II OSK 304/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. F., M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 14/16 w sprawie ze skargi Gminy Jaraczewo na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 14/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Jaraczewo na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Jarocińskiego z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] znak: [...]. A. F. i M. F., uczestnicy postępowania (inwestorzy, na rzecz których wydano pozwolenia na budowę), reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli skargę kasacyjną od powołanego wyroku. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucili, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. naruszenie art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię, polegającą na tym, że Sąd przyjął, iż uchybienia organów administracji architektoniczno-budowlanej naruszyły ogólną zasadę prewencji i przezorności, gdy w istocie organy uczyniły zadość tej zasadzie; 2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") poprzez błędną wykładnię, polegającą na tym, że Sąd błędnie uznał, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie nie był kompletny i w pełni miarodajny dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, pomimo, iż niewątpliwie materiał zebrany w sprawie pozwalał na wydanie orzeczenia "w zapadłej treści"; 3. naruszenie art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (dalej "P.b.") w związku z art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 71 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędną wykładnię i tym samym błędne ustalenie, że możliwe jest ustalenie innej maksymalnej możliwej obsady inwentarza niż podana przez wnioskodawcę i tym samym błędne ustalenie, iż miała miejsce niewłaściwa kwalifikacja przedsięwzięcia na płaszczyźnie § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 4. naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, tj. niewzięcie pod uwagę faktu, iż w planowanej przez nich zagrodowej hodowli zwierząt futerkowych, planowana obsada zwierząt to jedno zwierzę na klatkę, która to obsada zapewnia uzyskanie skór najwyższej jakości, co sprawia iż inna obsada byłaby ekonomicznie nieuzasadniona, wobec czego brak jest uzasadnienia do przewidywania na przyszłość innej obsady klatek niż przewidziana przez wnioskodawców. Podnosząc powyższe zarzuty, A. F. i M. F. wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i "utrzymanie w mocy zaskarżonych przez Gminę Jaworzno decyzji administracyjnych"; 2. zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca (Gmina Jaworzno) wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej oparł ją wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie). Nie ulega jednak wątpliwości, że w zarzutach oznaczonych nr 2 i nr 4 podniósł naruszenie przepisów postępowania (poprzez błędną ocenę kompletności materiału dowodowego oraz poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony). Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przypadku tych zarzutów skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy). W sytuacji, gdy skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., jak i na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zasadniczo w pierwszej kolejności podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia prawa procesowego. Niemniej jednak trzeba zauważyć, iż jednym z kluczowych powodów stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, że Starosta Jarociński i Wojewoda Wielkopolski naruszyli art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., było nienależyte skonfrontowanie charakterystyki planowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 116, poz. 778 ze zm. – dalej powoływane jako "rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2010 r."; stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji). Jak stwierdził Sąd na str. 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku konsekwencją tego błędu było uznanie przez organy administracji, że maksymalną obsadę zwierząt (norek) należało, w ślad za inwestorem, przyjąć na poziomie 39,75 DJP. Ustalenie to doprowadziło z kolei do wniosku, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć opisanych w § 3 ust. 1 pkt 102 lub pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm. – dalej powoływane jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r."). Zgodnie z pierwszym z wyżej wymienionych przepisów do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). W myśl zaś § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do takich przedsięwzięć zalicza się również chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Przyjęcie przez organy administracji, za inwestorami, liczby dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) na poziomie 39,75 doprowadziło zatem do konstatacji, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, nie jest i nie może być w stosunku do niej wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej powoływana również jako "u.o.n.ś."). W związku z powyższym zasadniczą kwestią, wymagającą wyjaśnienia w celu oceny zasadności zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., była ocena dokonanej przez sąd pierwszej instancji wykładni przepisów u.o.n.ś. oraz rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Jeżeli bowiem, w świetle tych przepisów, obowiązkiem organów administracji było ustalenie, jaka jest maksymalna możliwa obsada inwentarza, nie zaś proste przyjęcie wielkości obsady zadeklarowanej przez inwestorów, to stanowisko Sądu pierwszej instancji, który stwierdził naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jest prawidłowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności ocenił zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej powoływana również jako "P.b."; stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji) w zw. z art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 71 i art. 72 ust. 1 ust. 1 pkt 1 u.o.n.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez błędną wykładnię i tym samym błędne ustalenie, że możliwe jest ustalenie innej maksymalnej możliwej obsady inwentarza niż podana przez wnioskodawcę i tym samym błędne ustalenie, iż miała miejsce niewłaściwa kwalifikacja przedsięwzięcia na płaszczyźnie § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 tego rozporządzenia. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wedle art. 71 ust. 2 u.o.n.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie takiej decyzji następuje w szczególności przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.n.ś.). Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Z kolei do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się, szczegółowo opisane w przywołanych wyżej § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 rozporządzenia, chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) lub w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Uwzględniając powyższe, należy zauważyć, że w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. prawodawca jednoznacznie wskazał, że za liczbę DJP przyjmuje się "maksymalną możliwą obsadę inwentarza". Chociaż sformułowanie to nie zostało powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 203 rozporządzenia, to nie ulega wątpliwości, że odnosi się także do tych przepisów. Przemawia za tym zawarte w nich odesłanie do § 2 ust. 1 pkt 51 oraz wzgląd na spójność rozwiązań przyjętych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Sąd w pełni podziela stanowisko w tej kwestii zajęte już przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17 (Niepublikowany. Dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest więc istotna obsada deklarowana przez inwestora, ponieważ należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą powinien ustalić organ administracji. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora, jakie zwierzęta zamierza on hodować i w jakich cyklach produkcyjnych, np. ze względów ekonomicznych, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o parametry techniczne budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Jakkolwiek zaś zadeklarowane przez inwestorów rozmiary klatek, w których mają przebywać zwierzęta, spełniają warunki określone w rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2010 r., to Sąd pierwszej instancji trafnie dostrzegł, że rozporządzenie to przewiduje takie same minimalne parametry klatek dla norek zarówno w przypadku pojedynczo utrzymywanych osobników oraz samic z młodymi (§ 29 ust. 3 pkt 3), jak i dla utrzymywanych grupowo, przy utrzymaniu 2 sztuk w klatce (§ 29 ust. 3 pkt 5). Zwiększone wymiary klatek przewiduje zaś dopiero dla norek utrzymywanych w grupach po więcej niż 2 sztuki w klatce (§ 29 ust. 3 pkt 7). Z przywołanych wyżej względów, jako prawidłową należało ocenić dokonaną przez Sąd pierwszej instancji wykładnię powołanych wyżej przepisów prawa materialnego. Dlatego zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 71 i art. 72 ust. 1 ust. 1 pkt 1 u.o.n.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez błędną wykładnię i tym samym błędne ustalenie, że możliwe jest ustalenie innej maksymalnej możliwej obsady inwentarza niż podana przez wnioskodawcę i tym samym błędne ustalenie, iż miała miejsce niewłaściwa kwalifikacja przedsięwzięcia na płaszczyźnie § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 tego rozporządzenia, należało ocenić jako niezadany. Dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w oparciu o zawarte w wymienionych przepisach prawa materialnego normy prawne organ administracji nie mógł więc ograniczyć się do przyjęcia za inwestorami zadeklarowanej przez nich liczby DJP, lecz zobowiązany był do dokonania własnych ustaleń, co do obsady inwentarza w przeliczeniu na DJP. W konsekwencji niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie był kompletny i w pełni miarodajny dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Trzeba też zaznaczyć, że rozstrzygając, czy przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, inwestorzy powinni uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dysponował swobodą, w ramach której mógłby przyznać pierwszeństwo interesowi ekonomicznemu strony nad interesem ogólnym w postaci uwzględniania wymagań ochrony środowiska. Ustalenie, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziałujących na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, odbywa się bowiem w oparciu o ściśle określone kryteria, zawarte w przepisach rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Stąd także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść inwestorów, nie mógł przynieść rezultatu oczekiwanego przez wnoszących skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także stanowiska wnoszących skargę kasacyjną odnośnie do naruszenia art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana również jako P.o.ś.), zgodnie z którym kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 1 - tzw. zasada zapobiegania); kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust. 2 – tzw. zasada przezorności). Po pierwsze bowiem należy zauważyć, że powodem uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Jarocińskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie było naruszenie art. 6 P.o.ś., lecz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. (będące konsekwencją błędnej wykładni powołanych wyżej przepisów u.o.n.ś. oraz rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a także art. 96 ust. 1 u.o.n.ś.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Po drugie natomiast trzeba stwierdzić, że jakkolwiek treść art. 6 P.o.ś. wskazuje, że jego adresatem są podmioty podejmujące działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, to nie ulega wątpliwości, że realizacja i konkretyzacja zasad wyrażonych w tym przepisie dokonuje się m.in. w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w ramach którego rozpoznaje się możliwe negatywne oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Postępowanie to prowadzone jest w oparciu o szczegółowe regulacje u.o.n.ś., które mają na celu doprowadzenie do realizacji wyżej wymienionych zasad w procesie inwestycyjnym. Dalej należy wywieść, że w myśl art. 86 u.o.n.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, zatem m.in. organy administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygające w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego (art. 72 ust. 1 pkt 1). Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji należy przyjąć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego jednak rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje (zob. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 532/12. Niepublikowany. Dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl i z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08, ONSAiWSA 2009 nr 6, poz. 116). Stanowisko tego organu powinno znajdować oparcie ustaleniach faktycznych istotnych z punktu widzenia stosowanych przepisów materialnoprawnych, zawartych w u.o.n.ś. i rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Bezpodstawne przyjęcie, że nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem skutkować naruszeniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zasad określonych w art. 6 P.o.ś., ponieważ wskutek nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie dojdzie do rozpoznania możliwego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W związku z powyższym także zarzut naruszenia art. 6 P.o.ś. okazał się niezasadny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.