II SA/Łd 31/16

Dnia 2 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 roku sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a." – utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...], odmawiającą J. F. dokonania zmiany ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów, zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zakładu produkcji paliwa alternatywnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr 1298 położonej w R. przy ul. A. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz R. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołań złożonych od tejże decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], [...], orzekło reformatoryjnie o uchyleniu decyzji Burmistrza R. z dnia [...] i określeniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia. Wnioskiem z dnia 6 lutego 2013r. J. F. wystąpił o zmianę wskazanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie zwiększenia ilości odpadów poddawanych procesom przetwarzania - odzysku w istniejącym zakładzie produkcji paliwa alternatywnego. Do wniosku złączona została m. in. Karta informacyjna planowanego przedsięwzięcia. Kolegium dodało, że w niniejszej sprawie, wniosek inwestora, którego integralną częścią jest Karta informacyjna, przewiduje zmianę przedmiotu inwestycji (w zakresie zwiększenia ilości odpadów poddawanych procesom przetwarzania - odzysku). Skutkiem tego musi być ona traktowana jako nowa inwestycja wymagająca przeprowadzenia nowego postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań, zgodnie z wymogami określonymi w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 1235 ze zm.). Kolegium stwierdziło zatem, że wnioskowana przez J. F. zmiana, nie mieści się w granicach wskazanej we wniosku inwestora podstawy prawnej zmiany decyzji ostatecznej. Organ dodał, iż w toku postępowania w trybie art. 155 k.p.a. zmianie nie może ulec żądanie strony, które było przedmiotem rozpoznania przed wydaniem decyzji ostatecznej. Decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii objętych pierwotnym postępowaniem, rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną, a nie zagadnień nowych. Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W końcowej części uzasadnienia Kolegium pouczyło stronę, że decyzja jest ostateczna i może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przypadku jej niezgodności z prawem, w terminie 30 dni od chwili jej doręczenia. J. F. w piśmie datowanym na dzień 15 lipca 2013r. zaskarżył decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego za pośrednictwem Kolegium. Strona podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność procedowania w zakresie zmiany ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], albowiem jego działania odnoszą się jedynie do zwiększenia ilości odpadów poddawanych procesom przetwarzania – odzysku w istniejącym zakładzie produkcji paliwa alternatywnego, co nie może i nie powinno być uznane: za nowe przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; za rozbudowę, przebudowę lub montaż instalacji w myśl § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Wyjaśnił, że do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę decyzji na przetwarzanie odpadów zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 21 ze zm.) trzeba dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko wówczas gdy jest wymagana. Dodał, że w dotychczasowym stadium postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ pierwszej instancji w sprawie o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. koncentrowało się na kwestii dopuszczalności zastosowania tegoż przepisu ze względu na rozszerzony zakres żądania strony, co by się wiązało z dodatkowym postępowaniem dowodowym, pomijając zupełnie zagadnienia wstępne, jakim jest brak konieczności zmiany decyzji środowiskowej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na błędne pouczenie zawarte w decyzji z dnia [...], czego skutkiem było złożenie przez stronę skargi do sądu w terminie wskazanym w pouczeniu. Dalej organ przypomniał, że w myśl art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, lecz strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i taki właśnie środek służył stronie w przedmiotowej sprawie, bowiem bezspornym jest, że zakwestionowana decyzja z dnia [...], była decyzją pierwszoinstancyjną. Z kolei, zgodnie z art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Tym samym, z uwagi na pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji, Kolegium uznało, że skargę J. F., należy potraktować jako wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kolegium podzieliło argumentację i pogląd wyrażony w kwestionowanej decyzji, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do dokonania w trybie art. 155 k.p.a. zmiany ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodano, że w trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Strona nie może zatem dążyć