II SA/Rz 553/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry -skargę oddala- Przedmiotem skargi DJ jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] marca 2015 r. nr [.] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, którą wydano w następującym stanie sprawy; Postanowieniem z dnia [.] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [.] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia MP kary za urządzanie gier poza kasynem m.in. na terminalach internetowych seria nr 344 i nr 400 zlokalizowanych w lokalu [.]przy ul. [.] w [.] prowadzonym przez DJ. Postanowieniem z dnia [.] lipca 2014 r. postępowanie takie wszczęto również przeciwko DJ. Decyzją z dnia [.] sierpnia 2014 r. nr [.], Naczelnik Urzędu Celnego w [.] wymierzył solidarnie MP oraz DJ karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na dwóch automatach – terminalach internetowych o nr 344 i 400 w wysokości 24 000 zł. Jak bowiem ustalono, w lokalu Bar [.] urządzane były gry na terminalach internetowych. Urządzenia te wstawiono do lokalu na mocy zawartej przez DJ z MP umowy najmu z dnia 8 września 2011 r. W ocenie organu na urządzeniach tych urządzano gry losowe, co zresztą potwierdzili w swoich zeznaniach DJ i MP opisując sposób używania i działania urządzeń, a co wynika także z zabezpieczonego nagrania z kamer rejestrujących obraz w lokalu. Podczas kontroli w dniu 4 października 2011 r. nie okazano też funkcjonariuszom zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W świetle zatem treści art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) dalej zwanej: "Ugh", za urządzającego grę poza kasynem uznano tak DJ jak i MP. W myśl natomiast art. 2 ust. 3 i ust. 5 Ugh, przez gry na automatach rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową jest zaś, jak stanowi art. 2 ust. 4 Ugh, wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Odnosząc się do zagadnienia związanego z oceną wpływu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach o nr C-213/11, C-214/11 i C-217/11, organ uznał, że orzeczenie to nie odnosi się bezpośrednio do przepisów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, a ocenę, czy poszczególne uregulowania zawarte w Ugh mają charakter norm technicznych, pozostawiono sądowi krajowemu. Niemniej, w ocenie organu przepisów art. 89 Ugh nie można traktować jako regulacji technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (dalej zwana: "dyrektywą 98/34/WE"), a przez to brak było podstaw do odmowy ich zastosowania. W odwołaniu DJ zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów nieobowiązujących w krajowym porządku prawnym z powodu niedochowania wymaganej procedury notyfikacyjnej przy uchwalaniu Ugh, czym doszło do naruszenia zasady praworządności. Z kolei MP poddał w wątpliwość dopuszczalność nałożenia kary pieniężnej na osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, skoro w świetle art. 6 ust. 4 Ugh nie mógłby on – właśnie jako osoba fizyczna, uzyskać koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier. Ta bowiem jest zarezerwowana jedynie dla spółek kapitałowych prawa handlowego. Postanowieniem z dnia [.] września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie przez MP terminu do wniesienia odwołania. Natomiast opisaną na wstępie decyzją – po rozpoznaniu odwołania DJ, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając decyzję pierwszoinstancyjną za zgodną z prawem. W ocenie organu odwoławczego na znajdujących się, w należącym do odwołującego się lokalu, w/w terminach urządzane były gry losowe organizowane w celach komercyjnych, spełniające wymogi definicji z art. 2 ust. 3 i 5 Ugh. Okoliczności te zostały zresztą wprost przyznane przez przesłuchiwane w toku postępowania strony. Każdego z nich uznano za urządzającego grę w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh, gdyż MP był dysponentem urządzeń i uczestniczył w opracowywaniu sposobu organizowania gier po zmianie przepisów prawa regulujących działalność w tym zakresie, wyszukiwał lokale, w których można by ustawić urządzenia i zawierał umowy o wynajem lub dzierżawę powierzchni, zaś DJ wyraził zgodę na ich umiejscowienie w swoim lokalu w zamian za określone zyski, uruchamiał je udostępniając kody i wypłacał wygrane. Stwierdzone w lokalu urządzenia spełniały ustawową definicję automatu do gier, a same gry cechowały się losowością. Tak więc istniały podstawy do nałożenia na ww. kary pieniężnej. Stwierdzono przy tym, że forma prawna podmiotu urządzającego gry nie miała znaczenia dla wypełnienia dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh i odpowiedzialności tej podlegają również osoby fizyczne, gdyż w art. 89 Ugh nie zawiera wyłączeń o charakterze podmiotowym. Nałożeniu kary nie sprzeciwiał się także fakt uprzedniego poniesienia odpowiedzialności za przestępstwo karnoskarbowe