika, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ogóle dokonał oceny, czy okoliczność uznana za uzasadniającą wznowienie postępowania istniała w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku pominięto zupełnie datę wystawienia zaświadczenia, podczas gdy ww. okoliczność ma istotne znaczenie dla oceny wystąpienia ww. przesłanki wznowienia postępowania. Zaświadczenie wystawione zostało w dniu 12 stycznia 2016 r., i stwierdzało, że A. M. - żona skarżącego - jest w 15 tygodniu ciąży. Dokonując oceny ww. dowodu Sąd I instancji powinien był ocenić, czy okoliczność stwierdzona zaświadczeniem - ciąża żony skarżącego istniała w dniu wydania zaskarżonej decyzji, uwzględniając zarówno datę wystawienia dokumentu, jak i okoliczność nim stwierdzoną. Poza sporem pozostaje fakt, że zaświadczenie wystawiono już po wydaniu zaskarżonej decyzji, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był również dokonać oceny, czy okoliczność, której zaświadczenie dotyczy istniała w dniu orzekania przez organ administracji czyli 22 września 2015 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestia powyższa została całkowicie pominięta, i jest to istotne zaniechanie procesowe. Porównanie daty wydania zaświadczenia i daty wydania decyzji prowadzi do wniosku, że zaświadczenie to nie mogło stanowić wystarczającego dowodu, że okoliczność nim stwierdzona istniała w dniu 22 września 2015 r. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana na 16 tygodni przez wystawieniem zaświadczenia, które stwierdzało że A. M. jest w 15 tygodniu ciąży. Treść zaświadczenia wskazuje więc, że kiedy organ odwoławczy wydawał zaskarżoną decyzję ww. okoliczność faktyczna nie miała jeszcze miejsca. Brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd I instancji do ww. okoliczności nie pozwala na ocenę, jakimi przesłankami kierował się Sąd uznając jednak, że okoliczność poświadczona zaświadczeniem odpowiada wszystkim przesłankom określonym w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b z związku z art. 145 § 1 K.p.a. powinno być poprzedzone jednoznacznym stwierdzeniem, że w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego a nie opierać się jedynie na możliwości wystąpienia takiej przesłanki. Ponadto organ podniósł, że Sąd błędnie uznał, iż ujawnienie ww. okoliczności określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie organu tylko podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 K.p.a. związana z naruszeniem prawa, daje podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny, a za taką nie można uznać podstawy wskazanej w pkt 5 art. 145 § 1 K.p.a. Organ przyjął za poglądem wyrażonym w orzecznictwie, iż niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej przyczynę wznowienia postępowania jest to, aby powstanie tej okoliczności dało się zakwalifikować jako naruszenie prawa przez organ. W wyroku NSA z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1036/09 Sąd uznał zasadność poglądu, że przesłanki wznowienia postępowania tożsame z naruszeniem prawa to te z art. 145 § 1 pkt 1 - 4 oraz pkt 6, zaś te, które wynikają z art. 145 § 1 pkt 5, 7 i 8 K.p.a. nie wiążą się z naruszeniem prawa. Niezależnie od faktu, że Sąd I instancji nie miał dostatecznych dowodów aby przyjąć zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. to zdaniem organu odwoławczego nawet w przypadku, gdyby ww. przesłanka w sprawie wystąpiła to i tak wówczas nie byłoby podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Pełnomocnik organu dowodzi, że uchylenie zaskarżonej decyzji nie powinno nastąpić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. bowiem Sąd nie wziął w ogóle pod uwagę negatywnej przesłanki wznowienia postępowania wskazanej w art. 146 § 2 K.p.a., z której wynika zakaz uchylenia decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie zaniechał dokonania takiej oceny nakazując organom administracji wyjaśnić, czy ciąża żony skarżącego, a nawet czy urodzenie dziecka stanowi podstawę do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oraz jaki te okoliczności mają wpływ na przesłanki z art. 165 ustawy o cudzoziemcach. Uzasadnienie orzeczenia nie zawiera oceny Sądu w odniesieniu do negatywnej przesłanki określonej w art. 146 § 2 K.p.a. Organ podkreślił, że dokonanie takiej oceny było w niniejszej sprawie konieczne zwłaszcza w sytuacji, w której Sąd zaaprobował zastosowanie w sprawie trzech różnych przesłanek negatywnych określonych w art. 100 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Każda z ww. przesłanek stosowana samodzielnie mogła uzasadniać wydanie decyzji odmownej. Dalej stwierdzono, że nawet w przypadku uznania, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i że ww. przesłanka może zostać zakwalifikowana jako "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania" to i tak z uwagi na wstąpienie przesłanki określonej w art. 100 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach po uchyleniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy musiałby wydać nową