II OSK 1323/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. z siedzibą w W. w upadłości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2705/15 w sprawie ze skargi S. z siedzibą w W. w upadłości na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2705/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. z siedzibą w W. w upadłości na decyzje Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosło S. z siedzibą w W. w upadłości podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 3 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2926/13 a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez: – zaniechanie wyjaśnienia, czy garaż wielostanowiskowy objęty spółdzielczymi prawami wchodzi do masy upadłości spółdzielni mieszkaniowej, – zaniechanie zwrócenia się do autorów skargi - osób nie będących członkami zarządu skarżącego Zrzeszenia o wyjaśnienie, czy popierają skargę; 2) art. 541 ust. 1 i art. 52 w zw. z art. 1714 ust. 1 i art. 1715 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 1 ust. 7 tej ustawy w zw. z art. 3 ustawy Prawo spółdzielcze poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że postępowanie dotyczy masy upadłości skarżącej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez S. z siedzibą w W. w upadłości nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. Uzasadnienie Sądu I instancji odnośnie do tej kwestii jest lakoniczne niemniej jednak w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty stwierdzić należy, że jest ono prawidłowe. W aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia o przyznanie pomocy prawnej (k - 58 i 59 akt sądowych). We wniosku tym Zarząd Zrzeszenia jednoznacznie wskazał, że Zrzeszenie musi wystąpić o zwolnienie od kosztów, gdyż "żadne składniki majątku nie zostały wyłączone z masy upadłości". Brak jest podstaw do podważania wiarygodności tego oświadczenia. Tym samym nie było podstaw do tego, aby Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek dalsze czynności w celu ustalenia czy garaż wielostanowiskowy objęty spółdzielczymi prawami wchodzi do masy upadłości spółdzielni mieszkaniowej. Niezasadny jest również zarzut, że Sąd I instancji zaniechał ustalenia, czy inne osoby, które podpisały się na skardze popierają tę skargę. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że osobom tym nie przysługuje status strony postępowania, a w konsekwencji nie mogą oni złożyć mającego znaczenie prawne oświadczenia o popieraniu bądź nie skargi. Odnośnie do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miałaby polegać błędna wykładnia tych przepisów przez Sąd I instancji. W wyroku z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1077/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że warunkiem prawidłowego sformułowania zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego jest wykazanie, na czym polegało niewłaściwe zrozumienie jego treści i jaka powinna być wykładania prawidłowa, a więc, jak prawidłowo przepis ten należy rozumieć. Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym polegało niewłaściwe zrozumienie treści przepisów prawa materialnego i jak prawidłowo przepisy te należy rozumieć. Stwierdzenie, że nastąpiło to poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie dotyczy masy upadłości skarżącej może być rozpatrywane ewentualnie w kategoriach błędnego zastosowania tych przepisów. Odnosząc się do tego stwierdzenia ponownie wskazać należy, że sam Zarząd Zrzeszenia złożył we wniosku o przyznanie pomocy prawnej oświadczenie, że żadne składniki majątku nie zostały wyłączone z masy upadłości. Nie ma wobec tego żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji niezasadnie uznał, że postępowanie dotyczy masy upadłości Zrzeszenia. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.