określone w art. 107 Kodeksu karnego skarbowego. Odnosząc się zaś do zagadnienia braku notyfikacji Ugh hazardowych Komisji Europejskiej, w tym w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. stwierdzono, że nie można za techniczne – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, uznać przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie. Ponadto przepis art. 89 Ugh poddany był badaniu przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. sygn. P.4/14 uznany został za zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się DJ, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 91, art. 14 ust. 1, art. 8, art. 2 ust. 3-5, art. 6 ust. 1 Ugh, art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, § 4, 5, 8 i 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039) poprzez zastosowanie art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 Ugh pomimo, że przepisy te, jako zawierające regulacje techniczne, nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w czasie procedury ustawodawczej, a przez to bezpodstawnie wymierzono mu karę na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 Ugh, 2) art.1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh, który nie mógł być zastosowany z powodu niedochowania procedury notyfikacyjnej względem ustawy zawierającej przepisy techniczne zawarte w art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 Ugh. W ocenie skarżącego przepisy Ugh, na podstawie których wymierzono mu karę, nie mogły być zastosowane przez organy, ponieważ podczas uchwalania tej ustawy nie spełniono wymagań dyrektywy 98/34/WE pomimo, że procedowany projekt zawierał regulacje techniczne, które ograniczyły możliwość prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach. Organy nie miały zatem podstawy prawnej do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, gdyż ustawę o grach hazardowych uznać należy za regulację nieskuteczną. Na rozprawie skarżący zarzucił też, że orzecznictwo wyklucza nałożenie kary na osobę, która jedynie wynajmuje lokal. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Organ nie zgodził się z zarzutami podważającymi możliwość stosowania Ugh, a przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 nie uznał za regulacje techniczne. Uchybienie procedurze notyfikacyjnej nie miało wpływu na zgodność ustawy z Konstytucją RP, co potwierdził wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. P.4/14. Nie naruszono także zaskarżoną decyzją zakazu podwójnego karania, gdyż przepisy art. 89 Ugh i art. 105 Kodeksu karnego skarbowego chronią odrębne dobra prawne i służą innym celom. Ponadto zwrócił uwagę, że skarżący w toku postępowania przyznał się do urządzania gier. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. Sąd wstrzymał na wniosek DJ wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do jego osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. Kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postępowanie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustalonego stanu faktycznego. Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne ustalone w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarżący we współpracy z MP urządzał gry w rozumieniu Ugh, w związku z czym organy celne były uprawnione do przeprowadzenia kontroli celnej w zakresie przestrzegania przepisów prawa regulujących tego rodzaju działalność. W kontrolowanej sprawie organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, albowiem w trakcie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia. Zastrzeżeń Sądu nie budzi też ocena zebranego materiału dowodowego, której nie sposób przypisać cech dowolności. Organy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, właściwie oceniły wartość dowodową poszczególnych dowodów, a także wyciągnęły na ich podstawie prawidłowe wnioski, które są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera klarowne uzasadnienie faktyczne i prawne, wskazujące na zasadność przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwianiu sprawy. W świetle prawidłowo ocenionych przez organy zeznań samego skarżącego, zwłaszcza złożonych w dniu 6 października 2011 r. nie ulega wątpliwości, że jego aktywność w zakresie obsługi terminali internetowych odnośnie gier na nich urządzanych nie ograniczała się wyłącznie do wynajęcia części powierzchni lokalu oraz włączania i wyłączania ich z zasilania energią elektryczną. Jako posiadacz lokalu, w którym znajdowały się terminale był zaangażowany w udostępnianie kodu umożliwiającego rozgrywanie gier, władał kluczykiem koloru zielonego (otrzymanym wraz z urządzeniem) umożliwiającym kasowanie punktów, wypłacał w lokalu wygrane w stosunku 1:10 w odniesieniu do uzyskanych przez graczy punktów, miał dostęp do akceptora banknotów za pomocą żółtego kluczyka. Jego zeznania korespondowały z zapisanym na rejestratorze obrazem. W świetle przeprowadzonych i właściwie ocenionych dowodów nie budzi wątpliwości Sądu, że decyzje zostały oparte na wszechstronnie rozważonym materiale dowodowym a wyniki ustaleń organów są konsekwencją prawidłowo i zgodnie z prawem przeprowadzonego postępowania. Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oczywistym prawem strony jest podważanie prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania lecz jeśli nie ma obiektywnych i rzeczywistych podstaw do ich zakwestionowania to w ocenie Sądu jest to jedynie niczym nie poparta polemika z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym nie mająca potwierdzenia w kontrolowanych aktach sprawy. W oparciu o prawidłowe ustalenia organów nie sposób przypisać skarżącemu jedynie tego, że wynajmował część lokalu pod terminale. Żadnych wątpliwości nie budzi także ustalenie, że urządzającym gry na automatach był dysponent obydwu zakwestionowanych terminali internetowych – MP. Bez znaczenia przy tym pozostaje czy ostatecznie uczestnik był ich właścicielem czy też nie. Istotne jest, że urządzenia te były w jego dyspozycji, co oznacza, że to on decydował o ich określonym wykorzystaniu – a na podstawie umów – także o lokalizacji. Zgodnie z art. 2 ust. 3 Ugh, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Według art. 2 ust. 4 Ugh, przez wygraną rzeczową rozumie się także uzyskanie możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Definicja pojęcia gry na automatach w rozumieniu komentowanej ustawy ulega dalszemu rozszerzeniu, bowiem za taka grę zgodnie z art. 2 ust 5 Ugh rozumie się także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie mają możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Posiłkując się słownikami języka polskiego należy stwierdzić, że stan rzeczy ma charakter "losowy", jeśli dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń, jest oparty na przypadkowym wyborze lub na losowaniu, zależny jest od losu (por. M. Bańko, Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, tom 2, s. 424; M. Szymczak, Słownik języka polskiego, Warszawa 1988, tom 2, s. 53; E. Sobol, Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994, s. 396). Tym bardziej opis taki można i należy odnieść do stanu rzeczy, który charakteryzuje się li tylko (zawiera) elementem losowości. Powyższe stwierdzenie koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 Ugh sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1713/13, dost. w CBOiS). Zatem, aby uznać, że dane urządzenie stanowi automat do gry w rozumieniu komentowanej ustawy, wystarczy stwierdzić, że cechą przeprowadzanej na nim gry jest organizowanie jej w celach komercyjnych, oraz, że ma ona charakter losowy, co jest wystarczające do uznania, że urządzanie gier na tym automacie podlega działalności koncesjonowanej, nawet jeżeli nie występuje tutaj wygrana pieniężna lub rzeczowa, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, polegająca choćby na przedłużeniu czasu gry bez wpłaty stawki, czy rozpoczęcie nowej gry poprzez wykorzystanie wygranej (punktów) z poprzedniej gry. W ocenie sądu organy celne bezspornie wykazały, że gra na badanych urządzeniach charakteryzowała się tymi cechami, albowiem jej organizowanie było nastawione na zysk związany z odnoszeniem korzyści z wpłat inicjujących grę przez osoby uczestniczące w danej grze (charakter odpłatny gry) i odbywało się przy tym na urządzeniach wystawionych w miejscu cechującym się dostępnością dla nieograniczonej liczby grających. Podczas gry na tych automatach istniała możliwość uzyskiwania premii punktowych, a w razie przerwania gry skarżący wypłacał ewentualne wygrane w stosunku 1:10. Reasumując gra na wzmiankowanych automatach odpowiada definicji gry na automacie określonej w art. 2 ust. 3 - 5 Ugh. Mimo, iż podczas badania terminali przez Laboratorium Celne Izby Celnej w [.] nie udało się uruchomić oprogramowania obsługującego gry ze względu na brak kodu dostępu czy stwierdzone uszkodzenie pamięci przenośnej flash, to budowa urządzeń, w tym ich wyposażenie obok klawiatury w dodatkowe podświetlane zwizualizowane klawisze typowe dla gier automatowych, pliki sugerujące poprzez nazewnictwo, że na terminalach znajduje się oprogramowanie oferujące typowe gry automatowe przemawiają za prawidłowością ustaleń. Sposób zabezpieczenia dostępu do gier poprzez kody a także "postępowanie na wypadek kontroli" – i wyłączanie zasilania (co przewija się w zeznaniach zarówno MP jak i samego skarżącego), rodzaj i nazwa zakładki "Champion" nie pozostawiają wątpliwości, jakiego rodzaju gry były rozgrywane na zakwestionowanych terminalach. Zresztą MP w zeznaniach wprost nazywa je "grami hazardowymi". Skarżący zresztą nawet nie polemizuje z tymi akurat ustaleniami. Zgodnie z art. 3 Ugh, urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, a