VII SA/Wa 2755/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. S. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących A. S. i S. S. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. S. i S. S. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S., A. S. oraz S. S. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. W. w W. wraz z realizacją wjazdu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt spawy wynika, że pismem z dnia 14 września 2010 r. inwestor - [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. inwestycji. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce [...] wnioskowanego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. W. w W. wraz z realizacją wjazdu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...]. Następnie, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji tej wskazał, że organ orzekający w I instancji powinien wezwać inwestora do sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...], w zakresie dotyczącym dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy oraz zapewnić stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Na skutek tego orzeczenia, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wezwał inwestora do doprowadzenia przedłożonej dokumentacji do zgodności z ustaleniami obowiązującego ww. planu miejscowego, w zakresie dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy określonej w metrach na terenie kwartału ww. planu o symbolu [...] (§ 36 planu), mierzonej zgodnie z definicją § 2 pkt 33 planu, oraz przedstawienia analizy zacienienia zabudowy sąsiedniej, uwzględniając wprowadzone zmiany wysokości projektowanej zabudowy, w terminie 14 od dni od dnia otrzymania postanowienia. W odpowiedzi na to wezwanie inwestor wniósł o zawieszenie postępowania. Organ I instancji przychylił się do wniosku inwestora i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. zawiesił postępowanie. Na skutek zażalenia stron postępowania, A. S. i S. S., Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania. Niezależnie od powyższego, inwestor przy piśmie z dnia 8 lipca 2013 r. złożył uzupełniony projekt budowlany. Pismami z dnia 13 stycznia 2014 i 23 stycznia 2014 r. strony postępowania, M. S., A. S., S. S., współużytkownicy wieczyści sąsiedniej nieruchomości – tj. działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. w W., wnieśli uwagi i zastrzeżenia do projektu budowlanego. W dniu 31 stycznia 2014 r. inwestor uzupełnił akta o zbiorczą listę istotnych zmian wprowadzonych do projektu budowlanego. W konsekwencji, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. W. w W. wraz z realizacją wjazdu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...]. Odwołania od tej decyzji Prezydenta [...] wnieśli M. S., A. S. i S. S. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie a zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] września 2014 r. (wydanej po rozpatrzeniu ww. odwołań i utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji), Wojewoda [...] przytoczył przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), i stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wynikającego z ww. przepisu, nadto - złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. I dalej, organ odwoławczy podał, że przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] (Dziennik Urz. Woj. [...] z 2009 r., Nr [...], poz. [...]), a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że do wniosku został załączony kompletny i wykonany przez osoby uprawnione "Projekt architektoniczno-budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. G. (róg W.) w W. dz. nr [...], obręb [...]" autorstwa projektanta dr. inż. arch. E. W., posiadającej uprawnienia budowlane nr [...] do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych wszelkich obiektów budowlanych, wpisanej na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod numerem: [...], oraz sprawdzony przez mgr inż. arch. B. M., posiadającą uprawnienia budowlane nr ew. [...] do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych wszelkich obiektów budowlanych, wpisaną na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod numerem: [...]. Projektant i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczyli, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującym przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedłożony projekt budowlany posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do dokumentacji załączono m. in. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] udzielającą inwestorowi zezwolenia na lokalizację zjazdu, na czas nieokreślony, w liniach rozgraniczających pasa drogowego drogi gminnej G. do nieruchomości położonej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. W. róg ul. G. oraz opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzgodnienia Terenu z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Tym samym wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji wraz z dokumentacją projektową czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] wskazał, że są one bezpodstawne. Organ odwoławczy uznał, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Zawiadomieniem z dnia 24 grudnia 2013 r. Prezydent [...] poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z projektem budowlanym oraz zgłaszania wniosków i zastrzeżeń. Jednocześnie organ poinformował strony, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostanie podjęte po zwróceniu przez Wojewodę [...] oryginałów akt przedmiotowego postępowania. Z dokumentacji sprawy wynika, że M. S. w dniu 9 stycznia 2014 r., a A. S. w dniu 17 stycznia 2014 r. zapoznały się z projektem budowlanym. Pismem z dnia 24 stycznia 2014 r. Prezydent [...] ponownie zawiadomił strony postępowania o przysługującym im prawie zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją oraz zgłaszania wniosków i zastrzeżeń do dnia 3 lutego 2014 r. Zawiadomienie zostało przez A. S. odebrane w dniu 11 lutego 2014 r., a przez M. S. w dniu 13 lutego 2014 r., a więc po upływie wskazanego terminu. Podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana dopiero w dniu [...] lutego 2014 r. Z decyzji organu I instancji wynika, że "Urząd udostępnił całość posiadanych oryginałów akt sprawy - pozostała część oryginałów akt sprawy dotyczących zaskarżonego postanowienia [...] z dnia [...].06.2013 r. znajdowała się u Wojewody [...]. Należy jednak wskazać, że stronom udostępnione zostały kopie ww. akt, jednak nie wszystkie strony skorzystały z możliwości ich przeglądania". Wojewoda [...] odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania podał, że termin ważności uzgodnień branżowych winien być zachowany w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Podobnie projekt zagospodarowania działki i terenu, sporządzony na aktualnej mapie, będący częścią składową projektu budowlanego stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, w niniejszej sprawie do wniosku z dnia 15 września 2010 r. Organ odwoławczy wskazał także, że z akt sprawy wynika, iż wody opadowe z powierzchni utwardzonych odprowadzane będą do kanalizacji deszczowej w garażu poprzez odwodnienia liniowe oraz ogrzewane wpusty punktowe. Woda przesączająca się z powierzchni zielonych przez kolejne warstwy nawierzchniowe zostanie poprzez żwirową warstwę drenażową odprowadzona do wpustów zamontowanych w płycie nad częścią podziemną. Ponadto system kanalizacji deszczowej zaopatrzony został w zbiornik retencyjny zlokalizowany na najniższej kondygnacji podziemnej i zapewniający odbiór ponadnormowych przyborów wód opadowych. Z pisma [...] w [...] z dnia 16 sierpnia 2010 r. wynika zaś, że istnieje techniczna możliwość odprowadzenia wód opadowych do kanału deszczowego w Al. W. Dalej organ odwoławczy uznał, że zarzut dotyczący braku pozwolenia wodnoprawnego dla projektowanej inwestycji jest bezzasadny. Wskazał, że zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne wymagane jest na odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych. Wskazał też, że pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych, jak i wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stanowi tzw. szczególne korzystanie z wód i wymaga, co do zasady wyrażonej w art. 122 Prawo wodne, pozwolenia wodnoprawnego. Powyższe nie dotyczy poboru wód powierzchniowych lub podziemnych w ilości nieprzekraczającej 5 m3 na dobę oraz odprowadzania wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań otworów hydrogeologicznych. Pozwolenia wodnoprawnego wymaga również odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji wykracza poza granice terenu, którego inwestor jest właścicielem. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że z opisu technicznego projektowanej inwestycji (pkt 3.3 str. 24 T. II Architektura) wynika, że "W związku z odwodnieniem wykopu ograniczonego ścianami szczelinowymi nie występuje lej depresyjny wykraczający poza granice terenu działki. Nie przewiduje się odprowadzania wody z wykopu więcej niż 5m3/dobę. Inwestycja nie stanowi zagrożeń dla obiektów budowlanych w bezpośrednim sąsiedztwie działki. W związku z powyższym w świetle artykułu 122 i 124 Prawa Wodnego nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne". Zatem, jak podał, inwestor nie przewiduje odprowadzania wody z wykopu więcej niż 5m3/dobę, a zasięg leja depresyjnego nie wykracza poza granice terenu działki inwestycyjnej. Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutu związanego z nadwieszeniem balkonów ponad nieprzekraczalną linię zabudowy wskazał, że przez powyższą linię, zgodnie z § 2 pkt 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie, których nie może przekroczyć zabudowa. W ocenie Wojewody [...] nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza zatem usytuowanie ściany zewnętrznej budynku w określony sposób. Zatem nadwieszeń w postaci balkonów usytuowanych poza linią zabudowy nie można uznać jako usytuowanie budynku w sposób przekraczający linię zabudowy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania wskazał, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], skarżący – A. S. i S. S. wnieśli o jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności oraz o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie i niepodjęciu wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy; 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne odniesienie się do poruszonych w odwołaniu kwestii, pominięcie wielu zagadnień, a w konsekwencji niedostateczne uzasadnienie decyzji; 3) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uchybiający przepisom, co prowadzi do braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; 4) art. 10 i art. 73 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ I instancji skutecznie zapewnił skarżącym możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie; II. naruszenie przepisów prawa materialnego m.in.: 1) zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., poprzez błędne przyjęcie, iż nie została przekroczona nieprzekraczalna linia zabudowy; 2) art. 35 pkt 1 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż usytuowanie projektowanego budynku jest zgodne z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 35 pkt 1 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż zachodzi zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 4) art. 35 pkt 1 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż inwestor w chwili wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwoleniu na budowę dysponował aktualnymi opiniami i uzgodnieniami od gestorów mediów, jak również poprzez przyjęcie, iż inwestor uzupełnił braki w projekcie we wskazanym przez ten organ terminie; 5) art. 33 pkt 2 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż inwestor w chwili wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwoleniu na budowę (jak również już w momencie składania wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia) posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organy niewłaściwie zinterpretowały zapisy § 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Wskazali, że w miejscowym planie nie są zapisane wyjątki dotyczące elementów architektonicznych, których nie dotyczy nieprzekraczalna linia zabudowy. Zatem, zdaniem skarżących, jeżeli plan obowiązujący na terenie gdzie planowana jest inwestycja nie zawiera w swoich zapisach stwierdzenia, iż nieprzekraczalna linia zabudowy nie dotyczy części dodatkowych lub drugorzędnych budynku, jak balkony, schody zewnętrzne, wykusze, itp., to sytuowanie takich elementów poza nieprzekraczalną linią zabudowy jest niedopuszczalne. Skarżący podnieśli także, że poszczególne tomy projektu budowlanego nie korespondują ze sobą, nie tworzą spójnej całości, np. z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu w I tomie dokumentacji nie koresponduje rysunek w projekcie drogowym. Na rysunkach tych występują różne rzędne projektowanego terenu i elementów jego zagospodarowania. Występuje także niezgodność w ukształtowaniu pochylni wjazdowej do garażu oraz usytuowania ściany tarasu w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. Zdaniem skarżących, Wojewoda [...] nieprawidłowo odniósł się też do zarzutu dotyczącego terminów ważności warunków przyłączenia określonych przez gestorów mediów. Podnieśli, że w odwołaniu nie były wnoszone zastrzeżenia dotyczące upływu terminu w uzgodnieniach branżowych, lecz terminów uzgodnień warunków przyłączeniowych przez gestorów mediów. Skarżący wskazali, że straciły ważność, przed wydaniem przez organ I instancji decyzji, następujące uzgodnienia: warunki przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej węzła cieplnego oraz warunki przebudowy osiedlowej sieci ciepłowniczej, założenia do doboru ciepłomierza, warunki przyłączenia RWE GR IV, opinia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. dot. geometrii ul. G., opinia Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu z dnia [...] października 2010 r. o nr [...]