II OSK 1617/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Michał Ruszyński /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 896/15 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 896/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oddalił skargę. Wyrok wydano na podstawie następujących ustaleń: Na wniosek K. W. i P. W. Starosta R. decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wraz ze zjazdem na działkach o nr ewid. [...] i [...] (obr. [...] R.), położonych przy ul. S. 15 w R. Od decyzji tej odwołanie złożyła właścicielka nieruchomości przy ul. S. 17, oznaczonej jako działka nr [...], sąsiadującej z działką inwestorów - G. W., która zarzuciła naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., powoływanej dalej jako K.p.a.) poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także art. 32, art. 33 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623), zwanej dalej Pr. bud., poprzez nieprzeprowadzenie analizy oddziaływania planowanego budynku na interesy osób trzecich. Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania G. W. od decyzji Starosty R. nr [...] z [...] marca 2015 r., w przedmiocie pozwolenia na budowę, utrzymał ją w mocy. Organ odwoławczy podał, iż na terenie, na którym znajduje się nieruchomość inwestorów i skarżącej obowiązują ustalenia określone w uchwale Nr XXX/242/97 Rady Miejskiej w R. z dnia 25 kwietnia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. - aktualizacja w części dotyczącej terenów położonych pomiędzy ulicami: K., T., S. Działka inwestorów i skarżącej znajdują się w jednostce planu [...]. Organ uznał, że zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. jest bezzasadny, gdyż dotyczy sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu posadowienia budynku w granicy z działką skarżącej organ podniósł, że na takie usytuowanie budynku pozwala przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MI, stanowiący że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce o szerokości mniejszej niż 16 m. A działka inwestorów ma szerokość ok. 13 m. Organ zauważył, że działka skarżącej nie jest zabudowana, nie można zatem stwierdzić czy projektowana zabudowa działki inwestorów narusza przepisy § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki skarżąca ma możliwość zabudowy w obu granicach z działką o nr ewid. [...] oraz z działką inwestorów o nr ewid. [...]. Lokalizacja przyszłego budynku na działce skarżącej będzie ograniczona granicami działek i nieprzekraczalną linią zabudowy zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda stanął na stanowisku, iż zatwierdzony projekt budowlany spełnia również ustalenia określone w uchwale Nr XXX/242/97 Rady Miejskiej w R. z 25 kwietnia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., który na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami [...], [...] i [...] ustala: (1) rozwój funkcji mieszkaniowych z usługami podstawowymi - zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny bez usług; (2) zakaz lokalizacji obiektów produkcyjnych i urządzeń uciążliwych, bądź szkodliwych dla środowiska - nie zaprojektowano takich obiektów. Skargę na powyższą decyzję złożyła G. W., która zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz.1588 z późn. zm.) poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich oraz czy wykonanie przedmiotowej inwestycji jest możliwe, tak aby była ona zgodna z przepisami prawa, b. art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez całkowite zignorowanie żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodów w sytuacji, w której przedmiotem dowodów są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, c. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, d. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w treści zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 2. naruszenie prawa materialnego: art. 32, art. 33 i art. 35 Pr. bud. poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono analizy oddziaływania planowanego budynku na interesy osób trzecich, a także gdy przedstawiony projekt nie nadawał się do zatwierdzenia. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że decyzja wydana została pomimo niespełnienia przez planowany budynek warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Analiza projektu prowadzi bowiem do konstatacji, że poza zakresem rozważań autora projektu pozostało ustalenie wpływu projektowanego budynku na nieruchomość strony (w szczególności możliwość jej zagospodarowania w przyszłości). Skarżąca podniosła, że przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MI czyni wyraźne zastrzeżenie o konieczności uwzględnienia § 13, § 60 i § 271-273, a więc nie jest możliwe jego stosowanie bez sprawdzenia, czy zastosowaniu tego przepisu w okolicznościach konkretnej sprawy nie sprzeciwiają się przepisy § 13, § 60 i § 271-273 bądź przepisy odrębne. Zdaniem strony spełnienie warunków z § 60 rozporządzenia dla nieruchomości skarżącej, w przypadku wybudowania obiektu budowlanego przez inwestorów będzie niemożliwe. W tym kontekście niezbędne było przeprowadzenie wnioskowanych dowodów z opinii biegłego z zakresu architektury na okoliczność ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym możliwość korzystania z tych nieruchomości w dotychczasowy sposób, w szczególności ograniczenia możliwość zagospodarowania tych nieruchomości lub w inny sposób zakłócenia możliwości korzystania z nich oraz opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych na okoliczność spełnienia przez projektowany budynek warunków dotyczących ochrony przeciwpożarowej, tj. zgodności projektowanego obiektu z wymaganiami wprowadzanymi przez przepisy § 271-273 ww. rozporządzenia. Rozmieszczenie nieruchomości sąsiednich, w szczególności kształt i wielkość działki strony, sprawiają bowiem, że projektowana budowla może w istotnym stopniu ograniczyć "użyteczność" nieruchomości skarżącej. WSA wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-2 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; a ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie Sądu organ prawidłowo wywiązał się z wyżej określonych obowiązków. Teren planowanej inwestycji, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wyznaczonego ulicami: K., S., P. i M., zatwierdzonym uchwałą nr XXXIII/276/97 Rady Miejskiej w R. z dnia 12 września 1997 r., oznaczony jest symbolem MU i przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami. Organ, co prawda powoływał się na ustalenia określone w uchwale Nr XXX/242/97 Rady Miejskiej w R. z dnia 25 kwietnia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. - aktualizacja w części dotyczącej terenów położonych pomiędzy ulicami: K., T., S., gdzie przeznaczenie terenu jest takie samo. A autor projektu budowlanego dodatkowo wskazywał na uchwałę nr XXXIV/293/97 zmieniającą uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru wyznaczonego ulicami: K., S., P., M., bocznicą kolejową. Zakres obowiązywania dwóch ostatnich aktów zmieniających uchwałę nr XXIII/129/88 Rady Miejskiej w R. z dnia 26 maja 1998 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. nie był przedmiotem badania przez sąd w tej sprawie, gdyż dla potrzeb kontroli zaskarżonej decyzji istotne były ustalenia planu miejscowego zatwierdzonego uchwalą nr XXXIII/276/97 Rady Miejskiej w R. z dnia 12 września 1997 r. Z aktu tego wynika zarówno przeznaczenie terenu inwestycji jak i parametry i wskaźniki zabudowy oraz ustalenia w zakresie komunikacji, infrastruktury technicznej i ochrony środowiska. Plan ten zachowuje obowiązującą moc, w myśl art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 poz. 199, ze zm.) i stanowi wystarczającą podstawę do badania zgodności przedstawionego projektu budowlanego z jego ustaleniami. Sąd uznał więc za zbędne dla potrzeb rozpoznania tej sprawy analizowanie, czy wprowadzone zmiany do planu uchwalonego przed 1995 r. wywołują określone skutki prawne. Fakt powoływania się przez organ na ustalenia planu zatwierdzonego uchwałą Nr XXX/242/97 z dnia 25 kwietnia 1997 r., nie miał wpływu na wynik sprawy, w sytuacji gdy wszystkie niezbędne dane dla oceny projektu budowlanego objęte były uchwalą nr XXXIII/276/97 Rady Miejskiej w R. z dnia 12 września 1997 r. WSA zgodził się z wnioskami organu, iż planowana inwestycja nie narusza też przepisów rozporządzenia MI. Tym samym, zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia nie może być uznany za zasadny. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 3 pkt 1, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Organ ustalił, że działka inwestorów ma 13 m szerokości. Zdaniem WSA skarżąca ma rację, iż nie wystarczyło stwierdzić, że szerokość działki nie przekracza 16 m, jednak z akt sprawy wynika, iż pozostałe przesłanki przewidziane tym przepisem nie mają w okolicznościach tej sprawy zastosowania. Słusznie argumentował organ, iż wymogi zawarte w § 13 i § 60 dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia określa się dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Przepisy te mogą więc mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z ich treści, gdyż umożliwiają przeprowadzenie konkretnych obliczeń w zakresie zacienienia i czasu nasłonecznienia w odniesieniu do istniejących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Działka skarżącej oznaczona nr 51 jest niezabudowana, a więc brak jest możliwości zastosowania regulacji z § 13 i § 60 rozporządzenia. Podobnie jak przepisów § 271 i § 273 rozporządzenia, które dotyczą wzajemnego usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe i odnoszą się do odległości pomiędzy budynkami ze względu na klasę