II SA/Lu 588/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz J. A. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. A. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] r., znak: [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. A. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid.[...] w miejscowości S., gmina J.. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji - wydanej na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia 12 grudnia 2000r. (Dz.Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 500 ze zm.). Działka objęta inwestycją położona jest w terenie oznaczonym symbolem MR - mieszkalnictwo rolnicze, a w granicach tego terenu "dopuszcza się podział na nowo wydzielone działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż 1800 m2 w granicach terenu MR" (§ 3 ust. 1.5 pkt 1). Starosta L. wskazał, że działka inwestora ma powierzchnię 916 m2 i powstała w wyniku podziału nieruchomości, zatwierdzonego decyzją Wojewody z dnia 21 października 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej tzn. powstała po wejściu w życie aktualnego planu miejscowego gminy J.. W tej sytuacji organ I instancji postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości dotyczącej m.in. niezgodności z planem, a następnie wobec niewykonania tego obowiązku - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odwołaniu od decyzji Starosty L. inwestor - J. A. wyjaśnił, że działki pierwotne - nr [...] o pow. 1489 m2, nr [...] o pow. 1479 m2, nr [...] o pow. 1469 m2 - przed wywłaszczeniem pod obwodnicę L., posiadały prawo do zabudowy. Na podstawie decyzji z dnia [...] r., wydanej w trybie specustawy drogowej, doprowadzono do podziału, w wyniku którego powstały mniejsze działki nr [...] m2 o pow. 916 m2 (z działki nr [...]), nr [...] o pow. 1195 m2 (z działki nr [...]), nr [...] (z działki nr [...]), tracąc walor działek budowlanych. Odwołujący wskazał, że nie ma możliwości zabudowy wskazanych działek, a jednocześnie GDDKiA odmawia ich wykupienia, pomimo iż nie nadają się one do wykorzystania na dotychczasowe cele. Wojewoda, wskazaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję Starosty L., podzielając stanowisko organu I instancji, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż działka nią objęta nr ewid.[...] nie jest działką budowlaną w rozumieniu § 3 ust. 1.5 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odrębną decyzją z dnia [...] 2011 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej "Budowa drogi ekspresowej S17 odcinek [...] - L. - P.". Zadanie nr [...]: odcinek węzeł "[...]" (wraz z węzłem) i odcinek drogi krajowej nr [...] klasy GP: węzeł "[...] granica administracyjna miasta L., zatwierdzając jednocześnie podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren. W wyniku podziału z działki nr ewid.[...] powstała działka nr ewid.[...] wydzielona pod inwestycję oraz działka nr ewid.[...] o pow. 916 m2. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że taki podział był dopuszczalny, gdyż w świetle art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc przepis § 3 ust. 1.5 pkt 1 aktualnie obowiązującego planu, dopuszczający podział na nowo wydzielone działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż 1800 m2 w terenie objętym symbolem MR, nie uniemożliwiał tego podziału. Wojewoda stwierdził, że przepis § 3 ust. 1.5 pkt 1 planu należy rozumieć w ten sposób, że w obszarze MR zabudowa jest możliwa wyłącznie na działkach o powierzchni co najmniej 1800 m2, a zatem skoro sporna działka nr ewid.[...] powstała z podziału dokonanego decyzją z dnia [...] 2011 r., a więc już w okresie obowiązywania powyższego przepisu, to jej zabudowa nie jest możliwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. A. wniósł o uchylenie decyzji organów administracji obu instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 8, art. 77, 107 kpa poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i pominięcie pism GDDKiA wskazujących na możliwość zabudowy przedmiotowej działki nr ewid.[...], a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 w zw. z art. 28 § 1 i art. 33 oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuzasadnioną odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia wszelkich wymogów warunkujących dopuszczalność wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy wadliwie zinterpretowały § 3 ust. 1.5 pkt 1 planu, a w konsekwencji wadliwie przyjęły, że działka objęta inwestycją nie ma charakteru działki budowlanej. Zdaniem skarżącego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji działki budowlanej, natomiast definicja taka znajduje się w przepisie art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przez "działkę budowlaną" należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przepis § 3 ust. 1.5 pkt 1 planu określa - zdaniem skarżącego - wyłącznie warunki podziału działek w obszarze oznaczonym symbolem MR na nowe działki budowlane, nie przewiduje on natomiast zakazu budowania na działkach mniejszych niż 1800 m2, jeżeli podział już nastąpił - przepis ten skierowany jest więc wyłącznie do organów zatwierdzających projekt podział. Skarżący podkreślił przy tym, że podział wynikający z decyzji z dnia 21 października 2011 r. nastąpił bez jego zgody. Skoro nie ma przepisów określających minimalną powierzchnię działki budowlanej, a inwestycja zgodna jest z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690 ze zm.), organ administracji nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem decyzje organów administracji obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów. Jednym z podstawowych warunków zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r . Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz.1490 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane". W razie stwierdzenia w tym zakresie naruszeń, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić należy, że pojęcie "zgodność", którym posługuje się ustawodawca we wskazanym przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, oznacza związek znacznie silniejszy niż "spójność", czy "brak sprzeczności". Nie można zatem w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym, który zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. Istotne uwagi na powyższy temat poczynił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05 wskazując , że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. Prawo własności jest prawem chronionym konstytucyjnie, jednak w niektórych przypadkach w drodze ustawy może być ograniczane (art. 64 Konstytucji RP). Z tego też względu, wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, a w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco - bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 lipca 201 3r., II SA/Po 179/13, a także WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., VII SA/Wa 1666/08, WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011r., II SA/Kr 611/11). Również w doktrynie przyjmuje się, że nie można odmówić pozwolenia na budowę z powodu braku precyzji czy niejasności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym do ustalenia znaczenia przepisów planu mogą służyć nie tylko argumenty językowe, ale również celowościowe i systemowe (A.Ostrowska w : Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 2, LexisNexis W. 2014, s.468). Konstytucyjnie chronione prawo własności, obejmujące również prawo do zabudowy jest więc bardzo ważnym i "silnym" prawem, dlatego w świetle art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmowa zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w razie, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów. W razie natomiast spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W sprawie niniejszej organ administracji uznał, że inwestycja nie jest zgodna z planem ponieważ § 3 ust. 1.5 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia 12 grudnia 2000r. (Dz.Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 500 ze zm.) umożliwia zabudowę wyłącznie na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1800 m2, a takiej działka nr ewid.[...] nie posiada. Stanowisko to jest wadliwe. Przepis § 3 planu, pn. "Funkcje terenów" stanowi, że "Na obszarze gminy J. wyznacza się tereny o zróżnicowanym przeznaczeniu oraz warunkach zabudowy i zagospodarowania. Na terenach tych dopuszcza się lokalizowanie oznaczonych rodzajów zagospodarowania, według określonych dla nich ustaleń. Tereny te oznaczone są na rysunkach stanowiących załączniki do niniejszej uchwały symbolami: (...) m.in. 1.5. MR - mieszkalnictwo rolnicze - o ustaleniach: 1) dopuszcza się podział na nowo wydzielane działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż 1800 m2 w granicach terenu MR; 2) minimalną szerokość nowo wydzielanej działki ustala się na 25 metrów; 3) dopuszcza się zabudowanie obiektami mieszkalnymi i gospodarczymi łącznie do 20% powierzchni działki; 4) niezbędne jest zapewnienie zlokalizowania co najmniej 1 garażu lub miejsca do parkowania na każdej działce; 5) ustala się następujące wymogi wobec zabudowy mieszkalnej rolniczej: a) wysokość do 2 kondygnacji, z których drugą może stanowić poddasze użytkowe, b) wysokość kalenicy do 11 metrów liczona od najniższego punktu terenu w obrysie budynku 6) w istniejącej zabudowie zagrodowej: a) dopuszcza się uzupełnienie zabudowy i remonty kapitalne budynków, b) dopuszcza się w granicach siedliska realizację domu mieszkalnego dla członków rodziny rolnika, c) dopuszcza się przeznaczanie siedlisk rolniczych na cele mieszkalnictwa niskiego, letniskowego lub pensjonatowego wg warunków jak dla przyjętej funkcji terenu; d) wprowadza się obowiązek przekształcania charakteru bryły budynku oraz nasadzania zieleni, podnoszących walory estetyczne, w trakcie modernizacji i zmiany funkcji obiektów; 7) dopuszcza się lokalizowanie obiektów usługowych, a także użytkowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych dla funkcji usługowych zakazując realizacji obiektów o uciążliwości przekraczającej granice działki dysponenta obiektu; 8) wyklucza się realizację budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu lub alei zabytkowych; 9) obowiązuje nasadzanie zieleni izolacyjnej od strony dróg krajowych i wojewódzkich; 10) dopuszcza się nadto lokalizację: a) zabudowy letniskowej (ML), b) zabudowy mieszkaniowej niskiej (MN), c) obiektów usług komercyjnych (UC), d) obiektów usług publicznych (UP), e) wyodrębnienia terenów zieleni publicznej (ZP, ZI), f) urządzeń sportowych (US), g) urządzeń infrastruktury technicznej, h) urządzeń komunikacyjnych, za wyjątkiem obiektów usług technicznych i stacji paliw; 11) obiekty i urządzenia o których mowa w punkcie 10 można lokalizować pod warunkiem: a) że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenia przeznaczenia podstawowego, b) nie naruszania ustaleń dla wiodącej funkcji terenu, c) wyklucza się lokalizację usług uciążliwych i szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska, d) zachowania warunków jak dla ustaleń wybranej funkcji terenu, e) zwarty obszar terenów zainwestowania nie może przekroczyć powierzchni: – 0,50 ha na gruntach I do III klasy bonitacyjnej gleb, – 1,00 ha na gruntach IV klasy bonitacyjnej gleb organicznych, przy braku zgody na wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. 