II SA/Bk 802/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. ze skarg A. W. F. [...] MW Sp. z o.o. w W. i P. T. T. – K. Oddział w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. oddala skargi Decyzją z [...] lipca 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...], odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości U., gmina A., woj. P. składającej się z 2 elektrowni wiatrowych i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja SKO w S. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Dnia [...] marca 2012 r. do Wójta Gminy A. wpłynął wniosek A.W. F. [...] Sp. z o.o. w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości U., gmina A., województwo p., składającej się z 4 elektrowni wiatrowych. Łączna moc farmy wiatrowej 8,4 MW. Dnia [...] marca 2012 r. Wójt Gminy A. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych w S. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z wnioskami o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia sceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, albowiem zgodnie z § 3 ust.1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, póz. 1397) planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. (dalej: PPIS w A.) w opinii Nr [...] z [...] marca 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie zgodnym z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z póz. zm., dalej: ustawa środowiskowa), ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych w S. (dalej: RDOŚ w B. WST w S.) po analizie karty informacyjnej przedsięwzięcia, wydał postanowienie znak: WSTI.4240.33.2012.AN, w którym wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i jednocześnie ustalił zakres raportu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Na podstawie ww. dokumentacji Wójt Gminy A. w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał postanowienie, w którym nałożył na Wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W dniu [...] kwietnia 2012 r. w miejscowości U. odbyto się spotkanie mieszkańców z przedstawicielami A. W. F. [...] sp. z o.o. w W. dotyczące planowanej budowy farmy wiatrowej. Inwestor udzielił informacji o planowanej inwestycji oraz odpowiedział na pytania obecnych. W dniu [...] maja 2012 r. Wójt Gminy A. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu przedłożenia przez Wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] lipca 2012 r. A. W. F. [...]sp. z o.o. w W. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej planowanej w rejonie miejscowości U., na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] obręb Ż. D., działka [...] obręb U., działka nr [...] obręb N. D. oraz działka [...] obręb Ż. P. Wraz z wnioskiem złożony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wójt Gminy A. [...] lipca 2012 r. wydał postanowienie o podjęciu z urzędu zawieszonego w dniu [...] maja 2012 r. postępowania oraz wystąpił do PPIS w A. z prośbą o opinię i określenie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. W związku zaś z faktem, iż z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikło, że ze względów środowiskowych, optymalnym wariantem jest budowa farmy składającej się z dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 3,0 MW Wójt Gminy A. zwrócił się do RDOŚ w B. WST w S. z prośbą o uzgodnienie warunków realizacji ww. przedsięwzięcia. PPIS w A. w opinii nr [...] z [...] lipca 2012 r. postanowił pozytywnie zaopiniować wnioskowane przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji, zaś RDOŚ w B. WST w S. postanowieniem z [...] lipca 2012 r. znak: [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jago warunki. W dniu [...] lipca 2012 r. Wójt Gminy A. zwrócił się powtórnie do PPIS w A. z prośbą o opinię i określenie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy składającej się z dwóch elektrowni wiatrowych, gdyż ten wariant jest najbardziej korzystny z zaproponowanych w raporcie oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi uzyskano pismo z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...], w którym PPIS w A. poinformował, że pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji, które nie ulegną zmianie niezależnie od tego, czy zostaną wybudowane cztery czy dwie elektrownie wiatrowe, w związku z powyższym nie widzi potrzeby powielania przedmiotowej opinii. W dniu [...] sierpnia 2012 r. do Wójta Gminy A. wpłynął wniosek A. W. F. [...]Sp. z o. o. w W. w sprawie sprostowania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej w związku z błędnym podaniem lokalizacji jednej z elektrowni wiatrowych, wskutek czego wójt zwrócił się do RDOŚ w B. WST w S. oraz PPIS w A. z prośba o opinię, czy błędne określenie lokalizacji jednej z elektrowni ma, a jeżeli tak to w jakim zakresie, wpływ na treść wydanego postanowienie oraz czy konieczne są ponowne uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia. W odpowiedzi otrzymano informację, że konieczne jest ponowne uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie do Wójta Gminy A. wpłynęło pismo Inwestora o cofnięcie wniosku dotyczącego sprostowania pomyłki. Dnia [...] września 2012 r. do Wójta Gminy A. wpłynął wniosek P. T. T.