II GSK 3458/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Robót Drogowych Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 33/16 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Robót Drogowych Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w S. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (sygn. akt I SA/Rz 33/16), oddalił skargę P. R. D. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej w S. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej na 2014 rok. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] czerwca 2014 r. (data nadania przesyłki rejestrowanej) do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej określanego także jako "BP ARiMR", "organ I instancji") wpłynął wniosek syndyka masy upadłości P. R. D. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej (dalej określanego jako: "PRD spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej", "wnioskodawca") o przyznanie płatności na 2014 rok, w tym kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej: PROW). W formularzu Deklaracja pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013, spółka zadeklarowała poprzez deklarację pakietów lub wariantów w latach 2013-2018 realizację Pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, a w ramach tego pakietu realizację: - wariantu 2.2 - uprawy sadownicze (w okresie przestawiania) na powierzchni 49,09 ha oraz realizację Pakietu 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, a w ramach tego pakietu realizację: - wariantu 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 47,52 ha. Wraz z przedłożonym wnioskiem kontynuacyjnym PRD spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej przedłożyła pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. informujące Kierownika BP ARiMR w S., że wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania pierwszej płatności rolnośrodowiskowej został złożony w Biurze Powiatowym ARiMR w R. W dniu [...] czerwca 2014 r. (data nadania przesyłki rejestrowanej) do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynęły wyjaśnienia syndyka masy upadłości – W. W. obrazujące "stan faktyczny" wejścia w posiadanie nieruchomości położonych w M. i C. gmina P. (woj. z.). Dnia [...] lipca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. decyzją nr [...] odmówił P. R. D. spółka z o. o. w upadłości likwidacyjnej przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej na rok 2014. W zakresie postępowania toczącego się w Biurze Powiatowym ARiMR w R. o wstąpienie P. R. D. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. odmówił wnioskodawcy wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej. W dniu [...] sierpnia 2015 r. (data nadania przesyłki rejestrowanej) do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynęło odwołanie od decyzji Kierownika BP ARiMR w S. W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] złożone przez syndyka masy upadłości PRD spółka. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, w którym syndyk wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. poprzez nieudzielenie przez pracowników organu informacji o obowiązujących i mających zastosowanie w sprawie przepisach oraz okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stanowiących przedmiot postępowania administracyjnego, tj. dotyczących procedury przejmowania płatności rolnośrodowiskowych, wykazu obligatoryjnych dokumentów i załączników niezbędnych do skutecznego złożenia wniosku o wstąpienie do postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania P. R. D. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej w S. W. płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej na 2014 rok. Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w R. w oparciu o analizę akt sprawy nie dopatrzył się w postępowaniu przed organem I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego i stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Organ podkreślił, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przedłożenie przedmiotowego wniosku o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej w ramach PROW 2007-2013 na 2014 rok miało miejsce dnia [...] czerwca 2014 r. Odnosząc się do przesłanek odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej na rok 2014, organ podzielił uzasadnienie odmowy dokonane przez organ I instancji i stwierdził, że odmowa przyznania kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej P. R. D. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej jest konsekwencją rozstrzygnięcia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Zdaniem organu odwoławczego skoro decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Kierownik BP ARiMR w R. odmówił P. R. D. spółka. z o.o. w upadłości likwidacyjnej wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej, to konsekwentnie logicznym była odmowa przyznania PRD spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej. Organ II instancji wskazał, że powyższa decyzja ma charakter prejudycjalny, gdyż najpierw Kierownik BP ARiMR w R. rozstrzygnął w przedmiocie wstąpienia do toczącego się postępowania za 2014 r., a następnie inny organ tj. Kierownik BP ARiMR w S. W., właściwy ze względu na siedzibę rolnika orzekł w zakresie przyznania kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej. W ocenie organu skoro odmówiono stronie wstąpienia do toczącego się postępowania o przyznanie kolejnej płatności (na 2014 rok), to jednocześnie brak było podstaw do przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej tej samej stronie, za ten sam rok. Organ II instancji wskazał, że postępowanie w przedmiocie wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej zostało zakończone decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] maja 2015 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. Strona nie odwołała się od powyższej decyzji. Ustosunkowując się do odwołania z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ wskazał, że podniesione zarzuty nie mogą być skutecznie podważane w postępowaniu dotyczącym odmowy przyznania kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej gdyż nie odnoszą się do postępowania w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej, ale dotyczą postępowania w sprawie wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej, które było prowadzone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. i zostało zakończone prawomocną decyzją z dnia [...] maja 2015r., nr [...]. Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w R. podkreślił, że przedmiotem postępowania rozstrzygniętego zaskarżoną decyzją nie była kwestia dotycząca ustalenia następstwa prawnego, a problematyka wstąpienia do toczącego się postępowania, czyli przyznania, bądź zanegowania prawa do kontynuacji płatności rolnośrodowiskowej na 2014 rok. Ww. organ wskazał, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji odniósł się do kwestii następstwa prawnego, jednakże było to jedynie powtórzenie uzasadnienia ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. i miało na celu wyjaśnienie przyczyn odmowy płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej, stanowiącej konsekwencję rozstrzygnięcia o odmowie wstąpienia do toczącego się postępowania o przyznanie kolejnej płatności. Skarżąca spółka nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem i wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że podstawą odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej na rok 2014, była przede wszystkim, wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R., odmowa wstąpienia P. R. D. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2015 roku, nr [...]. Sąd I instancji uznał, że na podstawie decyzji Kierownik BP ARiMR w Rzeszowie odmówił wstąpienia P. R. D. spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej. Konsekwencją powyższej decyzji była odmowa przyznania skarżącemu kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej. Powyższa decyzja - w ocenie Sądu - miała charakter prejudycjalny, gdyż najpierw organ tj. Kierownik BP ARiMR w R. rozstrzygnął w sprawie o wstąpieniu do toczącego się postępowania za 2014 rok, a następnie - w konsekwencji powyższej decyzji - inny organ tj. Kierownik BP ARiMR w S. W., właściwy ze względu na siedzibę rolnika, orzekł w zakresie przyznania kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej. Sąd wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia rolnośrodowiskowego następcy prawnemu mogą być przyznane płatności rolnośrodowiskowe, jeżeli następca ten spełni określone przepisami warunki. Jeżeli odmówiono stronie wstąpienia do toczącego się postępowania o przyznanie kolejnej płatności (na 2014 rok), to jednocześnie nie można przyznać płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej tej samej stronie, za ten sam rok. Sąd stwierdził także, że odrębne prowadzenie postępowań w sprawie wstąpienia do toczącego się postępowania i w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej nie rzutuje w negatywny sposób na prawa strony, czy też możliwość kontroli sądowej wydanych decyzji. Decyzja o wstąpieniu do toczącego się postępowania podlegać może weryfikacji w toku postępowania odwoławczego, jeśli strona złoży odwołanie. Podlega również samodzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego (po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji). W ramach tego właśnie przedmiotu strona (później skarżący) może kwestionować wszystkie te elementy ustaleń faktycznych i prawnych, z którymi się nie zgadza, a które brane były pod uwagę przez organ przy ocenie okoliczności dotyczących wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstąpienia do toczącego się postępowania. To postępowanie i kontrola