12) ustala się dla nowych obiektów kubaturowych przeznaczonych na stały pobyt ludzi linię zabudowy 90 metrów od krawędzi jezdni dróg ekspresowych wyznaczonych graficznie na rysunku planu. Przytoczony przepis nie zawiera wyraźnego określenia minimalnej powierzchni działek przeznaczonych pod zabudowę, bowiem za takie nie można uznać zawartego w nim sformułowania: "dopuszcza się podział na nowo wydzielane działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż 1800 m2 w granicach terenu MR". W przepisie mowa jest o "podziale", a więc z zapisu powyższego nie wynika jednoznacznie, że na działkach o powierzchni mniejszej niż 1800 m2 wprowadza się zakaz zabudowy. Zapis ten, podobnie jak zawarty w pkt 2 planu, ustalającym "minimalną szerokość nowo wydzielonej działki na 25 metrów", można interpretować jako "szczegółowe zasady i warunki" dopuszczalnego w tym obszarze "scalania i podziału nieruchomości", wymagane w planie miejscowym zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 199 ze zm.). Ustalenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału dla wszystkich nieruchomości w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem obowiązkiem organu stanowiącego gminy, nawet niezależnie od tego, czy określony zostanie obszar, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("obszar wymagający przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości"). W przeciwnym wypadku, niemożliwe byłoby przeprowadzenie procedury scalania i podziału z inicjatywy właścicieli lub użytkowników wieczystych ze względu na brak omawianych zasad i warunków" (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 178/14). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy J. nie wskazuje obszaru, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1 powyższej ustawy, dlatego ze względu na - jak wskazano wyżej - obowiązek uregulowania zasad scalania i podziału nieruchomości w planie miejscowym, należy za takie potraktować m.in. przepis § 3 ust. 1.5. pkt 1 tego planu. Zdaniem Sądu nakaz wydzielania działek o powierzchni nie mniejszej niż 1800 m2, przewidziany w przepisie § 3 ust. 1.5 pkt 1 - skierowany jest do organu zatwierdzającego projekt podziału na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., poz. 543 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", a nie do organu architektoniczno - budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę (zob. podobnie wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 marca 2008 r., II SA/Gd 744/07). Zgodnie bowiem z przepisem art. 93 ust. 1 u.g.n. - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto podkreślić należy, że dopuszczalny w spornym przepisie "podział nowo wydzielanych działek budowlanych na działki o powierzchni nie mniejszej niż 1800 m2" nie dotyczy podziałów zatwierdzanych decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, wydaną na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 2031), zwanej dalej "specustawą". Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej ustawy, decyzją taką zatwierdza się podział nieruchomości. Jak jednak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, decyzja ta nie wydziela odrębnych nieruchomości, gdyż jej przedmiotem jest zezwolenie na inwestycję drogową, a nie podział nieruchomości, a więc inaczej niż to ma miejsce w przypadku decyzji wydawanych w trybie u.g.n. Zatwierdzenie podziału nieruchomości to jedynie skutek decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, mającej charakter wywłaszczeniowy (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1225/13) i ma on miejsce wyłącznie wtedy, gdy linie rozgraniczające projektowaną drogę publiczną obejmują części powierzchni nieruchomości, które dotychczas nie zostały wyodrębnione w osobne działki, tylko w takim przypadku podział będzie konieczny (M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W. 2000 oraz B. Sagan, Komentarz Lex do art. 12 specustawy). Przepis § 3 ust. 1.5. pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. odnosi się natomiast do "podziału na nowo wydzielane działki budowlane". Sformułowanie to wskazuje, że chodzi o celowe tworzenie nowych działek budowlanych, a nie o powstanie nowych działek "przy okazji" innych, niż podziałowe, decyzji, w szczególności decyzji wywłaszczeniowych, a taką jest decyzja wydawana na podstawie specustawy. Nieprawidłowe są stanowiska organów administracji obu instancji, że działka powstała na skutek decyzji wydanej w trybie specustawy i nie przeznaczona pod drogę, jest nowo wydzieloną działką budowlaną. Mając na uwadze przedstawione powyżej stanowisko o ścisłej wykładni przepisów planu miejscowego, stwierdzić należy, że nie było podstaw do uznania, że sporny przepis zawiera zakaz zabudowy w obszarze MR na działkach o powierzchni mniejszej niż 1800 m2, a w konsekwencji nie można uznać, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z planem w zakresie wielkości działki bowiem tylko w takim zakresie orzekały organy administracji. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy. Organ rozpoznając sprawę ponownie uwzględni powyższe rozważania. Tylko w razie stwierdzenia, że inwestycja nie spełnia innych warunków wynikających z planu miejscowego bądź innych przepisów, organ architektoniczno - budowlany będzie miał prawo wydać - na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - decyzję odmowną.