I OSK 1795/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dorota Korybut-Orłowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 1027/15 w sprawie ze skargi D.S. na bezczynność M. S.A. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od M. S.A. na rzecz D. S. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1027/15, po rozpoznaniu skargi D.S.na bezczynność M.S.A., w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, oddalił skargę. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. D.S. zwrócił się na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm., dalej również jako u.d.i.p.) do M. S. A.(dalej również jako [...]) o udostępnienie w formie kserokopii lub w formie elektronicznej (na podany adres): 1. protokołu(-ów) z postępowania wyjaśniającego, przeprowadzonego przez [...] w dniach od [...]kwietnia do [...]maja 2006 r. (nr [...]); 2. wszystkich wyników badań laboratoryjnych osadów ściekowych przeprowadzonych przez lub na zlecenie [...], w okresie od września 2005r. do maja 2006 r., na podstawie których sformułowano oceny przedstawione w protokole wymienionym w pkt 1 powyżej (m. in. "niekorzystne wyniki pochodzą z badań przeprowadzonych w miesiącach listopadzie grudniu 2005r., a ostatnie również negatywne, pochodzą z kwietnia 2006r., należy sądzić, iż przekroczenia zawartości żywych jaj pasożytów ATT w osadach występują w sposób ciągły. (...) Wyniki PIG w Warszawie z badań z OŚ "Czajka" wskazują, że [...]w W. przekazywało odbiorcom osadów błędne informacje o jego składzie w zakresie zawartości żywych jaj pasożytów ATT."); 4. pełnej korespondencji pomiędzy PIG w W. a [...] w powyższej sprawie; 5. wszystkich umów zawartych przez [...]w okresie od września 2005r. do maja 2006 r. na odbiór (zagospodarowanie) osadów ściekowych oraz załączników do tych umów w postaci decyzji zezwalających tym podmiotom na odzysk i transport osadów; 6. ekspertyzy interdyscyplinarnej z dnia [...]lipca 2006r., dotyczącej realizacji umowy zawartej pomiędzy [...]a [...]; [...]decyzją dnia z [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówiło udostępnienia informacji wskazanych we wniosku z dnia [...]lipca 2013 r. w zakresie pkt: 1, 2, 4 i 6 - numeracji przyjętej we wniosku. W uzasadnieniu powyższej decyzji Przedsiębiorstwo podniosło, iż wnioskodawca w pkt 6 wniosku zażądał udostępnienia ekspertyzy interdyscyplinarnej z dnia [...]lipca 2006 r., dotyczącej realizacji umowy zawartej między [...]a [...]. Wskazano również, że wnioskodawca zgłasza pod adresem [...]roszczenia finansowe, związane z realizacją ww. umowy, kilkakrotnie też kierował do Sądu wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, zapowiadając jednocześnie wystąpienie z powództwem o zapłatę. Podniesiono, że żądana ekspertyza została sporządzona na zlecenie [...], wyłącznie na potrzeby negocjacji toczonych z wnioskodawcą oraz w celu zidentyfikowania ryzyka procesowego na wypadek ewentualnego sporu sądowego. Tego rodzaju dokument z założenia ma charakter poufny i nie podlega udostępnieniu - w szczególności drugiej stronie prowadzonych negocjacji i prawdopodobnemu przeciwnikowi procesowemu. W uzasadnieniu wskazano, że z podobnych przyczyn, udostępnieniu nie powinien podlegać protokół postępowania wyjaśniającego (pkt 1 wniosku), natomiast wyniki badań laboratoryjnych osadów ściekowych (pkt 2 wniosku) i dotyczącą ich korespondencję (pkt 4 wniosku) wnioskodawca, jako strona ewentualnego postępowania sądowego, będzie mógł uzyskać, o ile okażą się istotne dla sprawy, na podstawie art. 248 § 1 k.p.c. D.S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, na skutek czego, [...]decyzją nr [...], z dnia [...]września 2013 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, z powołaniem się na dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2142/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, iż w sytuacji gdy [...]uważa, że wnioskodawcy przysługuje inny tryb dostępu do informacji lub też, że nie żąda on informacji posiadającej walor informacji publicznej, to nie powinien wydawać decyzji odmownej, a jedynie pisemnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Sąd Wojewódzki podniósł, że jeżeli [...]natomiast uznaje, że przez wskazaną w uzasadnieniu "poufność" informacji należy rozumieć tajemnicę przedsiębiorstwa, to powinno dać temu jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji, czego nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1421/14, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2014 r. sygn.akt II SA/Wa 2142/13, oddalił skargę kasacyjną. Ponownie rozpoznając wniosek, w piśmie z dnia [...]sierpnia 2015 r., [...]poinformowało wnioskodawcę, że informacje żądane w pkt 1, 2, 4 i 6 wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując argumenty tożsame do przywołanych w uchylonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Ponadto [...] wskazało, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być wykorzystywana do zdobywania informacji w indywidualnych sprawach o charakterze cywilnoprawnym, w których stroną jest podmiot publiczny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2015 r., na bezczynność [...]w W. S. A., polegającą na nieudostępnieniu skarżącemu do dnia wniesienia skargi informacji wskazanych w pkt 1, 2, 4 i 6 wniosku z [...] lipca 2013 r., D.S. wniósł o zobowiązanie Spółki do niezwłocznego udostępnienia żądanych informacji, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności podniesiono, że pismo [...] z 13 sierpnia 2015 r. zostało podpisane przez Dyrektora [...]W.F. bez załączenia pełnomocnictwa oraz bez wskazania podstawy prawnej do reprezentowania Spółki. Skarżący wskazał przy tym, że [...] nie wyjaśnił przyczyn odmowy uznania ekspertyzy z pkt 6 wniosku za informację publiczną, podobnie postąpił odnośnie pkt 1 wniosku. W ocenie skarżącego bezzasadna jest również argumentacja Spółki dotycząca żądań z pkt 2 i 4 wniosku, gdyż nie wyjaśniła ona, na jakiej podstawie uznała, iż informacje te nie stanowią informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając, że nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd meriti wskazał, że o bezczynności na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm), można mówić wyłącznie wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że spełniony jest zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie poza sporem jest okoliczność, iż [...] w W. S. A. jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu u.d.i.p., stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy. Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że [...] powstało w wyniku przekształcenia Przedsiębiorstwa K., w którym jedynym akcjonariuszem jest m. W. Celem działalności spółki jest m.in. realizowanie zadań z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Z powyższego zatem wynika, że Spółka jest osobą prawną, ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która gospodaruje mieniem komunalnym, należącym w 100% do m.st. Warszawy. Zgodnie zaś z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.) mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Skoro majątek Spółki, jest w całości majątkiem komunalnym i [...] wykonuje także zadania publiczne, to jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda informacja o sprawach publicznych. Jest nią w szczególności informacja wymieniona w otwartym katalogu zawarta w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu meriti żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej z uwagi na to, że nie dotyczą sprawy publicznej. Sąd I instancji podał, że w sprawie nie była kwestionowana okoliczność, że skarżącego łączy z [...] stosunek umowny, wynikający z umów: nr [...], nr [...], nr [...], zawartych przez [...] z [...], a skarżący od wielu lat kieruje pod adresem [...] roszczenia finansowe zawiązane z realizacją umów. Sąd Wojewódzki podkreślił, że żądana w pkt 6 wniosku ekspertyza interdyscyplinarna, z dnia [...]lipca 2006 r., dotyczy realizacji ww. umów, została sporządzona na zlecenie [...], wyłącznie na potrzeby prowadzonych ze skarżącym negocjacji oraz w celu zidentyfikowania ryzyka procesowego, na wypadek sporu sądowego. Sąd meriti dodał, że jeżeli zatem opinia prawna dotyczy ewentualnego i przyszłego postępowania organu w indywidualnej sprawie o odszkodowanie za nieruchomość, to wniosek o jej udostępnienie w trybie ustawy pozostaje bez związku z interesem publicznym, lecz służy wyłącznie indywidualnemu interesowi jednej ze stron postępowania sądowego. W ocenie Sądu I instancji powyższy pogląd powinien mieć zastosowanie do przedmiotowej ekspertyzy oraz pozostałych dokumentów, które się z nią łączą, a żądanych przez skarżącego w pkt 1, 2 i 4 wniosku. Sąd