sądowa nad nim daje skarżącemu możliwość uzyskania oceny dokonywanej przez sąd administracyjny. Sąd I instancji podkreślił, że przyznanie płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej jest w takiej konfiguracji kwestią wtórną w tym znaczeniu, że o jej przyznaniu decyduje wynik postępowania w przedmiocie wstąpienia do toczącego się postępowania. Zdaniem Sądu podstawą, w oparciu o którą organ ocenia czy żądanie strony dotyczące przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej jest zasadne wynika ze stosunkowo prostego ustalenia czy strona skutecznie wstąpiła do toczącego się postępowania. W momencie zatem wydawania decyzji dotyczącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej musi istnieć decyzja z której wynika, że strona wstąpiła do toczącego się postępowania. Podkreślono jednocześnie, że omówione relacje między wskazanymi decyzjami sprawiają, zdaniem Sądu, że decyzja dotycząca wstąpienia do toczącego się postępowania, jeśli jest wydawana odrębnym aktem, stanowi w istocie podstawę do wydania decyzji dotyczącej płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej. Zależność tych dwóch decyzji jest o takim charakterze, że w przypadku uchylenia decyzji dotyczącej wstąpienia do toczącego się postępowania powstaje podstawa do wznowienia postępowania z powołaniem się na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji, która następnie została uchylona lub zmieniona w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Zależność między powołanymi decyzjami zachodzi i występuje wpływ zmiany decyzji dotyczącej wstąpienia do toczącego się postępowania na decyzję wydaną w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej. Ta zależność obu decyzji wystarczająco gwarantuje stronie ochronę. Podważenie decyzji o wstąpieniu do toczącego się postępowania stanowić będzie podstawę do odpowiedniego zweryfikowania decyzji w sprawie płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej. Nie stoi temu na przeszkodzie także oddalenie skargi na decyzję dotyczącą płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej. Sąd ocenia bowiem legalność takiej decyzji w dacie jej podjęcia i istnienia na ten moment decyzji dotyczącej wstąpienia do toczącego się postępowania. Prawomocne orzeczenie sądu nie będzie więc przeszkodą do wzruszenia skontrolowanej decyzji z powołaniem się na późniejszą zmianę tej ostatniej decyzji. Ocena prawna sądu wiąże w danej sprawie dopóki stan faktyczny będący przedmiotem tej oceny jest tożsamy. Sąd I instancji stwierdził, że organ prowadzący postępowanie w sprawie płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej nie dokonuje ponownej weryfikacji zasadności zastosowania wobec strony przepisu § 31 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Ten element był bowiem przedmiotem badania w postępowaniu w sprawie dotyczącej wstąpienia do toczącego się postępowania. Z tego też względu, zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość ustaleń odnośnie prawidłowego i terminowego wstąpienia do toczącego się postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku w przypadku zaskarżenia decyzji dotyczącej odmowy przyznania płatności kontynuacyjnej. Od powyższego wyroku P. R. D. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w S. W. wniosło skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej określanej jako "ustawa"), w szczególności przepisu art. 24 i 24, oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej określane jako "rozporządzenie"), w szczególności paragrafów 23, 24, 25, 26, 28, 31 i 32 - poprzez akceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niewłaściwego rozpoznania przez organy wniosku skarżącego polegającego na wydaniu i utrzymaniu w mocy decyzji odmownej w sytuacji, gdy nie było podstaw do wydania takiej decyzji, ewentualnie na wydaniu decyzji odmownej bez rozpatrzenia całości dokumentacji sprawy, w szczególności braku wyjaśnienia, czy skarżący mógł być beneficjentem płatności rolnośrodowiskowej niezależnie od następstwa po innym podmiocie. Skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 25 ustawy i § 28 i 31 rozporządzenia, oraz ewentualnie niezastosowanie art. 24 ustawy i § 23, 24, 25, 26 i 32 rozporządzenia, 2. niezastosowanie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozpatrzenia skargi w granicach sprawy, ze względu na pominięcie wynikającego z akt sprawy naruszenia przez organy norm prawa materialnego wymienionych w pkt. 1, a także naruszenia art. 65 § 1, 66 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., w konsekwencji czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaakceptował nieprawidłowe rozpoznanie przez organy wniosku skarżącego o płatności rolnośrodowiskowe polegające na wydaniu i utrzymaniu w mocy bezpodstawnej decyzji administracyjnej, ewentualnie na wydaniu decyzji odmownej bez rozpatrzenia całości dokumentacji