do zmiany decyzji w trybie tego przepisu, poprzez zmianę zakresu pierwotnego żądania, czego skutkiem musiałoby być prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Wskazana wyżej konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w zakresie uzyskania niezbędnych opinii i uzgodnień stanowi, w ocenie organu, przeszkodę do wydania decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie tylko dlatego, że nie mieści się w granicach sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...], ale także z uwagi na fakt, że po wydaniu tej decyzji zmianie uległy przepisy określające organy właściwe do wydawania opinii i dokonywania uzgodnień w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z dniem 15 listopada 2008r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. nr 199, poz. 1227), która w art. 64 ust. 1 i art. 77 ust. 1 określa organy właściwe (inne niż w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska) do wydawania opinii i dokonywania uzgodnień w sprawach o wydanie decyzji środowiskowych. Tym samym, w ocenie Kolegium, uwzględnienie żądania J. F. prowadziłoby do naruszenia art. 155 k.p.a. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] skargę do sądu administracyjnego złożył J. F., zarzucając naruszenie 64 ust. 1 i art. 74 ust. 4 Konstytucji RP, ponadto naruszenie art. 7, art. 8, art. 9; art. 10 § 1 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa i brak umożliwienia skarżącemu realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria odmowy zmiany decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Skarżący zarzucił także, że SKO w Ł., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zaniechało zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., w związku z nieuchyleniem zaskarżonej decyzję w całości i nieprzekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ze względy na sporny fakt tj. wydania w I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania. Skarżący zarzucił także niezastosowanie w trakcie procedowania w I oraz II instancji przepisów prawa materialnego: tj. art. 87 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 6, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż skarżący występując o zmianę ostatecznej decyzji SKO w Ł. z dnia [...], realizował obowiązek nałożony art. 87 ustawy, który stanowi że w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się odpowiednio przepisy działu V "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar natura 2000". Dodano, że dla zmiany ostatecznej decyzji środowiskowej art. 155 k.p.a. stosuje się i tylko i wyłącznie odpowiednio, a SKO jako organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę nie zastosował jako lex specialis wskazanego art. 87, procedując zawisłą sprawę w tzw. "trybie zwykłym" art. 155 k.p.a. Zatem Kolegium, według skarżącego, pomijając dyspozycję art. 87 ustawy, błędnie przyjęło, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem, co do ustalenia środowiskowych uwarunkować zgody na realizację przedsięwzięcia, albowiem celem postępowania prowadzonego w art. 155 k.p.a. jest ustalenie zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zdaniem skarżącego, nie ulega wątpliwości, że przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji środowiskowej, w tym wypadku wskazując nowe zapisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, Natomiast istnienie drugiej z powołanych przesłanek, a więc czy za zmianą decyzji, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, wymaga zbadania, z tym zastrzeżeniem, że stroną jest tylko i wyłącznie ten podmiot, która złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zwiększenie ilości odpadów poddanych procesowi odzysku R-12 (poprzez produkcję paliwa alternatywnego) zmniejsza ilość odpadów poddanych unieszkodliwianiu przez składowanie, co oznacza zachowanie hierarchii postępowania z odpadami, wynikającej z Dyrektywy 2008/98/WE, a z drugiej strony umożliwia właściwej miejscowej gminie R. uniknięcie kar finansowych za nieuzyskanie wskaźników odzysku. Zatem, wedle skarżącego, za zmianą decyzji SKO w Ł. z dnia [...] przemawiał także ważny interes społeczny. Decyzja wydana w trybie art. 87 ustawy, w związku z art. 155 k.p.a. jest decyzją konstytutywną, a więc taką, która tworzy nową sytuacją prawną, a tym samym wywierającą skutki prawne wyłącznie na przyszłość. Stąd właściwy organ jest uprawniony do zmiany obowiązującej w obrocie prawnej decyzji administracyjnej, która nie wygasła i wywiera skutki prawne. W przedmiotowej sprawie oznacza to możliwość zmiany ostatecznej decyzji środowiskowej. W ocenie skarżącego zatem organy administracji naruszyły również art. 6 i art. 9 k.p.a., procedując w oparciu o art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Łd 934/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] uznając, że rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiło rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Powyższy