III SA/Wa 989/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego K. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku "M." Spółka z o.o. z siedzibą w K. – dalej "Skarżąca"- na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 24 września 2013 r. nr [...], obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. w kwocie należności głównej 16 224 662 zł oraz ustawowe odsetki. Organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania przedmiotowych należności, zawiadomieniami z dnia 26 września 2013 r. dokonał zajęcia rachunków bankowych Spółki w następujących bankach wg numerów zawiadomień: w [...], w [...], w [...]. Ponadto zawiadomieniem z dnia 22 października 2013 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej w Spółce z o.o. "M." z siedzibą w R.. W wyniku ponaglenia przez organ egzekucyjny, dłużnik zajętej wierzytelności, tj. M. Sp. z o.o. z R. w piśmie z dnia 29 listopada 2013 r. poinformował m.in., iż kwota 16 100 023 zł zostanie przekazana na rachunek US K. w najkrótszym terminie po pozytywnym wyniku kontroli prowadzonej przez UKS w R.. Zawiadomieniami z dnia 25 marca 2014 r. organ egzekucyjny poinformował ww. dłużników zajętych wierzytelności oraz Spółkę o zmianie wysokości zajęcia (kwota należności głównej została pomniejszona o wyegzekwowaną kwotę 16 100 023 zł). Pismem z dnia 9 kwietnia 2014 r. Spółka, powołując się na przepis art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity - Dz. U. z 2014 r. poz. 1619) – dalej "u.p.e.a.", wniosła skargę na: - zmianę wysokości zajęcia wierzytelności przysługującej Spółce względem M. Sp. z o.o. dokonaną na podstawie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności z dnia 25 marca 2014 r.; - zmianę wysokości zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przysługującej Spółce względem [...], dokonaną na podstawie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności z dnia 25 marca 2014 r. . - zmianę wysokości zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przysługującej Spółce względem [...] S.A. Oddział Regionalny w K., dokonaną na podstawie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności z dnia 25 marca 2014 r.; . - zmianę wysokości zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przysługującej Spółce względem [...] S.A., dokonaną na podstawie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności z dnia 25 marca 2014 r. . Skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonych czynności egzekucyjnych w części dotyczących egzekwowanych kosztów egzekucyjnych oraz wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 54 § 6 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie skargi na zmianę wysokości zajęcia dokonanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. zawiadomieniami z dnia 25 marca 2014 r., wskazując, iż czynność ta nie miała w świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. charakteru czynności egzekucyjnej podlegającej zaskarżeniu w trybie art. 54 §1 u.p.e.a. Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie do Ministra Finansów, wnosząc o jego uchylenie, a także o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych w części dotyczącej egzekwowanych kosztów egzekucyjnych oraz wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 54 §6 u.p.e.a. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: . - art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) – dalej "k.p.a." w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie na podstawie powyższej regulacji, podczas gdy k.p.a. literalnie wskazuje, że w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie konieczne jest wydanie decyzji, a nie znajdują w powyższej sytuacji zastosowania szczegółowe regulacje u.p.e.a.; . - art. 1a pkt 2 i pkt 12 lit. a), art. 80 § 1 i § 2 oraz art. 89 § 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez nieuprawnione uznanie, że aktualizacje wysokości zajęć egzekucyjnych dokonane na podstawie zawiadomień o zmianie wysokości zajęć wierzytelności skierowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. do dłużników zajętych wierzytelności, o których zawiadomiono Spółkę, nie są czynnościami egzekucyjnymi w rozumieniu powyższego przepisu; . - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedmiotem skargi spółki na czynności egzekucyjne z dnia 9 kwietnia 2014 r. była informacyjna czynność zawiadomienia spółki jako zobowiązanego o zmianie wysokości zajęcia, a nie czynności egzekucyjne w postaci zawiadomienia dłużników zajętej wierzytelności o zmianie wysokości