. Zdaniem skarżących, organy błędnie uznały także, że inwestor uzupełnił braki w projekcie budowlanym we wskazanym przez organ terminie. Podnieśli, że dokumentacja złożona przez inwestora w dniu 11 lipca 2013 r. została złożona po terminie, co powinno skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W ocenie skarżących, uwzględniając przepisy § 4.1 i § 4.5 aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. (dotyczącego oddania gruntu działki nr ew. [...] w użytkowanie wieczyste), uznać należy, że koncepcja budynku 4-kondygnacyjnego od strony działki [...] stanowiąca załącznik do tego aktu notarialnego i będąca podstawą oddaniu gruntu pod taką właśnie inwestycję nie jest tożsama z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę, co oznacza, iż realizując inwestycję w obecnym kształcie inwestor nie miał i nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie zostało również wskazane na jakiej podstawie [...] Sp. z o.o. dysponuje gruntem, który wg ww. aktu notarialnego nabyła [...] Sp. z o.o. Skarżący podnieśli w końcu, że Wojewoda [...] nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Pominął m. in. jako nieistotny zarzut dotyczący wygaśnięcia z mocy prawa decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zezwalającej na lokalizację zjazdu do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługiwały na uwzględnienie. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. z dnia 15 września 2010 r. (data wpływu) o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. W. w W. wraz z realizacją wjazdu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...]. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem, obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 34 ustawy Prawo budowlane), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Kierując się powyższym Sąd uznał, że organy orzekające w sposób nieprawidłowy przeanalizowały przedstawione wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dokumenty i błędnie przyjęły, że umożliwiają one pozytywne dla inwestora załatwienie sprawy. Rozwijając powyższą ocenę wskazać należy, iż rację mają skarżący podnosząc, że projekt budowlany nie jest kompletny, albowiem nie zawiera aktualnych opinii i uzgodnień od gestorów sieci. Wniosek o pozwolenie złożono w 2010 r., a projekt sporządzono w październiku 2010 r. Niespornie stan prawny wówczas obowiązujący wymagał dołączenia do projektu budowlanego uzgodnień branżowych, o czym stanowił art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. W myśl tego przepisu projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Takie uzgodnienia do wniosku wraz z projektem zostały złożone, ale wskazano w nich, iż są aktualne przez okres dwóch lat od daty wydania. Biorąc pod uwagę, iż zostały wydane w 2010 r., nie sposób pominąć, że utraciły ważność w toku tego postępowania, bo w 2012 r. Jednocześnie należy zgodzić się ze skarżącymi co do tego, iż ze względu na możliwą zmianę stanu faktycznego (na przykład rozbudowę okolicznej infrastruktury, wzrost zapotrzebowania na usługi), nie można przyjąć, że wystarczy aby wskazane uzgodnienia branżowe były ważne w dacie złożenia wniosku (a tym samym – by mogły być nieaktualne w dacie wydania pozwolenia na budowę). Z tych też przyczyn Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. Istotniejsze niedopatrzenie organów orzekających w niniejszej sprawie (czy też wadliwe stanowisko w tej kwestii), dotyczy jednak ww. art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z przedstawioną przez inwestora decyzją o zezwoleniu na lokalizację zjazdu. Wobec przedmiotu wniosku o pozwolenie na budowę, inwestor obowiązany był dołączyć do wniosku decyzję zarządcy drogi zezwalającą na lokalizację zjazdu. Stanowi o tym przepis szczególny, jakim jest art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a także zamieszcza się pouczenia o odpowiednich obowiązkach (v. ust. 3 art. 29). Zgodnie z art. 29 ust. 5 ww. ustawy, decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany. Dostrzec przy tym należy, iż stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ ma obowiązek sprawdzić kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (...), a w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, winien nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zezwalającą wnioskodawcy na lokalizację zjazdu na czas nieokreślony, w liniach rozgraniczających pasa drogowego drogi gminnej G. (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) do nieruchomości położonej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy Al. W. róg ul. G. Zatem, wniosek o pozwolenie na budowę (w dacie jego złożenia) był w tym zakresie kompletny. Niemniej, organ architektoniczno-budowlany I instancji wydając decyzję w dniu [...] lutego 2014 r. i dokonując sprawdzeń na mocy art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie mógł pominąć, iż wskazana decyzja zarządcy drogi zgodnie z zapisem w niej zawartym (znajdującym podstawę prawną w art. 29 ust. 5 ustawy o drogach publicznych), w toku niniejszego postępowania wygasła, a to z tej przyczyny, iż w ciągu trzech lat od daty jej wydania zjazd nie został wykonany. Na tej też podstawie, wskazana decyzja zarządcy drogi utraciła ważność w dniu [...] sierpnia 2013 r., a więc na etapie (ponownie prowadzonego) postępowania przed organem I instancji (a warto dodać, że decyzja ostateczna zezwalająca inwestorowi na rozpoczęcie budowy zapadła w niniejszej sprawie dopiero w 2014 r., v. zaskarżona decyzja). Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, iż decyzja zarządcy drogi na lokalizację zjazdu publicznego musi być ważna nie tylko w dacie złożenia wniosku, ale też orzekania przez organ architektoniczno-budowlany. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie można było w sprawie przyjąć, iż inwestor legitymuje się ważną (a bezwzględnie w tym przypadku konieczną) decyzją zarządcy drogi zezwalającą na lokalizację zjazdu. Tym samym nie można było uznać, że dokumentacja załączona do wniosku jest kompletna. Nie sposób przy tym pominąć, iż wskazana decyzja zarządcy drogi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] stanowiła jednocześnie podstawę dla inwestora do dysponowania częścią gruntu w pasie drogowym określonym i wskazanym w jej sentencji (tj. częścią działki o nr ewid. [...]) na cele budowlane. Wynika to zarówno z treści tej decyzji (jej uzasadnienia), jak również z oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane. Zważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to winno być złożone według ustalonego przez ustawodawcę wzoru. Podkreślić przy tym trzeba, iż złożenie takiego oświadczenia (pod rygorem) nie oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest pozbawiony możliwości jego weryfikacji i winien jedynie ograniczyć się do stwierdzenia jego złożenia. Oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane stanowi środek dowodowy mający wykazać prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dlatego też w razie wątpliwości podlega ono badaniu przez organ. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organ może ograniczyć się do zbadania prawidłowości takiego oświadczenia pod względem formalnym jedynie wówczas, gdy jego treść nie budzi wątpliwości, a nadto - żadna ze stron postępowania jej nie kwestionuje. W przeciwnym razie obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest merytoryczna weryfikacja jego treści (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1337/14, Lex nr 1747017; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2254/14, Lex nr 1655253; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1997/11, Lex nr 1354916). Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy obowiązane były dokonać weryfikacji złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczącego ww. działki o nr ew. [...], a w efekcie dostrzec, iż decyzja stanowiąca tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane przed wydaniem orzeczenia w I instancji utraciła ważność. Nie sposób zaś w takiej sytuacji przyjąć, aby w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nadal posiadał prawo do dysponowania wskazaną nieruchomością i wykonania na niej zjazdu do działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy Al. W. w W. Prawo do dysponowania nieruchomością inwestor winien natomiast posiadać nie tylko w dacie złożenia wniosku, ale też wydania pozwolenia na budowę (i w efekcie – w dacie realizacji inwestycji). Z tej też przyczyny Sąd uznał, iż w sprawie doszło nie tylko do naruszenia ww. art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (z uwagi na niedostrzeżenie powyższego i błędne wskazanie na kompletność złożonej dokumentacji), ale też art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy (poprzez wadliwe przyjęcie, iż inwestor złożył oświadczenie wskazujące na jego prawo do dysponowania ww. nieruchomości w sytuacji, gdy w toku postępowania utracił tytuł do dysponowania tą nieruchomością). Z tych względów decyzje wydane w sprawie nie mogły się ostać, a skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, iż w powyżej przedstawionym zakresie organy orzekające nie dokonały właściwych sprawdzeń, naruszając w ten sposób zarówno przepisy procesowe, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., jak również (i w konsekwencji) ww. przepisy prawa materialnego. W tym też kontekście Sąd podzielił zarzuty skargi. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż nie podzielił pozostałych zarzutów w niej podniesionych. I tak, zdaniem Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że usytuowanie projektowanego budynku jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy inwestycja przekracza nieprzekraczalną linię zabudowy. Sąd dokonując oceny sprawy w tym zakresie nie dopatrzył się żadnych naruszeń ustaleń planu miejscowego. Budynek zaprojektowany został na działce nr ewid. [...], objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]. Zgodnie z wypisem znajdującym się w projekcie, wskazana działka położona jest w kwartale oznaczonym symbolem [...]. Analiza treści planu miejscowego dla wskazanego terenu wskazuje na to, iż projekt budowlany jest zgodny z planem w zakresie przeznaczenia (zachowanie i rozwój zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej); warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej - 25, maksymalna intensywność zabudowy - 2,9, minimalna wysokość zabudowy - 9 m, maksymalna wysokość zabudowy - 23m/7 kondygnacji z zastrzeżeniem § 11 ust. 4, kształt dachu - płaski); oraz zasad obsługi komunikacji terenu (wskaźnik miejsc postojowych – 1 miejsce na 1 mieszkanie, nie mniej niż 1 miejsce na 60 m² pow. użytkowej). Sąd zauważa bowiem iż wysokość projektowanego budynku przekracza 9 m, ale (po naniesionych poprawkach) nie przekracza 23 m, ilość kondygnacji wynosi do VII, ilość miejsc postojowych - 44 na 44 mieszkania, projekt zawiera także bilans miejsc w stosunku do powierzchni użytkowej, powierzchnia biologicznie czynna wynosi powyżej 25%, a projektowany dach jest płaski. Nadto, wbrew treści skargi, zabudowa zaprojektowana została z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zgodnie z § 2 pkt 15 planu miejscowego [...], przez nieprzekraczalne linie zabudowy należy rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie których nie może przekroczyć zabudowa. Jednocześnie plan ten nie określa, co należy rozumieć przez pojęcie zabudowy. Stąd też, zdaniem Sądu, dla oceny w tym zakresie ważne jest jak są usytuowane zewnętrzne powierzchnie ściany budynku. Należy bowiem zgodzić się z organem odwoławczym, iż wobec zapisów planu (i braku definicji szczegółowych), linia zabudowy nie odnosi się do drugorzędnych elementów budynku takich jak gzyms czy balkon. Podobnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2015 r. o sygn. akt II OSK 2945/13 zauważając, że obowiązujące przepisy prawa nie zawierają legalnej definicji pojęcia "linia zabudowy". Jednocześnie NSA we wskazanym wyroku stwierdził, że "co do zasady, należy zgodzić się, że wystające elementy budynku takie jak okapy i gzymsy nie naruszają wymaganej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Ważne jest to, że chodzi tu o nadwieszone elementy architektoniczne budynku wysunięte poza lico ściany (choć sama ściana pozostaje w obrębie wyznaczonej linii zabudowy). Pojęcie linii zabudowy jest pojęciem urbanistycznym, używanym w planistyce, w tym w decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia tezy, iż ład przestrzenny, którego funkcją są owe linie zabudowy, określać mają detale architektoniczne budynku, takie jak wykusze, balkony czy też inne elementy budynku jak okap, gzyms, a nie ich ściany, wytyczenie tych linii nie wynika zatem z tego, że sąsiednie budynki posiadają ww. elementy architektoniczne. Nie ma zatem i podstaw, aby przyjmować, że omawiane elementy architektoniczne jak gzyms, okap naruszają linię zabudowy." Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd nie stwierdził także, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy poprzez wadliwe przyjęcie, iż projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym – warunkami technicznymi. Dostrzec trzeba, iż projektowany budynek od strony północnej oddalony jest od granicy działki nr ew. [...] na 4,06 m. Od strony zachodniej odległość wynosi 3 m, przy czym działka sąsiednia o nr ew. [...] z uwagi na jej wymiary nie ma charakteru budowlanego. Z pozostałych stron projektowany budynek graniczy z drogami. Nadto, należy zauważyć, iż inwestor załączył do wniosku ocenę techniczną wpływu projektowanego budynku na zabudowę sąsiednią na działce nr ew. [...] (sporządzoną i sprawdzoną przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami). Z opracowania tego wynika, że budynek na działce o nr ew. [...] znajduje się poza strefą bezpośrednich oddziaływań i faktyczne osiadania będą znikome i pomijalne. W aktach sprawy znajduje się także postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie projektowanego budynku na działce nr ew. [...] z całkowicie ograniczonym czasem nasłonecznienia w trzech lokalach mieszkalnych jednopokojowych, projektowanych od strony północno-wschodniej. W konsekwencji, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez wadliwą ocenę zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami. Należy przy tym zaznaczyć, iż podnosząc ten zarzut skarżący nie wskazali konkretnie w czym upatrują naruszenia tej normy prawnej. Analizując kolejny zarzut, dotyczący