wyrok sądu I instancji został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2015r., sygn. akt II 556/14, a sprawa została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku kasacyjnego sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można uznać, aby rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wniesionego z uchybieniem terminowi można było kwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Nie można bowiem w rozpoznawanej sprawie mówić o oczywistym naruszeniu przepisów a wydanie orzeczenia nie pociąga skutków, które były nie do zaakceptowania w państwie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle wywodów, zawartych w motywach wyroku kasacyjnego oznacza to, że za przesądzone uznać należało, iż, spowodowane błędnym pouczeniem, uchybienie przez skarżącego terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W związku zaś z treścią at. 112 k.p.a., błędne pouczenie co do przysługującego stronie środka odwoławczego nie może szkodzić stronie. Rozpoznanie przeto przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosku J. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo jego złożenia z uchybieniem terminowi uznać należy za prawidłowe. Przechodząc natomiast do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że jak wynika z jej uzasadnienia, Kolegium odmówiło zmiany decyzji środowiskowej, z uwagi na fakt, iż żądana zmiana rozmiarów przedsięwzięcia jest elementem przedmiotowo istotnym, co oznacza, że wniosek nie dotyczy tej samej sprawy. Zgodnie z art. 87 u.i.o.ś w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przepisy działu V (ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar [...]) oraz działu VI (postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko) stosuje się odpowiednio. Ponadto przepis art. 155 k.p.a. stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast w myśl art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii już rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych. Prawna możliwość zastosowania tego trybu uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012r., sygn.akt I OSK 1840/11 oraz wyroki Wojewódzkich Sadów Administracyjnych w Szczecinie z dnia 16 października 2014r., sygn..akt II SA/Sz 475/14 i we Wrocławiu z dnia 29 maja 2009r., sygn..akt II SAWr 76/09, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie to toczy się w tej samej – z punku widzenia materialnego – sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie zwykłe, a więc niezbędne jest ustalenie czy w konkretnym wypadku istnieje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Dla niniejszej sprawy znaczenie ma tożsamość przedmiotowa, przez którą należy rozumieć tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawę faktyczną i prawną. W literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W niniejszej sprawie skarżący wnioskował o zmianę decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów, zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zakładu produkcji paliwa alternatywnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianego do realizacji na części działki nr 1298, położonej w R. przy ul. A. Inwestycja w kształcie określonym decyzją z dnia [...] została zrealizowana. Wnioskowana zmiana decyzji polegać ma na zwiększeniu ilości odpadów poddawanych procesom przetwarzania – odzysku w istniejącym zakładzie produkcji paliwa alternatywnego. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że wniosek inwestora z dnia 6 lutego 2013r. został pierwotnie rozpatrzony przez Burmistrza R., decyzją z dnia [...]. Decyzja ta jednak została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], które jednocześnie umorzyło postępowanie przed organem I instancji podkreślając, że skoro organem, który ostatecznie określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji było Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przeto tenże organ właściwy jest do orzekania w przedmiocie jej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. Stanowisko to należy podzielić, biorąc pod uwagę zasadę tzw. remonstracji (tj. instytucji odwołalności decyzji), czyli zwrócenia się o wzruszenie decyzji do organu, który ją wydał. Właściwy jest zatem ten sam organ, który wydał decyzję ostateczną, a więc definitywnie kończącą sprawę administracyjną jej załatwieniem co do istoty albo umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego. (por. B.Adamiak.J.Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011, str. 596) Zasadniczy problem w niniejszej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy w każdym wypadku i w dowolnym zakresie można zmienić ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też możliwość ta jest ograniczona. Przywołany wyżej przepis art. 87 u.o.i.