decyzję odpowiadającą w swej istocie rozstrzygnięciu uchylonemu. Zdaniem pełnomocnika organu, Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaniechał oceny czy okoliczność stwierdzona zaświadczeniem lekarskim istniała w dniu wydania przez organ zaskarżonej decyzji, sformułował niejasną i błędną ocenę odnośnie możliwości wydania decyzji innej niż dotychczasowa z uwagi na okoliczności stwierdzone zaświadczeniem lekarskim z 12 stycznia 2016 r. Podkreślono, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż przedłożone zaświadczenie lekarskie ma wpływ na ocenę w jakim celu został zawarty związek małżeński przez cudzoziemca podczas gdy organ odwoławczy nie zastosował w sprawie jako podstawy rozstrzygnięcia art. 165 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zwrócono uwagę, iż Sąd z jednej strony zaakceptował zastosowanie przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wskazanych w art. 100 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 lit b ustawy o cudzoziemcach a z drugiej nakazał wyjaśnienie czy ciąża żony i urodzenie się dziecka stanowi podstawę do udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Organ zauważył, że w materialnoprawnej podstawie zaskarżonej decyzji nie został powołany art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zatem decyzja ta w ogóle nie została oparta na tej podstawie. W istocie organ odwoławczy, niejako na marginesie, zaakcentował wątpliwości co do faktycznych intencji cudzoziemca jakimi kierował się zawierając związek małżeński z obywatelką polską i powołał się w tym zakresie na konkretne okoliczności sprawy, które w jego ocenie za tym przemawiają. Niemniej jednak organ odwoławczy nie zdecydował się przeprowadzić w sprawie dodatkowych czynności wyjaśniających w tym zakresie wskazując, że w sprawie i tak zachodzi potrzeba odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia na podstawie aż trzech innych negatywnych przesłanek, tj. art. 100 ust. 1 piet 3, pkt 4 i pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach, przez co prowadzenie w sprawie dodatkowych ustaleń w zakresie możliwości zastosowania art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach uznał za niecelowe. Prowadzenie dodatkowych czynności skutkowałoby wyłącznie przedłużeniem postępowania a i tak nie wypłynęłyby znacząco na sytuację cudzoziemca. Skoro w sprawie miała zastosowanie zwłaszcza przesłanka określona w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach to i tak skarżącemu należało odmówić zezwolenia na pobyt czasowy niezależnie od celu w jakim związek został zawarty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w oparciu o art. 182 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, niniejszą skargę kasacyjną NSA rozpoznawał na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem NSA, skarga kasacyjna Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest zasadna. Za zasadny uznać należy podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia przy dokonywaniu oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku jest to czy stwierdzenie wystąpienia każdej z przesłanek wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a., czy podstawa wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd wystąpi dopiero gdy przesłanka z art. 145 § 1 K.p.a. będzie można zakwalifikować jako naruszenie prawa przez organ administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielić należy pogląd skarżącego kasacyjnie, że ujawnienie nowych nieznanych organowi administracji dowodów może być podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny tylko wówczas, gdy jest to wynikiem naruszenia prawa przez organ administracji. Wynika to wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Jak słusznie podnosi skarżący kasacyjnie ustawodawca nieprzypadkowo posłużył się w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. sformułowaniem "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego". Przyjąć należy, że gdyby ustawodawca uznał, że zaistnienie każdej z podstaw wznowienia jest tożsame z naruszeniem prawa, to działając racjonalnie nie powinien tego zastrzegać poprzez kryterium "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia". Źródłem podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. jest naruszenie prawa przez organ administracji. Zatem niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej przyczynę wznowienia postępowania jest to, aby powstanie tej okoliczności dało się zakwalifikować jako naruszenie prawa przez organ (wyrok NSA z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt II OSK 756/13). W orzecznictwie dokonano podziału przesłanek wznowienia na takie, które stanowią o naruszeniu prawa przez organ administracji oraz takie, którym takiej cech przypisać nie można. Według tego podziału tożsame z naruszeniem prawa to te z art. 145 § 1 pkt 1 - 4 oraz pkt 6, zaś te, które wynikają z art. 145 § 1 pkt 5, 7 i 8 K.p.a. nie wiążą się z naruszeniem prawa (wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1036/09, wyrok