IV SA/Wa 3196/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę IV SA/Wa 3196/15 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].07.2015 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].09.2013 r., nr [...] stwierdzając, że skierowana była do osoby nieżyjącej, a następnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...].12.1970 r., nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej katastralnie jako parcela nr [...], o powierzchni 1,0113 ha, z całej nieruchomości o powierzchni 1,5810 ha. zapisanej w księdze wieczystej Państwowego Biura Notarialnego w G. KW nr [...], stanowiącej własność A. K. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...].12.2005 r., L. K. (spadkobierca po byłej właścicielce przedmiotowej nieruchomości) wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...].12.1970 r., nr [...], zarzucając wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W ramach toczącego się administracyjnego postępowania nadzorczego powstały wątpliwości co do właściwości organów orzekających w tej sprawie. Ostatecznie Wojewoda [...] zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej a Wojewodą [...], poprzez wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia ww. wniosku. Rozstrzygnięciem z dnia [...].02.2013 r. Prezes Rady Ministrów wskazał Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organ właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku L. K. W zaskarżonej decyzji, Minister w oparciu o zachowane materiały archiwalne ustalił, że wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości dokonano pod budowę Liceum Ogólnokształcącego w O., a inwestycja ta mieściła się w pojęciu użyteczności publicznej. Niezbędność wywłaszczenia potwierdziła decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury w G. z dnia [...].06.1970 r., nr [...], zatwierdzająca plan realizacyjny ogólny zagospodarowania terenu osiedla mieszkaniowego [...]. Z decyzji tej wynika, jak podkreślił Minister, że przewidywana inwestycja była zgodna z Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Portowo Miejskiego Miasta G.. Minister odnotował, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca wywłaszczenia - Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w G. złożyła A. K. ofertę, dotyczącą dobrowolnego odstąpienia nieruchomości, co wynika z pisma z dnia [...].10.1970 r. Oferta ta zawierała cenę nabycia niniejszej nieruchomości w kwocie 3,60 za 1m2, tj. 36.407 zł. A. K. nie udzieliła odpowiedzi na tę ofertę, Zatem określony w art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. wymóg przeprowadzenia rokowań co do umownego nabycia nieruchomości został spełniony. W ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, uprawniony był zatem wniosek Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w G. z dnia [...].11.1970 r. o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Do zbieżnych wniosków doszedł uprzednio Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w uchylonej decyzji z dnia [...].09.2013 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju potwierdził też ustalenia poprzednika, że do wniosku tego dołączone były wszystkie wymagane przepisami dokumenty, a zatem spełniał on przesłanki z art. 15 cyt. ustawy. Zawiadomieniem z dnia [...].11.1970 r., nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. Urząd Spraw Wewnętrznych poinformowało Właścicielkę o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego co do tej nieruchomości, a jednocześnie poinformowało ją o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień [...].11.1970 r. Zawiadomienie zostało odebrane przez A. K. dnia [...].11.1970 r. Rozprawa wywłaszczeniowo-odszkodowawcza odbyła się we skazanej dacie, a z jej protokołu wynika, że udział w niej wzięli - przedstawicielka wnioskodawcy wywłaszczenia oraz właścicielka nieruchomości. A. K. oświadczyła do protokołu, że przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana i wniosła o ustalenie odszkodowania, natomiast pełnomocnik wnioskodawcy wywłaszczenia podtrzymał żądania wniosku. Odnosząc się do zarzutu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Minister wyjaśnił, że biegły rzeczoznawca nie był obecny na rozprawie, lecz mimo że nie uczestniczył w rozprawie wywłaszczeniowo- odszkodowawczej w dniu [...].11.1970 r., to brał udział w postępowaniu wywłaszczeniowo-odszkodowawczym, poprzez sporządzenie pisemnej opinii szacunkowej. W aktach sprawy, jak podkreślił Minister, znajduje się opinia szacunkowa biegłego do spraw wywłaszczenia mgr inż. W. W., sporządzona w dniu [...].06.1970 r., zawierająca wyliczenie wartości