-K. Oddziału w A. o przystąpieniu na prawach strony do niniejszego postępowania. W tym samym dniu, po wcześniejszym zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją, Oddział P. w A. zgłosił swoje uwagi dotyczące raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś w dniach [...] i [...] września 2012 r. kolejne uwagi. Dnia [...] września 2012 r. Wójt Gminy A. wydał postanowienie o uznaniu Oddziału P. w A. za stronę w prowadzonym postępowaniu. Dnia [...] września 2012 r. wójt, wskutek wniosku Stowarzyszenia P. "D. M." wydał postanowienie uznające ww. stowarzyszenie za stronę w prowadzonym postępowaniu. W dniu [...] września 2012 r. do Wójta Gminy A. wpłynęło pismo podpisane przez. 98 mieszkańców miejscowości Ż. P. i Ż. D. z prośbą o zatrzymanie budowy elektrowni wiatrowych na terenie gminy. W tym samym dniu wpłynęło 79 indywidualnych wniosków złożonych przez mieszkańców wsi: Ż. D. (3 osoby), Ż. T. (2 osoby), Netta Druga (29 osób), U. (19 osób), Ż. P. (26 osób) o przystąpieniu do prowadzonych postępowań dotyczących budowy elektrowni wiatrowych, zawierające informację, iż po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla elektrowni wiatrowych osoby te, będą domagać się odszkodowań z tytułu spadku wartości nieruchomości położonych w pobliżu miejsca planowanej inwestycji. Wnioski niniejsze nie zostały uwzględnione, albowiem prowadzone postępowanie nie dotyczy decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor [...] września 2012 r. złożył do Wójta Gminy A. pismo z odpowiedzią na protest i uwagi złożone przez Oddział P. w A., wraz z załącznikami w tym opinią P. A.-Ś. E.-P. w O. k/P. Ww. pismo zostało uzupełnione [...] września 2012 r. o opracowanie uzyskane przy pomocy programu WindPro ver. 2.7.490, w celu potwierdzenia prawidłowości badań zawartych w raporcie. W dniu [...] października 2012 r. Wójt Gminy A. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania na czas ustosunkowania się przez RDOŚ w B. WST w S. oraz PPIS w A. do treści zarzutów przedstawianych przez organizacje będące stronami postępowania oraz przez Inwestora. W dniu [...] października 2012 r. Wójt Gminy A. otrzymał odpowiedź Inwestora na pisma Oddziału P. w A., w których stwierdził bezzasadność stawianych zarzutów. Dnia [...] października 2012 r. wójt wydał postanowienie uznające Fundację I. K. K. w W. za stronę w prowadzonym postępowaniu. W dniu [...] października 2012 r. Inwestor złożył do Wójta Gminy A. uzupełnienie swego stanowiska na protest złożony przez Oddział P. w A. załączając oryginał opinii wykonanej przez firmę E.-P. P. A.—Ś. w O. k/P. oraz opracowanie pt. wpływu infradźwięków i hałasu o niskich częstotliwościach na człowieka. Na wniosek Stowarzyszenia "N. G." w Ż. P. z [...] listopada 2012 r. Wójt Gminy A. wydał postanowienie uznające ww. organizację za stronę postępowania w sprawie. Wójt Gminy A. zwrócił się z pismem z dnia [...] listopada 2012 r. do Ministra Środowiska oraz Ministra Zdrowia w W. w sprawie zasad lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości bezpiecznej dla zdrowia i życia ludzi. W odpowiedzi otrzymano informację, iż w obecnym prawodawstwie brak jest zapisów regulujących minimalny dystans lokalizacji elektrowni wiatrowych od niniejszych terenów w związku z tym lokalizacja elektrowni wiatrowych bez generowania negatywnych oddziaływań na ludzi, zależy przede wszystkim od indywidualnych parametrów technicznych elektrowni i uwarunkowań lokalnych. Wójt Gminy A. w dniu [...] stycznia 2013 r. w związku z ustąpieniem przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania, wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W dniu [...] stycznia 2013 r. wpłynęło zażalenie na postanowienie Wójta o podjęciu zawieszonego postępowania złożone przez Oddziała P. w A., Stowarzyszenie N. G. w Ż. P., Stowarzyszenie P. "D. M.", R. W., gm. R. oraz 48 mieszkańców Ż. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w dniu [...] lutego 2013 r. przesłało 51 postanowień stwierdzających niedopuszczalność złożonych zażaleń. W związku z powyższym Wójt Gminy A. poinformował strony postępowania o jego zakończeniu oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W dniu [...] i [...] marca 2013 r. wpłynął wniosek Oddziału P. w A. (uzupełniony w dniu [...] marca 2013 r.) i Stowarzyszenia N. G. w Ż. P. w sprawie umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wójt Gminy A. w postanowieniach z dnia [...] kwietnia 2013 r. negatywnie rozpatrzył oba wnioski złożone przez Stowarzyszenia. Następnie pomimo złożonego wniosku Oddziału P. w A. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej mającej na celu wysłuchanie stron, wójt odmówił jej przeprowadzenia wskazując, że strony postępowania miały możliwość złożenia wyjaśnień i uwag w trakcie jego trwania, a przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w żaden sposób, zgodnie z art. 89 k.p.a. nie przyspieszy ani nie uprości prowadzonego postępowania. W związku z toczącym się postępowaniem prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w A. w sprawie poświadczenia nieprawdy w raporcie oddziaływania na środowisko planowanej farmy wiatrowej zlokalizowanej w rejonie miejscowości U., w dniu [...] maja 2013 r. do Urzędu Gminy A. wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej w A. wraz z opinią biegłego dotyczącą poprawności wykonania oceny oddziaływania na środowisko w celu wykorzystania jej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jednocześnie Prokuratura zgłosiła swój udział w niniejszym postępowaniu. Dnia [...] maja 2013 r. Wójt Gminy A. wydał decyzję znak: [...], w której odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości U., gmina A., woj. P. składającej się z 2 elektrowni wiatrowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane usytuowanie dwóch elektrowni wiatrowych zlokalizowane jest na terenie obecnie wykorzystywanym rolniczo. Otoczenie terenu inwestycji stanowią grunty rolne, a najbliżej położone gospodarstwo rolne znajduje się w odległości ponad 500 m od miejsca planowanej inwestycji. Ze zgromadzonej w trakcie prowadzonego postępowania dokumentacji wynika w ocenie organu, że ze względu na niewystarczającą liczbę badań oraz rozbieżne opinie naukowców w kwestii wpływu elektrowni wiatrowej na zdrowie, nie można jednoznacznie wykluczyć możliwości jej negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi. Wątpliwości budzą zagadnienia związane z wytwarzaniem przez turbinę wiatrową infradźwięków oraz występowania efektów migotania cieni i refleksów światła, które nie zostały jednoznacznie naukowo udowodnione, ani też usankcjonowane. W związku z faktem, że brak jest w polskim prawie norm i przepisów wykonawczych regulujących odległości elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, które będą bezpieczne dla zdrowia ludzi, istnieje prawdopodobieństwo narażenia mieszkańców na szkodliwe działanie elektrowni wiatrowej. Z informacji publicznych zaś wynika, że Polska dopiero przystępuje do opracowania przepisów regulujących problem budowy elektrowni wiatrowych na terenie kraju. Ponadto organ zwrócił uwagę, że z opinii biegłego otrzymanej z Prokuratury Rejonowej w A., wynika, że przy sporządzaniu raportu oddziaływania na środowisko nie zastosowano programu spełniającego wymagania zawarte z Załączniku nr 6 punkt F do rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), w związku, z czym wnioski sformułowane w raporcie w zakresie prognozowanego oddziaływania akustycznego projektowanych dwóch turbin wiatrowych są nieadekwatne do możliwych rzeczywistych oddziaływań tych turbin, jakie wystąpią po ich uruchomieniu. Ponadto organ powołując się na ww. opinię biegłego wskazał na szereg nieprawidłowości dotyczących analizy akustycznej w przedmiotowym raporcie oddziaływania na środowisko. Dodatkowo zdaniem organu, powołującego się także na opinię biegłego powołanego przez Komendę Powiatową Policji w A., przedmiotowy raport posiada istotne błędy, które mają wpływ na zasięg ponadnormatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych. Odwołanie od ww. decyzji złożyła A. W. F. [...] sp. z o.o. w W. , w którym zarzuciła jej przede wszystkim naruszenie przepisów proceduralnych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii sporządzonej na potrzeby prawomocnie umorzonego postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w A., podczas gdy w toczącym się postępowaniu administracyjnym biegły nie został powołany, brak zapewnienia stronie możliwości ustosunkowania się co do treści tej opinii, która wpłynęła do organu po zakończeniu postępowania o czym strona nie została poinformowana, pominięcie wniosków wynikających innych dowodów zgromadzonych w sprawie, poczynienie nieuprawnionego założenia o istnieniu negatywnego oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzkie, w sytuacji gdy PPIS w A. takiego wpływu nie stwierdził w wydanej przez siebie opinii, kilkakrotne, bezpodstawne występowanie przez organ do RDOŚ i PPIS, zwrócenie się do Ministra Środowiska i Ministra Zdrowia o udzielenie informacji, a następne zlekceważenie pozytywnej odpowiedzi z Ministerstwa Zdrowia a skoncentrowanie się jedynie na odpowiedzi Ministra Środowiska, a także niekompletne i przewlekłe prowadzenie postępowania. Decyzją z [...] lipca 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W obszernym uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy powołał się na przepisy prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej określający definicje oceny oddziaływania na środowisko oraz na art.: art. 71, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 77 ust. 1, art. 79 ust.1, art. 80 ust. 1i 2, art. 82, art. 85 ustawy środowiskowej oraz na przepisy procedury administracyjnej, w szczególności art. 28 i 29 k.p.a., a także art. 6, art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a. W dalszej kolejności SKO stwierdziło, że organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w oparciu o wniosek inwestora nie spełniający wymogów prawnych, albowiem składał się on w istocie z karty informacyjnej przedsięwzięcia przedłożonej celem uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ zaś, pomimo art. 64 § 1 k.p.a. samodzielnie zakwalifikował ww. dokument jako wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który de facto wpłynął od inwestora dopiero dnia [...] lipca 2012 r. i podobnie jak uprzednio złożona karta informacyjna, nie zawierał kompletnej dokumentacji w postaci kopii mapy ewidencyjnej i wypisu z rejestru gruntów, obejmujących przewidywany teren realizacji przedsięwzięcia i obszar jego oddziaływania. Ponadto organ nie dokonał ustalenia kręgu stron w postępowaniu, niezależnego od udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, albowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że stronami postępowania mającego za przedmiot ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, poza inwestorem, właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości przewidzianej pod inwestycję są też właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich położonych w granicach obszaru oddziaływania inwestycji. W niniejszym postępowaniu organ I instancji nie dokonał także rozróżnienia między kręgiem stron, a kręgiem podmiotów reprezentujących społeczeństwo, o czym świadczy traktowanie Oddziału P. w A. jak stronę, poprzez przesyłanie ww. organizacji pism inwestora i odwrotnie, a także zawieszenie postępowania na wniosek ww. organizacji uczestniczącej w postępowaniu na zasadzie art. 44 ustawy środowiskowej a nie art. 28 k.p.a. Kolejną nieprawidłowością, jaką zauważył organ II instancji było prowadzenie postępowania w zakresie realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z dwóch wiatraków, a nie czterech, tak jak wskazano we wniosku. Organ, bowiem w obwieszczeniu do publicznej wiadomości wskazał, co prawda, że postępowanie niniejsze dotyczy czterech wiatraków, ale następnie w piśmie do RDOŚ w B. WST w S. wniósł o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch wiatraków, co spowodowało uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia o połowę mniejszego. W tym miejscu organ odwoławczy zaznaczył, że art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej przewiduje możliwość korekty pierwotnego wniosku, co do wariantu przedsięwzięcia i rozstrzygania o tym w drodze decyzji w sytuacji, gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Jednakże zmiana wariantu przedsięwzięcia w trakcie postępowania jest dopuszczalna dopiero po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko i wymaga jednoznacznego stanowiska inwestora, który może wyrazić zgodę bądź jej odmówić. Tymczasem z akt sprawy nie wynika by Wójt Gminy A. występował do inwestora o uzyskanie jego zgody i by uzyskał jednoznaczne stanowisko wnioskodawcy w niniejszej kwestii. Ponadto zdaniem Kolegium organ przeprowadził ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jedynie w części, albowiem uzyskane zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej stanowiska organów współdziałających – jak wcześniej wskazano - nie odnosiły się do tego samego przedsięwzięcia, a zatem nie został właściwie zrealizowany jeden z trzech głównych elementów (wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 8 b ustawy) składających się na ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. Drugi z elementów oceny (wymieniony w art. 3 ust. 1 pkt 8 c ustawy), dotyczący zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu, został jedynie częściowo zrealizowany. Wprawdzie organ pierwszej instancji w trakcie całego postępowania podawał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, przystąpieniu do przeprowadzania oceny, przedmiocie decyzji, organie właściwym do wydania decyzji, możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją, możliwości składania uwag i wniosków oraz o wydanej decyzji, jednakże przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli po zebraniu wymaganego materiału dowodowego, nie wyznaczył 21-dniowego terminu do zgłaszania uwag i wniosków, zgodnie z wymogiem określonym w art. 33 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy. Taki termin organ wyznaczył przedwcześnie, bo w obwieszczeniu z dnia 4 lipca 2012 r., a wiec jeszcze przed uzyskaniem końcowego stanowiska RDOŚ i PPIS, co pozbawiło tym