I OSK 373/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek Marek Stojanowski Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie [...] skargi kasacyjnej Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] "w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 643/06 w sprawie ze skargi Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 643/06, oddalił skargę Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...], nr [...] o oddaniu w zarząd Ministerstwu Spraw Wewnętrznych nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w W. przy ul. [...] w części dotyczącej działki nr [...] w obrębie [...] o pow. 5908 m2. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiła Pracownicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wskazując jako podstawę stwierdzenia nieważności rażące naruszenie prawa. We wniosku powołano się na umowę dzierżawy zawartą w dniu 30 grudnia 1998 r. z Gospodarstwem Pomocniczym Urzędu Rejonowego w W. oraz na aneks - ugodę nr 1/2002 do wyżej wymienionej umowy dzierżawy z dnia 18 listopada 2002 r. zawartą pomiędzy byłym Gospodarstwem Pomocniczym byłego Urzędu Rejonowego w W. - obecnie Zarządem Mienia Skarbu Państwa, a [...] Sp. z o.o. Jak wskazał organ odwoławczy, umowa dzierżawy nieruchomości nie stanowi podstawy do wykazania, że Pracownicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" ma interes prawny w przedmiotowej sprawie. Umowa dzierżawy ma bowiem charakter obligacyjny między stronami tej umowy i nie oznacza posiadania tytułu prawnego do gruntu. Tak więc Spółdzielnia posiada jedynie interes faktyczny nie zaś prawny, co oznacza, że nie można uznać jej za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W skardze na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa Pracownicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody M. z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa: 1) art. 78 Konstytucji RP oraz art. 8, 11, 15, 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wobec utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji bez uprzedniego przedstawienia zarzutów i argumentacji zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, a zarazem bez ustosunkowania się do choćby jednego zarzutu zawartego w tym odwołaniu, 2) art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez dokonanie oczywiście wadliwej wykładni, a w konsekwencji bezpodstawne ustalenie, że dzierżawca nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa nie może być stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu w zarząd nieruchomości będącej przedmiotem umowy dzierżawy, a w szczególności nie może domagać się wszczęcia takiego postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Budownictwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, iż prawidłowo organy obu instancji uznały, że Pracownicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. nie może skutecznie wnosić o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] o oddanie w zarząd nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa i szczegółowo opisanej w tej decyzji, gdyż nie posiada ona przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżąca upatruje swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji w tym, że jest dzierżawcą nieruchomości objętej tą decyzją. Bycie dzierżawcą daje uprawnienie do korzystania z nieruchomości objętej umową dzierżawy tylko o charakterze obligacyjnym. Natomiast umowa dzierżawy nie stanowi tytułu prawnorzeczowego do dzierżawionej nieruchomości. Tylko taki bowiem tytuł do nieruchomości stanowi o interesie prawnym uzasadniającym bycie stroną w postępowaniu administracyjnym, a jest bezsporne, że skarżący takim tytułem się nie legitymuje, słusznie, zatem organ uznał, że nie ma on statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skoro więc skarżący nie może być uznany za stronę to nie może żądać również wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu w zarząd przedmiotowej nieruchomości. Od powyższego wyroku PSM "[...]" złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skargę kasacyjną, stosownie do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oparto na: - naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów postępowania, a w szczególności art. 141 § 4 i art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 693 § 1 k.c. i art. 48 ustawy o gospodarce nieruchomościami - przez dowolne uznanie i jego bardzo lakoniczne uzasadnienie, iż skarżąca nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym i nie mogła ona żądać stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji; - naruszeniu prawa materialnego, a w szczególności art. 693 § 1 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a właściwie przez jego niezastosowanie przez Sąd I Instancji, który przyjął, iż przepis ten nie może decydować na gruncie art. 28 k.p.a. o przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie stanowi on "tytułu prawnorzeczowego do dzierżawionej nieruchomości", a tylko "obligacyjny". Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, niezależnie od zaskarżonego wyroku w odniesieniu do skarżącej zapadł w WSA w Warszawie wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r., I SA/Wa 2240/05, w którym Sąd przyznał skarżącej przymiot strony na gruncie art. 28 k.p.a. mając na uwadze jej sytuację prawną do tej samej działki wynikającą z tej samej umowy dzierżawy. Istnieją więc w tej kwestii dwa sprzeczne ze sobą wyroki. W tymże wyroku WSA w Warszawie prawidłowo przyjął, że nie jest rolą sądu administracyjnego wiążące rozstrzyganie o bycie umowy dzierżawy z punktu widzenia norm prawa cywilnego, a tym samym jej charakteru w zakresie władania nieruchomością, a więc czy ma on charakter wyłącznie obligacyjny, czy też rzeczowy, bowiem sama dzierżawa, niezależnie od jej charakteru prawnego, daje uprawnionemu dzierżawcy prawo do korzystania z rzeczy i pobierania pożytków. Rolą sądu administracyjnego jest natomiast ustalenie, między innymi w kontekście art. 28 k.p.a., czy wydanie określonej decyzji administracyjnej może rzutować na byt umowy dzierżawy dotyczącej terenu będącego przedmiotem danej decyzji administracyjnej, a zarazem będącego przedmiotem umowy dzierżawy, czy też nie, a w szczególności, czy wydanie określonej decyzji administracyjnej nie doprowadzi do wygaśnięcia (rozwiązania) danej umowy dzierżawy z mocy samego prawa. Zdaniem skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie przeprowadził w pełni profesjonalnego wywodu, nawiązując do konkretnych przepisów prawa materialnego, w którym by wykazał w sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości, że charakter prawny umowy dzierżawy ma jakiekolwiek znaczenie dla dzierżawcy do uznania go w postępowaniu administracyjnym za stronę, jeśli bezpośrednio z mocy art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.), określanej dalej skrótem: u.g.n., w związku z art. 48 ust. 2 tej ustawy, dochodzi do rozwiązania umowy dzierżawy z upływem trzeciego miesiąca od dnia stania się ostateczną decyzji o przeniesieniu trwałego zarządu, w tej części, w jakiej owa decyzja wygasza prawo trwałego zarządu po stronie dotychczasowego zarządcy. Oznacza to, iż dzierżawa traci swój byt niezależnie od jej charakteru prawnego. W sprawie zachodzi analogia do stanu faktycznego, który stał się przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 października 2003 r., OPS 6/03, ONSA 2004, nr 1 poz. 10, podjętej na gruncie art. 138 ust. 2 u.g.n., w którym ustawodawca stanowi, że najem, dzierżawa lub użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna. W dniu 14 maja 2008 r. pełnomocnik składającej skargę kasacyjną złożył pismo procesowe, w którym podtrzymując skargę kasacyjną przedstawił "dalsze uzasadnienie tej skargi kasacyjnej". Wniósł też o: - zobowiązanie strony przeciwnej do wskazania, która jednostka organizacyjna reprezentuje interesy Skarbu Państwa w sprawie; - o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 192 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania wszczętego przez Wojewodę M. z urzędu w dniu 23 listopada 2005 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] nr [...] i wezwanie Wojewody do udzielenie informacji o stanie tej sprawy, dopuszczenie dowodu na tą okoliczność; - zawiadomienia o toczącym się postępowaniu Starosty Powiatu W.; - dołączenie do akt sprawy akt o sygn. I OSK 1995/06 lub uwzględnienie z urzędu wyroku NSA o tej sygnaturze wydanego w dniu 25 stycznia 2008 r.; - dopuszczenie dowodów ze wskazanych orzeczeń sądów powszechnych w celu wykazania rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych a także stanowisku organów administracji, co do istnienia i obowiązywania umowy dzierżawy z 30 grudnia 1998 r.. Ustosunkowując się do powyższego pisma Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia 6 czerwca 2008 r. stwierdził, że podmioty, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym mogą na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. zgłosić swój udział w sprawie, a uczestnik postępowania nie dostrzega celi, jakiemu miałaby służyć realizacja pierwszego z wniosków. Zwrócono tez uwagę na fakt, iż wyrokiem z dnia 25 stycznia 2008 r. I OSK 1995/06 NSA uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., I SA/Wa 2240/05 i oddalił skargę Spółdzielni "[...]". Informując o braku wiedzy na temat wszczętego z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] nr [...], ale pomiędzy wynikiem tej sprawy a rozstrzygnięciem sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny nie ma żadnej zależności. Zwrócono uwagę, iż ocena prawna czy istnieje ważna umowa dzierżawy nieruchomości przy ul. [...] w W. należy do sądu powszechnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyraził zgody na zawieszenie postępowania na podstawie art. 192 p.p.s.a Podkreślono też, że wnioskowane przez skarżącego dowody nie mają żadnego znaczenia dla uzasadnienia podstaw kasacyjnych powołanych w skardze kasacyjnej. Prokurator Apelacyjny w Warszawie w piśmie z dnia 9 czerwca 2008 r. uznał, że wnioski skarżącego, jak również ich argumentacja, nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie mają znaczenia dla sprawy. Zauważono, że skoro postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] nr [...] miało zostać wszczęte na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., to z uwagi na upływ 10 letniego terminu przedawnienia niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności tej decyzji. Podniesiono, że w piśmie składającego skargę kasacyjną w rzeczywistości podniesiono nowe zarzuty kasacyjne. Uznano, że wniosek o dopuszczenie dowodów nie powinien zostać uwzględniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie spełnia wymienione wyżej wymagania, choć nie oznacza to, że opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 3 k.p.a.) następuje wtedy, gdy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpił podmiot niebędący stroną w sprawie. Przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stosuje się art. 28 k.p.a., a stroną w tym postępowaniu jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., II SA 2164/92, ONSA 1995 nr 1, poz. 32). W sprawie niniejszej należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, iż składająca skargę kasacyjną nie może być uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] o oddaniu w zarząd Ministerstwu Spraw Wewnętrznych przedmiotowej nieruchomości