przedmiotowej nieruchomości na sumę 36.407 zł. Podstawę obliczenia wysokości odszkodowania za grunt stanowił przepis art. 8 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., regulujący ustalanie wysokości odszkodowania za grunty w mieście. Na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M. P. z 1969 r. Nr 53 poz. 424) stawka za grunt orny klasy I w strefie miejskiej wynosiła 3.60 zł/m2. Zatem wysokość odszkodowania obliczano poprzez proste działanie matematyczne, tj. przemnożenie wielkości wywłaszczanej powierzchni (10.113 m2) przez wysokość wskazanej stawki (3.60 zł). Decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...].12.1970 r., nr [...] przyznawała Właścicielce przedmiotowej nieruchomości odszkodowanie w wysokości 36.407 zł. Kwota przyznanego odszkodowania była zatem zgodna - jak zaznaczył Minister - z szacunkiem biegłego rzeczoznawcy oraz z obowiązującymi ówcześnie przepisami prawa. Organ nadzoru stwierdził także, iż zaskarżona decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...].12.1970 r., nr [...] zawierała ustalenie przedmiotu wywłaszczenia, wysokość należnego odszkodowania, wskazywała na czyj wniosek nastąpiło wywłaszczenie, posiadała też uzasadnienie faktycznie i prawne oraz pouczenie o środkach odwoławczych, a zatem spełnia wszystkie wymagania określone w art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Reasumując, Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].09.2013 r. nr [...] w zakresie merytorycznej oceny postępowania wywłaszczeniowego nie naruszała prawa, a jej rozstrzygniecie znajdowało uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Ze względu jednak na fakt, że jeden z adresatów decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].09.2013 r., nr [...], - A. K. - zmarł w dniu [...].12.2011 r., a więc już po wszczęciu przedmiotowego postępowania nieważnosciowego, w trakcie jego trwania, należało uchylić tę decyzję. W sytuacji zatem, jak zaznaczył Minister Infrastruktury i Rozwoju, gdy wskazana decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].09.2013 r. została skierowana do osoby zmarłej, należało usunąć ją z obrotu prawnego. Jednocześnie Minister ten, dokonując ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz rozpatrując zarzuty L. K., zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].09.2013 r. nie stwierdził, by decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...].12.1970 r" nr [...] była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., skutkującą koniecznością usunięcia jej z obrotu prawnego. W trakcie postępowania nadzorczego nie stwierdzono również, aby badana decyzja spełniała którąkolwiek z pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. We wniesionej skardze L. K. zarzucił poczynienie nieprawidłowych ustaleń w sprawie. Zarzucił, że przedmiotowa nieruchomość nie została przeznaczona pod Liceum Ogólnokształcące w O. Większa część wywłaszczonej nieruchomości przeznaczona była pod budowę boiska dla O., które aktualnie prowadzi działalność gospodarczą odstępując odpłatnie boisko różnym podmiotom oraz na centralę telefoniczną T., w której aktualnie prowadzona jest działalność gospodarcza przez firmę "R.". Wywłaszczeniu, w jego ocenie, mogła podlegać tylko ta część nieruchomości, która niezbędna była do budowy liceum ogólnokształcącego tak, jak określono we wniosku, a nie cała parcela nr [...] o powierzchni 1,0113 ha. Skarżący stwierdził także, iż wymogiem ustawowym przy prowadzeniu postępowania wywłaszczeniowo-odszkodowawczego było, aby w rozprawie uczestniczył biegły z listy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G., co w tej sprawie nie zostało dopełnione. Zauważył, iż dopiero od pewnego czasu (2009 r.) orzecznictwo sądowe przyjęło, że nieobecność biegłego na rozprawie nie stanowi naruszenia prawa w stopniu rażącym. Uprzednio stwierdzano nieważność decyzji z tej przyczyny, a jego wniosek złożony był w 2005 r. Opieszałość organów i spory kompetencyjne spowodowały, że rozstrzygnięto jego sprawę po zmianie linii orzeczniczej w tym względzie. Skarżący uznał też za nieuprawnione sugerowanie w decyzji, że jego matka nie miała zastrzeżeń do przyznanego odszkodowania. Nigdy bowiem nie doszło do ugody i z tego względu musiał zostać uruchomiony tryb wywłaszczeniowy. Stanowisko swe wobec skargi wyraził też uczestnik postępowania - pełnomocnik Prezydenta Miasta G., wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej oraz reprezentującego Gminę Miasta G.. Wniósł on o jej oddalenie. Podkreślił, że brak realizacji celu wywłaszczenia może być co najwyżej podstawą do ubiegania się o zwrot przedmiotowej