NSA z 25 października 2011 r. sygn. akt II GSK 453/10). Powołana przez Sąd I instancji podstawa wznowienia tj. wyjście na jaw istotnych dla rozpoznania sprawy nowych okoliczności faktycznych i prawnych, które nie były znane organowi w czasie wydawania decyzji, nie mogła stanowić przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie jest związana z naruszeniem prawa. Organ wydając zaskarżoną decyzję orzekał na podstawie stanu faktycznego i stanu prawnego ustalonego na dzień jej wydania. Ujawnienie na etapie skargi nowej okoliczności nieznanej organowi nie wskazuje na uchybienie przepisom procesowym w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i ustalania stanu faktycznego podczas wydawania decyzji. Nie sposób organowi administracji publicznej zarzucić naruszenia prawa, jeśli okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, nie istniała w momencie wydania decyzji kontrolowanej przez sąd administracyjny. Podkreślić należy, iż sytuacja, w której decyzja administracyjna kreuje stan niezgodny z prawem, oparta na niepełnym materiale dowodowym nie ma charakteru nieodwracalnego. Sposobem eliminacji takiej obiektywnej wadliwości decyzji administracyjnej jest postępowanie wznowieniowe, w wyniku którego może być wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia decyzji i ponownego merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej. Sąd I instancji niezasadnie uznał, że wystarczającą podstawą do uchylenia kontrolowanej decyzji jest wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. bez konieczności wykazywania, że powstanie tej przesłanki jest skutkiem naruszenia prawa przez organ administracji. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że powstanie przesłanki wznowieniowej nie było skutkiem naruszenia prawa przez organ administracji. Nowa okoliczność jaką jest bycie przez małżonkę cudzoziemca w 15 tygodniu ciąży w dniu 12 stycznia 2016 r. - data sporządzenia zaświadczenia lekarskiego (k. 28 akt) wskazuje, że przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy fakt ten nie mógł być znany organowi bowiem jako prawdopodobny moment zajścia w ciążę można określić przełom września i października 2015 r. Sama A. M. potwierdziła tę okoliczność już wcześniej. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wiadomość mailowa wysłana przez A. M. do Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 4 listopada 2015 r., z której wynika wprost, że "Urząd zdążył już odmówić mojemu mężowi prawa pobytu, sprawa oczywiście została skierowana do Sądu Administracyjnego. W chwili obecnej jestem w 1-szym trymestrze ciąży ..." Zatem zestawiając dane z zaświadczenia lekarskiego i oświadczenie A. M. stwierdzić należało, że skarżąca zaszła w ciążę po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy. Z obiektywnych względów organ ten nie mógł wiedzieć o stwierdzonej zaświadczeniem okoliczności w czasie wydawania zaskarżonej decyzji i czynienie organowi zarzutu, że nie uwzględnił tej okoliczności przy wydawaniu decyzji jest bezzasadne. Tym bardziej nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa przez organ a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. Z powyższych względów zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. należało uznać za zasadny. Jednocześnie należy zauważyć, że podstawą wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. jest fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. O ile można bez zastrzeżeń przyjąć, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie wiedział w momencie orzekania o ciąży A. M. i była to okoliczność nowa, to w żaden sposób nie można okoliczności tej uznać za istniejącą w dniu wydania decyzji oraz za okoliczność istotną dla sprawy. Wobec tego brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. W ocenie NSA, organ odwoławczy, co potwierdza w zaskarżonym wyroku także Sąd I instancji, słusznie orzekł w oparciu o zgromadzony na dzień wydania decyzji materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny, że należało odmówić cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na przesłanki określone w art. 100 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W przepisie tym wymienione zostały przypadki kiedy organ ma obowiązek odmówić cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Organ przyjął, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy znajdzie zastosowanie pkt 3 tj. gdy dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, pkt 4 gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także pkt 5 lit b gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu z uwagi na skazanie go wyrokiem sądu [...] za przestępstwo pośrednictwa w wozie substancji odurzającej - kokainy - z H. do republiki C. w celu jej dalszej dystrybucji, działając w ramach grupy formalnie spełniającej kryteria międzynarodowej, zorganizowanej grupy przestępczej. Termin obowiązywania wpisu określono na dzień 22 lipca 2016 r., kiedy to zostanie on przedłużony o 3 lata. Przedterminowe zwolnienie