III SA/Łd 989/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], po rozpatrzeniu zażalenia B. S. na postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa i art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w miejscowości G., stanowiącej własność B. S. i nieruchomości stanowiącej własność W. i A. D. Postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 149 § 3 kpa. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości straciła byt prawny z chwilą złożenia przez B. S. żądania przekazania sprawy rozgraniczenia sądowi. B. S. złożyła na postanowienie zażalenie, w którym wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 149 § 3 kpa poprzez jego zastosowanie i odmowę wznowienia, podczas gdy decyzja Wójta Gminy K. o rozgraniczeniu jest ostateczna, w związku z czym organ ten zobligowany był do wznowienia postępowania a następnie w toku postępowania wznowieniowego do ponownego zanalizowania sprawy. W uzasadnieniu żaląca się wskazała, że nie brała udziału bez własnej winy jako strona w najważniejszej czynności postępowania tj. protokole granicznym. Na potwierdzenie, że decyzja wydana przez Wójta Gminy K. w oparciu o art. 33 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego jest ostateczna przytoczyła tezę z wyroku WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2010r. sygn. akt II SA/Ke 150/10. W tezie tej również zawarte jest stanowisko, że strona może domagać się wzruszenia takiej decyzji w trybie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności w razie zaistnienia przesłanek z art. 145, 154 - 156 i 163 gdy nie żąda ona przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Żaląca się uzasadniając konieczność wznowienia postępowania z powodu braku jej udziału w postępowaniu jako strony przytoczyła stanowisko zawarte w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014r. sygn. akt II SA/Gd 218/14, w myśl którego weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy o pominięciu go w postępowaniu jako strony winno nastąpić po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową, której celem jest stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy. Podkreślono, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie wszczyna postępowania wznowieniowego. O podjęciu bądź odmowie rozstrzyga stosownie do art. 149 Kpa, właściwy organ. Wniosek uruchamia natomiast tzw. postępowanie wstępne, którego celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. B. S. złożyła w dniu 22 maja 2015 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy K. o rozgraniczeniu jej nieruchomości z nieruchomością sąsiednią stanowiącą własność W. i A. D. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości stanowił art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Z treści tego przepisu wynika, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie przekazania sprawy sądowi (ust. 3 art. 33 ustawy). Od wydanej zatem w postępowaniu rozgraniczeniowym decyzji opartej na przepisie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie służy odwołanie do organu II instancji. Natomiast stronom służy prawo do skorzystania z tzw. nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, a więc m. in. z trybu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji lub o wznowienie postępowania. Powyższa regulacja stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. B. S. po wydaniu decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości złożyła wniosek z dnia 30 kwietnia 2015 r. o przekazanie sprawy sądowi powszechnemu. Wniosek ten wraz z dokumentami dotyczącymi przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego został przekazany przez Wójta Gminy K. w dniu 5 maja 2015 r. Sądowi Rejonowemu w K. Skuteczne złożenie wniosku w terminie prawem przewidzianym powoduje przekazanie sprawy do etapu postępowania sądowego a decyzja o rozgraniczeniu traci moc i przestaje obowiązywać. Pogląd taki został ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że na skutek złożenia wniosku o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w K. decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...]. o rozgraniczeniu nieruchomości straciła moc. Utrata mocy wiążącej decyzji oznacza, że nie uzyskuje ona procesowych i materialnoprawnych skutków decyzji ostatecznej, a to oznacza, że nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania w tej sprawie. Końcowo Kolegium zauważyło, że w wyroku WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 150/10., na który powołuje się żaląca wskazano również, że wzruszenia decyzji o rozgraniczeniu w trybie m.in. art. 145 kpa strona może domagać się tylko wówczas gdy nie żąda przekazania sprawy sądowi. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył pełnomocnik B. S. W skardze wniósł o uchylenie w całości postanowienia Kolegium oraz postanowienia Wójta Gminy K. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art.145 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu w postanowieniu SKO w [...], że nie istnieją podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...], podczas gdy istniała podstawa do wznowienia decyzji, "... gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, naruszenie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne "..poprzez błędną jego wykładnię, przyjmując, iż złożenie wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu powoduje, że decyzja traci moc wiążącą, co oznacza, że brak jest przedmiotu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji a więc brak jest podstaw do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w takiej sprawie." W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, że jego zdaniem fakt złożenia przez skarżącą wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu nie skutkuje brakiem podstaw do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Na poparcie tego stanowisko pełnomocnik przytoczył uzasadnienia z wyroków sądów administracyjnych, w których przedmiotem rozstrzygnięć były podobne okoliczności faktyczne i prawne. W ocenie pełnomocnika skarżącej z treści art. 33 ust.3 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie wynika aby wolą ustawodawcy było pozbawienie uczestników postępowania rozgraniczeniowego podstawowych środków prawnych służących wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych decyzji - wadliwych nie z powodu sporu co do przebiegu samej granicy lecz z powodu wad prawnych określonych w art. 145 § 1 lub 156 § 1 kpa. Uzasadnieniem dla zarzutów skargi jest również zdaniem pełnomocnika postanowienie SN z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt. I CKN 423/97, w którym stwierdzono, że decyzja administracyjna o rozgraniczeniu traci moc wiążącą w części objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi, natomiast w części nie objętej tym żądaniem staje się ostateczna. Tak przedstawiony pogląd prawny w ocenie pełnomocnika skarżącej wskazuje, że z treści art. 33 ust. 3 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie wynika generalny wniosek o niedopuszczalności kontroli decyzji rozgraniczeniowych w trybie przewidzianym art. 145 § 1 kpa. Jak dowodzi pełnomocnik skarżącej ewentualne wyłączenie trybu nadzoru w takich sprawach musiałoby wynikać z wyraźnego postanowienia ustawy co do kwestii prawnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2015 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Uzupełniająco wyjaśnił, że poza zarzutami zawartymi w skardze, Wójt Gminy K. przeprowadził rozgraniczenia niezgodnie z wnioskiem skarżącej ograniczając je do granicy pomiędzy działkami 165 i 164/2, nie odnosząc się do przebiegu granicy pomiędzy działką nr 132 a działką sąsiednią. W piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2015 r. SKO wskazało, że postępowanie o rozgraniczenie pomiędzy nieruchomością 132 a 131 toczyło się przed Wójtem Gminy K. i zostało zakończone decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego z dnia [...]. Pismem z dnia 29 lipca 2014 r. Wójt Gminy K. przekazał sprawę do SR w K. Nadto podkreślono, że sprawa rozgraniczenia pomiędzy tymi nieruchomościami nie była przedmiotem niniejszego postępowania. W piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w [...] z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o rozgraniczeniu pomiędzy działką nr 165 a działką nr 164/2. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie jest sporny. W dniu 4 czerwca 2012r. B. S. złożyła do Wójta Gminy K. wniosek o rozgraniczenie pomiędzy jej działkami nr 132 i 165 a nieruchomościami sąsiednimi. W piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2012r. skarżąca sprecyzowała żądanie w ten sposób, że chodzi jej o granice z działkami nr 165 i 164. O kwestii rozgraniczenia pomiędzy działkami 131 i 132 będzie mowa w dalszej części rozważań. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy K. zatwierdził przebieg granicy pomiędzy działką nr 165 a działką nr 164/2 zgodnie z protokołem granicznym oraz szkicem granicznym. W dniu 30 kwietnia 2015r. B. S. wniosła o przekazanie sporawy właściwemu sądowi. W dniu 5 maja 2015r. sprawa o rozgraniczenie została przekazana do Sądu Rejonowego w K. – Wydział [...] zaś w dniu 22 maja 2015r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...]. Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy K. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...]