II OSK 1650/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 29/16 w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 29/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta T. stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...] maja 2008 r. (znak [...]) ustalającej, na wniosek J.T., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z dopuszczeniem funkcji mieszkalnej wielorodzinnej na terenie położonym przy ul. [...] w T. działka nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w dniu 22 listopada 2012 r. Rada Miasta T. podjęła uchwałę nr 424/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie ul. Szosa Chełmińska, Podgórna, Legionów i Grudziądzka (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. z dnia 30.11.2012 r. poz. 3017), która weszła w życie 31 grudnia 2012 r. Zdaniem organu ustalenia planu miejscowego są w części inne, niż ustalenia przyjęte decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] maja 2008r. o ustaleniu warunków zabudowy. Organ precyzyjnie wskazał różnice pomiędzy szczegółowymi ustaleniami planu miejscowego dla przedmiotowego terenu (jednostka planistyczna [...] dla której ustalono przeznaczenie podstawowe usługi, przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa mieszkaniowa istniejąca, drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna) oraz ustaleniami uprzedniej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji organ wyjaśnił, że zaistniała obligatoryjna przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Na skutek odwołania wniesionego przez J.T. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Generalnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie ustalenia wynikające z uregulowań planu miejscowego są inne niż sposób zagospodarowania działki określony w wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji o warunkach zabudowy. Dotyczy to zarówno przeznaczenia podstawowego, jak i poszczególnych wskaźników zabudowy. W ocenie organu odwoławczego ustalenia organu pierwszej instancji w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Skargę na powyższą decyzję wniósł J.T., zarzucając jej naruszenie: art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 17 pkt 14 w zw. z art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; art. 20 ust. 1 powyższej ustawy; art. 64 ust. 1 Konstytucji RP; art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez WSA w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 456/13. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 456/13 Sąd oddalił skargę skarżącego na uchwałę Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r. nr 424/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2693/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wywiedzioną przez skarżącego skargę kasacyjną od tego wyroku. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia sporu w rozpoznawanej sprawie istotne pozostają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w dacie orzekania przez organy (Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.). Następnie Sąd wskazał na normy art. 65 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a dalej zaznaczył, że na podstawie analizy treści decyzji z dnia [...] maja 2008 r., czyli szczegółowych warunków zabudowy i zagospodarowania dla działki nr [...] oraz treści ustaleń przeznaczenia i zagospodarowania tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miasta T. dnia 22 listopada 2012 r., zasadnie organ pierwszej instancji ustalił i wykazał, że stwierdzona odmienność skutkować musiała stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] maja 2008 r., w rozumieniu art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto Sąd wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2008 r. ustalono na wniosek skarżącego warunki zabudowy dla inwestycji, na działce nr [...], polegającej na budowie budynku usługowego z dopuszczeniem funkcji mieszkalnej wielorodzinnej. W decyzji tej ustalono między innymi (w pkt 2.2) nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 5 m od północnej i wschodniej granicy działki, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu na 50%, udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniej niż 30% powierzchni działki, liczbę kondygnacji nadziemnych od 3 do 5, wysokość elewacji frontowej nie więcej niż 17 m, dach płaski. Nie określono żadnych parametrów dla miejsc postojowych. Nadto Sąd podał, że niesporna w sprawie pozostaje okoliczność, iż w powyższym planie miejscowym z dnia 22 listopada 2012 r. przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] dla którego szczegółowe ustalenia zawarto w § 12 tekstu planu miejscowego. Wśród nich ustalono: przeznaczenie a) podstawowe - usługi, b) dopuszczalne: zabudowa mieszkaniowa istniejąca, drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna (pkt 1), a także między innymi: maksymalny procent powierzchni zabudowy poszczególnych działek - 35% (pkt 6 lit. c), wysokość budynków: maksymalnie 15,5 m i od 2 do 4 kondygnacji nadziemnych (...) (pkt 6 lit. d), nachylenie połaci dachowych od 3° do 30° (lit. h), nakaz zachowania min. 60 % powierzchni działki budowlanej jako terenu biologicznie czynnego (pkt 6 lit. j in fine), minimalny wskaźnik miejsc postojowych dla samochodów - 1 ogólnodostępne miejsce na 50 m2 powierzchni użytkowej usług w budynkach, w tym miejsca postojowe dla dostaw (pkt 6 lit. k) i obowiązek realizacji ogólnodostępnych miejsc postojowych dla rowerów (lit. l) oraz obowiązek utrzymania od strony przyległej drogi publicznej pasa zieleni urządzonej o szerokości min. 2 m (pkt 9 lit. a). Powyższe, zdaniem Sądu, oznacza, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są znacząco odmienne od ustaleń warunków zabudowy i zasad zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości. W okolicznościach tej sprawy przeznaczenie danego terenu pod usługi z dopuszczalną jedynie uzupełniająco funkcją zabudowy mieszkaniowej "istniejącej", jest odmienne niż ustalone w decyzji przeznaczenie dla wybudowania budynku nazwanego budynkiem usługowym z dopuszczeniem funkcji mieszkalnej wielorodzinnej. Plan definiuje pojęcie "usługi" jako obiekty i lokale służące obsłudze ludności i podmiotów gospodarczych (w tym handel o powierzchni sprzedaży do 2000 m² i rzemiosło - § 3 ust. 1 pkt 5). Analiza treści planu wskazuje jednoznacznie, że na terenie, w którym znajduje się między innymi nieruchomość skarżącego, prawodawca lokalny nie przewidział budowy (lokowania) nowych obiektów o funkcji mieszkaniowej. Co jednak ma decydujące