sprawy, w szczególności braku wyjaśnienia, czy skarżący mógł być beneficjentem płatności rolnośrodowiskowej niezależnie od następstwa po innym podmiocie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem powinna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a ograniczone co do zasady jest w zakresie poszczególnych zarzutów przedstawionych w skargach kasacyjnych w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli judykacyjnej jest postępowanie sądowe prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, a zakończone wyrokiem tego Sądu z dnia 3 marca 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej na 2014 rok. Na podstawie powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. Po dokonaniu kontroli powyższego postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest bezzasadna, a w konsekwencji - podlegająca oddaleniu. W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej przywołane w ramach obu podstaw kasacyjnych zmierzały do zakwestionowania odmowy przyznania skarżącej spółce płatności rolnośrodowiskowej kontynuacyjnej za 2014 rok. Zarzuty skargi sprowadzały się zatem do stwierdzenia, że skarżąca spółka mogła być beneficjentem płatności rolnośrodowiskowej na 2014 rok. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy zauważyć, że z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach sprawy. W tym znaczeniu przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym wyznaczony jest zakresem stosunku administracyjnego tj. jego elementami podmiotowymi oraz przedmiotowymi: podstawą faktyczną i prawną (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 roku, sygn. akt I SA/Gd 654/96, publ. OSP 1999/1/51 z glosą B. Adamiak). Wykluczyć wobec tego należy możliwość kontrolowania przez sąd administracyjny innego, niż zaskarżone do tego sądu rozstrzygnięcie, jeżeli tak opisana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa nie zachodzi. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza bowiem, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Mając powyższe na względzie przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie mogła być kwestia odmowy wstąpienia skarżącej spółki do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej. Kwestia ta została rozstrzygnięta na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] maja 2015 r. Od decyzji tej skarżący nie odwołał się, a więc stała się ostateczna. Nie ma zatem podstaw normatywnych, aby w niniejszym postępowaniu ta decyzja podlegała kontroli sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej spółki w zakresie odmowy przyznania jej płatności należy również wskazać, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 173 ze zm.) pomoc przyznawana jest na wniosek, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach. Powyższa decyzja o odmowie wstąpienia skarżącej spółki do postępowania stanowiła zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie zagadnienia wstępnego. Zasadniczym warunkiem przyznania płatności rolnośrodowiskowej na kolejny rok jest bowiem realizacja programu rolnośrodowiskowego, do którego producent przystępuje po uzyskaniu decyzji o przyznaniu pierwszej płatności rolnośrodowiskowej. Skoro skarżąca spółka nie przejęła zobowiązania rolnośrodowiskowego, nie stała się również beneficjentem płatności za rok 2014. Wniosek o płatność rolnośrodowiskową za rok 2014 r. został bowiem skutecznie złożony przez M. W. Logiczną konsekwencją odmowy wstąpienia skarżącej spółce do toczącego się postępowania w przedmiocie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej stała się zatem odmowa przyznania tejże płatności za 2014 rok. Podkreślić należy również, że kwestia ewentualnego następstwa prawnego skarżącej spółki była już przedmiotem badania w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2015 r. i nie podlegała badaniu przez organ w zaskarżonej do sądu decyzji. Niezasadne okazały się zatem zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.). Jednocześnie brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przepisów o właściwości. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem o wstąpienie do postępowania prowadzonego przed Kierownikiem Biura Powiatowego ARiMR w R., a wniosek o przyznanie płatności został złożony w Biurze Powiatowym ARiMR w S. W. z uwagi na siedzibę skarżącej spółki. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. był właściwym dla M. W. w postępowaniu związanym z przyznaniem płatności rolnośrodowiskowej na kolejny rok. W związku z tym jednak, iż P. R. D. sp. z o.o. ma siedzibę w S. W., w konsekwencji właściwym miejscowo dla spraw tej spółki - zgodnie z treścią § 23 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego - jest Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. W. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. s. M. Sachajko s. Z. Czarnik s. M. Trzecki