. Po wniesieniu zażalenia przez B.S. zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Zasadniczym problemem występującym w niniejszej sprawie jest kwestia czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości w sytuacji gdy strona w wymaganym terminie złożyła jednocześnie wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu. Zgodnie z treścią art.33 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (DZ.U. nr 193 z 2010r. poz.1287 z późn. zm.), dalej p.g.k. wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W myśl art.33 ust.3 wymienionej ustawy strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie było dotychczas jednolitości w kwestii tego czy dopuszczalne są postępowania nadzwyczajne w stosunku do decyzji o rozgraniczeniu w przypadku gdy strona złożyła żądanie przekazania sprawy do rozpoznania przez sąd powszechny. Część sądów stała na stanowisku, że w takiej sytuacji dopuszczalne są nadzwyczajne postępowania przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego (wznowienie postępowania, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji) a część sądów uznawała, że postępowania takie nie są dopuszczalne bo decyzja o rozgraniczeniu traci moc wiążącą z chwilą złożenia przez stronę żądania przekazania sprawy sądowi cywilnemu. W ocenie sądu dla rozstrzygnięcia wymienionej kwestii doniosłe znaczenie ma uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014r. w spr. III CZP 48/14 zgodnie z którą w razie przekazania sądowi sprawy o rozgraniczenie nieruchomości wszczętej na wniosek (art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) wnioskodawcą w postępowaniu sądowym pozostaje osoba, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozgraniczenia. W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy podkreślił że – po przekazaniu sprawy, w wyniku żądania zgłoszonego w trybie art. 33 ust. 3 p.g.k. – postępowanie sądowe stanowi kolejny etap, kontynuację postępowania prowadzonego wcześniej w trybie administracyjnym. Sąd stwierdził, że: "skorzystanie przez stronę postępowania administracyjnego z możliwości żądania przekazania sprawy sądowi należy uznać za czynność otwierającą drogę sądową w sprawie o rozgraniczenie konkretnie oznaczonych nieruchomości. Ten skutek procesowy ma istotne znaczenie dla bytu decyzji administracyjnej określającej przebieg granicy, nie można bowiem przyjmować, że w sprawie, w której została otwarta droga sądowa i o rozgraniczeniu może orzec sąd, mogą pozostawać w mocy skutki wcześniej wydanej decyzji administracyjnej. Istnienie przesłanki procesowej w postaci drogi sądowej w sprawie o rozgraniczenie, będące wynikiem zgłoszenia żądania przekazania sprawy sądowi, wyłącza dokonanie w takiej sprawie rozgraniczenia w trybie administracyjnym. Przejście sprawy o rozgraniczenie do etapu postępowania sądowego powoduje zatem, że decyzja o rozgraniczeniu traci byt. Do stwierdzenia takiego skutku żądania przekazania sprawy sądowi nie jest konieczne istnienie przepisu ustawowego potwierdzającego utratę bytu przez decyzję administracyjną; utrata skutków takiej decyzji jest wynikiem zamknięcia etapu postępowania administracyjnego w związku ze złożeniem przez stronę żądania przekazania sprawy sądowi". W dalszej części rozważań Sąd Najwyższy podkreślił, że w art. 33 ust. 3 p.g.k. ustawodawca nie posługuje się pojęciem wniosek o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie przed sądem. Jest to świadomy zabieg legislacyjny, pozostający w związku z podstawową funkcją żądania przekazania sprawy sądowi, jaką jest skutek anulacyjny w odniesieniu do decyzji administracyjnej o rozgraniczeniu. Wniosek o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie jest istotny dla wszczęcia postępowania w sprawie o rozgraniczenie, nie tylko postępowania w fazie administracyjnej. W art. 33 ust. 3 p.g.k. jest mowa o przekazaniu sądowi sprawy, w postępowaniu sądowym jest rozpoznawana ta sama sprawa, wszczęta jednym wnioskiem inicjującym to postępowanie. Następnie w uchwale przedstawiono pogląd, że żądanie uiszczenia opłaty sądowej po przekazaniu sprawy sądowi z fazy administracyjnej pod rygorem zwrotu wniosku jest wadliwe. Rozważania zawarte w motywach omawianej uchwały zakończone zostały stwierdzeniem, że: "nawet w razie uznania, że istnieją podstawy do żądania przez sąd uiszczenia opłaty od wniosku pod rygorem jego zwrotu, utrata mocy decyzji administracyjnej w wyniku zgłoszenia przekazania sprawy sądowi oznacza, że prawo do sądu nie zostaje wyłączone. Prawomocny zwrot wniosku, a więc zakończenie postępowania bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, otwierałby możliwość wystąpienia ponownie z wnioskiem o rozgraniczenie nieruchomości, zgodnie z zasadami określonym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym". Pogląd, że decyzja o rozgraniczeniu wydana na podstawie art.33 ust.1 p.g.k. z chwilą złożenia przez stronę żądania przekazania sprawy do sądu powszechnego traci moc wiążącą (nie uzyskuje ona procesowych i materialnych skutków decyzji ostatecznej) w części objętej tym żądaniem wyraził NSA w wyroku z 7 maja 2015r. w spr. I OSK 2153/13 i z 29 września 1999r. w spr. II SA 1580/99, Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 stycznia 1998r. w spr. I CKN 423/97, WSA w Poznaniu w wyrokach z 27 września 2006r. w spr. III SA/Po 374/05 i z 25 lutego 2015r. w spr. IV SA/Po 1218/14, WSA w Gdańsku w wyroku z 12 czerwca 2013r. w spr. III SA/Gd 48/13, WSA w Rzeszowie w wyroku z 11 czerwca 2015r. w spr. II SA/Rz 165/15 i WSA w Krakowie w wyroku z 16 września 2010r. w spr. III SAB/Kr 71/09. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionej uchwale 7 sędziów w spr. III CZP 48/14 oraz w pozostałych wymienionych orzeczeniach. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] Wójt gminy K. zatwierdził przebieg granicy pomiędzy działkami nr 165 i 164/2. Decyzję tę doręczono skarżącej w dniu 22 kwietnia 2015r. W zakreślonym terminie czternastu dni B. S. złożyła wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. (k.70 akt III SA/Łd 990/15). Analiza tego wniosku wskazuje, że skarżąca kwestionuje przebieg całej granicy określonej w decyzji z [...]. W związku ze złożonym żądaniem, w dniu 5 maja 2015r. sprawa o rozgraniczenie została przekazana do rozpoznania do Sądu Rejonowego w K. – Wydział [...]. Konsekwencją złożenia przez skarżącą żądania, o którym mowa w art.33 ust.3 p.g.k. jest to, że decyzja z [...] utraciła moc wiążącą. Oznacza to, że decyzja nie uzyskała procesowych i materialnych skutków decyzji ostatecznej. W istocie utraciła ona byt prawny. Skoro decyzja rozgraniczeniowa utraciła taki byt to nie można wznowić postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji. Odmowa wznowienia postępowania ma miejsce wówczas gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Odmowa z przyczyn przedmiotowych obejmuje między innymi sytuacje gdy brak jest ostatecznej decyzji kończącej postępowanie co do którego strona żąda jego wznowienia. W przypadku zatem gdy decyzja rozgraniczeniowa utraciła moc wiążącą gdyż strona zgłosiła żądanie przekazania sprawy do sądu powszechnego, to ma miejsce przedmiotowa niedopuszczalność wznowienia postępowania. Nie można bowiem wznowić postępowania zakończonego wydaniem decyzji, która utraciła byt prawny. Organy administracji trafnie wydały postanowienie, o którym mowa w art.149 § 3 K.p.a. z uwagi na przedmiotową niedopuszczalność wznowienia. Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze, iż dopuszczalne są postępowania nadzwyczajne w stosunku do decyzji rozgraniczeniowej mimo złożenia przez stronę żądania, o którym mowa w art.33 ust.3 p.g.k. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca wskazała w skardze kilka orzeczeń sądów administracyjnych. Należy zaznaczyć, że wszystkie cytowane orzeczenia zostały wydane przed podjęciem uchwały 7 sędziów w spr. III CZP 48/14. Sąd w obecnym składzie nie podzielił poglądów wyrażonych w tych orzeczeniach lecz oparł się na uchwale w spr. III CZP 48/14 oraz na orzeczeniach sądów cytowanych we wcześniejszej części rozważań. Niezasadny jest zarzut skarżącej podniesiony w pismach procesowych z 9 grudnia 2015r. i z 27 stycznia 2016r., że organ administracji zmodyfikował wniosek o rozgraniczenie według własnego uznania i nie odniósł się do żądania ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką nr 132 a działką sąsiednią. Przede wszystkim należy podnieść, ze sąd w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do kontrolowania prawidłowości całego postępowania rozgraniczeniowego jakie toczyło się przed organem administracji lecz ocenia dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy K. z [...]. Z akt administracyjnych wynika jednak, że we wniosku z dnia 4 czerwca 2012r. B. S. wnosiła o rozgraniczenie granic pomiędzy jej działkami nr 132 i 165 a działkami sąsiednimi. Na skutek wezwania organu do sprecyzowania żądania skarżąca w piśmie z 24 lipca 2012r. wskazała granice podlegające rozgraniczeniu a mianowicie, że chodzi jej o granice pomiędzy działkami 165 i 164 oraz pomiędzy działkami nr 131 i 132 (w aktach administracyjnych). W przedmiocie rozgraniczenia pomiędzy działkami nr 131 i 132 toczyło się odrębne postepowanie rozgraniczeniowe zakończone decyzją Wójta Gminy K. z [...] o umorzeniu postępowania (k.56). Na skutek żądania skarżącej przekazania sprawy do sądu powszechnego sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego w K. – Wydział [...] i obecnie toczy się w tym sądzie. Zarzut skarżącej podniesiony w pismach procesowych z 9 grudnia 2015r. i z 27 stycznia 2016r. nie został szerzej uzasadniony. Jest on ogólnikowy i nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W ocenie sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Na skutek złożenia przez skarżącą żądania przekazania sprawy do sądu powszechnego decyzja Wójta Gminy K. z [...] utraciła moc wiążącą. W związku z czym nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji gdyż utraciła ona byt prawny. Organy administracji trafnie odmówiły wznowienia postępowania. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę B. S. R.T.