III SA/Po 1278/15

Dnia 03 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 marca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi B. N., A. N. - wspólników spółki cywilnej X w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. N. i B. N. (dalej: "strony", "przedsiębiorcy"), prowadzących działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej pod firmą X s.c., od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W grudniu 2014 roku przeprowadzono kontrolę przedsiębiorców obejmującą okres od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. Podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, że przedsiębiorcy nie dokonali zmiany w wykazie pojazdów zgłoszonych do posiadanej licencji, chociaż figurujące w tym wykazie pojazdy zostały sprzedane bądź wynajęte. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na ustalenia poczynione w toku powyższej kontroli, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nałożył na strony karę pieniężną w wysokości 15.000 zł, zaznaczając, że suma kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła [...] zł, jednakże na podstawie art. 92a ust. 3 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym jej wysokość została ograniczona do kwoty orzeczonej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że do dnia [...] grudnia 2014 r. do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...] zgłoszonych było [...] pojazdów samochodowych. Podczas kontroli strony okazały: 1) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2013 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2013 r., 2) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2013 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2013 r., 3) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2013 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2013 r., 4) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2013 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2013 r., 5) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 6) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 7) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 8) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 9) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 10) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 11) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 12) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 13) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 14) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 15) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 16) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 17) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 18) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 19) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 20) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 21) fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r., 22) fakturę VAT nr [...] z dnia [...]2014 r., z której wynika, że pojazd o nr rej. [...], o nr VIN [...], został sprzedany w dniu [...] 2014 r. Organ I instancji wskazał nadto, że w dniu [...] października 2013 r. stronom zostały wydane wypisy z powyższej licencji, także na pojazdy, które zostały sprzedane przed tą datą. Natomiast w protokole przesłuchania z dnia [...] grudnia 2014 r. B. N. zeznał, że w okresie od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. nie były wykonywane przewozy drogowe pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że w czterech przypadkach do kontroli drogowej kierujący pojazdem okazali wypis z rzeczonej licencji. W ocenie organu Inspekcji Transportu Drogowego strony nie dochowały wymaganego terminu pisemnego zgłoszenia sprzedaży powyższych pojazdów samochodowych organowi udzielającemu licencji, co zgodnie z lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, spowodowało konieczność nałożenia kary pieniężnej w wysokości: [...] zł x 22 = [...] zł. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej przedsiębiorcy wnieśli o jej uchylenie, podnosząc, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zmiana w ilości pojazdów przypisanych do licencji nastąpiła siedem razy. W sprawie doszło zatem do 7-krotnej zmiany danych, a nie jak przyjął organ Inspekcji Transportu Drogowego 22-krotnej. Ponadto, wystąpienie o wypisy z licencji dla pojazdów, które zostały sprzedane przed datą złożenia wniosku było wynikiem błędu, bowiem wniosek dotyczyć miał spółki Y Sp. z o.o., a nie spółki cywilnej. Okoliczności związane z błędem pracowników spółki winny być brane pod uwagę jako okoliczność łagodząca. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał, że stosownie do treści art. 14 ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a – nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Z kolei zgodnie z lp. 1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podczas przeprowadzonego postępowania ustalono, że odwołujący, wbrew obowiązkowi z art. 14 ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie zgłosili zbycia 22 pojazdów, o wskazanych powyżej numerach rejestracyjnych, Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego, który wydał stronom licencję wspólnotową nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy. Licencja ta została wydana w dniu [...] czerwca 2004 r. na okres od dnia [...] maja 2004 r. do dnia [...] listopada 2053 r. Powyższe w ocenie organu odwoławczego skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.4. załącznika do tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że kara pieniężna została słusznie nałożona z uwzględnieniem liczby pojazdów, bowiem wypisy z licencji są wydawane na taką liczbę pojazdów jaką przedsiębiorca deklaruje do wykonywania przewozów drogowych. Zatem w przypadku zbycia pojazdu przedsiębiorca przestaje być osobą uprawnioną do posługiwania się wypisem z licencji wydanej na dany pojazd i jest obowiązany taki wypis zwrócić organowi wydającemu licencję. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że do wydania wypisów z licencji na sprzedane pojazdy nie doszło na skutek błędu pracownika stron, jako że z wnioskiem o ich wydanie wystąpił B. N. W sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucili naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a oraz art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, a także w zw. z lp. 1.4. załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez ich błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że naruszenie obowiązku zgłoszenia zmiany danych w postaci zmiany wykazu pojazdów wobec ich sprzedaży skutkuje nałożeniem kary pieniężnej z uwzględnieniem liczby pojazdów, a nie okoliczności uzasadniającej zmianę danych (transakcji sprzedaży) w sytuacji, gdy art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jako podstawę obowiązku zgłoszenia wskazuje jedynie okoliczność zmiany danych, które w sprawie nastąpiły w wyniku siedmiu transakcji sprzedaży pojazdów, podczas gdy organ Inspekcji Transportu Drogowego mylnie przyjął, że zmiany nastąpiły 22-krotnie; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, skutkujące: - mylnym przyjęciem, że zmian uzasadniających obowiązek wynikający z art. 14 ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym było 22, podczas gdy zmian tych było 7, a nadto - błędnym przyjęciem, że podmiot wykonujący przewozy miał wpływ na powstanie naruszenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który na gruncie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powodowałby konieczność jej uchylenia. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że istotne okoliczności faktyczne sprawy przyjęte przez organ Inspekcji Transportu Drogowego jako podstawa rozstrzygnięcia pozostają pomiędzy stronami niniejszego postępowania niesporne, stąd podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia przez ten organ art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), uznać trzeba za chybiony. W szczególności, nie jest kwestionowane przez skarżących, że w dniach [...] czerwca, [...] lipca oraz [...] listopada 2013 r., a także [...] stycznia, [...] lipca, [...] września oraz [...] października 2014 r., dokonali oni sprzedaży 22 pojazdów samochodowych, które były wówczas zgłoszone do posiadanej przez nich licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Skarżący nie zaprzeczają także temu, że o powyższych okolicznościach nie poinformowali – w wymaganym terminie – organu, który udzielił rzeczonej licencji. Nota bene okoliczności te nie budzą także wątpliwości tut. Sądu, jako że znajdują one pełne potwierdzenie w zgromadzonym przez organ Inspekcji Transportu Drogowego materiale dowodowym. Sporna pozostaje wyłącznie ich ocena prawna. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią regulacje ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d."). Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., a o czym stanowi już ust. 6 tego artykułu, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.). Przywołane powyżej regulacje ustawy o transporcie drogowym stanowią podstawę prawną odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Jednym z deliktów administracyjnych, polegającym na naruszeniu obowiązków lub warunków przewozu drogowego, który rodzi odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy, na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 6 u.t.d., a który w ramach kontrolowanej sprawy stanowi podstawę pociągnięcia do tej odpowiedzialności skarżących, jest niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Za powyższy delikt administracyjny ustawodawca w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przewidział karę pieniężną (sankcję administracyjną) w wysokości 800 zł. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ustanowienie odpowiedzialności administracyjnej w powyższym zakresie ma na celu usankcjonowanie obowiązku nałożonego na przewoźnika drogowego m.in. w art. 14 ust. 1 pkt. 1 u.t.d. Zgodnie z tym ostatnim przepisem przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d. – nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Zakres tego obowiązku wyznacza zatem ostatecznie art. 7a u.t.d., jako że to właśnie tam zawarte regulacje stanowią o danych, których zmiana aktualizuje obowiązek przewidziany w art. 14 ust. 1 pkt. 1 u.t.d. Mając na względzie zaistniały w realiach kontrolowanej sprawy spór będą to zwłaszcza następujące dane: – określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego (art. 7a ust. 2 pkt 6 u.t.d.) oraz - informacje o marce, typie, rodzaju/przeznaczeniu, numerze rejestracyjnym, numerze VIN i o rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem samochodowym (art. 7a ust. 7 u.t.d.). W oparciu o dotychczas przywołane regulacje stwierdzić zatem trzeba, że niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego przez przewoźnika drogowego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d. - w tym danych określonych w ust. 2 pkt. 6 oraz ust. 7 tegoż - w terminie 28 dni od dnia powstania tejże zmiany, rodzi po stronie przewoźnika odpowiedzialność administracyjną, na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 6 u.t.d. oraz w zw. z lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, z tytułu której podlega on karze pieniężnej w wysokości 800 zł - za każde naruszenie. W powyższej zakreślonych ramach prawnych na gruncie kontrolowanej sprawy zarysował się spór co do tego, czy dla ukształtowania przewidzianej w nich odpowiedzialności administracyjnej, a konkretnie rzecz biorąc dla uznania powstania deliktu administracyjnego, o którym mowa w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, oraz dla wymiaru kary za ten delikt przewidzianej – w przypadku sprzedaży więcej niż jednego pojazdu samochodowego zgłoszonego do licencji skarżących – znaczenie należy przyznać liczbie czynności (transakcji sprzedaży), które doprowadziły do zmiany danych z art. 7a u.t.d., czy też liczbie pojazdów, których zmiany te dotyczą. Mając na względzie powyżej przywołane regulacje w sporze tym należy przyznać racje organowi Inspekcji Transportu Drogowego, który konsekwencje prawne tam przewidziane zastosował wobec skarżących względem każdego z pojazdów samochodowych, który został przez skarżących sprzedany. Przede wszystkim należy zauważyć, że omówionemu powyżej przypadkowi odpowiedzialności administracyjnej podlega niezgłoszenie właściwemu organowi zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d. Tymczasem z wymienionych tam danych wynika, że względem informacji dotyczących pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca wykorzystuje do wykonywania transportu drogowego, delikt administracyjny powodujący rzeczoną odpowiedzialność administracyjną odnosi się nie tylko do ich ilości, lecz także do informacji o ich marce, typie, rodzaju/przeznaczeniu, numerze rejestracyjnym, numerze VIN, czy rodzaju tytułu prawnego do dysponowania tymi pojazdami. Aktualne pozostają wobec tego twierdzenia podnoszone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, na które pośrednio zwracają uwagę zresztą i sami skarżący, że w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę (wyroki NSA z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 2059/12, z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II GSK 780/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko prezentowane przez skarżących mogłoby zasługiwać na aprobatę wyłącznie w sytuacji, w której istotną informacją byłaby sama ilość pojazdów samochodowych wykorzystywanych przez danego przedsiębiorcę do wykonywania transportu drogowego, bez konieczności ich dalszej indywidualizacji. W takim bowiem przypadku każdorazowa zmiana tej ilości, niezależnie od jej wielkości, rzeczywiście mogłaby być poczytywana jako aktualizująca obowiązek jej zgłoszenia do właściwego organu. W obowiązującym stanie prawnym, w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy, stanowisko takie jest jednak niedopuszczalne, skoro to każda zmiana nie tylko odnośnie ilości pojazdów samochodowych ale i w obrębie informacji o konkretnym pojeździe samochodowym – w tym rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem - rodzi omawiany obowiązek. W konsekwencji należy zatem uznać, że zmiana danych, o których mowa w art. 7a u.t.d., odnoście określonego pojazdu, aktualizuje obowiązek z art. 14 ust. 1 pkt. 1 u.t.d., a przewoźnik drogowy poprzez nie wypełnienie tego obowiązku w wymaganym terminie dopuszcza się deliktu administracyjnego z lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto wskazać trzeba, że w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. odpowiedzialność tam przewidziana powstaje - "za każde naruszenie". Skarżący