samym społeczność lokalną możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym, a także uniemożliwiło jednoznaczne zbadanie, które uwagi i wnioski społeczeństwa winny być rozpatrzone w myśl art. 37 ustawy, a które należało pozostawić bez rozpatrzenia w myśl art. 35. Natomiast organ pierwszoinstancyjny w ogóle nie zrealizował trzeciego z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 a ustawy, tj. me dokonał samodzielnej weryfikacji raportu złożonego do akt sprawy w lipcu 2012 r. Jak słusznie zauważono w odwołaniu, Wójt Gminy A. w tej kwestii uwzględnił jedynie jeden, krytyczny element opinii, sporządzonej w kwietniu 2013 r. przez biegłego powołanego przez Komendę Powiatową Policji w A. dla potrzeb zupełnie innego postępowania, dotyczący metodyki obliczeń zakresu akustycznego oddziaływania przedsięwzięcia. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na naruszenie przez organ I instancji zasady przezorności i prewencji – tj. generalne zasady ochrony środowiska, nie poparł wskazanych w decyzji argumentów przemawiających za wydaniem decyzji negatywnej, nie uwzględnił wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym wziął pod uwagę jedynie negatywne stanowisko mieszkańców obszaru realizacji inwestycji. Skargę do tut. sądu administracyjnego na ww. decyzję wniosło P. Oddział w A., zarzucając jej naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji, kiedy organ II instancji, jako organ uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie wezwał wnioskującego inwestora o uzupełnienie stwierdzonego braku formalnego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji wydał decyzję merytoryczną nie będąc do tego uprawnionym oraz naruszenie art. 6 ust. 1 i 2 w zw. Z art. 141 ust. 1 i 2, art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150) przez błędne przyjęcie, że brak ustawowych standardów emisyjnych z instalacji dla hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe oraz brak ustawowej ochrony obszarów wiejskich przed zanieczyszczeniem hałasem nie stanowią wystarczającej podstawy prawnej do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzupełniając powyższe zarzuty skargi, skarżące stowarzyszenie wskazało, że organ II instancji uprawniony był do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, tj. do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dokonania czynności zachowawczych, w tym do uzupełnienia dostrzeżonych braków formalnych wniosku, czego zaniechanie stanowi naruszenie art. 15 k.p.a. Ponadto w ocenie Skarżącego merytoryczna część uzasadnienia zaskarżonej decyzji oparta jest o tezę, że żaden z przepisów ustawy środowiskowej nie określa, wprost, kiedy organ może wydać decyzję negatywną, podczas gdy podstawa do wydania takiej decyzji mogłyby być przepisy art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Dodatkowo Skarżący podkreślił, że pomimo delegacji ustawowej nie obowiązuje w Polsce rozporządzenie ustalające standardy emisyjne dla hałasu, a zatem nie jest w ogóle możliwe ustalenie czy zgodnie z art. 141 Prawa ochrony środowiska eksploatacja instalacji elektrowni wiatrowej będzie przekraczać standardy emisyjne. Jedyne zaś obowiązujące standardy dotyczą jakości środowiska w odniesieniu do hałasu (rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku), jednakże nie odnoszą się one do ochrony niezabudowanych obszarów wiejskich przed hałasem i nie przewidują dopuszczalnych poziomów hałasu dla obiektów w postaci elektrowni wiatrowych. W odpowiedzi na niniejszą skargę organ wniósł o oddalenie skargi, powtarzając skrótowo argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji oraz odniósł się pokrótce do ww. zarzutów, wskazując, że zaproponowane w skardze uzupełnienie postępowania przez organ II instancji nie wystarczyłoby dla podjęcia niewadliwej decyzji orzekającej, co do istoty sprawy. Ponadto skargę na przedmiotową decyzję wniósł także inwestor – A. . F. [...] sp. z o .o. w W. , wnosząc o jej uchylenie w całości, w oparciu o przedstawione zarzuty rażącego naruszenia: 1/ art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 12, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 136 k.p.a. poprzez: a./ nierozpatrzenie sprawy merytorycznie i nieprzeprowadzenie ewentualnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia materiału dowodowego, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności oraz szybkości postępowania administracyjnego, b/ podjęcie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, gdy naruszenie przepisów postępowania przed organem l instancji nie miało wpływu na treść Decyzji Wójta, a jej wadliwość miała charakter materialnoprawny, co w konsekwencji uzasadniało wydanie w II instancji decyzji orzekającej co do istoty sprawy; 2/ art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 i 2 oraz art. 140 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia podjęcia decyzji kasatoryjnej w sprawie, podczas gdy decyzja taka musi być wyczerpująco i szczegółowo uzasadniona, co podnosi się w orzecznictwie sądowym wydanym na podstawie art. 138 §2 k.p.a. 3/ art. 80 i art. 81 ustawy środowiskowej poprzez odmowę wydania decyzji środowiskowej dla Inwestycji w sytuacji, gdy planowana Inwestycja jest zgodna ze wszystkimi wymaganiami określonymi w przepisach prawa, w szczególności zgodna z wymaganiami ochrony środowiska; 4/ art. 61 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności prawnej, że wniosek Skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej został zmodyfikowany w trakcie postępowania przed organem l instancji, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ l instancji samodzielnie zadecydował o zakresie przedsięwzięcia Skarżącej; 5/ art. 37 i art. 42 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że przesyłanie uwag i wniosków społeczeństwa do inwestora oraz odpowiedzi inwestora do przedstawicieli społeczeństwa i organizacji społecznych narusza procedurę oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy działanie to należy do istoty postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem społeczeństwa; 6/ art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. w postaci rażąco błędnych ustaleń faktycznych oraz braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego poprzez: a/ nieuzasadnione przyjęcie, że wniosek Skarżącej z [...] marca 2012 r. o wydanie decyzji środowiskowej nie określał żądania wnioskodawcy co do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, przez co organ I instancji wszczął przedmiotowe postępowanie w sytuacji braku wniosku, b/ błędne uznanie, że do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nie dołączono poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, podczas gdy wymagana prawem mapa stanowi Załącznik nr 5a do raportu środowiskowego, będącego załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej z 2 lipca 2012 r., c/ niezgodne z prawem przyjęcie, że do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nie dołączono wypisu z rejestru gruntów, podczas gdy Załącznik nr 10 do raportu środowiskowego; "Wykaz właścicieli i władających gruntów" (przy wniosku o wydanie decyzji środowiskowej z [...] lipca 2012 r.) stanowi tzw. wypis skrócony z rejestru gruntów wydany przez Starostwo Powiatowe w A. na potrzeby niniejszego postępowania, który w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych spełnia kryteria art. 74 ust. 1 pkt 6) ustawy środowiskowej; d/ nieuzasadnione pominięcie okoliczności, że organy współdziałające w sprawie przedstawiły pozytywne stanowiska względem przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu dwóch turbin wiatrowych przedsięwzięcia, którego dotyczy decyzja organu l instancji, e/ błędne przyjęcie, że w postępowaniu przed organem I instancji nie zapewniono możliwości pełnego udziału społeczeństwa, zgodnie z wymogami ustawy środowiskowej i k.p.a., w tym pominięcie okoliczności, że [...] kwietnia 2013 r. Wójt Gminy A. wydał obwieszczenie o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się w terminie 21 dni od daty wywieszenia obwieszczenia; 7/ art. 8, art. 80 k.p.a. w związku z art. 76a § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, wybiórczy i skrajnie formalistyczny, bezprawny, co oprócz naruszenia zasady swobodnej, wszechstronnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania, dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie obywateli do działań organów administracji publicznej. Precyzując wskazane powyżej zarzuty, skarżąca spółka wskazała, że organ odwoławczy pominął fakt, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a nie przerzucenie ciężaru ponownego przeprowadzenia postępowania na organ I instancji. Organ zaś korzystając z wyjątku od powyższej zasady przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. powinien w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w ww. przepisie tj. że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto organ nie wskazał, że uzupełnienie braków w wyjaśnieniu stanu faktycznego nie było możliwe w trybie art. 136 k.p.a. Ponadto Skarżący podniósł, iż dokonanie konfrontacji ustaleń raportu środowiskowego i ustaleń stanowisk organów współdziałających z innymi dowodami mieściło się w kompetencji organu II instancji, a SKO skrajnie formalistycznie podeszło do kwestii kompletności wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, albowiem inwestor dołączył do niego mapę opatrzoną pieczęcią starosty, a także kopię mapy ewidencyjnej przedstawiająca powiększony wycinek z zaznaczeniem planowanej lokalizacji i zasięgu oddziaływania inwestycji. Ponadto Skarżący wskazał, ze załączony do wniosku wykaz właścicieli i władających gruntów jest powszechnie funkcjonujący w obrocie nazwą tzw. wypisu skróconego (uproszczonego) z