naruszenie tych wymogów sankcjonowane jest karami pieniężnymi, o których mowa w art. 89 tego aktu. Tym rygorom skarżący oraz MP się jednak nie podporządkowali. Mamy więc w tym przypadku do czynienia z urządzaniem gier na automatach, w rozumieniu Ugh, bez jakiegokolwiek wcześniej posiadanego zezwolenia (wymaganego pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych Dz.U. z 2004, Nr 4, poz. 27, ze zm.), bez uzyskania koniecznej w obecnym stanie prawnym koncesji, na automatach niezarejestrowanych i poza kasynem. Zgodzić się należy z organami, że skarżący i MP ewidentnie naruszyli dwa podstawowe przepisy, odnoszące się do zasad urządzania gier na automatach, w rozumieniu komentowanej ustawy, których przestrzeganie obwarowane jest sankcją, w postaci kary pieniężnej. Przepis art. 6 ust. 1 Ugh, który stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, dodatkowo zaś art. 14 ust. 1 Ugh stanowi, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. W tym miejscu trzeba przywołać także regulację art. 23 a ust. 1 Ugh, zgodnie z którą automaty i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego. Działanie skarżącego i MP wyczerpało dyspozycje przepisów Ugh, sankcjonujących urządzanie gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh). Kwalifikacja prawna dokonana przez organy znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach i należy ją uznać za prawidłową. Odnośnie charakteru przepisów mających stanowić podstawę nałożenia kary Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku tut. Sądu z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 611/15, zgodnie z którym jeżeli chodzi o charakter normy prawnej, zawartej w art. art. 14 ust. 1 Ugh, to stwierdzić należy, że jest ona przepisem technicznym. Kwestia ta została wyjaśniona w uzasadnieniu wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r., wydanego w połączonych sprawach Fortuna sp. z o.o., Grand sp. z o.o. i Forta sp. z o.o. nr C-213/11, C-214/11 i C-217/11, w którym TSUE przypomniał, że przepisy zakazujące prowadzenia gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych w jakichkolwiek miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE (wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. s. I-10341, pkt 61), w związku z czym przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 Ugh, zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za przepis techniczny, w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Niejako potwierdzeniem tego stanowiska jest działalność ustawodawcy, który przy okazji nowelizacji Ugh z dnia 12 czerwca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1201) dopełnił stosownej procedury notyfikacyjnej, w odniesieniu właśnie do przepisu art. 14 ust 1 Ugh. Zgoła odmiennie z tej perspektywy wygląda kwestia techniczności przepisu art. 6 ust. 1 Ugh. Przepis ten nie kwalifikuje się bowiem do żadnej z trzech kategorii przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, wyszczególnionej w wyroku TSUE, w sprawie C-213/11, C-214/11 i C-217/11, ponieważ nie dotyczy produktów (automatów do gier) w taki sposób, że mógłby wpływać istotnie na ich właściwości lub sprzedaż, nie jest też specyfikacją techniczną ani nie wprowadza zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i użytkowania produktów. Komentowany przepis stanowi jedynie, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie koncesji udzielonej na prowadzenie kasyna gry. Zezwolenia zaś i koncesje są uznawane za formy podmiotowej reglamentacji w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Przepis art. 6 ust. 1 Ugh nie zawiera zatem żadnych ograniczeń albo warunków dotyczących strony przedmiotowej koncesjonowanej działalności, a taka strona działalności gospodarczej jest objęta Dyrektywą nr 98/34/WE, stanowiącą główny środek sprawowania kontroli prewencyjnej, z zakresu swobody przepływu towarów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2015 r. II GSK 1296/15, z dnia 17 września 2015 r. sygn. II GSK 1604/15, z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1631/15, z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 1712/15, wszystkie dost. w CBOiS). Zauważyć należy, że Trybunał Sprawiedliwości (obecnie TSUE), między innymi w wyroku nr C - 194/94, wydanym w sprawie CIA Security International SA orzekł, że przepisy techniczne nie obejmują przepisów, które określają warunki niezbędne do prowadzenia określonej działalności (pkt 25). Przykładowo zaś w wyroku w sprawie nr C- 267/03 Lindberg Trybunał stwierdził, że przepisy krajowe, ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, nie stanowią przepisów technicznych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem co do "techniczności" przepisu art. 14 ust 1 Ugh, brak jest zaś podstaw do przypisania takiego charakteru regulacji