I SA/Bk 908/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. (gm. R.) oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Wójt Gminy R. wszczął wobec O. S.A. w W. (dalej powoływana także jako "Skarżąca", "Spółka") postępowanie sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Jako przyczynę wszczęcia postępowania było niezadeklarowanie części wartości budowli stanowiącej kable wraz z kanalizacją kablową. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] Wójt Gminy R. określił skarżącej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 8.013,00 złotych a także termin wpłat i wysokość poszczególnych rat tego zobowiązania, tj. od stycznia do czerwca 2010 r. w kwotach po 1.103,00 zł, za lipiec w kwocie 1.104,00 zł, za miesiące od sierpnia do listopada w kwocie po 58,00 zł za grudzień 2010 r. w kwocie 59,00 złotych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że spółka w deklaracji za 2010 rok nie wskazała wartości budowli do opodatkowania. Z kolei w 2007 roku złożona przez tego podatnika deklaracja zawierała wartość budowli na kwotę 1.622.310,00 zł. zaś w 2009 roku wartość tych budowli wskazywana przez podatnika wynosiła 995.196,28 zł. W tej sytuacji wartość budowli z 2007 r. należało pomniejszyć o wartość sprzedaży budowli w 2009 r. i do opodatkowania w 2010 r. należało przyjąć różnicę tej wartości, tj. 1.622.310,00 zł - 995.196,28 zł = 627.113,72 zł. Organ podatkowy I instancji przyjął, że sieć telekomunikacyjna jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, bowiem decyzją z dnia [...] maja 1997 r. na podstawie przepisów Prawa budowlanego Urząd Rejonowy w S. zatwierdził projekt budowlany dla T. S.A. pozwolenia na budowę sieci telefonicznej pn. "Telefonizacja gminy R." . Okoliczność ta potwierdza istnienie na terenie gminy w latach 2007 -2010 linii kablowych. O tym, iż linie kablowe zalicza się do budowli w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.) stanowi ugruntowane już orzecznictwo sądów administracyjnych. Jak ustalono, w wyniku kontroli UKS w W. dot. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 i 2010 rok przez skarżącą Spółkę, wynika bezspornie, że kable nadal pozostają własnością spółki. Wskazano także, że w trakcie postępowania (pismo z dnia [...] stycznia 2015 r.) organ domagał się od Spółki potwierdzenia (przez jego podpisanie i ostemplowanie) wyciągu z nośnika danych w postaci płyty CD dla obszaru w obrębie którego położona jest gmina R. Jednakże w odpowiedzi organ otrzymał wniosek o przedłużenie terminu do przesłania informacji podatkowych, co w ocenie organu przy prowadzeniu przez Spółkę księgowości komputerowej nie stanowiło dla podatnika żadnej przeszkody. W tej sytuacji organ podatkowy we własnym zakresie wydrukował informacje z płyty CD przesłanej przez skarżącą Spółkę tj. wyciąg z ewidencji środków trwałych, wnosząc tylko o złożenie podpisu na tym dokumencie przez podatnika. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła o uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania w tym zakresie. W szczególności zarzucano naruszenie art. 122, 187 § 1, 193 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z powodu nieprzeprowadzenia dowodów z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Naruszenie wymienionych przepisów, zdaniem Spółki, powoduje, iż zaskarżona decyzja narusza art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 121 § 1 i 122 tej ustawy. Pełnomocnik skarżącej Spółki stwierdził, iż uzasadnienie decyzji jest szczątkowe, z powodu nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, a ponadto jest oderwane od stanu faktycznego bowiem tenże nie został ustalony. Pełnomocnik twierdzi, że nie wskazano, jakich obiektów spółka nie wykazała do opodatkowania w 2010 roku i dlatego nie wiadomo, których obiektów dotyczy spór. W konsekwencji, uzasadnienie faktyczne nie pozwala na ocenę, czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo. W ocenie pełnomocnika, skoro właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel linii kablowej, linie te nie mogą być uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości, co narusza art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, zaś zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami mającymi zastosowanie w sprawie. Kolegium wskazało, że zasadniczą kwestią jest ustalenie wysokości zobowiązania, jakie powinna ponosić Spółka w podatku od nieruchomości za budowle za 2010 r. Fakt zmniejszenia wartości budowli potwierdza deklaracja roczna za 2009 rok na podatek od nieruchomości złożona w dniu 15 stycznia 2009 r. przez T. S.A. z siedzibą w W. O ile bowiem, T. S.A. w swojej deklaracji z 8 stycznia 2007 r. wskazywała do podstawy opodatkowania budowle na wartość 1.622.310,00 zł., to już w wyniku zawarcia umowy sprzedaży ze spółką T.