IV SA/Wa 3232/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego P. S.A. z siedziba w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. nr [...], stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak [...], w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Zarządu Inwestycji [...]) nieruchomości położonej w granicach administracyjnych [...] Rady Narodowej W., o pow. 1833 m², stanowiącej własność Z. K. i L. S. (pkt 1 orzeczenia). W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że orzeczeniem z dnia [...] września 1954 r. znak [...] Prezydium Rady Narodowej w W. dokonało w punkcie 1 wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Zarządu Inwestycji [...]) nieruchomości położonej w granicach administracyjnych [...] Rady Narodowej W. o pow. 1833 m², stanowiącej własności Z. K. i L. S. Pismem z 29 września 2008 r. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia wystąpił M. K. wskazując, że przedmiotowe orzeczenie dotknięte jest wadami rażącego naruszenia prawa. Decyzją z [...] października 2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] września 1954 r. znak [...] w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Zarządu Inwestycji [...]), nieruchomości położonej w granicach administracyjnych [...] Rady Narodowej W., o pow. 1833 m², stanowiącej własność Z. K. i L. S. (pkt 1 orzeczenia). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż pomimo uzyskania jedynie szczątkowego materiału dowodowego (brak kompletnych akt archiwalnych) zaskarżone orzeczenie dotknięte jest wadą rażącego naruszenia prawa oraz wadą trwałej niewykonalności w dniu jego wydania. Organ nadzoru uznał, iż wskazanie w zaskarżonym orzeczeniu, zmarłego w dniu [...] maja 1945 r. L. S., jako współwłaściciela wywłaszczonej nieruchomości i uczynienie go stroną postępowania wywłaszczeniowego było niedopuszczalne i stanowiło rażące naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. przepisy ogólne prawa cywilnego (Dz. U. nr 34, poz. 311). Z kolei, brak precyzyjnego określenia w ww. orzeczeniu wywłaszczeniowym, nieruchomości będącej przedmiotem wywłaszczenia stanowi o jego niewykonalności. Od decyzji Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiły P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z [...] października 2010 r. nr [...] i umorzył postępowanie przed Ministrem Infrastruktury uznając, że organem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia wydanego przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej (w tym również prezydium rady narodowej) jest wojewoda. Na skutek skargi M. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 185/12, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z [...] listopada 2011 r. nr [...] wskazując, iż organem właściwym w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. jest Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (następca prawny Ministra Infrastruktury). Od wyroku tego skargę kasacyjną wniósł Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2609/12 oddalił skargę kasacyjną. Ponownie rozpatrując wniosek P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W., Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że w myśl art. 127 § 1 i § 3 k.p.a. środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy może wnieść skutecznie jedynie strona zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie art. 156 i nast. k.p.a., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości są osoby, które uczestniczyły w postępowaniu wywłaszczeniowym lub ich następcy prawni oraz osoby, którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości. W toku postępowania nadzorczego ustalono, iż stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak [...], w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Zarządu Inwestycji [...]) nieruchomości położonej w granicach administracyjnych [...] Rady Narodowej W., o pow. 1833 m², stanowiącej własność Z. K. i L. S. (pkt 1 orzeczenia), są: M. K. będący następcą prawnym Z. K. i Skarb Państwa jako następca prawny po L. S. Jednocześnie na podstawie pisma Urzędu Miasta W. z dnia 28 stycznia 2009 r. nr [...] organ ustalił, że wywłaszczona nieruchomość wchodzi obecnie w skład nieruchomości działka nr [...] z obrębu [...]. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 30 marca 2011 r. nr [...] wynika, że dla przedmiotowej działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta nr [...] z której treści wynika, że prawa rzeczowe do nieruchomości posiada M. K. oraz Skarb Państwa - reprezentowany przez Prezydenta W. - wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Organ wskazał także, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., z którego wynika, że P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wystąpiła pismem z 20 lipca 2006 r., z wnioskiem o wydanie w stosunku do nieruchomości opisanej jako działka nr [...] decyzji w trybie art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. z 2014 r., poz. 1160), jednak postępowanie dotyczące nabycia praw rzeczowych do przedmiotowej nieruchomości (działka nr [...]) zostało przez Wojewodę [...] ww. postanowieniem zawieszone do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak [...], w części dotyczącej pkt 1. W tym stanie faktycznym organ uznał, że skoro wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. pochodzi od podmiotu nie posiadającego przymiotu strony w tym postępowaniu, to należało - na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzyć. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniosły P. S.A. w W. Skarżąca Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła m.in. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (tj. Dz. U. 1952.4.31) poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy interes prawny skarżącej spółki P. S.A. wynika z przysługującego P. S.A. prawa przejmowania, nabywania, zbywania i przekazywania nieruchomości w trybie ww. dekretu jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych, uzasadniającego zastosowanie tych przepisów i uznanie skarżącej spółki P. S.A. jako strony w tej sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona przez Skarb Państwa na rzecz Zarządu Inwestycji [...] na podstawie art. 1, 10 i 21 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (tj. Dz.U. z 1952 r. nr 4, poz. 31). Jeżeli zatem na podstawie dekretu z 1949 r. przekazana została nieruchomość w zarząd i użytkowanie, a przedsiębiorstwo państwowe P. od roku 1954 sprawuje ten zarząd i użytkowanie, to pomimo nieubiegania się o wymaganą przepisami - wydanymi już po czasie objęcia nieruchomości przez P. w posiadanie - decyzję administracyjną, ustanawiającą na jej rzecz zarząd i/lub użytkowanie tą nieruchomością, może zostać uznana w konkretnych okolicznościach za użytkownika, obejmującego ex lege zarząd tą nieruchomością, a następnie za użytkownika wieczystego gruntów i właściciela budynków na podstawie ustawy o komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego P. Wobec powyższego przyjąć należy, że P. wykonuje zarząd i użytkowanie, począwszy od wejścia w posiadanie nieruchomości w roku 1954 aż do dzisiaj i z tego względu spełnia wymagania posiadania interesu prawnego bycia stroną postępowania administracyjnego. Ponadto skarżąca Spółka podniosła, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak: [...] zostało doręczone nie Skarbowi Państwa, a Ministrowi Komunikacji - w ramach którego działało przedsiębiorstwo państwowe P. Organ nie dokonał oceny istnienia po stronie P. S.A. interesu prawnego mającego swe źródło w prawie materialnym tj. dekrecie z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Zainicjowane wnioskiem P. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy postępowanie, toczyło się w również w trybie sądowoadministracyjnym, a dopiero po kilku latach od doręczenia decyzji organ uznał o braku przymiotu strony. Organ i sądy dokonywali doręczeń i traktowali P. SA, jako stronę postępowania, dokonując wszelkich doręczeń i zawiadomień. Dlatego zaskarżona decyzja jest również sprzeczna z art. 9 k.p.a. statuującym zaufanie obywateli do organów państwa. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna. W przedmiotowej sprawie spornym jest, czy P. S.A. w W., które złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. nr [...], stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak [...], w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Zarządu Inwestycji [...]) nieruchomości położonej w granicach administracyjnych [...] Rady Narodowej W., o pow. 1833 m², stanowiącej własność Z. K. i L. S. (pkt 1 orzeczenia) mają przymiot strony w tym nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie, stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, ale także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji (por. wyrok NSA z 23 lipca 2008 r., I OSK 373/07, niepubl., wyrok WSA w Warszawie z 4 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1474/07, LEX nr 499913, wyrok NSA z 7 lutego 2012 r., II OSK 2241/10, LEX nr 1138119, wyrok NSA z 23 lipca 2008 r., I OSK 373/07; wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2010 r., I SA/Wa 1905/09, wyrok WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2011 r., IV SA/Wa 248/11, LEX nr 995602). Podmiot, który nie był stroną postępowania zwykłego, musi posiadać interes prawny w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny musi znaleźć potwierdzenie w przepisie prawa materialnego, który stanowi podstawę do ustalenia istnienia interesu lub obowiązku danego podmiotu. Wobec tego wyłącznie przepis prawa materialnego, będąc podstawą interesu prawnego, stwarza danemu podmiotowi legitymację do uznania jej za stronę postępowania administracyjnego. Zatem krąg stron postępowania w postępowaniu nadzwyczajnym musi być wyznaczany w oparciu o art. 28 k.p.a. Stosownie do tej normy, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotne jest, że przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania wynikiem sprawy, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym, aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Występują sytuacje, w których stroną postępowania nieważnościowego jest podmiot, który wprawdzie nie był stroną w postępowaniu zwykłym, jednak ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do bycia stroną w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2010 r., IV SA/Wa 1919/09, LEX nr 758914). Skarga wniesiona w tej sprawie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w kontrolowanej sprawie Minister Infrastruktury i Rozwoju naruszył art. 28 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, z powodu przyjęcia, iż skarżącym P. S.A. w W. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak [...] z powodu braku interesu prawnego. Z orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak [...] wynika, że wydane ono było na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (t.j. Dz. U. z 1952 r., nr 4, poz. 31). Orzeczeniem tym wywłaszczona została w punkcie 1 m.in. część nieruchomości o pow. 1833 m², stanowiącej własność Z. K. i L. S. Wywłaszczenie nastąpiło na rzecz Skarbu Państwa. Postępowanie wywłaszczeniowe zostało wszczęte na wniosek Zarządu Inwestycji [...]. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że m.in. ww. nieruchomość była niezbędna dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Ponieważ starania Zarządu Inwestycji [...] o nabycie tej nieruchomości w drodze dobrowolnej umowy kupna względnie zamiany nie dały rezultatu, należało stosownie do złożonego wniosku wywłaszczeniowego orzec wywłaszczenie nieruchomości. Stosownie do treści art. 24 ust. 1 dekretu orzeczenie doręcza się wykonawcy narodowych planów gospodarczych, na którego wniosek wszczęte zostało postępowanie, oraz właścicielowi nieruchomości. Jak podniosła strona skarżąca, orzeczenie oceniane w postępowaniu nieważnościowym zostało doręczone Zarządowi Inwestycji [...], jako stronie postępowania wywłaszczeniowego. P. S.A. w W. są następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego P. w oparciu o ustawę z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1160, ze zm.). Organ nie wyjaśnił, czy Zarząd Inwestycji [...] był jednostką działającą w ramach przedsiębiorstwa państwowego P. i czy w związku z tym, tak jak podniesiono w skardze, P. S.A. w W. są następcą prawnym strony postępowania wywłaszczeniowego. W toku postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia 31 lipca 2009 r., P. S.A. w W. wskazały, że przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona pod budowę łącznicy kolejowej z O. do stacji W. Obecnie nieruchomość ta wchodzi w skład linii kolejowej [...] – [...] i zabudowana jest torami kolejowymi. W [...] Urzędzie Wojewódzkim w W. toczy się postępowanie dotyczące potwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu i własności budowli i urządzeń położonych na tym gruncie na rzecz P. S.A. Postępowanie to zostało zawieszone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu P., co do których P. nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego P. Natomiast budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością P. Nabycie praw, o których mowa w art. 34 ust. 1 i ust. 3, potwierdza wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, po złożeniu wniosku przez P. lub P. SA. – art. 35 ust. 1. Z kolei zgodnie z art. 37a ww. ustawy grunty wchodzące w skład linii kolejowych pozostające w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu P. SA, niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub P. SA stają się z dniem 1 czerwca 2003 r. z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem, które wypłaca P. Do ww. gruntów P. SA przysługuje z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach. Nabycie tych praw, potwierdza wojewoda w drodze decyzji. Nabycie tych praw, nie może naruszać praw osób trzecich. Ponieważ w oparciu o ww. przepisy prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na gruncie nabywa się z mocy prawa, a decyzja administracyjna ma jedynie charakter deklaratoryjny, należy uznać, że P. SA w W. legitymuje się prawem ekspektatywy do uzyskania użytkowania wieczystego gruntu, wchodzącego w skład nieruchomości objętej orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1954 r. znak [...]. Z prawa ekspektatywy należy wywieźć interes prawny skarżącej do bycia stroną w przedmiotowym postepowaniu nieważnościowym. Dodatkowo Sąd zauważa, że Minister Infrastruktury wydając decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. uznał legitymację P. S.A. w W. jako strony postępowania. Legitymacji tej nie zakwestionował również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 185/12 oraz NSA w wyroku z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2609/12. Gdyby legitymacja ta została zakwestionowana, decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. zostałaby uchylona z powodu rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodzącego od podmiotu nie mającego przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. WSA w Warszawie w wytycznych wyroku zobowiązał organ do merytorycznego rozpatrzenia wniosku P. Spółka Akcyjna o ponowne rozpatrzenie sprawy i merytoryczne odniesienie się do zarzutów stawianych decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.