I SA/Sz 1380/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. U. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego A. U. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 2 lipca 2015 r. został złożony wniosek przez A.U. (dalej "Wnioskodawca", "Skarżący"), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stawki podatku na wykonanie trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. wykonywania zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej, pod konkretny wymiar z materiałów zakupionych od innych podmiotów, które wbudowane zostają w sposób trwały w lokal mieszkalny lub w budynek mieszkalny jednorodzinny, wskazany przez klienta. Świadczenie to polega na kompleksowej usłudze, polegającej na zaprojektowaniu (indywidualny pomiar), dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (montażu) ww. zabudów. Wszystkie szafy i meble dostosowane są do rozkładu pomieszczeń, wykonywany jest indywidualny pomiar i wykonawstwo. Meble i szafy wykonane są z płyt meblowych i płyty MDF i drewnianych. Większość mebli jest przytwierdzana do ściany za pomocą trwałego spoiwa o charakterze klejąco-uszczelniającym oraz kołków rozporowych. Ściany, do których przytwierdzane są meble i szafy to ściany wykonane z rożnych materiałów budowlanych, m.in. z cegieł, glazury, itp. Próba odłączenia mebli i szaf od tej ściany spowodowałaby uszkodzenie zarówno mebla/szafy oraz ściany (uszkodzeniu uległby materiały, stanowiące element składowy tej ściany). Nie jest możliwe przytwierdzenie odłączanego mebla/szafy (pozostałości po nich) w jakikolwiek sposób, w innym miejscu z zachowaniem jego dotychczasowego kształtu i przeznaczenia. Jakikolwiek mebel/szafa nie mógłby zostać zamontowany w miejscu, w którym przytwierdzony był dotychczasowy mebel/szafa bez wykonania dodatkowych prac (wyrównanie ściany, uzupełnienie ubytków w tynku, położenie np. nowej glazury, itp.). Wskazując na art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "u.p.t.u." oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r, w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13, art. 41 ust. 12a u.p.t.u. przywołał definicje modernizacji jako trwałego montażu i ulepszenia rzeczy, budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i wyłączenia o których mowa w art. 41 ust. 12b u.p.t.u. Dalej wskazał, że powołany przepis (art 41 ust. 12 u.p.t.u.) stanowi implementację art. 98 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zgodnie z art. 98 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone. W myśl art. 98 ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE, stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III. W załączniku tym, zatytułowanym: "Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98", w poz. 10 wskazano na dostawę, budowę, remont i przebudowę budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej. Przepis art. 2 pkt 12 ustawy określa, że przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Dla celów podatku VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), która to klasyfikacja stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Zatem opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc między innymi do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b u.p.t.u. oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12. Wnioskodawca wskazał ponadto, że w dniu 31 marca 2014 r. Ministerstwo Finansów wydało interpretację ogólną (PT 10/033/5/133/WLI/14/RD 30577), w której stwierdzono, iż zabudowa wnękowa tylko wtedy może korzystać z preferencyjnej, stawki VAT 8%, jeśli jej usunięcie spowoduje zniszczenie konstrukcji mieszkania. Zdaniem Wnioskodawcy dostarczenie usługi w postaci dostawy i montażu mebli, szaf w kuchni, łazience, pomieszczeniach gospodarczych, wnęk w sytuacji, gdy mamy do czynienia z trwałą zabudową meblową stanowi modernizację obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u.. Montażu tych elementów dokonuje się bowiem na stałe, bez możliwości przeniesienia do innego obiektu, bez możliwości wprowadzenia ich ponownie do obrotu. Ich rozmontowanie spowodowałoby bowiem uszkodzenie ścian, zaś zdemontowane elementy zabudowy nie mogłyby być ponownie wykorzystane w innym lokalu z uwagi na swój zindywidualizowany charakter dostosowany wyłącznie do konkretnego miejsca. Na poparcie swojego stanowiska powołał wyroki sądów administracyjnych, które jakkolwiek nie są źródłem prawa, jednakże na zasadzie autorytetów sądów -stają się jak gdyby "prawem zwyczajnym" i zgodnie z zasadą równości stosowania prawa podatkowego powinny wpływać na jednolitość orzecznictwa i zakres uwzględniania ich przez organy podatkowe. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Jaka stawka podatku VAT znajduje zastosowanie do czynności polegających na wykonaniu: 1. trwałej zabudowy wnękowej z drzwiami przesuwnymi w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2. trwałej zabudowy meblowej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 3. trwale umiejscowionej zabudowy kuchennej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym? Zdaniem Wnioskodawcy, czynności polegające na wykonaniu: 1. trwałej zabudowy wnękowej z drzwiami przesuwnymi w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2. trwałej zabudowy meblowej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 3. trwale umiejscowionej zabudowy kuchennej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym mogą korzystać z preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług VAT, tj. 8% jako modernizacja. Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) dalej "O.p." oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający w imieniu Ministra Finansów (dalej "Organ") stwierdził, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 15 lipca 2015 r. (data wpływu 2 lipca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stawki podatku na wykonanie trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego - jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu Organ przytoczył treść przepisów art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1 art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 – 2, 41 ust. 12a, art. 41 ust. 12, art. 2 pkt 12, art. 41 ust. 12b i art. 41 ust. 12c u.p.t.u.. Następnie wskazał, że w myśl § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT obniża się do wysokości 8% dla: 1. robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2. robót konserwacyjnych dotyczących: a. obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych; b. lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne rozumie się natomiast roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 ww. rozporządzenia). Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują natomiast pojęć "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", dlatego też w tym zakresie należy dokonać ich wykładni w oparciu o znaczenie potoczne, znaczenia słownikowego. Organ wskazał, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny zatem mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednakże nie do wszystkich usług dotyczących samego instalowania, czy montażu różnych towarów. Mając na uwadze uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 oraz opisane w stanie faktycznym czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na wykonaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów Organ uznał za świadczenie usług. Przechodząc do stawki podatku VAT - zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA – Organ wskazał, że w omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u.. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu". Dalej Organ wskazał, że z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że zaprojektowanie, przygotowanie i montaż polegający na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków) nie jest objęte stawką obniżoną. Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie min. wykonywania zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej, pod konkretny wymiar z materiałów zakupionych od innych podmiotów, które wbudowane zostają w sposób trwały w lokal mieszkalny lub w budynek mieszkalny jednorodzinny, wskazany przez klienta. Świadczenie to polega na kompleksowej usłudze polegającej na zaprojektowaniu (indywidualny pomiar), dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (montażu) ww. zabudów. Wszystkie szafy i meble dostosowane są do rozkładu pomieszczeń, wykonywany jest indywidualny pomiar i wykonawstwo. Meble i szafy wykonane są z płyt meblowych i płyty MDF i drewnianych. Większość mebli jest przytwierdzana do ściany za pomocą trwałego spoiwa o charakterze klejąco - uszczelniającym oraz kołków rozporowych. Ściany, do których przytwierdzane są meble i szafy to ściany wykonane z rożnych materiałów budowlanych, min. z cegieł, glazury, itp. Próba odłączenia mebli i szaf od tej ściany spowodowałaby uszkodzenie zarówno mebla/szafy oraz ściany (uszkodzeniu uległby materiały, stanowiące element składowy tej ściany). Nie jest możliwe przytwierdzenie odłączanego mebla/szafy (pozostałości po nich) w jakikolwiek sposób, w innym miejscu z zachowaniem jego dotychczasowego kształtu i przeznaczenia. Jakikolwiek mebel/szafa nie mógłby zostać zamontowany w miejscu, w którym przytwierdzony był dotychczasowy mebel/szafa bez wykonania dodatkowych prac (wyrównanie ściany, uzupełnienie ubytków w tynku, położenie np. nowej glazury, itp.). Zdaniem Organu mając na uwadze, że jak wynika z internetowego Słownika języka polskiego (www.sjp.pl) słowo "trwały" oznacza niezmienny, nieulegający zmianom, ponadczasowy, określając, czy do zabudowy meblowej (kuchennej) oraz zabudowy wnęk, garderoby, szafy może mieć zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług należy przede wszystkim badać stopień konstrukcyjnego połączenia komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu. Nie chodzi zdaniem Organu o badanie powiązania elementów zabudowy meblowej z konstrukcyjnymi, w rozumieniu techniki budowlanej, elementami obiektu budowlanego/lokalu, lecz o tak silne połączenie