orzeczone w dniu 12 lipca 2013 r. określiło 3 letni okres próby, który zakończy się 12 lipca 2016 r. Organy właściwie uznały, że popełnione przestępstwo nie zostało popełnione dawno i należało je brać pod uwagę w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że charakter popełnionego przestępstwa daje podstawy sądzić, o tym że odmowa zezwolenia na pobyt czasowy była zasadna z uwagi na względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pośrednictwo w handlu narkotykami jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dodatkowo wskazać należy, że za takim rozstrzygnięciem sprawy przez organ przemawiało także stanowisko strony [...], która w ramach konsultacji prowadzonych w oparciu o art. 25 Konwencji Wykonawczej Schengen jednoznacznie wskazała, że udzielenie przedmiotowego zezwolenia nie leży w interesie Republiki C. Wobec powyższego nie mógł mieć zastosowania art. 110 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić tylko w razie istnienia poważnych przyczyn uzasadniających jego udzielenie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen. Zestawiając więc potrzebę ochrony małżeństwa z negatywnym stanowiskiem strony czeskiej a także charakterem dokonanego niedawno przestępstwa w ocenie NSA organy właściwie uznały, że nie wystąpiły poważne przyczyny uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd I instancji nie zakwestionował także ustaleń organów co do wprowadzania ich w błąd przez cudzoziemca podczas prowadzonego postępowania co do rzeczywistego udziału w dokonanym przestępstwie oraz co do faktu zawarcia wcześniej na terenie C. fikcyjnego małżeństwa dla celów legalizacji pobytu. Zaistniała zatem przesłanka wymieniona w pkt 5 lit. b art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Powyższe ustalenia zgodnie z treścią art. 100 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach stanowiły podstawę do odmowy cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, co znalazło wyraz w wydanych przez organy decyzjach. Skoro Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, potwierdził zasadność odmowy na tej podstawie prawnej, to domaganie się by organy zbadały jeszcze kwestię udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 165 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (zawarcie małżeństwa w celu obejścia ustawy) było bezcelowe. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organy badały sprawę pod kątem art. 165 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ale nie przesądziły, że należy go zastosować. Mając ewidentne podstawy do załatwienia sprawy w oparciu o wyżej wskazane przepisy nie uznały, że dodatkowo należy zbadać i wykazać fikcyjność zawartego małżeństwa. To nie stanowiło już przedmiotu ich zainteresowania bowiem dokonane już ustalenia umożliwiały wydanie stosownej decyzji odmownej. Skoro tak to nie można czynić organom zarzutu, że nie zastosowały kolejnej przesłanki, której ustalenie, jak wcześniej, mogłoby jedynie potwierdzić zasadność wydanego rozstrzygnięcia. W tym kontekście uznać należy, że prowadzenie postępowania w tym kierunku było już niecelowe. W związku z tym także uchylanie przez Sąd zaskarżonej decyzji z uwagi na nową okoliczność (ciąża żony skarżącego), która miała potwierdzić brak fikcyjności małżeństwa cudzoziemca było chybione. Dokonanie tych ustaleń w żaden sposób nie mogło zmienić zasadności wydania odmowy w oparciu o wspomniane już wyżej podstawy prawne. Uznać należy zatem, że okoliczność wskazana przez Sąd I instancji nie miała w tym konkretnym przypadku istotnego znaczenia dla sprawy. Organy nie musiały stosować art. 165 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach by załatwić sprawę odmawiając udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Podsumowując powyższe rozważania, zdaniem NSA, nie było podstaw do uchylania przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. bowiem podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie stanowi o naruszeniu prawa przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto okoliczność wskazana jako istotna dla sprawy, istniejąca w chwili wydania decyzji przez organ odwoławczy w istocie taką nie była, czego Sąd nie zbadał, dając temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. W tym stanie rzeczy należało uznać za zasadny zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i uchylić zaskarżony wyrok. Zarzut ten, w ocenie NSA, był wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej zatem odnoszenie się do dalszych zarzutów okazało się niecelowe. Na marginesie wskazać należy, że zarówno fakt urodzenia się córki cudzoziemcowi - P. M. w dniu 31 maja 2016 r., a także okoliczność upływu okresu próby z dniem 12 lipca 2016 r. nie miały wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi. Jednocześnie NSA stwierdza, że istota niniejszej sprawy została dostatecznie wyjaśniona i wobec tego przekazywanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie ma uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 P.p.s.a.