art. 6 ust 1 Ugh. Sąd nie podziela jednakże stanowiska autora skargi, co do konsekwencji braku notyfikacji przepisu art. 14 ust 1 Ugh, to jest, co do konieczności odmowy jego zastosowania w niniejszych sprawach. Zaznaczyć jednak należy, że asumptu do przyjęcia przez Sąd takiego stanowiska nie dostarcza argumentacja organu odwoławczego, odwołująca się do tzw. klauzul derogacyjnych, zawartych w Dyrektywie 98/34/WE, tj. w jej art. 10. Zgodnie z tym przepisem, art. 8 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE nie stosuje się do tych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich lub dobrowolnych porozumień, dzięki którym Państwa Członkowskie m.in. stosują klauzule bezpieczeństwa, wprowadzone przez obowiązujące Wspólnotowe akty prawne (art. 10 ust. 1 tiret 3). Podkreśla się w orzecznictwie TSUE, co wynika także z wyjaśnień zawartych w Przewodniku Komisji Europejskiej po procedurze udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, że wspomniane wyłączenie z obowiązku notyfikacji dotyczy tylko tych projektów, które mają być przyjęte na mocy klauzul bezpieczeństwa, zawartych w dyrektywach wspólnotowych, zgodnie z art. 95 TWE (obecnie art. 114 Traktatu), a więc projektów ze sfer objętych harmonizacją prawa państw członkowskich, zaś krajowe regulacje dotyczące gier hazardowych do takiej sfery nie należą. W tym przypadku chodzi bowiem o ocenę wstępną projektowanych przepisów prawnych przez ustawodawcę, bowiem, jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny, w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 marca 2015 r., sygn. P 4/14 (Dz.U. z 2015, poz. 369), wobec nieprecyzyjności terminu "przepisów technicznych", użytego w Dyrektywie 98/34/WE, ostrożność wymagałaby uczynić zadość wymogom notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów o takim potencjalnym charakterze. Wprawdzie TSUE w kilku sprawach, w których pojawiła się kwestia niedopełnienia obowiązku notyfikacji Komisji projektów krajowych wyrażał pogląd, że konsekwencją naruszenia tego obowiązku powinno być niestosowanie nienotyfikowanej regulacji prawnej przez organy krajowe. Podstawowe znaczenie ma w tym zakresie wyrok w sprawie C-194/94 CIA Security International SA, wydany w okresie obowiązywania Dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (Dz.U. nr L 109, z 26.04.1983, str. 8), poprzedzającej Dyrektywę 98/34/WE. Wyrok ten był następnie wielokrotnie powoływany przez Trybunał, który w późniejszych orzeczeniach potwierdzał wyrażony w nim pogląd. Trybunał uznał w omawianym wyroku, że przepisy dyrektywy ustanawiające dla państw członkowskich obowiązek notyfikacji są bezwarunkowe i dostatecznie precyzyjne, jednostki mogą się więc na nie powołać przed sądem krajowym (pkt 44). Uchybienie obowiązkowi notyfikacji uznał Trybunał za poważne uchybienie proceduralne przy przyjmowaniu danych przepisów technicznych, powodujące bezskuteczność tych przepisów wobec jednostki, co oznacza, że nie można się na nie powoływać wobec jednostki (pkt: 45, 48 i 54). Podkreślenia wymaga jednak, że wykładnia przepisów pochodnego prawa unijnego oraz wskazówki interpretacyjne zawarte w tych orzeczeniach są wiążące dla sądu państwa członkowskiego, który wystąpił z pytaniem prejudycjalnym. Nie są one natomiast wprost wiążące dla innych sądów czy też organów krajowych. Powoływanie się na wyroki TSUE w innych sprawach jest możliwe wyłącznie w drodze uznania siły autorytetu TSUE oraz wagi zaprezentowanych argumentów jurydycznych. Nie oznacza to więc braku krytycznej oceny głoszonych poglądów, w tym wypadku o bezwarunkowej niestosowalności nienotyfikowanych przepisów technicznych bez uwzględnienia okoliczności danej sprawy indywidualnej. W przedmiotowej sprawie byłaby to sankcja nazbyt rygorystyczna, nieuwzględniająca charakteru dziedziny życia regulowanej komentowaną ustawą o grach. Poza tym tego rodzaju konsekwencje normatywne nie mają wyraźnej podstawy w przepisach Unii Europejskiej ani w regulacji traktatowej. Na ten aspekt sprawy zwrócił miedzy innymi Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KZP 15/13. Zwrócić w tym miejscu uwagę należy także na pogląd TSUE, wyrażony w sprawie Lemmens, C-226/97, w której Trybunał, potwierdzając, co do zasady, swoje stanowisko w przedmiocie skutków braku notyfikacji przepisów technicznych wyjaśnił, że naruszenie obowiązku notyfikacji powoduje, że przepisy te nie mają zastosowania w zakresie, w jakim zakłócają wykorzystywanie lub wprowadzanie na rynek produktu, który jest z nimi niezgodny, ale brak taki nie czyni sprzecznym z prawem jakiegokolwiek wykorzystywania produktu, który jest zgodny z przepisami, które nie zostały notyfikowane. Trybunał podkreślił również, że w tej konkretnej sprawie wykorzystywanie produktu przez władze państwowe nie może stanowić takiej przeszkody w handlu, której można