I SA/Bd 37/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług Oddala skargę W złożonym wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług wnioskodawca podał, że w dniu 18 listopada 2009 r. nabył nieruchomość położoną w M. przy ul. M., oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] o powierzchni [...] m2 uregulowaną w księdze wieczystej KW [...]. Celem nabycia nieruchomości było wybudowanie siedliska i zamieszkanie z rodziną w okolicach W. Wnioskodawca zlecił firmie A. pracownia architektury w W. opracowanie projektu koncepcyjnego i przygotowanie dokumentów umożliwiających wystąpienie o warunki zabudowy. Na nieruchomości znajduje się akwen wodny o długości [...] m i nieregularnej szerokości [...] m oraz o głębokości [...] m. Wnioskodawca doprowadził teren do porządku, zarybił, ogrodził betonowym płotem. W związku ze zmianą sytuacji majątkowej wnioskodawcy, wystąpił on z wnioskiem o zatwierdzenie podziału nieruchomości. Podział został zatwierdzony ostateczną decyzją Burmistrza W. z dnia [...] r. nr [...]. W wyniku podziału powstały działki nr [...], dla których zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną oraz wykonaniu trzech przepustów na rowie melioracyjnym na terenie działki Nr [...]. Decyzją Burmistrza W. z dnia [...] r. ustalono opłatę adiacencką w wysokości [...] zł w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku podziału. Strona planuje w przyszłości sprzedaż działek na rzecz osób fizycznych, jak i prawnych. Transakcja ta nie ma, zdaniem wnioskodawcy, charakteru działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie prowadzi bowiem działalności związanej z obrotem nieruchomości czy też podobnej i nie zamierza takiej działalności prowadzić. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była i nie stanowi składnika majątkowego, który wchodziłby w skład spółki prawa cywilnego czy też stanowił składnik służący do prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej lub rolnej. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta ze środków pochodzących z majątku osobistego wnioskodawcy na własne potrzeby. Dochód uzyskany ze sprzedaży tego składnika majątku osobistego nie wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej lub rolnej. Przy nabyciu nieruchomości nie był naliczony podatek VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1) Czy w sytuacji dokonania sprzedaży nieruchomości gruntowej, która została zakupiona pierwotnie z zamiarem wykorzystania na własne potrzeby mieszkaniowe (pod zabudowę jednorodzinną), ale nie jako całość, lecz jej poszczególnych części (tj. wydzielonych działek) na rzecz kilku podmiotów (osób fizycznych) lub prawnych, od takich transakcji będzie należny podatek od towarów i usług? 2) Czy należy opodatkować podatkiem od towarów i usług sprzedaż wyodrębnionych części nieruchomości na rzecz osób fizycznych, które zamierzają dokonać zabudowy tych działek na cele mieszkalne przez jednego wykonawcę, jeżeli sprzedaży dokonuje osoba fizyczna, która nabyła nieruchomość z zamiarem realizacji własnych celów mieszkaniowych ze środków pochodzących z majątku osobistego, a środki uzyskane ze sprzedaży wyodrębnionych z nieruchomości działek przeznaczone także będą na potrzeby osobiste? Zdaniem Wnioskodawcy podatek jest nienależny. Skoro w niniejszej sprawie nieruchomość została nabyta z zamiarem wykorzystania jej na potrzeby osobiste, czynność ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jedynie sytuacja życiowa oraz zapotrzebowanie rynku na mniejsze działki spowodowało konieczność wyodrębnienia mniejszych działek i dokonania ich sprzedaży na rzecz kilku osób, to nie jest to czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie wnioskodawcy, od transakcji sprzedaży nieruchomość gruntowej podatek od towarów i usług nie będzie należny z uwagi na fakt, iż strona nie prowadzi i nie prowadziła wcześniej działalności o charakterze producenta, handlowca lub w ramach innego zawodu określonego w art. 15 ust 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz., 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") związanego z obrotem nieruchomościami, a wszelkie środki zmierzające do sprzedaży działek, pochodzą z majątku osobistego wnioskodawcy. Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko zawarte we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przytaczając treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 lit. a), art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 347 ze zm.) wskazał, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług, przy czym, podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Powołując się na wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10), uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 oraz wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08, organ wskazał, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Mając na uwadze powyższe oraz treść wskazanych przepisów prawa, organ uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, iż planowaną sprzedaż wydzielonych działek na rzecz kilku podmiotów (osób fizycznych lub prawnych) oraz wyodrębnionych części nieruchomości na rzecz osób fizycznych należy uznać za działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem organu, istotnym faktem jest to, że wnioskodawca planując zbycie działek gruntu, o których mowa we wniosku, z własnej inicjatywy wystąpił o uzyskanie decyzji o warunkach dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną oraz wykonaniu trzech przepustów na rowie melioracyjnym. Ponadto w 2014 roku ustalono opłatę adiacencką w wysokości [...] zł w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku dokonanego podziału. Działania podjęte przez wnioskodawcę, zdaniem organu, świadczą o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W związku z powyższym, organ stwierdził, że strona dokonując czynności sprzedaży działek w sposób opisany we wniosku, działać będzie jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Działania podejmowane przez wnioskodawcę nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Zatem planowanej przyszłej dostawy terenu przeznaczonego pod zabudowę nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, lecz z uwagi na jej zorganizowany charakter, spełnione zostały warunki do uznania jej za realizowaną przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, w ramach działalności gospodarczej. Planowana przez skarżącego dostawa działek, stanowiących tereny budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podstawową stawką podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1, w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. Minister Finansów W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że skarżący jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a w konsekwencji jest zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług od sprzedaży działek na rzecz osób fizycznych wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej w sytuacji dokonania sprzedaży nieruchomości gruntowej, która została zakupiona pierwotnie z zamiarem wykorzystania na własne potrzeby mieszkaniowe (pod zabudowę jednorodzinną) oraz ze środków pochodzących z majątku osobistego; art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że skarżący jest podmiotem profesjonalnego obrotu nieruchomościami prowadzącym działalność gospodarczą mającą charakter zorganizowany, powtarzalny, a w konsekwencji jest zobowiązanym do zapłaty podatku od towarów i usług od sprzedaży działek na rzecz osób fizycznych wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej w sytuacji dokonania sprzedaży nieruchomości gruntowej, która została zakupiona pierwotnie z zamiarem wykorzystania na własne potrzeby mieszkaniowe (pod zabudowę jednorodzinną) oraz ze środków pochodzących z majątku osobistego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015r. ; dalej jako "p.p.s.a.") skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania , dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W skardze strona postawiła zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że skarżący jest podatnikiem podatku od towarów i usług, art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że skarżący jest podmiotem profesjonalnego obrotu nieruchomościami prowadzącym działalność gospodarczą mającą charakter zorganizowany, powtarzalny. Odnosząc wskazane przepisy prawa materialnego do stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że spór sprowadza się do rozstrzygnięcia czy w okolicznościach przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji tj. w sytuacji gdy wnioskodawca dokona sprzedaży nieruchomości gruntowej która została zakupiona na własne potrzeby mieszkaniowe, (nie jako całość ale wydzielonych działek) , na rzecz kilku podmiotów (osób fizycznych lub prawnych) czynności te będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie Sądu uznanie przez organ, że w okolicznościach sprawy, opisanych we wniosku spełnione zostały warunki do uznania planowanej dostawy terenu przeznaczonego pod zabudowę za realizowaną przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT a w konsekwencji podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług , jest prawidłowe i nie narusza prawa. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przy czym, nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 u.p.t.u., podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Powyższe przepisy stanowią odzwierciedlenie przepisu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 str. 1 ze zm.), zgodnie z którym "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. Skarżący stoi na stanowisku, że dokonywana przez niego sprzedaż przedmiotowych gruntów nie nosiła znamion działalności gospodarczej lecz należy do czynności rozporządzania własnym majątkiem prywatnym. Poglądu tego, nie można zaakceptować. Działalność gospodarczą należy oceniać na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych. Przyjąć należy, że wszelkie działania cechujące się fachowością (stałym, nieokazjonalnym, nieamatorskim charakterem), podporządkowaniem regułom opłacalności i zysku lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością działań (np. seryjnością produkcji, stypizowaniem działań, ciągłością współpracy) i uczestnictwem w obrocie gospodarczym, wypełniają znamiona działalności gospodarczej. Wymóg, aby działalność gospodarcza prowadzona była w sposób zorganizowany implikuje po stronie podmiotu wykonującego taką działalność występowanie pewnej struktury organizacyjnej. Jednakże, należy wskazać, że przepisy prawa nie narzucają ani stopnia zorganizowania, ani formy organizacyjnej wykonywania działalności gospodarczej. O ich wyborze decyduje zwykle rodzaj i wielkość (rozmiar) działalności, jej przedmiot, warunki panujące na rynku i wiele innych czynników o charakterze zewnętrznym i subiektywnym. Należy zatem zauważyć, że w literaturze zorganizowanie działalności utożsamia się z dokonaniem wyboru formy organizacyjno-prawnej przedsiębiorczości i prowadzenia jej w formie działalności indywidualnej jako osoba fizyczna lub w ramach spółki cywilnej, spółki handlowej, a nawet spółdzielni (por. W. Katner, Prawo działalności gospodarczej. Komentarz. Orzecznictwo. Piśmiennictwo, Warszawa 2003, s. 21). Podkreślić zatem należy, że prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie wymaga w zasadzie żadnej organizacji w znaczeniu instytucjonalnym. Dlatego też, o ile określone osoby prawne z założenia posiadają pewną zorganizowaną strukturę, to niekoniecznie posiadają ją osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. O wykonywaniu działalności gospodarczej w sposób zorganizowany świadczą również aktywne działania podatnika, zmierzające do osiągnięcia celu tej działalności. Kolejną przesłanką wypełniającą definicję "działalności gospodarczej" jest wykonywanie działalności w sposób ciągły. Przesłanka ta ma na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć jednorazowych. Nie należy jej jednak rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności, celem osiągnięcia dochodu. Wykonywanie działalności gospodarczej może być przez osobę fizyczną w zasadzie w dowolnym momencie rozpoczęte, jak i zakończone. Przedsiębiorca może zatem faktycznie wykonywać działalność w okresie dowolnie przez siebie wybranym. Okres jej wykonywania może zaś poprzedzić przygotowaniem do jej prowadzenia lub podejmować takie czynności, które w danej chwili nie przynoszą jeszcze dochodu, czy nawet przychodu, ale z uwagi na zamierzony cel są niezbędne do jego uzyskania lub maksymalizacji. Ponadto, jak to trafnie zauważono w literaturze, brak jest występowania w polskim porządku prawnym podmiotu (organu), który miałby kompetencje, do badania, czy dana działalność ma charakter ciągły i ewentualnie przyznawania na tej podstawie takiej kwalifikacji przedsiębiorcy (por. J. Odachowski, Ciągłość działalności gospodarczej, Glosa 2003, nr 10, s. 30 i n.). Pozostaje zatem w tym względzie jedynie ocena zewnętrzna działań podejmowanych na przestrzeni czasu przez daną osobę lub grupę osób nakierowanych na realizację określonego celu pod kątem, czy można przypisać im charakter ciągły. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko organu interpretacyjnego, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, że sprzedaż dziełek powstałych z podziału nieruchomości , wypełnia definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., i tym samym winna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Całokształt działań podejmowanych przez skarżącego w stosunku do nieruchomości, które stanowiły jego własność, tj.: wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonanie zmiany kwalifikacji działek, dowodzi, że skarżący działał, jak osoba prowadząca działalność w zakresie handlu nieruchomościami, angażując własne środki pieniężne. Nie ulega wątpliwości, że w celu sprzedaży gruntów, właściciel nie musi występować o zmianę kwalifikacji działek