II FSK 1931/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, , po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. [...] S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 21/16 w sprawie ze skargi E. [...] S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 21/16 w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. Spółka wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok i zaskarżyła go w całości zarzucając mu na podstawie: 1. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie naruszenie przepisu: - art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 3 pkt 1a, pkt 1b i pkt 2 i 3 ustawy- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: "P.b.") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiekt budowlany trwale związany z gruntem oraz posiadający fundamenty, ściany i dach może stanowić budowlę, podczas, gdy prawidłowa wykładnia przepisów powinna polegać na uznaniu, że obiekt budowlany trwale związany z gruntem oraz posiadający fundamenty, ściany i dach stanowi obiekt budowlany będący budynkiem, - art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 P.b. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stacje transformatorowe oraz rozdzielnie prądu stanowią całość techniczno - użytkową z siecią i tym samym stanowią budowlę, podczas, gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów polega na uznaniu, ze transformatory oraz rozdzielnie prądu, które pozostają z siecią jedynie w związku funkcjonalnym, nie stanowią obiektu budowlanego w postaci budowli, - art. 3 pkt 1 lit a) oraz art. 3 pkt 9 P.b. poprzez ich błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, ze transformatory, rozdzielnie znajdujące się wewnątrz budynku stanowią odrębną budowlę, podczas, gdy są one częścią budynku, a nie odrębną budowlą. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka nie wniosła wyznaczenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na początek podnieść należy, że na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione z zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W sprawie niniejszej strona nie zaprezentowała zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których można by analizować zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe. Stan faktyczny sprawy nie został więc kasacyjnie zakwestionowany. Z ustaleń i ocen stanu faktycznego sprawy, które zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odnośnie do którego strona nie wywiodła zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wynika, że sporne obiekty były budynkami wypełnionymi urządzeniami energetycznymi zajmującymi jego powierzchnię w sposób istotny i znaczny. Jeżeli natomiast dany budynek wykracza poza jego powszechnie i prawnie przyjęte określenia i elementy, ponieważ wypełniono go urządzeniami energetycznymi kubaturowo zajmującymi jego przestrzeń w stopniu znacznym, to wówczas przestaje on być budynkiem w znaczeniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym funkcjonalnie tworzącym określoną całość gospodarczą, ze wszystkimi cechami budowli, w związku z czym – jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. – podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowisko takie wyraził już uprzednio wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyrokach: II FSK 1319/08, II FSK 1313/07, II FSK 213/12, II FSK 1477/08. Odmienna ocena NSA – na przykład wyroki w sprawach II FSK 2112/08 czy też II FSK 1672/13 – dotyczyła innych stanów faktycznych, to jest transformatorów umieszczonych na słupach lub zamontowanych na betonowych żerdziach, fundamentach, nie zaś budynków stanowiących budowlę z powodu wypełnienia ich kubatury w istotnej i znaczącej części urządzeniami energetycznymi. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaną skargę kasacyjną oddalił.