by było uniknąć, gdyby procedura notyfikacyjna została zachowana. Postępowanie, w którym podniesiony został zarzut braku notyfikacji było postępowaniem karnym, prowadzonym na podstawie przepisów prawa krajowego, które nie miały żadnego wpływu na obrót gospodarczy (dotyczyły zakazu jazdy pod wpływem alkoholu), również użycie produktu, zgodnego z nienotyfikowanymi przepisami nie miało związku z zasadą swobody przepływu towarów, usług lub przedsiębiorczości i swobód tych nie zakłócało. Podstawą tego zarzutu miał być fakt, że alkomat, którego użycie potwierdziło występowanie alkoholu w organizmie był testowany w oparciu o regulacje techniczne, które nie zostały przedstawione Komisji, jak wymagała tego dyrektywa 98/34/WE. Gdyby zarzut braku notyfikacji został uwzględniony, ze skutkiem odmowy zastosowania wobec oskarżonego przepisów nienotyfikowanych, oskarżony uzyskałby nieuzasadnioną korzyść, bowiem dowód w sprawie karnej nie mógłby być przeciwko niemu użyty. Przywołane orzeczenie dowodzi, że stanowisko TSUE o konsekwencjach braku notyfikacji nie jest monolitem, dopuszczając badanie wpływu takiego uchybienia na realizację celów samej dyrektywy i interesu unijnego (zob. M. Szpunar, Odpowiedzialność podmiotu prywatnego z tytułu naruszenia prawa wspólnotowego. Warszawa 2008 r., str. 116). Niedochowanie obowiązku notyfikacji art. 14 ust 1 Ugh w czasie uchwalania tego aktu nie może pociągać za sobą tak daleko idącego skutku, jakim jest odmowa jego zastosowania w tych konkretnych sprawach, a tym samym stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, wymierzającej skarżącej spółce kary administracyjne, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 Ugh i art. 14 ust. 1 Ugh. Sąd w tym zakresie podziela poglądy zawarte między innymi w zdaniach odrębnych sędziego NSA Andrzeja Kuby do wyroków z dnia 7 października 2015 r.: sygn. akt II GSK 1701/15 czy II GSK 1792/15 (dost. w CBOiS) i sędziego Cezarego Prycy do wyroków z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1606/15 czy II GSK 1604/15 oraz w wyroku NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 183/14 (wszystkie dostępne w CBOiS). W tym miejscu przytoczyć także należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14, który po rozpoznaniu połączonych pytań prawnych NSA i Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku potwierdził w całej rozciągłości konstytucyjność art. 14 ust. 1 Ugh i art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh. Trybunał orzekł, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej i nie znalazł podstaw do derogowania z polskiego porządku prawnego podlegających ocenie zgodności z Konstytucją art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh. Oznacza to, jak słusznie podkreśla organ odwoławczy, że podlegająca kontroli sądu podstawa materialnoprawna zaskarżonych decyzji, jest w świetle krajowego porządku prawnego podstawą ważną i obowiązującą. W uzasadnieniu cytowanego wyroku wskazano również, że kwestia potencjalnej niezgodności przepisów krajowych z pochodnym prawem unijnym, co do zasady, należy do materii poddanej rozstrzygnięciu sądu krajowego, który w razie wątpliwości, co do interpretacji praw unijnego, może zwrócić się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Powtórzenia i podkreślenia wymaga, że taka sankcja nie wynika ani z samej Dyrektywy 98/34/WE ani z żadnej regulacji, stanowiącej podstawę funkcjonowania Unii Europejskiej. Obowiązek notyfikacji stanowi zaś środek prewencyjnej kontroli, z zakresu swobodnego przepływu towarów, ale zarazem w preambule tej Dyrektywy, wskazano, że bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych, dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję (pkt 4 preambuły). Z uzasadnienia projektu Ugh wynika, że powodem jej uchwalenia było z jednej strony ograniczenie negatywnych skutków hazardu, a z drugiej przezwyciężenie istniejących nieprawidłowości i patologii, poprzez wzmocnienie kontroli państwa nad rynkiem hazardowym. Według projektodawcy wprowadzenie nowej ustawy było konieczne do naprawy obecnego stanu rzeczy, przede wszystkim ze względu na zagrożenia uzależnieniem od hazardu. Problem uzależnienia od hazardu wiąże się z praktycznie nieograniczonym dostępem, także przez osoby nieletnie, do różnorodnych form hazardu, w tym gier na automatach o niskich wygranych. Zwiększeniu ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywni skutkami hazardu służyć ma m.in. odstąpienie od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach z elementami losowości poza kasynami gry. Z kolei zwiększeniu pewności podmiotów legalnie prowadzących działalność gospodarczą na rynku hazardowym służyć ma m.in. wprowadzenie restrykcyjnych kar administracyjnych za urządzanie gier wbrew warunkom określonym w ustawie. Zaprezentowana we wskazanych wyżej wyrokach