czy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem, skarżący podjął takie działania na swój wniosek oraz koszt. Również podział działki nastąpił z inicjatywy skarżącego. Podział działki, w myśl przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543), obowiązujący w dniu wydania decyzji zatwierdzającej podział działki, następuje na wniosek strony, która ma w tym interes prawny. Podział ten musi być zgodny z ustaleniami planu miejscowego, na co wskazuje art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rację ma skarżący, że same te działania, oceniane pojedynczo, nie muszą mieć charakteru decydującego o profesjonalnym charakterze działalności, jednakże, przy dokonywaniu takiej oceny należy brać pod uwagę poszczególne elementy działań skarżącego we wzajemnym ich powiązaniu. Również sam fakt nie ponoszenia nakładów na działania marketingowe czy też na uzbrojenie terenu, nie ma znaczenia przesądzającego dla oceny charakteru – prywatnego lub profesjonalnego - działalności skarżącego. Za bezzasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia przez organ przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a w szczególności art.15 ust. 2. Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że sprzedawane sukcesywnie grunty stanowić będą czynności rozporządzania własnym majątkiem prywatnym. Majątkiem osobistym jest, jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE (Przegląd Podatkowy z 2005 r. nr 6, str. 50), mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Okoliczności sprawy nie wskazują, aby działki zostały wyodrębnione na własne potrzeby lecz z zamiarem ich sprzedaży. Warunki zabudowy ustalono dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Należy jeszcze raz podkreślić, że w sprawie należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności towarzyszące działalności prowadzonej przez skarżącego, które wskazują na profesjonalizm działania w celu realizacji zysku z określonego źródła. Reasumując, w opisanym stanie faktycznym dostawa przedmiotowych działek nie nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym skarżącego, gdyż dotyczyć będzie dostawy towarów w rozumieniu art. 2 pkt 6 i art. 5 ust. 1 u.p.t.u. oraz odbywać się będzie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w przepisach art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Sąd podziela zatem utrwalone już poglądy prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wypracowane na tle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wyrok dostępny na stronie internetowej:www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie, jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie) oraz na tle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. (w sprawach połączonych C – 180 i C – 181/10), zgodnie z którymi podatnik sprzedający działki po ich zakupie, a także po uzyskaniu decyzji o warunkach ich zabudowy, osiągający zyski z obrotu nieruchomościami, działa jako przedsiębiorca w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. nawet wówczas, gdy formalnie nie zarejestrował działalności gospodarczej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1323/12; z 14 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 319/13; z 16 kwietnia 2014 r., sygn. Akt I FSK 781/13; z 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 621/13; z 27 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 774/13; z 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1290/13). Nie ulega wątpliwości, że to, jakie działania sprzedającego mogą zostać uznane za aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami jest przedmiotem badania w każdej indywidualnej sprawie, bowiem ani przepisy, ani wyrok Trybunału Sprawiedliwości nie wymieniają katalogu takich czynności. Jedynie jako przykładowe Trybunał wymienił uzbrojenie terenu albo działania marketingowe. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że zasadnie organ interpretacyjny, po analizie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, uznał, że na zorganizowaną działalność skarżącego w spornym przedmiocie obrotu nieruchomościami wskazują jednoznacznie ustalone okoliczności: podział areału gruntu na mniejsze działki, wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonanie zmiany kwalifikacji działek, sukcesywna ich sprzedaż. Wszystkie te czynności zostały podjęte z inicjatywy lub na wniosek skarżącego, przy jednoczesnym poniesieniu na ten cel wydatków, które odbiegały od tych związanych ze zwykłym zarządem majątkiem prywatnym. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem prawa, a zatem wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. U. Wiśniewska J. Szulc E. Kruppik – Świetlicka