III SA/Lu 125/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Inne z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]/RKS w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu składek postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 28 grudnia 2015 r. P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Inne z dnia 21 lipca 2015 r., nr [...]/RKS w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu składek W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że 9 września 2015 r. płatnik wniósł skargę w Sądu na bezpodstawne wydanie tej samej decyzji z 21 lipca 2015 r. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Sąd odrzucił skargę. W tej sytuacji zachodzą podstawy do odrzucenia skargi z tej przyczyny, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a ponadto została już prawomocnie osądzona. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy jego pismo jest skargą o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z 28 października 2015 r., czy też nową skargą na decyzję z 21 lipca 2015 r. Skarżący nie odebrał skierowanej do niego przesyłki pocztowej zawierającej wezwanie, w związku z czym pismo z wezwaniem zostało przyjęte do akt sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 12 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie określenia wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Należy zauważyć, że skarga tej samej osoby – P. D., na tą samą decyzję ZUS z 21 lipca 2015 r. została odrzucona prawomocnym już postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 28 października 2015 r. (sygn. akt III SA/Lu 1285/15). Wbrew argumentom organu, nie doszło do zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej, który mógłby być podstawą odrzucenia skargi, bowiem stan powagi rzeczy osądzonej wiąże się tylko z orzeczeniem merytorycznym w sprawie, takie zaś nie zostało wydane (por. podobnie J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 176 i n.; wyrok NSA z 24 marca 2005 r., OSK 1665/04; postanowienie NSA z 16 lipca 2009 r., II OZ 589/09; postanowienie NSA z 18 października 2012 r., I OSK 1951/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść pisma skarżącego z 28 grudnia 2015 r. wzbudziła wątpliwości Sądu, co do jego charakteru, pismo bowiem mogło być interpretowane zarówno jako skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., jak i nowa skarga na tą samą decyzję z 21 lipca 2015 r. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie Sądu w celu usunięcia tych wątpliwości, co wynikało z braku odebrania przesyłki przez skarżącego i zastosowaniem fikcji doręczenia, Sąd przyjął, że intencją skarżącego, zgodnie z literalnym brzmieniem pisma z 28 grudnia 2015 r., jest ponowne wniesienie skargi na tą samą decyzję. Jak wskazano wyżej, z powodu formalnego zakończenia postępowania w sprawie poprzednio wniesionej skargi, nie ma podstaw do przyjęcia powagi rzeczy osądzonej i odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nie można jednak przyjąć, że brak powagi rzeczy osądzonej wynikającej z odrzucenia a nie oddalenia poprzedniej skargi nie stwarza żadnych przeszkód we wniesieniu skargi przez ten sam podmiot na ta samą decyzję. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji takich, jak zaistniała w badanej sprawie, gdzie przyczyną odrzucenia skargi postanowieniem Sądu z 28 października 2015 r. był brak właściwości sądu administracyjnego do kontroli tego rodzaju aktów (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skoro ten sam skarżący wniósł ponowną skargę na tą samą decyzję, należałoby przytoczyć dokładnie te same argumenty, co poprzednio. Taka sytuacja mogła by mieć miejsce wielokrotnie, co mogłoby prowadzić do nadużycia prawa do skargi. Sprzeczne z ideą ochrony sądowej jest wielokrotne wnoszenie skarg na ten sam akt, pomimo braku możliwości udzielenia przez sąd skutecznej ochrony prawnej, bowiem skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym należy w pełni podzielić stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2010 r., II GSK 463/10, w myśl którego odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 p.p.s.a. nie wyklucza sytuacji, iż będzie możliwe ponowne jej wniesienie. Jednakże odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. z powodu braku właściwości sądu administracyjnego, zasadniczo wyklucza jej ponowne wniesienie, a zatem czyni taką "nową" skargę niedopuszczalną w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Analogiczna sytuacja zachodzi w badanej sprawie: skoro poprzednia skarga tego samego skarżącego na ta sama decyzję została odrzucona prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 28 października 2015 r., nowa skarga w tej samej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.