uchybienia terminu do uzupełnienia przez inwestora dokumentacji budowlanej, Sąd uznał, iż także ten zarzut jest chybiony. W decyzji kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2013 r. Wojewoda [...] wskazał na konieczność poprawienia projektu poprzez jego doprowadzenie do zgodności z obowiązującym na terenie objętym inwestycją planem miejscowym, a to w zakresie dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy. Stąd też organ I instancji obowiązany był stwierdzając niezgodność w ww. zakresie wezwać inwestora do poprawienia projektu w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W dniu [...] maja 2013 r. organ I instancji wydał postanowienie tej treści, wyznaczając termin 14 dni na wykonanie obowiązku. Należy przy tym zaznaczyć, iż ww. art. 35 ust. 3 nie określa terminu, pozostawia jego wyznaczenie organowi. Niemniej termin ten nie może być zbyt krótki. Powinien być realny, a więc ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości. W tym przypadku okazał się on być zbyt krótki, co też wywołało wniosek inwestora o zawieszenie postępowania. Wniosek ten został uwzględniony, a inwestor wraz z wnioskiem o podjęcie postępowania złożył poprawiony projekt budowlany. Wobec wskazanych okoliczności nie sposób przyjąć, że projekt budowlany został złożony po terminie, co powinno skutkować decyzją o odmowie udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wprawdzie doszło do uchylenia, na skutek rozpatrzenia zażalenia, postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postepowania, ale dopóki ono funkcjonowało w obrocie prawnym, to także wywoływało określone skutki procesowe. Inwestor przedłożył zaś poprawiony projekt przy piśmie z dnia 8 lipca 2013 r., a więc w czasie zawieszenia postępowania, bowiem postanowienie Wojewody [...] uchylające postanowienie o zawieszeniu postępowania zapadło dopiero w dniu [...] listopada 2013 r. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa poprzez zaakceptowanie uzupełnionego projektu złożonego w okresie zawieszenia postępowania i przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Sąd nie podzielił nadto zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez wadliwe przyjęcie, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego, tj. działką o nr ew. [...]. Sąd przede wszystkim zauważa, iż inwestor załączył do wniosku dwa oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a każde z nich odnosi się do innej nieruchomości. O ile Sąd dostrzega podstawę do weryfikacji oświadczenia dotyczącego działki nr ew. [...] (z przyczyn powyżej już przedstawionych), o tyle nie znajduje podstaw do takiego działania odnoście drugiego z tych oświadczeń, dotyczącego działki nr ew. [...]. W oświadczeniu dotyczącym tej ostatniej nieruchomości inwestor powołał się na umowę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego zawartą ze Spółką [...] (v. KW nr [...]). Tym samym, składając oświadczenie i wskazując w nim na powyższe dopełnił obowiązkom wynikającym z przepisów prawa budowlanego. W innym zakresie, wskazane oświadczenie w niniejszym postępowaniu nie mogło być badane. W postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany nie zajmuje się bowiem weryfikacją tytułu prawnego do nieruchomości. Dodać przy tym należy, iż kwestia ewentualnej prawidłowości wykonywania prawa użytkowania wieczystego (z poszanowaniem przeznaczenia zawartego w umowie o ustanowieniu tego prawa), może być badana i kwestionowana, ale w innym trybie (v. art. 240 Kodeksu cywilnego). W końcu, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd zauważa przede wszystkim, iż nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Co więcej, do strony stawiającej zarzut należy w tym przypadku wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie tylko błędnie wskazali na ww. naruszenie, ale też nie wykazali żadnego związku pomiędzy ewentualnym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. a zapadłym rozstrzygnięciem. Należy w tym miejscu dostrzec, iż przed wydaniem decyzji w I instancji zapewniono stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy, złożenia dodatkowych uwag i zastrzeżeń. Strony były pouczone o swych uprawnieniach i z tych też uprawnień w toku postępowania korzystały (na co prawidłowo wskazał także organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji). Choć na etapie postępowania odwoławczego przed wydaniem decyzji organ II instancji nie skierował do stron pisma wskazującego na uprawnienia wynikające z art. 10 § 1 k.pa., to jednak należy mieć na względzie, że na tym etapie projekt budowlany nie był już zmieniany. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji związany będzie wskazaną wyżej oceną prawną. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.