odporności ogniowej ścian zewnętrznych i rodzaju budynków oraz znajdujących się w nich pomieszczeń. Z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż w planowanym obiekcie przewidziano ogniomur w granicy działki oraz zabezpieczenie drewnianych elementów konstrukcji dachu środkami ogniochronnymi (Fobos M-4), co uwzględnia warunki przewidziane w § 272 rozporządzenia. Przepis ten w ust. 2 i 3 wymaga, by budynki mieszkalne jednorodzinne ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, sytuowane były w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej. WSA stwierdził, że warunki przewidziane przepisem art. 35 ust. 1 Pr. bud. tak w zakresie szczegółowo omówionym wyżej, a odnoszącym się do pkt 1 i 2 oraz w zakresie pkt 3 i 4 tego przepisu dotyczącym kompletności projektu budowlanego oraz załączenia wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń, zostały wypełnione. Brak więc podstaw do uznania skuteczności tego zarzutu skargi, podobnie jak niezasadne są zarzuty naruszenia art. 32 i art. 33 p.b., które określają warunki uzyskania pozwolenia na budowę i wymagane załączniki do wniosku. Wymogi określone tym przepisami zostały zrealizowane, a postawione w skardze zarzuty nie wskazują na braki w tym zakresie. Wobec tego, iż wskazane zarzuty nie odnoszą się do konkretnych warunków przewidzianych tymi przepisami i nie zostały uzasadnione, nie ma więc możliwości szczegółowego odniesienia się do nich. Trafna zaś jest konstatacja organu, iż wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b. organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77 § 1, 75 § 1, 78 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Organ wypełnił zasadę prawdy obiektywnej i przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób wyczerpujący dla potrzeb merytorycznego załatwienia sprawy, zgodnie z wymogami prawa materialnego. Dokonał przy tym prawidłowej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Brak było podstaw do prowadzenia dalszego postepowania dowodowego, a żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). W piśmiennictwie przyjmuje się, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371). Chybiony jest więc zarzut, iż dla potrzeb rozstrzygnięcia niezbędne było przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych z zakresu architektury oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Należy zauważyć, że biegły nie jest powołany do ustalania stanu faktycznego sprawy, lecz opinia biegłego ma dostarczyć organowi wiedzy specjalistycznej, której ten organ nie posiada. Natomiast stwierdzenie spełnienia albo niespełnienia wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi jest zadaniem dla organu (nie dla biegłego), które organ prawidłowo zrealizował na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału i własnej wiedzy fachowej, gdyż nie przekraczało to umiejętności i kompetencji orzekającego w sprawie organu architektoniczno-budowlanego. Niezrozumiały zaś pozostaje zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten dotyczy innego etapu postępowania, a mianowicie ustalenia warunków zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W analizowanej sprawie, nieruchomość inwestorów leży w obszarze objętym planem miejscowym, a przedmiot rozpoznania dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, do którego nie ma zastosowania objęty zarzutem skargi przepis. W skardze kasacyjnej z [...] kwietnia 2016 r., G. W., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła w całości wyrok z [...] lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 896/15, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jakiego w toku postępowania dopuściły się organy administracji, tj.: a) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich oraz czy wykonanie przedmiotowej inwestycji jest możliwe, tak aby była ona zgodna z przepisami prawa, b) art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. poprzez całkowite zignorowanie żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodów w sytuacji, w której przedmiotem dowodów są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, c) art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, d) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w treści zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów prawa materialnego, jakiego w toku postępowania administracyjnego dopuściły się organy administracji, tj.: naruszenie prawa materialnego, to znaczy przepisów art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1, § 13, § 60 i § 271-273 rozporządzenia MI, przez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono analizy oddziaływania planowanego budynku na interesy osób trzecich, a także gdy przedstawiony projekt nie nadawał się do zatwierdzenia. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny skoncentrowany był na sformułowanych w złożonym środku odwoławczym podstawach, nie dopatrując się wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Określone w skardze kasacyjnej zarzuty nie okazały się jednak zasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że wojewódzkie sądy administracyjne zostały powołane do oceny legalności a więc zgodności z prawem zaskarżanych do tych sądów rozstrzygnięć organów administracji publicznej, w tym decyzji administracyjnych. Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, oddala ją - na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd może oddalić skargę także w sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu choć jego uzasadnienie jest niepełne, tj. nie zostały w nim naświetlone wszystkie okoliczności sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem organy administracji stwierdziły tylko, że działka skarżącej kasacyjnie nie jest zabudowana, zatem nie można stwierdzić czy projektowana zabudowa działki inwestorów narusza przepisy § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia MI. Niemniej jednak rozstrzygnięcie organów polegające na udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - jak słusznie uznał Sąd I instancji - odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z nie tak często występującą sytuacją, mianowicie z sytuowaniem budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Przepisy rozporządzenia MI przewidują taką możliwość. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MI, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną ale na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16m. Przepis ten uzależnia jednak taką możliwość od spełnienia warunków zawartych w przepisach odrębnych oraz w § 13, 60 i 271-273. Organy nie mogły zatem poprzestać na stwierdzeniu, że szerokość działki nie przekracza 16m. Słusznie jednak Sąd I instancji - który przypomnieć należy - dokonuje oceny legalności decyzji administracyjnych, przyjął, że pozostałe przesłanki przewidziane przepisem § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MI w okolicznościach tej sprawy nie miały zastosowania, bowiem wymogi zawarte w § 13 i § 60 dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia określa się dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Przepisy te mogą więc mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z ich treści, gdyż umożliwiają przeprowadzenie konkretnych obliczeń w zakresie zacienienia i czasu nasłonecznienia w odniesieniu do istniejących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tymczasem działka skarżącej kasacyjnie oznaczona nr 51 jest niezabudowana. Przepisy § 271 i § 273 rozporządzenia MI, także nie mają w sprawie zastawania, bowiem dotyczą one wzajemnego usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe i odnoszą się do odległości pomiędzy budynkami ze względu na klasę odporności ogniowej ścian zewnętrznych i rodzaju budynków oraz znajdujących się w nich pomieszczeń. Zastosowanie natomiast miał § 272 rozporządzenia MI, gdyż ten przepis określa warunki jakie powinny spełniać projektowane budynki mające być usytuowane bezpośrednio przy granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej. Tak więc - jak słusznie wskazał Sąd I instancji - z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż w planowanym obiekcie przewidziano ogniomur w granicy działki oraz zabezpieczenie drewnianych elementów konstrukcji dachu środkami ogniochronnymi (Fobos M-4), co uwzględnia warunki przewidziane w § 272 rozporządzenia. Przepis ten w ust. 2 i 3 wymaga, by budynki mieszkalne jednorodzinne ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, sytuowane były w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej. Skoro więc z przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego jasno wynika, że projektowany budynek od strony działki skarżącej posiadać będzie wymaganą ścianę oddzielenia przeciwpożarowego tzw. ogniomur, jak również dach budynku zabezpieczony będzie środkami ogniochronnymi, to - wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie - nie było potrzeby powoływania biegłego rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych na okoliczność spełnienia przez projektowany budynek warunków dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Nie było zatem także potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego z zakresu architektury, bowiem jak zasadnie wskazał Sąd, stwierdzenie spełnienia albo niespełnienia wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi jest zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej a nie biegłego. Wobec więc spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud., organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, albowiem prawidłowo Sąd I instancji oddalił skargę, uznając że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a.