i co za tym idzie nie może skutecznie występować z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zbyt daleko idący byłby bowiem wniosek, iż przepis art. 46 § 3 u.g.n. zgodnie z którym wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy lub użyczenia daje uprawnienie dzierżawcy nieruchomości do skutecznego występowania z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu tejże nieruchomości w trwały zarząd. Tym samym za nieusprawiedliwiony należy uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a., art. 693 § 1 k.c. oraz art. 46 ust. 3 u.g.n. W sprawie niniejszej nie będzie miała także zastosowania w drodze analogii, jak uważa składająca skargę kasacyjną, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2003 r., sygn. akt OPS 6/03, podjęta na gruncie art. 138 ust. 2 u.g.n. W prawie publicznym, a więc także w prawie administracyjnym niedopuszczalne jest stosowanie analogii. Również powoływanie się strony skarżącej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., I SA/Wa 2240/05, należy uznać za niezasadne. Powyższy wyrok został bowiem uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2008 r., I OSK 1995/06, w którym NSA uznał, iż Pracownicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" jako dzierżawca nieruchomości nie ma przymiotu strony postępowania administracyjnego w postępowaniu dotyczącym decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że przepis art. 46 ust. 3 u.g.n. nie daje uprawnienia Spółdzielni do występowaniu w takim postępowaniu. W orzecznictwie sądowym (np. wyrok NSA z 2 kwietnia 2008 r., I OSK 12/07 przyjmuje się, że o tym czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygniętej sprawie, decydują przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Ustalenie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza wskazanie przepisu prawa materialnego, na podstawie, którego można skutecznie domagać się czynności organu bądź żądać zaniechania określonych działań. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może powołać się na przepis prawa materialnego, z którego wynikałyby dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Twierdzenie skarżącej, że źródłem jej interesu prawnego w niniejszej sprawie jest umowa dzierżawy nieruchomości, przy ul. [...] w W. jest bezzasadne. Dzierżawa, jako stosunek o charakterze zobowiązaniowym, nie wiąże się z prawem do gruntu, bowiem zgodnie z art. 693 k.c. daje dzierżawcy jedynie prawo do używania rzeczy i pobierania z niej pożytków. Z tego nie wynika interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Umowa dzierżawy nieruchomości jest niewątpliwie stosunkiem zobowiązaniowym, która nie daje podstaw do poszukiwania w niej normy prawa materialnego upoważniającej do występowania w obrocie publicznym (por. wyrok NSA z 24 listopada 2004 r., OSK 906/04, Lex nr 164671). Niewątpliwie wynik postępowania w niniejszej sprawie jest istotny z punktu widzenia dzierżawcy, jednakże jest to interes faktyczny, a nie interes prawny. Zauważyć należy, chociaż nie są to najważniesze z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy kwestie, iż jak wynika z akt sprawy, prawo PSM "[...]" do dzierżawy przedmiotowej nieruchomości jest kwestionowane przed sądem powszechnym. Co prawda z akt tych nie wynika, aby została stwierdzona nieważność aktu notarialnego z dnia 26 marca 2004 r. w którym [...] Sp. z o.o. (następca prawny PHU [...] J.S.) w W. przeniosła w drodze cesji praw na rzecz Spółdzielni wszystkie prawa i obowiązku wynikające z umowy dzierżawy z 30 grudnia 1998 r. to jednak w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt I ACa 1030/05 Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalając apelację w sprawie z powództwa Spółdzielni przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Stołecznemu Policji w W. o wydanie nieruchomości wyraźnie stwierdził, iż umowa cesji z 26 marca 2004 r. nie wywarła skutku prawnego. tak samo jak wcześniejsza umowa dzierżawy z 30 grudnia 1998 r. zawarta pomiędzy Gospodarstwem Pomocniczym Urzędu Rejonowego a PUH "JRS". Za niezasadny również należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji w uzasadnienie wyroku, co prawda niezbyt obszernym, dostatecznie wyjaśnił motywy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. jest natomiast zupełnie niezrozumiały z uwagi na fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie kwestionował prawa PSM "[...]" do zaskarżenia decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny związany stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej nie uwzględnił wniosków skarżącej zawartych w pismach procesowych z dnia 14 maja 2008 r. i 21 lipca 2008 r., gdyż wykraczały one poza granice skargi kasacyjnej określone podstawami tej skargi i przytoczonymi w ich ramach zarzutami naruszenia prawa materialnego i procesowego. Dodatkowo można zauważyć, że nie miały one żadnego znaczenia dla sprawy, gdyż dotyczyły one przede wszystkim prób wykazania, że skarżąca jest dzierżawcą spornej nieruchomości, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który był stroną postępowania i adresatem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] nie jest uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto w pismach uczestników postępowania trafnie wskazano, że osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy jej interesu prawnego może na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. zgłosić swój udział w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodziła potrzeba zwieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a na zawieszenie postępowania w oparciu o art. 192 p.p.s.a. nie zgodził się Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.