rejestru gruntów, a od początku było wiadomo, że liczba stron postępowania przekroczy 20 osób, co uzasadniało zastosowanie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej – tj. dokonywanie doręczeń w trybie publicznych obwieszczeń. Dodatkowo wskazano, że inwestor zmienił w trakcie postępowania zakres wniosku, a uzgodnienia i opinie zostały uzyskane także dla wariantu inwestycji w zmodyfikowanej postaci obejmującej realizację dwóch elektrowni wiatrowych. Zmiana niniejsza nie miała także wpływu na rodzaj i zakres oddziaływania inwestycji poza drobnymi modyfikacjami do raportu, przedstawionymi w korekcie wniosku z 28 sierpnia 2012 r. Skarżący nie zgadza się także z brakiem zawiadomienia stron o zgromadzonym materiale dowodowym, albowiem 19 kwietnia 2013 r. wójt wydał stosowne obwieszczenie i wyznaczył termin na zapoznanie się z nim do 10 maja 2013 r. tj. w ciągu 21 dni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie. Obie ww. skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania pod sygn. akt II SA/Bk 802/13 Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2014 r., działający w imieniu P. Odział w A. K.P. wyjaśnił, że tocząca się w trakcie postępowania administracyjnego sprawa karna dotyczyła nieprawidłowości raportu w części akustycznej. Postępowanie zostało umorzone, albowiem uznano, że raport jest dokumentem prywatnym, chociaż zarzuty potwierdziły się. Wskazał, że w jego ocenie raport niniejszy był sporządzony przez inwestora, albowiem autor raportu jest prokurentem skarżącej spółki. Ponadto poinformował, że organ I instancji wydał, prawdopodobnie we wrześniu 2013 r. kolejną decyzję negatywną dla inwestora, który złożył od niej odwołanie. SKO w S. zaś uchyliło dnia [...] stycznia 2014 r. niniejszą decyzję i obecnie toczy się nowa procedura, która znajduje się na etapie wydawania raportu oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja wydana przez SKO w S. nie kończyła merytorycznie sprawy (wbrew zarzutowi skargi P. Oddział w A.), lecz była decyzją kasatoryjną, wydaną w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Skargi na tę samą decyzję zostały wywiedzione przez dwoje skarżących, z których każdy oczekiwał od SKO merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ale z odmiennym wynikiem. Inwestor – A. W. F. [...] Sp. z o.o. był zainteresowany wydaniem przez SKO decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i orzekającej o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację farmy wiatrowej. Natomiast interesem skarżącego - P. Odział w A. było uzyskanie w II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmowną Wójta Gminy A. z dn. [...].05.2013 r. Ponieważ organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wójtowi Gminy A., to rzeczą Sądu była, przede wszystkim ocena spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., polegająca na stwierdzeniu, czy SKO miało uzasadnione podstawy do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i czy nie mogło, we własnym zakresie przeprowadzić postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 k.p.a. bez naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Zdaniem Sądu, decyzji SKO z dnia [...].07.2013r. nie można zarzucić naruszenia w/w przepisu. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. daje możliwość uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymienił kilkanaście uchybień proceduralnych popełnionych podczas prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy A., z których zdecydowana większość mogła mieć wpływ na wynik sprawy, zaś organ odwoławczy, w ramach swego postepowania nie miał kompetencji do ich zniwelowania. W ocenie Sądu, do uchybień proceduralnych organu I instancji, nie nadających się usunąć w postepowaniu odwoławczym należało: Nieustalenie kręgu stron postępowania w świetle art. 28 k.p.a. tj. osób , na których nieruchomości będzie oddziaływać inwestycja. Faktem jest, że postępowanie było prowadzone z udziałem społeczeństwa i stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 49 k.p.a. w przypadku przekroczenia liczby stron 20, zawiadomienia dokonuje się w formie obwieszczenia. Jednakże, jak słusznie zauważa SKO, organ powinien zindywidualizować strony postępowania tj. właścicieli działek, na które będzie oddziaływać inwestycja, by zapewnić im udział w postępowaniu, zgodnie z art. 10 k.p.a. Do tego była potrzebna organowi od inwestora dokumentacja w postaci kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem obszaru oddziaływania inwestycji i wypis z rejestru gruntów. Ta dokumentacja została dołączona przez inwestora dopiero [...].07.2012r. jako element wchodzący w skład raportu oddziaływania na środowisko, zaś postępowanie administracyjne wszczęto trzy miesiące wcześniej ( z wniosku z [...].03.2012r.). Sąd zgadza się również z naruszeniem przez organ I instancji przepisów art. 