zajęcia w trybie art. 80 i art. 89 u.p.e.a. Jednocześnie Skarżąca zaznaczyła, że gdyby organ odwoławczy nie podzielił zarzutu wskazanego w pkt 1), zarzuca naruszenie: . - art. 61a § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wadliwe niezastosowanie trybu odmowy wszczęcia postępowania, co doprowadziło do sytuacji, w której zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora, Spółka została w sposób bezprawny pozbawiona prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora oraz . - art. 23 § 5 u.p.e.a. poprzez bezprawne wskazanie, że Spółce nie przysługuje zażalenie na postanowienie Dyrektora, podczas gdy wskazany przepis wskazuje, iż dla postanowień wydanych w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Skarbowej organem odwoławczym jest minister właściwy do spraw finansów publicznych. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 54 § 1a także art. 1a pkt 2 u.p.e.a. i wskazał, że w postępowaniu wszczętym złożeniem skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a.- stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Zatem ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości zaliczania każdej czynności faktycznej o charakterze materialno-technicznym do kategorii czynności egzekucyjnych. Ponadto nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia za pomocą, którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów prawnych i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia, nie ma w świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. charakteru czynności egzekucyjnej, bowiem nie zmierza do zastosowania lub realizacji środka egzekucyjnego, a jest czynnością materialno - techniczną następującą po zastosowaniu czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie były nimi zajęcia rachunków bankowych oraz zajęcie wierzytelności w M. Sp. z o.o. z R.). Zawiadomienie o aktualizacji zajęcia nie jest czynnością o charakterze wykonawczym, ma jedynie charakter informacyjny i nie stanowi nowego postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na okoliczność, iż organ egzekucyjny wyegzekwował część kwoty wynikającej z tytułu wykonawczego, dlatego też poinformował dłużników zajętych wierzytelności o zmianie zadłużenia. Odpisy zawiadomień o zmianie wysokości zajęcia zostały również doręczone Spółce. Zawiadomienie dłużników zajętej wierzytelności o zmianie (ograniczeniu) wysokości zajęcia nie jest czynnością o charakterze wykonawczym lecz ma jedynie charakter informacyjny. Zmiana kwoty dochodzonej wierzytelności powoduje konieczność ograniczenia zajęć do kwoty pozostającej do wyegzekwowania, a tym samym konieczność powiadomienia dłużników zajętych wierzytelności o zmianie wysokości zajęcia, co ma zapobiec wyegzekwowaniu kwot w wysokościach wyższych, niż to wynika z tytułów wykonawczych. Z treści zawiadomień o zmianie wysokości zajęć wynika, iż aktualizują one jedynie wcześniej dokonane zajęcia, dostosowując ich wysokość do aktualnego zadłużenia. Wobec powyższego, skoro zaskarżone przez Spółkę zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia nie stanowią czynności egzekucyjnych, nie mogą być przedmiotem rozpoznania w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. W ocenie Ministra Finansów zarzuty dotyczące czynności egzekucyjnych dotyczących zajętych wierzytelności zawiadomieniami z dnia 26 września 2013 r. i z dnia 22 października 2013 r. Spółka mogła podnosić w skardze na te czynności, złożonej w terminie wynikającym z art. 54 § 4 u.p.e.a., czego nie uczyniła. W niniejszym postępowaniu brak jest również podstaw do wypowiadania się w kwestii wysokości kosztów egzekucyjnych. Zaskarżone zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia z dnia 25 marca 2014 r. nie stanowiły czynności egzekucyjnych w rozumieniu przepisów u.p.e.a. Minister Finansów wskazał, że stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych w świetle, którego nie są czynnościami egzekucyjnymi zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia, aktualizacje tytułów wykonawczych. W związku z powyższym, w ocenie Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w K. słusznie uznał, iż na zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia z dnia 25 marca 2014 r. nie przysługuje skarga w trybie art. 54 §1 u.p.e.a. Organ nadzoru uznał tym samym, iż postępowanie w sprawie skargi na czynności egzekucyjne jest bezprzedmiotowe, umarzając je postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących formy oraz rodzaju rozstrzygnięcia, Minister Finansów stwierdził, iż