ś przewiduje możliwość takiej zmiany przy odpowiednim stosowaniu zarówno przepisów działu V i VI powołanej ustawy jak i art. 155 k.p.a., z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego decyzja ta została przeniesiona. W ocenie Sądu, rację ma zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, upatrując w przepisie art. 155 źródła oceny tożsamości sprawy rozstrzygniętej i objętej żądaniem zmiany. Przepis art. 87 nie wprowadza bowiem "swoistej" podstawy do zmiany decyzji środowiskowej, nakładając jedynie na organ dodatkowe obowiązki, w zakresie procedowania co do tej zmiany, określone w działach V i VI ustawy. (por. K.Gruszecki: Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Lex/el 2013) W rozpoznawanej sprawie zmiana decyzji środowiskowej miałaby polegać na 24 - krotnym zwiększeniu ilości odpadów podlegających przetworzeniu i poddanych odzyskowi (z wielkości 1040 Mg (ton) rocznie na 23 712 Mg (ton) rocznie). Będzie się ona wiązała ze zwiększeniem godzin pracy zakładu (z 8 do 16 na dobę) oraz zwiększeniem ruchu samochodów ciężarowych (z 11 do 20 dziennie) a zatem ze zwiększoną emisją do środowiska. Na terenie inwestycji, poza obiektem, w którym prowadzona jest działalność, polegająca na przetwarzaniu i odzysku odpadów, znajdują się również inne obiekty, w których skarżący prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na selektywnej zbiórce odpadów (co zresztą w skardze przyznaje). Działalność ta prowadzona jest w oparciu o inną decyzję środowiskową Burmistrza R. z dnia [...] w obiektach, które nie istniały w dacie procedowania przez organ w sprawie decyzji środowiskowej z dnia [...] (notoria urzędowa, okoliczności ustalone na podstawie akt sprawy II SA/Łd 1086/14). Powyższe wskazuje zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że brak jest tożsamości przedmiotowej pomiędzy inwestycją projektowaną a będącą przedmiotem ostatecznej decyzji środowiskowej z dnia [...]. Parametry zamierzonego przedsięwzięcia oraz aktualnie istniejący stan zagospodarowania działki wskazują bowiem na istotną zmianę stanu faktycznego, która z racji kumulacji oddziaływań może rzutować również na krąg podmiotów, posiadających atrybut strony postępowania dotyczącego ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia (element podmiotowy). Ta okoliczność uniemożliwia dokonanie zmiany pierwotnej decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań w trybie przepisu art. 155 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w niniejszej sprawie brak było możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego, gdyż wniosek ten wykraczał poza granice sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej pierwotną decyzją z dnia [...], dlatego też zaskarżoną decyzje uznać należy za prawidłową i zasadną. Rozważania, dotyczące zmiany właściwości organów uzgadniających i opiniujących są natomiast zbędne i nieprawidłowe, albowiem zmiana właściwości organów nie stoi na przeszkodzie zmianie decyzji środowiskowej w trybie art. 87 u.i.o.ś (por. powołany wyżej Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, autorstwa Krzysztofa Gruszeckiego). Okoliczność ta pozostawała wszakże bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać natomiast należy, że przez rozbudowę instalacji należy rozumieć nie rozbudowę budynku, w którym instalacja się znajduje, a rozbudowę samej instalacji znajdującej się wewnątrz tego obiektu. Instalacją, w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2003r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1232) jest natomiast: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Rozbudowa instalacji do odzysku odpadów poprzez zwiększenie jej mocy produkcyjnej jest natomiast inwestycją mogącą potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 80 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 71), wymagającą przeprowadzenia postępowania środowiskowego (art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś.). Zgodnie bowiem z definicją pojęcia "przedsięwzięcie", zawartą w art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady nr 85/337 z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U.U.E L z dnia 5 lipca 1985r.) jest nim wszelka zmiana lub rozbudowa przedsięwzięć wymienionych w załączniku I lub II, już zatwierdzonych, zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji, które mogą mieć znaczące niekorzystne oddziaływanie na środowisko naturalne. (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 kwietnia 2012r., w sprawie C 121/11, polskie tłumaczenie dostępne w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1131294). Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Organ orzekający przeprowadził bowiem postępowanie wyjaśniające w takim zakresie, jakie było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z konkluzją o braku możliwości procedowania w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej, nie było podstaw do występowania do organów współdziałających oraz przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach kontrolowanego postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Lp/