NSA i zgłoszonych do nich zdaniach odrębnych analiza orzecznictwa TSUE, wydanego na gruncie art. 36 Traktatu, dotyczącego regulacji odnoszących się do hazardu prowadzi do wniosku, że Trybunał przyznaje państwom członkowskim szeroką autonomię i swobodę w ustalaniu celów ich polityki w dziedzinie organizacji hazardu, a przyjęte przez nie ograniczenia powinny być jedynie oceniane z uwzględnieniem celów zakładanych przez właściwe organy zainteresowanego państwa członkowskiego oraz zapewnienia zamierzonego poziomu ochrony (tak np. wyroki w sprawach C-338/04 Placanica, C-124/97 Laara, C-67/98 Zenatti). Jak podkreśla się w tych orzeczeniach, gry hazardowe stwarzają zagrożenia dla sytuacji ekonomicznej, społecznej i rodzinnej osób biorących w nich udział oraz mogą prowadzić do uzależnienia porównywalnego z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w w/w orzeczeniach sądów administracyjnych, dopuszczających takie rozumienie art. 8 Dyrektywy 98/34/WE, zgodnie z którym, właśnie z uwagi z uwagi na szczególny przedmiot regulacji, zezwalający na ograniczenia wynikające z art. 36 Traktatu, możliwe jest zastosowanie testu oceny nienotyfikowanych przepisów z wzorcem ochrony traktatowej, a dopiero w razie negatywnego wyniku takiego testu odmowa zastosowania kwestionowanego przepisu. Sankcja niestosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych nie powinna działać automatycznie w sytuacji, gdy przepisy te realizują cele określone w art. 36 Traktatu. W takiej sytuacji sąd krajowy, powinien najpierw dokonać oceny, czy przepis techniczny służy ochronie celów wskazanych w przywołanym przepisie, a dopiero następnie, w razie negatywnej odpowiedzi na to pytanie, odmówić stosowania przepisu technicznego. Podkreślenia wymaga także i to, na co zwrócił uwagę NSA, choćby w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 183/14 (dost. w CBOiS), że w szeregu orzeczeniach TSUE stanął na stanowisku, że prawo unijne, sprzeciwia się powoływaniu się przez jednostkę na wynikające z niego uregulowania, albo wyinterpretowane uprawnienia, w sytuacji gdyby, polegać miało to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy), pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom, w celu skorzystania z nich, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych i oczekiwanych podstaw, to jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Nikt nie może bowiem powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014r., w połączonych sprawy C - 131/13, C - 163/13 i C-164/13). Za korespondujący z powyżej przedstawionymi argumentami uznać należy i ten, który z punktu widzenia potrzeby uwzględniania w rozpatrywanej sprawie jej kontekstu unijnego, nakazuje uwzględniać, że realizacja obowiązków sądów krajowych, wynikających z przywołanej powyżej funkcji prounijnej wykładni prawa, ma swoje granice, które wyznaczone są w samym prawie unijnym. Jest ona bowiem, między innymi, wyłączona w sytuacji, gdy jej rezultat kwestionowałby podstawowe dla systemów prawa krajowego i unijnego zasady ogólne, a więc w sytuacji, gdy w związku z powyższym musiałaby być ona uznana za wykładnię contra legem (por. np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C – 80/86 Kolpinghuis Nijmegen B.V). Przenosząc te uwagi na realia przedmiotowej sprawy, zaakcentować trzeba, że działalność hazardowa była i jest działalnością regulowaną i kontrolowaną przez państwo, a jej prowadzenie wymagało co najmniej rejestracji bądź uzyskania stosownego zezwolenia od organów państwa. Działalność tego typu jest rodzajem działalności koncesjonowanej, a więc podlegającej ścisłej kontroli państwowej, mimo to, skarżący wespół z MP podjęli ją, pomijając wszelkie procedury prawne. Odmowie stosowania art. 89 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust 1 Ugh w sytuacji, z która miały do czynienia organy celne w niniejszych sprawach, wyłącznie z uwagi na brak notyfikacji art. 14 ust 1 Ugh sprzeciwiałaby się podstawowa zasada interpretacji przepisów prawa, jaką jest zasada ochrony porządku prawnego przed jego naruszeniami. Nie można w końcu tracić z pola widzenia skutków wynikających z wejścia w życie wzmiankowanej wcześniej ustawy zmieniającej, z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie Ugh hazardowych, co, jak to już wzmiankowano, poprzedzone zostało procedurą notyfikacyjną przepisu art. 14 ust 1 Ugh. Ani Komisja Europejska, ani żadne z państw członkowskich nie zgłosiły zastrzeżeń do przedstawionego projektu tego przepisu, co oznacza, że nie dopatrzono się w tej regulacji zagrożenia dla swobodnego przepływu towarów, swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości i nie zakwestionowano proponowanego przepisu, jako mogącego stwarzać bariery w wymianie handlowej między państwami członkowskimi. Porównanie treści art. 14 ust. 1 Ugh, w brzmieniu