pozbawione jest podstaw prawnych twierdzenie, jakoby jedyną dopuszczalną formą rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania była decyzja (nie postanowienie) - zgodnie z literalnym brzmieniem art. 105 k.p.a. Minister Finansów zgodził się ze Spółką, iż zaskarżone postanowienie zawiera błędne pouczenie, co do nieprzysługiwania prawa do wniesienia zażalenia. Kwestia ta nie ma jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy, ponieważ Spółka wniosła w terminie zażalenie na ww. postanowienie do Ministra Finansów. Jednocześnie Minister Finansów stwierdził, iż w sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, tj. gdy wniesiona skarga w trybie art. 54 §1 u.p.e.a. nie dotyczyła czynności egzekucyjnej w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a., organ nadzoru powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie skargi na zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia - zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., wydając w tym zakresie postanowienie, na które przysługuje zażalenie (art. 61 a § 2 k.p.a). Zdaniem Ministra Finansów uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ na podstawie art. 61 a k.p.a., w związku z art. 17 i 18 u.p.e.a., organ wydałby postanowienie, a zatem pod względem formy procesowej taki sam akt administracyjny, jak akt, który został wydany w rozpoznanej sprawie. Skutki tego aktu byłyby takie same jak skutki zaskarżonego postanowienia, gdyż postanowieniem tym organ nadzoru stwierdziłby, że postępowanie w niniejszej sprawie nie może się toczyć z powodu bezprzedmiotowości. Pismem z dnia 4 marca 2015 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieprawidłową analizę istoty i znaczenia prawnego w przedmiotowym stanie faktycznym zawiadomień o zmianie wysokości zajęć wierzytelności skierowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. do dłużników zajętych wierzytelności, co skutkowało zawarciem w treści zaskarżonego postanowienia wadliwego uzasadnienia prawnego; 2) art. 1a pkt 2 i pkt 12 lit. a, art. 80 § 1 i § 2 oraz art. 89 § 1 i § 2 u.p.e.a., poprzez nieuprawnione uznanie, że aktualizacje wysokości zajęć egzekucyjnych dokonane na podstawie zawiadomień o zmianie wysokości zajęć wierzytelności skierowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. do dłużników zajętych wierzytelności, o których zawiadomiono Spółkę, nie są czynnościami egzekucyjnymi w rozumieniu powyższego przepisu, zaskarżalnymi w trybie skargi na czynności egzekucyjne z art. 54 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwana "P.p.s.a.". W świetle akt sprawy nie zachodzą wyżej określone przesłanki uchylenia zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie zasadniczy spór oscyluje wokół zasadności przyjęcia przez organ egzekucyjny, iż zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia nie stanowi czynność egzekucyjnej, o której mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. i że na to zawiadomienie nie przysługuje skarga na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a. Na wstępie Sąd wskazuje, że administracyjne postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym, którego celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze cel tego postępowania, określony w art. 1 pkt 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki przymusu, tj. środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 1a pkt 2 u.p.e.a. i pkt 12 lit. a), wskazać należy, że zgodnie z jego treścią przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zdaniem A. Drelichowskiej, definicja legalna czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym ma charakter definicji kontekstowej. Pojęcie czynności egzekucyjnej nie zostało [...] bezpośrednio określone w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. i wymaga odwołania się do innych przepisów u.p.e.a. dotyczących organów egzekucyjnych i środków egzekucyjnych (por. A. Drelichowska, Czynności egzekucyjne w świetle ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, PPiA 2014, nr 97, str. 55). Na kontekst normatywny tej definicji wskazuje także D. Jankowiak (por. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz, Wrocław 2011 r., str. 147). Ponadto, czynności egzekucyjne mają charakter wykonawczy i są podejmowane w celu zastosowania środków egzekucyjnych. Słusznie więc podkreślił organ egzekucyjny, że nie są czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się ze stosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Przykładowo w orzecznictwie przyjmuje się, że nie jest czynnością egzekucyjną zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia, o której wierzyciel jest zobowiązany zawiadomić organ egzekucyjny stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541; zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2011r., II FSK 1784/10). Czynnościami egzekucyjnymi są zatem czynności faktyczne, dla których ważności u.p.e.a. przewidziała określony rygor i formę ich dokonania. Nie będą natomiast czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się ze stosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Nie będzie zatem czynnością egzekucyjną zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia, o której wierzyciel jest zobowiązany zawiadomić organ egzekucyjny stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. Informacyjny charakter tego zawiadomienia, jak również brak odrębnego trybu postępowania uregulowanego w u.p.e.a. wskazuje, że nie można zaliczać go do czynności o charakterze wykonawczym ani też uznać za działanie organu egzekucyjnego zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z rachunku bankowego (tak działanie organu egzekucyjnego zaaprobowano również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2007 r., III SA/Wa 3599/06, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 18 lutego 2009 r., II FSK 821/08 – publik. w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a., zawierający legalną definicję czynności egzekucyjnej, nie wymienia enumeratywnie czynności egzekucyjnych. Dodatkowe argumenty na poparcie w.w. poglądu można znaleźć w art. 64 § 1 u.p.e.a., który - regulując wysokość opłat od czynności egzekucyjnych dokonywanych przy egzekucji należności pieniężnych - nie wymienia w tej liczbie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia. W rozpatrywanej sprawie zawiadomienia z dnia 25 marca 2014 r. o zmianie wysokości zajęcia były zatem czynnościami o charakterze materialno-technicznym, natomiast właściwa czynność egzekucyjna, polegająca na zajęciu wierzytelności pieniężnej u Zobowiązanej została dokonana w dniu 26 września 2013 r., poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego na podstawie art. 1a pkt 12 lit. a/ i art. 80 u.p.e.a., na którą Zobowiązanej przysługiwało prawo wniesienia skargi w trybie art. 54 u.p.e.a., lecz z którego to prawa Zobowiązana nie skorzystała. Niewniesienie przez Zobowiązaną tej skargi na czynność egzekucyjną powoduje jednak, że obecnie brak jest podstaw prawnych do skorzystania z prawa do wniesienia skargi w trybie art. 54 u.p.e.a., w tym również w zakresie kwestionowanego zajęcia na podstawie wielu tytułów wykonawczych (w tym zakresie zob. jednak również w.w. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., II FSK 821/08). Zaliczenie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia do kategorii czynności egzekucyjnych powodowałoby, że w świetle przedstawionej przez Skarżącą interpretacji art. 1a pkt 2 u.p.e.a. każde działanie organu egzekucyjnego, polegające na wykonaniu jakiejś czynności materialno-technicznej o charakterze informacyjnym, podlegałoby zaskarżeniu w trybie art. 54 u.p.e.a. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, iż w przypadku gdy pomimo, że organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zmianie wysokości zajęcia błędnie określiłby kwotę podlegającą egzekucji - zobowiązany pozbawiony byłby możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia. Należy zauważyć, na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 9-10), że w zawiadomieniu o zajęciu nie określa się kwoty podlegającej egzekucji. Zajęcie świadczy bowiem jedynie o zastosowaniu określonego środka egzekucyjnego z art. 1a pkt 12 u.p.e.a. w związku z prowadzeniem egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela. Wystawienie tytułu wykonawczego jest konsekwencją niewykonania przez zobowiązanego obowiązku, zaś wysokość tego obowiązku została ustalona wcześniej w postępowaniu przed wierzycielem i w tamtym postępowaniu mogła być przez stronę kwestionowana przy wykorzystaniu przysługujących środków zaskarżenia. Nie ma żadnych uzasadnionych podstaw, aby składaną w trybie art. 54 ust. 1 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżania, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2013 r., III SA/Wa 2488/12). Niezasadność zarzutu naruszenia art. 1a pkt 2 i pkt 12 lit. a) u.p.e.a. powoduje, że również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, skargę jako nieuzasadnioną oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.