- wartość ta uległa zmniejszeniu do kwoty 995.196,20 złotych, co w konsekwencji doprowadziło do zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości od części infrastruktury telekomunikacyjnej będącej przedmiotem umowy (vide: deklaracja na podatek od nieruchomości na 2009 rok z dnia 10 lutego 2009 r.). Niespornym jest także, iż Spółka T. jest odrębnym od T. S.A. podmiotem gospodarczym. Zgodzić się zatem należy z faktem, iż od lutego 2009 roku, właścicielem budowli, poza kablami umieszczonymi w kanalizacji kablowej jest T. Spółka z o.o. w W. Jednakże sprzedaż kanalizacji kablowej przez T. S.A. na rzecz T. nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej, jako budowli. W dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów. Z jednolitego stanowiska sądów administracyjnych wynika, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 r. Kolegium podkreśliło, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na fakt, iż Spółka nie przedstawiła w trakcie postępowania dowodu dotyczących składników jej środków trwałych znajdujących się na terenie gminy R., umożliwiającego prawidłowe odczytanie stanu posiadania, (płyta CD przesłana przez Spółkę w formacie PDF z wielkością czcionki ok.2-3 punktów skutecznie nie dawała możliwości jej odczytania), organ podatkowy przy piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. przesłał skarżącej Spółce dokonaną we własnym zakresie analizę środków trwałych z dnia 3 lipca 2014 r. w celu jej autoryzacji przez podatnika z jednoczesną prośbą uzupełnienia załączonego zestawienia o wartość budowli na dzień 1 stycznia 2010 r. w oparciu o prowadzoną księgowość. W odpowiedzi, Spółka pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. wniosła o przedłużenie terminu przekazania żądanych informacji, z powodu konieczności, jak pisał, zweryfikowania informacji organu podatkowego z dokumentami źródłowymi. Wskutek tego wniosku zostało wydane postanowienie odmawiające przedłużenia terminu do przesłania dokumentacji wskazanych w wezwaniu. Po upływie terminu udzielenia odpowiedzi zawartego w piśmie organu podatkowego, została wydana decyzja w sprawie, po uprzednim umożliwieniu stronie postępowania wypowiedzenie się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Organ podatkowy przyjął za punkt wyjścia określenie wysokości tego zobowiązania - deklarację Spółki T. S.A. na podatek od nieruchomości za 2007 rok, w której tenże deklarował budowle (sieć telekomunikacyjną , tj. kable oraz kanalizację kablową) w kwocie 1.622.310,00 złotych. Następnie, w związku z transakcją sprzedaży kanalizacji kablowej (31 stycznia 2009 r.) Spółce T.- T. S.A. spółka O. złożyła korektę deklaracji z dnia 10 lutego 2009 r., w której wykazała wartość budowli pomniejszoną o wartość sprzedanej kanalizacji kablowej w wysokości 995.196,28 złotych, obliczając od tej kwoty należność podatkową z 2 % stawką za 7 m-cy 2010 r. tj. do czasu wejścia w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane, na mocy której zmieniono definicję budowli. Tym samym dokonane wyliczenia przez organ I instancji wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. były prawidłowe. Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: – art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 o.p. - przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych; – art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres roku 2010 - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Spółki - w konsekwencji naruszeń prawa procesowego - doszło do niewłaściwego zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ponieważ dokonano błędnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, a w konsekwencji niewłaściwie również zastosowano art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż ustalona podstawa opodatkowania obejmuje wartość środków trwałych, niebędących budowlami. Zdaniem spółki przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Spółka zarzuciła, że