73 ust. 1 i art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, bowiem organ samodzielnie przyjął wariant proponowany w raporcie jako najkorzystniejszy (tj. budowę 2 elektrowni wiatrowych, a nie 4 wbrew wnioskom inwestora). Organ nie zażądał od inwestora zmiany stanowiska co do przedmiotu, objętego pierwotnie postępowanie administracyjnym. Sąd podziela także argumentację organu odwoławczego w zakresie naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 79 ust. 1 oraz art. 66 ustawy środowiskowej. Naruszenie tych przepisów polegało na tym, że organ I instancji nie wszystkie informacje podawał do publicznej wiadomości. Obwieszczeniem z dnia [...].04.2013r. zawiadomił społeczeństwo o zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego z możliwością zapoznania się do dnia [...].05.2013r. Tymczasem w dnu [...].05.2013r. Prokurator Rejonowy w A. zgłosił swój udział w postępowaniu i jako dowód dołączył opinię (ze sprawy o sygn. Ds. [...]) dotyczącą poprawności wykonania raportu oddziaływania na środowisko "Farmy wiatrowej zlokalizowanej w rejonie miejscowości U." w zakresie oddziaływania akustycznego na ludzi i środowisko. O istnieniu tej opinii organ nie powiadomił ani stron, ani społeczeństwa czym naruszył w sposób istotny art. 10 k.p.a., bowiem ta właśnie opinia stała się podstawą do wydania decyzji przez Wójta Gminy A. z dnia [...].05.2013r. Sąd podziela także zarzut SKO, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie przeanalizował wszystkich aspektów, wymienionych w art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, a przede wszystkim nie dokonał weryfikacji raportu złożonego przez inwestora, zaś swoją decyzję odmowną oparł o opinię dr W. B. z kwietnia 2013r. złożoną do akt przez Prokuratora. Zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej raport powinien zawierać (wymienione tam enumeratywnie) składniki, które podlegają weryfikacji organu, wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopuszczalny jest dowód przeciwny (tak, jak w niniejszym postępowaniu złożona opinia dr W. B.), ale wówczas analizą i oceną organ winien objąć ustalenia obu dowodów i wyprowadzić właściwe wnioski dla podejmowanych decyzji. W przedmiotowej sprawie takich ocen zabrakło, co wskazuje również na naruszenie art. 85 ustawy środowiskowej przez organ I instancji, która wymaga uzasadnienia dlaczego organ uznał (bądź nie uznał) zapisów raportu, jako miarodajnego dla przeprowadzonego postępowania. Powyższe uchybienia były, zdaniem Sądu, na tyle istotne, że dawały organowi odwoławczemu prawo do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji z zaleceniem ponownego przeprowadzenia postępowania przez Wójta Gminy A. Dodatkowo należy ustosunkować się do zarzutu prezesa skarżącego P. Oddział w A., który stwierdził na rozprawie (k.[...]), że raport został sporządzony przez prokurenta inwestora. W przepisach ustawy środowiskowej nie określono, jaki charakter z punktu widzenia procesowego, ma opracowany raport. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że raport ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu (wyrok WSA w Lublinie z dnia 31.03.2013r. II SA/Lu 845/10, LEX nr 993489). Oznacza to, że organy administracji uczestniczące w procesie wydawania decyzji środowiskowej powinny weryfikować gruntownie informacje zawarte w raporcie. Jest to o tyle istotne, że "od osoby sporządzającej raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaga się tylko wskazania nazwiska, nie zaś innych kryteriów czy to pod względem fachowości, czy braku powiązań z wnioskodawcą. Autor raportu, aby go sporządzić, musi posiadać wiedzę specjalistyczną z dziedziny, z którą planowane przedsięwzięcie się wiąże. Nie oznacza to jednak, że musi być biegłym w rozumieniu przepisów k.p.a. Raportu nie można utożsamiać z opinia biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a do osoby sporządzającej raport stosować art. 84 § 2 k.p.a." (wyrok NSA z dn. 19.01.2012r. II OSK 615/11, LEX nr 1123134). Dlatego sam fakt sporządzenia raportu np. przez pracownika inwestora, nie może z góry go dyskredytować, jako dowodu w sprawie. Nie mniej jednak zawartość raportu winna być przez organ, wydający decyzję środowiskową, wnikliwie przeanalizowane pod kątem art. 66 ustawy środowiskowej i wyważona w aspekcie innych dowodów zebranych w sprawie, w tym także przedłożonych kontropinii. Na marginesie należy zaznaczyć, że podczas rozprawy sądowej Sąd powziął informację od przedstawiciela Skarżącego P. Oddział w A., że (pomimo zawisłej sprawy w Sądzie) toczy się dalsze postępowanie w tejże sprawie, zaś Wójt Gminy A. wydał kolejną decyzję negatywną dla inwestora, zaś SKO w S. uchyliło ją swoją decyzją z dn. 22.01.2014r. Zatem, rozważania w niniejszej sprawie, jak się wydaje, straciły na aktualności. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) orzeczono, jak w sentencji.