znaczenie - zasadnicze parametry zabudowy i zagospodarowania terenu określone w decyzji istotnie odbiegają od ustalonych w planie miejscowym dla tego terenu, co kolidowałoby z zasadą ładu przestrzennego (wysokość planowanego budynku i liczba kondygnacji, wielkość powierzchni biologicznie czynnej, procent powierzchni zabudowy, linie zabudowy). A zatem zaakceptował Sąd stanowisko organów administracji, że nie da się ich pogodzić z warunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w gminnym akcie prawa miejscowego, który stanowi wszakże określoną ustawowo formę dopuszczalnej ingerencji i ograniczenia prawa własności nieruchomości, w ramach tzw. władztwa planistycznego gminy. W tej sytuacji za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, jak również przepisów postępowania, i to w stopniu który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J.T., zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego, tj.: 1/ art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 18 ww. ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że Prezydent Miasta T. nie miał obowiązku przedstawienia Radzie Miasta T. uwag skarżącego zgłoszonych w piśmie z dnia 7 października 2010r. do projektu miejscowego planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach 1-24 września 2010 r.; 2/ art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że Rada Miasta T. nie była zobowiązania do rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag skarżącego zgłoszonych w piśmie z dnia 7 października 2010 r. do projektu miejscowego planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach 1-24 września 2010 r.; 3/ art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że organ administracji zasadnie podjął decyzję o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, z uwagi na uchwaleniu planu miejscowego dla przedmiotowego terenu, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; 4/ art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że organ administracji zasadnie podjął decyzję o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, z uwagi na fakt, iż stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa; 5/ art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu za dopuszczalne naruszenie uprawnień skarżącego wynikających z prawa własności działki przy ul. [...]; 6/ art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Prezydent Miasta T. jest władny sporządzić nowy projekt miejscowego planu w miejsce poprzedniego, w sytuacji gdy przepis prawa go do tego nie upoważnia oraz, iż Prezydent nie miał obowiązku przedstawienia Radzie Miasta T. nieuwzględnionych przez niego uwag skarżącego wniesionych do projektu miejscowego planu, kiedy ustawa nakłada na organ wykonawczy gminy taki obowiązek; II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd, w sytuacji gdy organ administracji naruszył przepisy prawa; Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a także na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący zawarł argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] maja 2008 r. o ustaleniu dla skarżącego warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budynek usługowy z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie położonym przy ul. [...] w T. (działka nr [...]), nie narusza prawa. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie kwestionuje skarżący, stawiając zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej. Zarzuty te odnoszą się do obrazy przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania. Z uwagi na charakter tych zarzutów w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zawarte w punktach 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostają całkowicie nieusprawiedliwione. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji przedstawił prawidłową wykładnię art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a w oparciu o taką właściwą wykładnię ww. norm zasadnie uznał, że normy te mają zastosowanie wobec decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2008 r. Odmienna ocena skarżącego w tym zakresie stanowi jedynie próbę polemiki z takim stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje sytuację, gdy ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne niż określone wcześniej w decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że w sytuacji, gdy ustalenia planu w sposób odmienny od wydanej wcześniej decyzji określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu organ obowiązany będzie uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślić w tym miejscu należy, iż unormowanie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest bowiem, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje poprzez uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z art. 59 omawianej ustawy dopiero w przypadku braku planu miejscowego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego mają zatem pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Pominąć nie można również i tego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego mającym charakter źródła powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go uchwalił. Z tego względu kolizja pomiędzy planem miejscowym, a decyzją ustalającą warunki zabudowy musi być rozstrzygana na korzyść tego pierwszego aktu, a służy temu właśnie instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ratio legis powyższej regulacji sprowadza się do niedopuszczenia do powstawania zabudowy niezgodnej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzje te są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest zabiegiem porządkującym (zobacz: wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1393/15; por. także wyroki NSA: z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2195/12; z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/09; z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2489/13; z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 661/12 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 65 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do trybu wygaśnięcia decyzji określonego w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Stanowi on, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Tym samym wskazać należy, iż odrębność regulacji materialnoprawnej nie zamyka odesłania do regulacji art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż w tym artykule mamy odesłanie do przepisu nakazującego stwierdzenie wygaszenie decyzji. Natomiast bezprzedmiotowość decyzji o jakiej mowa w powołanej wyżej normie rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z tego powodu, że przestanie istnieć podmiot, którego rozstrzygnięcie dotyczyło, czy też przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego albo też prawnego niemożliwe okaże się wykonanie decyzji. Nie ulega też wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany zbadać, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie (tak: NSA w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 659/08). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zakwestionowała skutecznie stanowiska, że przesłanki wymienione w przepisie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Z normy tej wynika, że właściwy organ stwierdza wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy, gdy dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne, aniżeli w wydanej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje, że inne są ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, a inne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. dla terenów położonych w rejonie ul.: Szosa Chełmska, Podgórna, Legionów i Grudziądzka zatwierdzonego uchwałą nr 424/12 Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r. Wskazuje jednakże, że "organ administracji winien zbadać stopień różnicy pomiędzy postanowieniami planu, a treścią decyzji oraz winien zbadać czy ww. różnice da się pogodzić" (str. 8 skargi kasacyjnej). Rzecz jednak w tym, że powyższą ocenę organ przeprowadził i wyraźnie stwierdził, że ustalenia wynikające z regulacji przywołanego wyżej miejscowego planu są inne, niż sposób zagospodarowania działki określony w decyzji z dnia [...] maja 2018 r. o warunkach zabudowy, zarówno w zakresie przeznaczenia terenu jak i poszczególnych wskaźników zabudowy, co zaaprobował Sąd pierwszej instancji. Wskazano w sposób konkretny na te "inne" ustalenia dotyczące m.in. wskaźnika powierzchni zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, ilości kondygnacji oraz przeznaczenia terenu. Skarga kasacyjna nie podważyła trafności rozumowania Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, nie wskazała bowiem na żadne konkretne błędy w dokonanej przez Sąd analizie co do odmienności ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i miejscowego planu. Nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa również argumentacja autora skargi kasacyjnej, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji określonej w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi naruszenie art. 64 ust. 1 Konstytucji (zarzut sformułowany w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej) poprzez przyjęcie za dopuszczalne naruszenie uprawnień skarżącego wynikających z prawa własności działki. W kontekście powyższego pamiętać trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. A zatem w sytuacji stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trudno jest mówić o naruszeniu uprawnień skarżącego wynikających z prawa własności do konkretnego terenu. Jedynie uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przez skarżącego w oparciu o przedmiotową decyzję z dnia [...] maja 2018 r. o warunkach zabudowy, pozwoliłoby w zaistniałej sytuacji, w imię konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych, na wyłączenie możliwości wygaszenia przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, jednakże z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie, a jest to fakt niesporny. Również pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w pkt 1, 2 oraz 6 petitum skargi kasacyjnej, a to błędnej wykładni art. 17 pkt 14 w zw. z art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 20 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 7 Konstytucji RP powiązanych przez skarżącego z procedowaniem organu przy uchwalaniu miejscowego planu miasta T. dla terenów położonych w rejonie ul.: Szosa Chełmska, Podgórna, Legionów i Grudziądzka zatwierdzonego uchwałą nr 424/12 Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r., jako nieusprawiedliwione, nie mogły być w tej sprawie wzięte pod uwagę, albowiem nie dotyczą rozpoznawanej sprawy, tj. stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż kwestia legalności uchwalonego prawa miejscowego i rozwiązań przyjętych przez lokalnego ustawodawcę wykracza poza przedmiot sprawy niniejszej. Dodatkowo wskazać należy, co jest wiadomym Sądowi z urzędu, że ocena legalności miejscowego planu ze skargi skarżącego była już dokonana przez Sąd pierwszej instancji, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie pod sygn. akt II OSK 2693/13. W sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r. oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 456/13,którym oddalono wniesioną przez skarżącego skargę na uchwałę Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r. nr 424/2012, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2015 r. w trybie art. 170 p.p.s.a. wiąże. Tym samym niedopuszczalne jest, w ramach przedmiotowego postępowania, dokonywanie kolejnej weryfikacji uchwały Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r. nr 424/2012, w ramach przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się bezpośrednio do skontrolowanej już przez NSA uchwały. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd w sytuacji, gdy organ administracji naruszył przepisy prawa. Przede wszystkim zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do samoistnego naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. może dojść, jeżeli z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie uchylił zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutowi wniesionej skargi kasacyjnej, ocena legalności zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykazała, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2013 r. w pełni odpowiadała prawu, a więc brak było jakichkolwiek przesłanek do zastosowania w tej sprawie przywołanej wyżej normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., bowiem wniesiona skarga i jej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. A skoro tak, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynym możliwym rozstrzygnięciem jakie należało podjąć, to był wyrok oddalający skargę. Stąd też, w rozpoznawanej sprawie, właściwie zastosowano konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Konkludując stwierdzić trzeba, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Powyższe skutkowało zatem oddaleniem wywiedzionej skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak sentencji.