argumentacja organu nie uwzględnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. Wskazała, że w przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". W ocenie spółki całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co jej zdaniem oznacza, że dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa musi być, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, zbudowana w taki sposób, by określony został zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnik (podmiot podatku), to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkową, co z kolei wyklucza opodatkowanie. Jeśliby za organem przyjąć, że linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją całość techniczno-użytkową, to w sytuacji, w której mają one różnych właścicieli, nie ma podatnika podatku od nieruchomości z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: Czy linie kablowe stanowią samodzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa znajduje się w rękach innego właściciela. Skarżąca Spółka stoi na stanowisku, że linie kablowe nie mogą być przedmiotem odrębnego opodatkowania, zaś organy reprezentowały stanowisko odmienne. W aspekcie powyższego problemu, skarżąca Spółka wyprowadziła ponadto naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego, które miało, w jej ocenie, doprowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2010 r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Stan prawny w tym zakresie uległ zmianie dopiero z dniem 17 lipca 2010 r., na skutek nowelizacji Prawa budowlanego przez zmianę art. 3 pkt 3 (wskazanie, że budowlą są m.in. obiekty liniowe) i dodanie przepisu art. 3 pkt 3a, który definiuje pojęcie obiektu liniowego i stanowi, że jednym z takich obiektów liniowych jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Z powyższych regulacji niewątpliwie wynika, że w stanie prawnym obowiązującym od stycznia do lipca 2010 r., sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. zarówno wówczas, gdy położona jest w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz T. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi, a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony m.in. w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15, czy też wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15 (dostępny w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Niezasadnie również strona skarżąca zarzuca nieprawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania, tj. przyjęcie wartości linii kablowych wykazanych w deklaracjach za lata wcześniejsze które strona następnie - ze względu na przedstawioną powyżej argumentację - pominęła w deklaracji za 2010 r. W sprawie bezspornym jest, że Spółka była w 2010 r. właścicielem linii kablowych, umieszczonych w kanalizacji kablowej, będącej własnością innego podmiotu. Nie budzi również wątpliwości, że Spółka nie zadeklarowała w 2010 r. ww. budowli do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy prawidłowo zaś ustaliły, że Spółka zaniżyła w 2010 r. podstawę opodatkowania w stosunku do lat poprzednich, jedynie na skutek wyłączenia z niej wartości kabli telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami tymi mogą być w szczególności (o czym stanowi art. 181 o.p.) księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 omawianej ustawy oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W świetle przytoczonej regulacji deklaracja podatkowa (także ta skorygowana przez stronę) może być źródłem danych dotyczących wartości podstawy opodatkowania. Podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się też uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. Zaznaczyć także należy, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie rzutują na wartość budowli w podatku od nieruchomości, skoro wartość tę bierze się - dla określenia podstawy opodatkowania - w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). Podkreślić wymaga, że organ I instancji był w posiadaniu płyty CD zawierającej wyciąg z ewidencji środków trwałych skarżącej Spółki, położonych m.in. na terenie gminy R. Na jego podstawie oraz innych dowodów zgromadzonych w sprawie organ I instancji dokonał samodzielnego ustalenia, które ze środków trwałych i o jakich wartościach znajdują się na terenie gminy R., jednakże skarżąca Spółka odmówiła potwierdzenia dokonanych wyliczeń, argumentując