meriti podkreślił, że wbrew argumentacji skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1421/14, nie przesądził o charakterze żądanych informacji, a w szczególności, że stanowią one informację publiczną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł D.S. w oparciu o art. 173 § 1 i § 2 oraz 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz.718 dalej jako p.p.s.a.) i zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. a) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez skonstruowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny niepełnego uzasadnienia wyroku w zakresie kwalifikacji informacji wskazanych w punkcie 1,2 oraz 4 wniosku skarżącego, poprzez odesłanie w uzasadnieniu wyroku do argumentacji poświęconej kwalifikacji informacji wskazanej w punkcie 6 wniosku, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia w odniesieniu do każdej wnioskowanej przez skarżącego informacji (informacja w tym zakresie nie była opinią (raportem), sporządzoną w indywidualnej, konkretnej sprawie), b) art. 153 p.p.s.a., art. 170 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a., poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny faktu związania wykładnią art. 1 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyrażoną w wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt I OSK 1421/14), z której wynika, że wnioskowane dokumenty mogły być oceniane w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, nawet gdyby wiązałyby się one potencjalnie z dochodzeniem przez stronę skarżącą roszczeń cywilnoprawnych, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do podnoszonego przez skarżącego zarzutu, że pismo [...] z dnia 13 sierpnia 2015 r. zostało podpisane niezgodnie z zasadami reprezentacji tego podmiotu, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem w tym stanie rzeczy brak było skutecznego pisemnego poinformowania skarżącego o negatywnym zakwalifikowaniu wnioskowanych informacji jako informacji publicznej, zaś uwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tej okoliczności, winno skutkować stwierdzeniem przez Sąd bezczynności [...] z uwagi na brak pisemnego poinformowania wnioskodawcy o przyjętej kwalifikacji informacji, nawet w razie ostatecznego zaaprobowania przez Sąd stanowiska [...] w przedmiocie, kwalifikacji tych informacji, Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że informacją publiczną nie jest informacja istotna z punktu widzenia potencjalnego postępowania sądowego pomiędzy stronami oraz służąca indywidualnemu interesowi jednej ze stron postępowania sądowego, podczas gdy przyjęcie związania informacji z potencjalnym sporem cywilnym nie powoduje utraty przezeń charakteru informacji publicznej, zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej nie różnicuje sytuacji podmiotów ubiegających się o informację publiczną w zależności od tego, czy pozostają bądź nie w stosunku cywilnoprawnym i ewentualnym sporze z nim związanym, jednocześnie zakazując badania przez podmiot zobligowany do udzielenia informacji faktu istnienia i rodzaju interesu w żądaniu dostępu do informacji publicznej, b) art. 1 ust. 1 w zw. a art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że informacje, o jakich udostępnienie wnosił skarżący, nie stanowią informacji publicznej i jakoby służyć mają jedynie indywidualnemu interesowi jednej ze stron, podczas gdy wnioskowane informacje były wytworzone przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej i stanowiły informację o sprawach publicznych, dotyczącą wielu podmiotów, odbierających w latach 2005 i 2006 osady ściekowe od [...] (o czym świadczy chociażby liczba mnoga w pkt 2 żądanej informacji, a także fragment informacji (z protokołu) wymienionej w pkt 1: " Wyniki PIG w [...] z badań z OS "[...]" wskazują, że [...] w [...] przekazywało odbiorcom osadów błędne informacje o jego składzie w zakresie zawartości żywych jaj pasożytów ATT."), a zatem nie dotyczyła wyłącznie skarżącego i już tylko z tego powodu podlegała udostępnieniu. Na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 185 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, zaś na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku, wniósł na podstawie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał wyrok. Skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie od [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano szczegółowe argumenty na jej poparcie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie wpłynęła. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Zgodnie z unormowaniem przepisu art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie uchybił sąd I instancji, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a., w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w skardze kasacyjnej postawiony został Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., 170 p.p.s.a. i 190 p.p.s.a. Analiza powyższych zarzutów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji naruszył powyższe przepisy, bowiem nie wypełnił wytycznych NSA wskazanych w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1421/14 odsyłających - wobec oddalenia skargi kasacyjnej, do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2142/13, którym uchylono decyzje obu instancji. W wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1421/14 NSA wskazał, iż "sąd w zaskarżonym wyroku nie wypowiedział się expresis verbis co do charakteru żądanej informacji, wskazał jednak na art. 5 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 61 Konstytucji. Zatem ani Naczelny Sąd Administracyjny ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądziły o charakterze żądanych informacji, tym niemniej wskazane zostało, że negatywna weryfikacja danej informacji jako informacji publicznej nie może być oparta tylko na fakcie, że dokumenty wiążą się z dochodzeniem roszczeń cywilnoprawnych. Tym samym należy wskazać, że stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, wobec czego Sąd meriti nie miał i nie będzie miał możliwości dokonywania innej wykładni, niż wskazana w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przez pojęcie "wykładni prawa", o którym mowa należy rozumieć ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez NSA oznacza, że sąd I instancji, nie może zaniechać dostosowania się do zapatrywania wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem wobec faktu, że przedmiotowa sprawa rozpoznawana była przez Sądy obu instancji, stąd zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Innymi słowy, analiza wytycznych obu wyroków wskazuje, że Sąd meriti rozpoznając przedmiotową sprawę nie sprostał obowiązkowi odpowiedzi na pytanie - czy żądane przez D.S. informacje stanowią informację publiczną. W ocenie NSA, Sąd I instancji poczynił co prawda założenie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, o czym świadczą wywody uzasadnienia po części nieodpowiadające stwierdzeniom zawartym w wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2015 r. Powyższe założenie nie zostało poparte szczegółową analizą i oceną. Nadal zatem w sprawie występuje zasadniczy brak, w postaci nieudzielenia odpowiedzi na pytanie o charakter żądanych informacji, który może zostać uzupełniony jedynie poprzez zbadanie jakiego rodzaju są dokumentami dokumenty wskazane we wniosku, w aspekcie rodzaju zawartych w nich informacji. Sądy orzekające w przedmiotowej sprawie nie wypowiedziały się co do charakteru żądanej informacji, a jedynie pokreśliły, że "żądanie udostępnienia wskazanych dokumentów może być oceniane w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie ma znaczenia, że dokumenty te wiążą się z dochodzeniem przez stronę skarżącą od skarżącej kasacyjnie spółki, roszczeń cywilnoprawnych" Reasumując NSA podnosi, że Sąd meriti w realiach przedmiotowej sprawy nie sprostał wypełnieniu powyżej wskazanych wytycznych, wobec czego wnioski tego Sądu w postaci uznania, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznych są przedwczesne. Najistotniejszą kwestią jest zatem udzielenie odpowiedzi, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy i dokonaniu oceny, czy żądane informacje są publiczne, a jeśli tak, to czy będzie należało rozważyć ewentualne ograniczenia w dostępie do nich. Wobec powyższego, a w szczególności wobec naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Naczelny Sąd Administracyjny za przedwczesne uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdyż stan faktyczny sprawy nadal nasuwa wątpliwości, które winny być w pierwszej kolejności wyjaśnione. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie art.185 §1 p.p.s.a.. O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.