obowiązującym przed zmianą ustawy i po jej nowelizacji, wskazuje natomiast, że ustawodawca w zasadzie nie wprowadził zmian w zakresie zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gier. Skutkiem tego, gdyby przyjąć pogląd o niestosowalności przepisu art. 14 ust 1 Ugh, w okresie poprzedzającym wejście w życie nowelizacji, przyjętej z zachowaniem procedury notyfikacyjnej, to do analogicznych stanów faktycznych raz miałby zastosowanie przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh, w związku z art. 14 ust. 1 Ugh, a innym razem nie, w zależności od tego, kiedy organy celne przeprowadziły kontrole przestrzegania przepisów ustawy. To z kolei stałoby w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawa, zasadą legalizmu oraz stabilności i pewności porządku prawnego. Niezależnie od przytoczonych wyżej argumentów, które stanowiły zasadnicze motywy rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie, zwrócić trzeba uwagę na ten aspekt sprawy, że nawet w razie przyjęcia założenia, że konsekwencją w niniejszych sprawach byłaby niestosowalność nienotyfikowanego przepisu art. 14 ust 1 Ugh, nie oznacza, że należy odmówić stosowania pozostałych przepisów Ugh, które charakteru takiego nie mają, tylko na tej podstawie, że zawarte one zostały w tym samym akcie prawnym, to jest w akcie, który z uwagi na zawarcie w nim przepisu technicznego notyfikacji tej podlegał. Jak już wcześniej wskazano, w świetle art. 6 ust. 1 Ugh i art. 23a ust. 1 Ugh, które w ocenie Sądu charakteru technicznego nie mają, działalność m.in. w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a warunkiem dopuszczenia do eksploatacji automatu do gier jest jego uprzednia rejestracja przez naczelnika urzędu celnego. Czynności związane z uzyskaniem stosownej koncesji i wymaganej rejestracji automatu niewątpliwie poprzedzają rozpoczęcie działalności gospodarczej w tym zakresie i warunkują jej legalność. W ocenie Sądu systematyka ustawy wskazuje, że odpowiedzialność z art. 89 ust. 1 pkt 1 Ugh mógłby ponieść podmiot posiadający koncesję, który eksploatuje automat bez wymaganej rejestracji. Zwrócić też tu należy uwagę na to, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, stwierdził, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 Ugh, w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe, z art. 107 § 4 K.k.s., są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Jak wynika bowiem z tego orzeczenia, Trybunał nie podzielił zgłoszonych w odniesieniu do w/w przepisów zastrzeżeń konstytucyjnych, nawet w sytuacji, gdyby osoba fizyczna poniosła konsekwencje, zarówno na płaszczyźnie prawa karnego, jak i administracyjnego, co uznał za dopuszczalne. W związku więc z powyższym skonstatować należy, że odpowiedzialność administracyjna za niedotrzymanie warunków urządzania gier na dotychczasowych zasadach i odpowiedzialność karna za bezprawne urządzanie takich gier, nie wykluczają się wzajemnie, jeżeli dotyczą osoby fizycznej. Podkreślić tu jedynie należy najistotniejszą różnicę tych dwóch reżimów odpowiedzialności, to jest to, że odpowiedzialność na podstawie art. 89 Ugh jest obiektywna, oderwana od winy, której stwierdzenie jest z kolei konieczne do wymierzenia kary za popełnienie czynu zabronionego z art. 107 K.k.s. O ile więc funkcją kary grzywny jest odpłata, rozumiana jako represja karnoprawna, o tyle kara pieniężna pełni przede wszystkim funkcję restytucyjną, rozumianą jako rekompensata straty Skarbu Państwa z tytułu braku wpływów pochodzących z działalności koncesjonowanej. Należało jeszcze poruszyć kwestię możliwości wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem podmiotowi, niebędącemu zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry. Racje mają organy, że nie można utożsamiać kręgu podmiotów mogących być ukaranymi sankcją administracyjną, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh, z kategorią podmiotów uprawnionych do prowadzenia kasyna gry, na podstawie Ugh. Zakres przedmiotowy regulacji kreującej sankcję z art. 89 ust. 1 pkt 2 Ugh nie jest bowiem ograniczony jedynie do pewnej kategorii podmiotów, np. tych mogących prowadzić kasyna gry, a wywodzenie takiego ograniczenia z brzmienia chociażby art. 6 ust. 4 Ugh nie jest uzasadnione w jakikolwiek racjonalny sposób. Przepis sankcyjny odnosi się bowiem to wszelkiego rodzaju podmiotów dopuszczających się naruszenia, o którym w nim mowa. Zauważyć też należy, że Ugh jest aktem prawnym o charakterze generalnym i uniwersalnym, czego nie zmienia treść jej art. 6 ust. 4, ograniczająca uprawnienie do prowadzenia kasyn gry, jedynie do pewnej kategorii podmiotów, z szerszego grona innych adresatów przedmiotowych przepisów. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w [.] odpowiada prawu, w związku z czym, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.