podlegają zatem karze pieniężnej za każde naruszenie opisane w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości w tym załączniku przewidzianej. W tym miejscu koniecznym pozostaje podniesienie, że tut. Sąd dostrzegł to, iż dnia 15 sierpnia 2013 r. regulacje prawne w zakresie istotnym dla omówionej w niniejszym uzasadnieniu odpowiedzialności administracyjnej zostały zmienione na mocy ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r., poz. 567 ze zm., dalej: "ustawa nowelizująca"), gdy tymczasem dwa pojazdy samochodowe zostały sprzedane przez skarżących jeszcze przed datą tejże nowelizacji (dnia [...] czerwca oraz [...] lipca 2013 r.). Jednocześnie przepisy przejściowe zawarte w ustawie nowelizującej nie odnoszą się do kwestii pociągnięcia do odpowiedzialności przewoźników drogowych za niezgłoszenie w wymaganym terminie zmiany danych, które nastąpiło przed wejściem tejże ustawy w życie. Wskazać wobec tego należy, że niezgłoszenie właściwemu organowi danych, które uległy zmianie, tak jak w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, kreuje stan faktyczny otwarty, który trwa dalej po upływie terminu wymaganego do zgłoszenia tejże zmiany. Skutki niezgłoszenia zmiany danych rozciągają się zatem na okres po zmianie przepisów. Inaczej rzecz ujmując, mamy do czynienia ze stanem faktycznym zapoczątkowanym pod rządami zmienionych przepisów i trwającym w czasie obowiązywania przepisów znowelizowanych, co uzasadnia zastosowanie do niego nowych przepisów (dochodzi w tym względzie do tzw. retrospekcji, por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 564/14, dostępny w CBOSA). Jednocześnie w sprawie nie dochodzi do takiej sytuacji, w której zastosowanie normy poprzednio obowiązującej byłoby względniejsze dla skarżących, zwłaszcza jeżeli zważy się, że lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za analogiczne naruszenie przewiduje w obydwu stanach prawnych tożsamą sankcję administracyjną (karę pieniężną w wysokości 800 zł). Organ Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zatem zastosował wobec skarżących regulacje obowiązujące po dniu [...] sierpnia 2013 r. W nawiązaniu do dotychczasowych rozważań wskazać także trzeba, że funkcjonujące w obrocie prawnym, a przewidziane uprzednio przez ustawodawcę, licencje na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bądź licencje wydane na podstawie art. 4 ust. 1 albo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 211, poz. 2050 ze zm.) zrównać należy na gruncie nowego stanu prawnego, to jest stanu prawnego obowiązującego po dniu 15 sierpnia 2013 r., z licencją wspólnotową, o której mowa w art. 5a u.t.d. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w przepisach przejściowych ustawy nowelizującej. Zwrócić należy zwłaszcza uwagę na art. 5 ust. 7 ustawy nowelizującego, zgodnie z którym, w przypadku gdy przedsiębiorca złożył wniosek o wydanie wtórnika którejś ze wspomnianych powyżej licencji albo wniosek o zmianę danych określonych w tych licencjach, właściwy organ wydaje licencję zgodną ze wzorem określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE Seria L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 72, ze zm.) lub rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE Seria L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 88, ze zm.). Jednocześnie, w świetle art. 5 ust. 9 ustawy nowelizującej, przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy lub licencję wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 albo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Konkludując uznać trzeba, że organ Inspekcji Transportu Drogowego zasadnie wykazał wobec skarżących 22-krotne naruszenie, o którym mowa w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, bowiem skarżący sprzedali 22 pojazdy samochodowe, a zatem obowiązani byli wobec każdego z tych pojazdów zgłosić fakt zmiany danych do właściwego organu, a w konsekwencji niewypełnienia tego obowiązku w wymaganym terminie, organ Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo przypisał za każde to naruszenie karę pieniężną po 800 zł, ograniczając – zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt. 1 u.t.d. – łączną wysokość kary do 15.000 zł. Organ Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo także stwierdził, iż w kontrolowanej sprawie nie zaistniały okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Argumentacja prezentowana w tym względzie przez skarżących nie jest trafna, bowiem odnosi się ona nie do kwestii niezgłoszenia w wymaganym terminie zmiany danych z art. 7a u.t.d., to jest naruszenia z lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a do kwestii wystąpienia z wnioskiem o wypisy z przysługującej skarżącym licencji, która to okoliczność nie mogła mieć decydującego znaczenia dla przypisanych skarżącym naruszeń. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.