II SA/Gl 1461/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "A". w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w L. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej typu LBL2011_B składającej się z wieży kratowej typu [...] o wysokości [...] m, zespołu szaf telekomunikacyjnych APM oraz przyłącza energetycznego. Przedmiotowa inwestycja była przewidziana do realizacji na działkach o nr 1 i 2 położonych w C. przy ul. [...]. We wniosku zawarte zostało oświadczenie, że planowana do realizacji stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] r. Wójt Gminy C., poinformował Starostwo, że Gmina C., będąca stroną postępowania, nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając to stanowisko Wójt wskazał, że w sprawie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor ograniczył się bowiem jedynie do stwierdzenia, że budowa stacji nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, nie załączył jednak do wniosku analizy przedstawiającej charakterystykę funkcjonowania i oddziaływania stacji. Stwierdzenia zawarte w dokumentacji dołączonej do wniosku, dotyczące braku potrzeby sporządzenia dla przedsięwzięcia raportu oddziaływania na środowisko – zdaniem Gminy - nie zwalniają inwestora z obowiązku zwrócenia się o wydanie decyzji środowiskowej, bowiem projektowana stacja ma stanąć w niewielkiej odległości od istniejącej już stacji bazowej T 11 52247 C. Ponadto Wójt Gminy C. podał, że projektowana stacja ma graniczyć ze stanowiącymi własność gminy terenami przeznaczonymi w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową i usługową. W oparciu o tę informację Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanej inwestycji. W podstawie prawnej tego orzeczenia organ powołał przepisy art. 123 ust.1 i ust.2 k.p.a. oraz art. 32 i art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na lokalizację projektowanej stacji w sąsiedztwie istniejącej już innej stacji bazowej nie jest wystarczające wykazanie przez inwestora iż projektowane przedsięwzięcie nie będzie wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto organ podał, że dołączony do wniosku projekt budowlany nie uwzględnia położonych na południe od projektowanej stacji terenów przeznaczonych pod budowę osiedla mieszkaniowego. Z powyższych względów organ nakazał ponowne przeanalizowanie sumowanego oddziaływania projektowanej stacji i stacji istniejącej oraz ich oddziaływania na sąsiednie tereny mieszkaniowe. Inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku. W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik inwestora wskazał natomiast, że budowa planowanej stacji nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Powołał się w tej kwestii na dołączone do akt sprawy opracowanie pt.:" Wyniki weryfikacji anten wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 VIII. 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) wykonane dla stacji LBL2011 B". W piśmie tym wskazano także, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie narusza możliwości zabudowy sąsiednich działek zlokalizowanych na południe od terenu inwestycji. W tej kwestii inwestor powołał się na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidujące dla tych terenów maksymalną wysokość zabudowy do 12 m n.p.t. dla budynków usługowych i do 9 m n.p.t. dla budynków mieszkalnych. Z kolei z przedłożonego opracowania wynika, że anteny pracujące w azymucie 180 º będą emitować pole o wartościach przekraczających 0,1 w/m² w odległości nie większej niż 40 m od planowanej wieży i na wysokości powyżej 24 m n.p.t. Inwestor wyraził także gotowość podjęcia dodatkowego pisemnego zobowiązania do natychmiastowego rekonfigurowania anten w taki sposób, aby zapobiec ewentualnej i hipotetycznej kolizji mogącej powstać w przyszłości w związku z zabudową sąsiednich terenów. W związku z takim stanowiskiem inwestora decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] powołując się na art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Od decyzji tej odwołanie do Wojewody [...] złożył Inwestor, a Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...]r. uchylił decyzję Starosty i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku wniesionej przez Wójta Gminy C. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja Wojewody została uchylona wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Gl 537/10. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że Gminie C. przysługiwał status strony w kontrolowanym postępowaniu oraz była ona legitymowana do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto w przypadku, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej dojdzie do przekonania, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę może być zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest on uprawniony do domagania się od inwestora przedłożenia postanowienia, o jakim jest mowa w art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy. Na możliwość zastosowania obu tych rozwiązań wskazuje unormowanie zawarte w art. 32 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazał także, że postanowienia o jakich jest mowa w art. 63 ust. 1 i ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wydawane są na wniosek inwestora. Natomiast, jeżeli w ocenie organu planowana inwestycja spełnia kryteria przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko może on nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu zarówno pierwszy, jak i drugi obowiązek może zostać nałożony na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Oczywistym przy tym jest, że postanowienie nakładające takie obowiązki może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź odwołania od odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Głównym powodem uwzględnienia skargi Gminy C. był – w ocenie Sądu - brak stosownego odniesienia się przez Wojewodę [...] w zaskarżonym akcie do kwestii dotyczącej możliwości niekorzystnego dla środowiska i zdrowia ludzi sumowania się oddziaływań projektowanej stacji bazowej w związku z istniejącej już w jej bezpośrednim sąsiedztwie innej stacji bazowej. Sąd wskazał, że z przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania działki wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej (na działce nr 3) znajduje się inna wcześniej już zrealizowana wieża stacji bazowej telefonii komórkowej innego operatora. Organ odwoławczy nie poczynił jednak żadnych ustaleń faktycznych dotyczących tej drugiej stacji bazowej poprzestając jedynie na lapidarnym stwierdzeniu, że okoliczność lokalizacji innej stacji bazowej w sąsiedztwie projektowanego obiektu nie miała żadnego wpływu na kwalifikację przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stanowisko to nie zostało jednak poparte żadnymi ustaleniami faktycznymi, a w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek danych dotyczących charakterystyki tej zrealizowanej inwestycji, a zwłaszcza emitowanych przez nią pól elektromagnetycznych. Do tych kwestii nie odniesiono się w ogóle w przedłożonej dokumentacji projektowej. W ocenie Sądu tymczasem orzekające w sprawie organy winny przy kwalifikacji projektowanego przedsięwzięcia zastosować przepisy § 5 pkt 1 lit b rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które to rozporządzenie miało zastosowanie w sprawie na mocy przepisu przejściowego - art. 173 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (rozporządzenie wykonawcze do art. 60 tej ustawy weszło bowiem w życie dopiero z dniem 15 listopada 2010 r. – por. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ). Stosownie do tego przepisu szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko były: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy powinien uzupełnić postępowanie dowodowe w opisanym przez Sąd zakresie. W szczególności wezwać inwestora do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, która winna uwzględnić istnienie na sąsiedniej działce drugiej stacji bazowej i dopiero w oparciu o te dodatkowe informacje ocenić zgodność z prawem decyzji Starosty [...], a także prawidłowość nałożenia przez ten organ obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd wskazał również, że Wojewoda powinien zastosować się także do unormowania wynikającego z § 4 obowiązującego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i ponownie rozpatrzyć złożony wniosek w oparciu o przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 26 czerwca 2012r. na skutek oddalenia-wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego ( sygn. akt II OSK 521/11) skargi kasacyjnej wniesionej przez inwestora. Jako chybione NSA uznał zarzuty dotyczące błędnego wskazania co do dalszego postępowania w zakresie zastosowania § 4 i 5 rozporządzenia, jak i uzupełnienia przez inwestora przedłożonej dokumentacji oraz zarzut polegający na błędnej wykładni art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 cyt. ustawy. NSA przyznał rację sądowi I instancji stwierdzając, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może na podstawie art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożyć obowiązek przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy. W ocenie NSA stacje telefonii komórkowej, które należą do różnych podmiotów, ale są położone w bliskiej odległości względem siebie, dla potrzeb postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko należało kwalifikować jako jedno przedsięwzięcie. Rozpatrując ponownie sprawę Wojewoda [...], zgodnie z zaleceniami w/w wyroków wezwał inwestora pismem z dnia [...]r., na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. do uzupełnienia dokumentacji w zakresie uwzględnienia w opracowaniu do projektu budowlanego powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływania z przedsięwzięciem znajdującym się na terenie nieruchomości sąsiedniej oraz sumowania równoważnej mocy promieniowania izotopowego emitowanej przez 6 anten sektorowych - w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. Pełnomocnik Inwestora otrzymał w/w wezwanie w dniu [...]r., a spółka "A" w dniu [...]r. Ponieważ pełnomocnictwo wydane dla Pana T. L. wygasło z dniem [...]r., zatem termin do uzupełnienia dokumentacji należało liczyć od dnia doręczenia wezwania inwestorowi. Termin ten minął w dniu [...]r. / [...]r. wypada niedziela/. Inwestor nie uzupełnił brakujących dokumentów pomimo poinformowanie go, zawiadomieniem z dnia [...]r, że nieuzupełnienie projektu budowlanego o wymagane dokumenty będzie skutkować podjęciem rozstrzygnięcia w oparciu o posiadany materiał dowodowy. W tej sytuacji decyzją z dnia [...]r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. znak [...] odmawiającej spółce "A" Sp, z o.o. (z/s [...] W., ul. [...]) zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla "Stacji Bazowej LBL2011 B" wieża kratowa typ [...][...] wraz z zespołem szaf telekomunikacyjnych APM oraz przyłączem energetycznym w C. przy ul. [...], na działkach nr 1 i 2, obręb C. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła "A" spółka z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika zarzucając decyzji Wojewody naruszenie przepisów postępowania co miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art.138 § 1 pkt1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy nie istnieją podstawy faktyczne i prawne do wydania takiej decyzji, - art. 7, art. 77 § 1,art. 80 oraz art.107 § 3 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaniechania własnych ustaleń faktycznych, brak prawidłowego uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, ze skarżąca byłaby w stanie zadośćuczynić wezwaniu wojewody w zakresie uzupełnienia opracowania zgodnie z wezwaniem wojewody, - art. 153 p.p.s.a. z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie polegające na braku dokonania własnych ustaleń faktycznych zgodnie z zaleceniami sądów oraz skierowanie do inwestora nieprecyzyjnego i nieprawidłowego wezwania nakazującego kumulację oddziaływania zamierzonej inwestycji z oddziaływaniem stacji bazowej innego podmiotu, - art. 50 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie jako podstawy prawnej wezwania o uzupełnienie materiału dowodowego sprawy oraz uzupełnienie dokumentu, podczas gdy przepis ten służy innym celom, - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nie działanie przez organ administracji publicznej w postępowaniu w oparciu o przepisy prawa. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010r. (sygn. akt II SA/Gl 537/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2012r. sygn. akt II OSK 521/11, który oddalił skargę kasacyjną skarżącej spółki. Stosownie zaś do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Odstępstwo od tej zasady może dotyczyć tylko dwóch sytuacji, pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu, to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd ( por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 1790/11, LEX nr 1336324). W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 2101/11). W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga fakt, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Więcej, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a., por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2013r., sygn. akt I GSK 1591/11, LEX nr 1339558). Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2010r. (sygn. akt II SA/Gl 537/10). Organ odwoławczy uwzględnił to przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, gdyż wyrok tut. Sądu nie został uchylony. Nie zmienił się też stan prawny i stan faktyczny sprawy. Dlatego też zasadnie Wojewoda wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia dokumentów zgodnie ze wskazaniami zawartymi w powołanym wyroku. Sąd w pełni podziela pogląd zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej może na podstawie art. 35 ust.1 w zw. z art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia postanowienia o którym mowa w art. 63 ust.2 cyt. ustawy. Z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika bowiem obowiązek dla organu administracji architektoniczno-budowlanej do zbadania zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jest zatem oczywiste, że w sytuacji powzięcia wątpliwości co tego czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie, organ administracji architektoniczno-budowlanej winien mieć prawo do zobowiązania inwestora do przedłożenia takiego postanowienia. Dodać należy, że według art. 63 ust. 2 ustawy postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W myśl art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie Prawa budowlanego. Ustawodawca przesądził więc, że w sekwencji prawem wymaganych aktów administracyjnych decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy uzyskać przed wydaniem pozwolenia na budowę. Ponadto, w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a więc musi mieć wiedzę czy w określonej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana. Jednym z warunków zgodnego z prawem wydania pozwolenia na budowę jest dołączenie przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile taka decyzja w świetle przepisów prawa jest wymagana. Organ administracji architektoniczno-budowalnej musi mieć możliwość oddziaływania na inwestora w celu wyegzekwowania aktów administracyjnych wymaganych przepisami prawa. Takim instrumentem jest powołany przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Niewątpliwie skarżąca spółka pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku nie wykonała nałożonego na nią obowiązku, co w sytuacji gdy organ był związany wskazaniami sądu co do dalszego postępowania, musiało skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę dla stacji bazowej. Odrębną kwestią jest, że podstawą prawną do wezwania skarżącej spółki do uzupełnienia dokumentów powinien być przepis art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane, a nie jak błędnie wskazał organ art. 50 § 1 k.p.a. Nie zmienia to jednak faktu, że istniała podstawa prawna do nałożenia na stronę takiego obowiązku. Z całą pewnością uchybienie to nie skutkuje nieważnością tej czynności, na co zdaje się wskazywać skarżąca w treści uzasadnienia skargi. Natomiast zarzut wskazujący na brak podstawy faktycznej i prawnej do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stanowi w ocenie Sądu nieuprawnioną polemikę z rozstrzygnięciem i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 537/10. Sąd nadto nie podziela stanowiska skarżącej, że przy wydaniu decyzji, doszło do naruszenia przepisów postępowania, w zakresie dotyczącym wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą pogłębionego zaufania obywateli do władzy publicznej tj. art. 7, art. 8 art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ II instancji, w sposób dokładny i wyczerpujący wyjaśniły wszystkie, istotne dla sprawy okoliczności i wydał decyzję zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, którą następnie należycie uzasadnił. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.