koniecznością analizy przesłanej dokumentacji wraz z wnioskiem o przedłużenie terminu na ich złożenie. Niewątpliwe takie postępowanie skarżącej Spółki, zważywszy na jej wielkość, prowadzenie ewidencji środków trwałych w formie elektronicznej, było formą obstrukcji procesowej, zmierzającej do przedłużenia trwającego postępowania podatkowego. Organ dokonując ostatecznego ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, wziął pod uwagę wartość deklarowanych przez Spółkę budowli w deklaracjach za lata wcześniejsze – 2007 r. porównując je z deklaracjami za 2009 r. oraz uwzględniając sprzedaż części budowli na rzecz T. Sp. z o.o. W ocenie Sądu, taki sposób wyliczenia podstawy opodatkowania, przy braku współpracy ze strony skarżącej Spółki, jest prawidłowy. Podkreślić przy ty należy, że dopuszczalność ustalenia wartości linii kablowych w oparciu o pierwotną deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za inne lata zyskała jednoznaczną aprobatę NSA, wyrażoną m.in. w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/12. W powyższym wyroku NSA stwierdził w szczególności, że " skoro podatnik wartość początkową linii kablowych zadeklarował w roku 2007, a odmowa jej zadeklarowania w roku 2008 wyniknęła wyłącznie z przyjęcia poglądu prawnego, według którego telekomunikacyjne linie kablowe posadowione w kanalizacji kablowej nie są budowlami stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy jednoczesnej odmowie wskazania jakichkolwiek konkretnych zdarzeń mogących wpłynąć na zmianę tej wartości w trakcie roku 2007, to ustalenie wartości początkowej linii kablowych na dzień 1 stycznia 2008 r. jako tej samej wartości, jaką zadeklarowano w roku 2007, było logiczną i oczywistą konsekwencją okoliczności wskazanych przez podatnika. Jednocześnie za oczywiście błędne, sprzeczne z art. 180 § 1 i art. 181 o.p. uznał zapatrywanie, jakoby deklaracja podatkowa złożona przez skarżącą na rok 2007 nie mogła być dowodem w sprawie, wykazującym wartość początkową środka trwałego". W konsekwencji NSA stwierdził, że skoro skarżąca nie wskazała, w jaki sposób i w jakim zakresie ustalenia organów podatkowych co do wartości początkowej linii kablowych odbiegały od ich wartości początkowej, stanowiącej podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, a odmowa złożenia w tym zakresie wyjaśnień najwyraźniej motywowana była względami taktyki postępowania, służąc uzasadnianiu zarzutów nienależytego wyjaśnienia sprawy, to kontynuowanie postępowania dowodowego godziłoby w skodyfikowaną w art. 125 § 1 o.p. zasadę szybkości i sprawności postępowania, zgodnie z którą organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Kontynuowanie tego postępowania byłoby niezasadne także ze względu na wynikający z art. 187 § 1 o.p. obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skoro bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na zbudowanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, organy podatkowe obowiązane były do przystąpienia do jego rozpatrzenia, a nie dalszego, niepotrzebnego przedłużania postępowania. Skarżąca spółka w skardze wskazała, że w wyroku z 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 NSA przyjął, że nie można opodatkować części budowli jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska. Po pierwsze powołane w tym wyroku orzeczenia NSA odnosiły się do innego stanu faktycznego, a mianowicie do sytuacji, gdy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zostały kable światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, niebędącej własnością skarżącej spółki. Po drugie nie jest kwestią sporną, że kanalizacja kablowa, jak i ułożone w niej kable, stanowią całość techniczno-użytkową i dalej są wykorzystywane przez skarżącą Spółkę zgodnie z przeznaczeniem, dla którego budowla powstała. Mając powyższe na uwadze za nieusprawiedliwione należało również uznać zarzuty naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 o.p., przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co miało być w ocenie pełnomocnika konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania dowodu z ewidencji środków trwałych. Organy nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych. Zanegowano jedynie wyłączenie przez Spółkę z podstawy opodatkowania część budowli stanowiących linie kablowe. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.