nieruchomości przez ówczesnego właściciela lub jego spadkobierców. Stwierdził, że niezgodne z prawdą są twierdzenia Skarżącego, jakoby w latach 60-tych ub. wieku biegli z listy PWRN w G. nie brali udziału w postępowaniach wywłaszczeniowych, dotyczących nieruchomości położonych w G. Twierdzenie to nie zasługuje na wiarę ani na gruncie niniejszej sprawy (przeczy mu bowiem treść uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 1970 r.), ani na gruncie innych spraw. Zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 1970 r., w przedmiotowej sprawie odbyła się rozprawa wywłaszczeniowo-odszkodowawcza, a organ prowadzący postępowanie zasięgnął wymaganej przepisami prawa opinii biegłego. Decyzja z dnia [...] grudnia 1970 r., jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości. Twierdzenia przeciwne Skarżącego nie zostały natomiast w żaden sposób dowiedzione. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 - zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].07.2015 r. nie naruszyła obowiązującego prawa. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej - stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. W tym postępowaniu organ nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. We wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji z 1970 r. złożonym w 2005 r. Wnioskodawca powołał się na zarzut wydania przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a więc na przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Nadto oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. W tym kontekście, konieczne staje się odwołanie do argumentacji zawartej w wyroku zakresowym Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.05.2015 r., sygn. P 46/13, stwierdzającym pominięcie prawodawcze, w którym Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją RP art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od dnia jej wydania nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Z uzasadnienia tego wyroku można wyprowadzić wniosek, że pod pojęciem znacznego upływu czasu Trybunał na pewno rozumie upływ kilkudziesięciu lat. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Nie przesądził natomiast, czy w sytuacjach powołania się na rażące naruszenie prawa, właściwe byłoby zastosowanie dziesięcioletniego terminu prekluzyjnego z art. 156 § 2 K.p.a., pozostawiając to decyzji ustawodawcy. Przytaczając dotychczasowe swe orzecznictwo Trybunał podkreślił, że owe ograniczenia czasowe są konieczne z uwagi na wartość, którą jest stabilność stosunków prawnych, służąca porządkowi publicznemu, oraz ze względu na rosnące z czasem trudności dowodowe w prowadzeniu ewentualnego nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, a także ze względu na ochronę praw nabytych przez osoby trzecie. Wyraził pogląd, że trwałość decyzji organów władzy nie może być pozorna. Niedookreślony charakter przesłanki rażącego naruszenia prawa powoduje natomiast, że z czasem wzrasta ryzyko prawne, polegające na możliwości wykształcenia się odmiennej linii orzeczniczej zarówno w stosunku do norm materialnych i procesowych, które legły u podstaw wydanej decyzji, jak i samej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Na tę okoliczność Skarżący powołał się w skardze. Ostatecznie Trybunał pozostawił ustawodawcy wybór właściwego sposobu realizacji tego postulatu. Dał mu swobodę w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych. Ustawodawca ma zatem rozstrzygnąć, czy właściwe byłoby zastosowanie dziesięcioletniego terminu prekluzyjnego z art. 156 § 2 K.p.a., czy też innego terminu. W dacie rozstrzygania w tej sprawie przez Sąd, ustawodawca stosownej regulacji jeszcze nie podjął, wobec tego koniecznym stało się dalsze stosowanie art. 156 § 2 K.p.a. w jego obecnym brzmieniu, z uwzględnieniem jednakże oceny prawnej wyrażonej przez Trybunał Konstytucyjny i ze świadomością, że upływ kilkudziesięciu lat od dnia wydania kwestionowanej w tym trybie decyzji - w powołaniu się na fakt, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa - winien być wzięty pod uwagę przy jej rozpatrywaniu. Wobec tego wskazać zatem należy, że podstawę materialnoprawną wydania przedmiotowej, kwestionowanej w trybie nieważnościowym decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (j.t. Dz. U z 1961 r.. Nr 18. poz. 94 - zwanej dalej ustawą a 1958 r.). Zatem zaskarżoną decyzję należało poddać ocenie w aspekcie zgodności z tymi przepisami oraz stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie orzekania. Trafnie zatem ustalił Minister Infrastruktury i Rozwoju w zaskarżonej decyzji, że zachodziły podstawy do owego wywłaszczenia oraz przyznania odszkodowania. Potwierdziła to decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury w G. z dnia [...].06.1970 r., nr 7/70, zatwierdzająca plan realizacyjny ogólny zagospodarowania terenu osiedla mieszkaniowego [...] i stwierdzająca zgodność przewidywanej inwestycji z Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Portowo Miejskiego Miasta G. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego poprzedziło zawiadomienie ówczesnej właścicielki tej parceli o wezwaniu do podjęcia negocjacji. Okazało się ono bezskuteczne, a zatem zachodziły przesłanki do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. W ramach tego postępowania została sporządzona przez biegłego opinia szacunkowa z [...].06.1970 r., tycząca gruntu. Na rozprawie ówczesna właścicielka tej parceli potwierdziła, że jest ona niezabudowana (oświadczenie złożone do protokołu rozprawy administracyjnej przeprowadzonej [...].11.1970 r.). Trzeba też mieć na uwadze, że A. K. nie wniosła odwołania (mimo prawidłowego pouczenia o tej możliwości) od decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...].12.1970 r., nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości stanowiącej jej własność, położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej katastralnie jako parcela nr [...], o powierzchni 1.0113 ha, z całej nieruchomości o powierzchni 1.5810 ha, zapisanej w księdze wieczystej Państwowego Biura Notarialnego w G. KW [...]. stanowiącej własność. Trzeba wreszcie zauważyć, że art. 22 ustawy z 12.03.1958 r. wyraźnie stanowił, że odszkodowanie ustalało się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Opinia biegłych powinna była przy tym zawierać szczegółowe uzasadnienie. Wystarczyło zatem odczytanie tej opinii obecnym na rozprawie. Stanowisko takie koresponduje z aktualnym orzecznictwem Sądów administracyjnych w tej sprawie, przytoczonym przez Ministra i znanym Skarżącemu (por. m. in. wyrok NSA z dnia 20.11.2009 r., sygn. akt I OSK 195/2009, z którego wynika, że nieobecność biegłego na rozprawie nie stanowi naruszenia prawa w stopniu rażącym, w przypadku gdy odszkodowanie ustalone było w prawidłowej wysokości). Minister w sposób niewadliwy wskazał na podstawę obliczenia owego odszkodowania. Przy czym trzeba mieć na uwadze, że proces jego obliczania nie był tak złożony i skomplikowany jak ma to miejsce obecnie. Pod rządami ustawy z 1958 r., w omawianym okresie, nie istniał wolny rynek obrotu nieruchomościami, a oszacowanie gruntu opierało się na "sztywnych stawkach". Odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia gruntu obliczane było nie w odniesieniu do materiału porównawczego (jak ma to miejsce obecnie), lecz polegało na prostym działaniu matematycznym - przemnożeniu powierzchni nieruchomości przez ściśle określoną, stałą i niezmienną cenę za 1 m2 (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 07.04.2011 r., sygn. akt I SA/Wa 808/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.11.2011 r" sygn. akt I SA/Wa 1429/10). Ewentualne zastrzeżenia co do elaboratu szacunkowego mogły się w zasadzie sprowadzać do przyjęcia błędnej wielkości szacowanej nieruchomości lub zastosowania nieaktualnych stawek. Skarżący nie dowiódł, by takie uchybienia w sposób ewidentny miały miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zarzucone natomiast w skardze wykorzystanie jedynie części parceli nr [...] pod cel wywłaszczenia, mogłoby podlegać ewentualnemu badaniu w odrębnym postępowaniu administracyjnym, tyczącym ubiegania się o zwrot części przedmiotowej nieruchomości przez spadkobierców ówczesnego właściciela, jeśli dowiodą, że nie była wykorzystana na cel wywłaszczenia. Podkreślenia wymaga także, iż zasadnie Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].09.2013 r., bowiem rzeczywiście skierowana została do osoby nieżyjącej od [...].12.2011 r., a więc zmarłej podczas trwania tego postępowania nadzorczego. Reasumując, w ocenie Sądu, Minister Infrastruktury i Rozwoju w sposób właściwy ustalił stan sprawy w kontekście zarzutów podniesionych w tym postępowaniu nadzorczym. Należycie zastosował art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., a wyraz swym rozważaniom dał w prawidłowo sporządzonej decyzji, z zastosowaniem zasad wynikających z art. 107 § 3 K.p.a., w której uzasadnieniu odniósł się nie tylko do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale orzekając reformatoryjnie rozpoznał ponownie sprawę w jej całokształcie. Dopełnił więc również wymogu przeprowadzenia postępowania z poszanowaniem art. 15 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.