III SA/Wa 1170/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...], wystawionych przez Wójta Gminy Z., obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 w kwocie należności głównej 21.986 zł. Celem wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny - zawiadomieniami z 21 października 2013r. oraz z 22 października 2013r. dokonał zajęcia rachunków bankowych odpowiednio w [...] S.A., [...] S.A. i [...] S.A. W dniu 22 października 2013r. [...] S.A. zrealizował w całości zajęcie rachunku. W związku z tym organ egzekucyjny zawiadomieniami z 24 października 2013r. uchylił ww. zajęcia rachunków bankowych. Pismem z 30 października 2013r. Spółka zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r. poz. 1619 ze zm.) zwanej dalej "u.p.e.a.". W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 17 czerwca 2013r. wpłaciła całą kwotę podatku wynikającą z decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] listopada 2012r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W związku z tym egzekwowany obowiązek został wykonany. Wójt Gminy Z. (wierzyciel) postanowieniem z [...] listopada 2013r. uznał zgłoszone zarzuty za bezpodstawne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wierzyciel stwierdził, że trzema postanowieniami z [...] czerwca 2013r. dokonał zaliczenia wpłat Spółki z dnia 17 czerwca 2013r. na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2010. Na powyższe postanowienia Spółka wniosła zażalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniami z [...] października 2013r. uchyliło postanowienia organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy zmieniło sposób zaliczeń wpłaty dokonanej przez Spółkę 17 czerwca 2013r. W związku z ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] kwietnia 2013r. utrzymującymi w mocy decyzje Wójta Gminy Z. odpowiednio zostały wystawione przedmiotowe tytuły wykonawcze. W związku z powyższym zarzut, że egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku już wykonanego był bezzasadny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez Spółkę, postanowieniem z [...] marca 2014r. uchyliło powyższe postanowienie w części uznania za nieuzasadnione zarzutów dotyczących egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...] oraz nr [...] i w tym zakresie uznało wniesione zarzuty za niedopuszczalne. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że wobec zakończonego postępowania w sprawie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych (postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] października 2013r.) Spółka nie była uprawniona do wnoszenia zarzutu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powołując się na okoliczność zapłaty w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji Wójt Gminy Z. wypowiadając się jako wierzyciel w sprawie wniesionych zarzutów winien był wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów w oparciu o art. 34 § 1a u.p.e.a., zamiast wypowiadać się o ich zasadności. Mając powyższe na uwadze Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu [...] listopada 2014r. wydał postanowienie o nieuznaniu zarzutów dotyczących egzekwowania nieistniejącego obowiązku na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] oraz stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów dotyczących egzekwowania obowiązku na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...] oraz nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia zauważono, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zatem postanowienie wierzyciela w pełni determinuje ocenę skuteczności zarzutów. W związku z tym organ egzekucyjny powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2014r. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Spółka ponownie podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie została uwzględniona dokonana przez nią wpłata z 17 czerwca 2013r. Ponadto stwierdziła, że nie można uznać zgłoszonego zarzutu za niedopuszczalny, gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w art. 34 § 1a u.p.e.a. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której zobowiązany kwestionowałby wysokość egzekwowanego zobowiązania, co jednak nie było przedmiotem zarzutu. Niniejszy zarzut dotyczył bowiem wykonania egzekwowanego obowiązku. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] lutego 2015r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012r. sygn. akt II GSK 1490/10). Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na gruncie niniejszej sprawy Wójt Gminy Z. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Wierzyciel zwrócił uwagę, że postanowieniami z [...] czerwca 2013r. dokonał zaliczenia wpłaty Spółki z 17 czerwca 2013r. na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2010. Na powyższe postanowienia Spółka wniosła zażalenia, po rozpatrzeniu których Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniami z [...] października 2013r. uchyliło postanowienia organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy zmieniło sposób zaliczeń wpłaty dokonanej przez Spółkę 17 czerwca 2013r. W związku z ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] kwietnia 2013r. utrzymującymi w mocy decyzje Wójta Gminy Z. odpowiednio zostały wystawione przedmiotowe tytuły wykonawcze. W związku z powyższym zarzut, że egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku już wykonanego był bezzasadny. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...] marca 2014r. uchyliło to postanowienie w części uznania za nieuzasadnione zarzutów dotyczących egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...] oraz nr [...] i w tym zakresie uznało wniesione zarzuty za niedopuszczalne. Stwierdzono bowiem, że wobec zakończonego postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych Spółka nie była uprawniona do wnoszenia zarzutu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powołując się na okoliczność zapłaty w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego organ egzekucyjny prawidłowo nie uznał zarzutów dotyczących egzekwowania nieistniejącego obowiązku na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] oraz stwierdził niedopuszczalność zarzutów dotyczących egzekwowania obowiązku na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Podniesione zaś w zażaleniu zarzuty dotyczące nieuwzględnienia wpłaty z 17 czerwca 2013r. oraz naruszenia art. 34 § 1a u.p.e.a. należało uznać za bezzasadne. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 29 maja 2013r. I SA/Sz 856/12). Stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, ponawiając argumenty zawarte w zażaleniu, dotyczące zarzutu wykonania obowiązku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] listopada 2014r. Spółka zarzuciła naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 1a u.p.e.a. Ponownie podniosła, że 17 czerwca 2013r. wpłaciła cała kwotę, jaka ciążyła na niej w związku z wydaniem i doręczeniem decyzji Wójta Gminy Z. z [...] listopada 2012r. w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2008, 2009 i 2010 wraz z przypadającymi od niej odsetkami, a zatem egzekucja dotyczy zobowiązania już wykonanego. Ponadto stwierdziła, że nie można uznać zgłoszonego zarzutu za niedopuszczalny, gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w art. 34 § 1a u.p.e.a. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której zobowiązany kwestionowałby wysokość egzekwowanego zobowiązania, co jednak nie było przedmiotem zarzutu. Niniejszy zarzut dotyczył bowiem wykonania egzekwowanego obowiązku.  W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. W trakcie postępowania egzekucyjnego, kwestionując prawidłowość prowadzenia tego postępowania, zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 33 § 1 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Z dyspozycji tego przepisu wynika natomiast, że podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wyłącznie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Z kolei z dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. wynika wprost, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W myśl zaś art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Stosownie natomiast do art. 34 § 4 tej ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Regułą wynikającą z powyższych przepisów jest obowiązek udzielenia przez wierzyciela merytorycznej wypowiedzi odnośnie podnoszonych przez zobowiązanego okoliczności i opartych na nich zarzutów. To właśnie wierzyciel jest przecież najlepiej zorientowany w dotychczasowym przebiegu sprawy i to on ma najczęściej odpowiednią wiedzę pozwalającą na właściwą ocenę i wyjaśnienie organowi egzekucyjnemu kwestii materialnoprawnych związanych ze zgłoszonymi zarzutami. Wierzyciel może wyrazić swoje stanowisko w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a. lub w oparciu o art. 34 § 1a tej ustawy. W każdym przypadku będzie to dokonana w formie postanowienia wypowiedź wierzyciela, który albo zgodzi się z zarzutami, albo wskaże na ich niezasadność (art. 34 § 1 u.p.e.a.) lub stwierdzi, iż zarzuty są niedopuszczalne (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów należy uznać za jedną z możliwych form wypowiedzenia się wierzyciela w tym przedmiocie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2009r., II GSK 980/08; dost. CBOSA). Z akt sprawy wynika, że Skarżąca wniosła zarzut wykonania egzekwowanych obowiązków (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Wskazała, że dokonała w dniu 17 czerwca 2013r. wpłaty, która pokryła jej zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości. Postanowieniem z [...] listopada 2013r. wierzyciel – Wójt Gminy Z. za nieuzasadnione uznał zarzuty Skarżącej, wskazując że postanowieniami z [...] czerwca 2013r. dokonał zaliczenia wpłaty Spółki z 17 czerwca 2013r. na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2010. Na powyższe postanowienia Spółka wniosła zażalenia, po rozpatrzeniu których Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniami z dnia [...] października 2013r. uchyliło postanowienia organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy zmieniło sposób zaliczeń wpłaty dokonanej przez Spółkę. W związku z ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] kwietnia 2013r. utrzymującymi w mocy decyzje Wójta Gminy Z. odpowiednio zostały wystawione przedmiotowe tytuły wykonawcze. W związku z powyższym zarzut, że egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku już wykonanego był bezzasadny. Ostatecznym postanowieniem z [...] marca 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło to postanowienie w części uznania za nieuzasadnione zarzutów dotyczących egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...] oraz nr [...] i w tym zakresie uznało wniesione zarzuty za niedopuszczalne. Stwierdziło bowiem, że wobec zakończonego postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych Spółka nie była uprawniona do wnoszenia zarzutu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powołując się na okoliczność zapłaty w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela. Tym samym nie mógł uznać zgłoszonego zarzutu za uzasadniony. Podkreślenia wymaga, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013r. I SA/Sz 856/12). Również właściwy w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012r., II GSK 1490/10, dost. CBOSA). Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie posiadał kompetencji do kwestionowania stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Podkreślenia wymaga, że kontroli Sądu nie podlega w tym postępowaniu sądowym postanowienie Wójta Gminy Z. z [...] listopada 2013r. ani postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2014r. Na postanowienie to przysługiwała Spółce skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Brak jest informacji, aby zostało one wyeliminowane z obrotu prawnego w wyniku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem postanowienie to jest ostateczne, a jego ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego może nastąpić jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych, o ile istnieją ku temu podstawy prawne. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu nie podlegają również postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie zaliczenia trzech wpłat dokonanych przez Skarżącą w dniu 17 czerwca 2013r. Wskazać też trzeba, że Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargi wniesione przez Spółkę na te postanowienia (wyroki: z 8 maja 2014r., I SA/Gl 1727/13 i I SA/Gl 1728/13 oraz z 2 lipca 2014r., I SA/Gl 1723/13). W związku z argumentacją zawartą w skardze wskazać należy, że z treści art. 34 § 1a u.p.e.a. wynika, iż zarzut jest niedopuszczalny albo w sytuacji, gdy zarzut jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu (administracyjnym, podatkowym lub sądowym) albo, gdy zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia. W świetle tego przepisu, jeżeli podnoszona przez zobowiązanego w ramach zarzutów okoliczność była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu, wierzyciel wówczas stwierdza niedopuszczalność takiego zarzutu. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca podnosiła, że egzekwowane obowiązki zostały prze nią wykonane poprzez dokonanie wpłat w dniu 17 czerwca 2013r. Według Skarżącej wpłaty te pokryły całość należności wobec organu podatkowego i nie było podstaw do wszczęcia egzekucji na kwoty wskazane w tytułach wykonawczych. Jak już jednak wskazano zaliczenie wpłat dokonanych przez Skarżącą 17 czerwca 2013r. na poczet zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 było przedmiotem odrębnych postępowań tak przed organami podatkowymi, jak i przed sądem administracyjnym. To w tamtych postępowaniach Skarżąca mogła kwestionować sposób zaliczenia tych wpłat na zaległości podatkowe i wysokość naliczonych odsetek, a w konsekwencji też pozostałą do zapłaty kwotę. Stąd też kwestia ta nie mogła być przedmiotem postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów, a tym samym zarzuty w tym zakresie były niedopuszczalne. W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Organ egzekucyjny, a w konsekwencji także organ odwoławczy nie naruszyły art. 33 § 1 pkt 1oraz art. 34 § 1 i § 1a u.p.e.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.