konstrukcyjne komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu, że powstaje trwała zabudowa spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. Przykładem takiej trwałej zabudowy meblowej może być zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolona zaprawą murarską ze ścianą i podłogą lokalu, gdzie demontaż powodowałby uszkodzenie samej zabudowy, jak i pomieszczenia, w którym została ona zamontowana. Innym przykładem trwałej zabudowy meblowej stanowiącej modernizację budynku/lokalu, które wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane, takie jak cegły czy płyty kartonowo-gipsowe, gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia i komponentów meblowych, jak i trwałe uszkodzenie tych dodatkowych materiałów budowlanych, bez których to materiałów nie istniałaby możliwość wykorzystania tej zabudowy meblowej w innym miejscu. W ocenie Organu, przedstawiony przez Wnioskodawcę sposób montażu elementów mebli sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, obiektu budowlanego lub jego częściami. Nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Przy prawidłowo wykonanym demontaż zabudowy meblowej nie powinno dojść do konkretnych uszkodzeń konstrukcji lokalu oraz obiektu. Wobec powyższego nie dochodzi zatem w tym przypadku do uszkodzenia elementów konstrukcyjnych lokalu (budynku). Należy zatem zauważyć, że do montażu przedmiotowej zabudowy meblowej (kuchennej, wnękowej, łazienkowej) nie zostaną wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Co prawda w zabudowie meblowej wykorzystywane są ściany konstrukcyjne, należy jednak podkreślić, że zaistniały związek - w ocenie organu - nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego. Analiza powołanych przepisów oraz wniosków płynących z uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 w kontekście przedstawionego stanu faktycznego prowadzi zdaniem Organu do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie usług świadczonych przez Wnioskodawcę polegających na montażu stałej zabudowy meblowej nie można traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy. Opisanych we wniosku usług nie można także zdaniem Organu również uznać za żadną inną czynność wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy, nie jest to bowiem w szczególności remont, termomodernizacja lub przebudowa. Skarżący po skorzystaniu z uprawnienia do wezwania Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wydanej interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2, 12, 12a, 12b u.p.t.u. polegające na błędnej wykładni, że art. 41 ust. 2, 12, 12a, 12b ww. aktu normatywnego nie ma zastosowania. Zdaniem Skarżącego wykonuje on montaż mebli na indywidualne zamówienie klienta, a meble te stanowią trwałą zabudowę w obiektach budownictwa mieszkaniowego i podlegają stawce podatku VAT 8%. Natomiast w wydanej interpretacji indywidualnej Organ podatkowy błędnie przyjął, że czynności opisane we wniosku przez Skarżącego wyczerpują znamiona ustawowe art. 41 ust. 1 u.p.t.u. i podlegają stawce podatku vat 23%. Skarżący zauważa, że przed wykonaniem zlecenia dokonywany jest obmiar miejsca lub miejsc, gdzie mają być dokonywane montaże mebli lub elementów meblowych. Wykonanie mebli następuje zgodnie z uprzednio dokonanymi obmiarami. Meble, elementy meblowe są trwale przytwierdzone do ścian. Demontaż mebli jest niemożliwy. Gdyby w jakikolwiek sposób dokonać demontażu mebli, to meble te uległyby całkowitemu uszkodzeniu. A zatem stan faktyczny niniejszej sprawy wyczerpuje znamiona ustawowe określone w art. 41 ust. 2, 12,12a, 12b u.p.t.u, gdzie stawka podatku VAT wynosi 8%. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący wskazał orzeczenia sądów administracyjnych zbieżnych ze stanowiskiem Skarżącego. Zgodnie z powyższym stanowisko Organu podatkowego zdaniem Skarżącego zawarte w interpretacji indywidualnej z dnia [...], zgodnie z którym w przypadku świadczenia przedmiotowych usług zastosowanie znajdzie stawka podatku VAT 23 %, należy uznać za nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór w sprawie dotyczy oceny, czy art. 41 ust. 12 u.p.t.u., przewidujący obniżoną 8 % stawkę podatku (zgodnie z art. 146a pkt 1 ww. ustawy, stawka ta ma obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016r.) ma zastosowanie do opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czynności polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej oraz zabudowy kuchenne w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a u.p.t.u., obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Przepis art. 41 ust. 12b u.p.t.u. stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². Spór dotyczył wyłącznie oceny, czy wykonywane przez Skarżącego czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) remontu, modernizacji czy przebudowy. Skarżący twierdzi, że świadczone przez niego prace są usługami o charakterze modernizacji budynku (lokalu).Organ wydający interpretacje, uznając stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe, twierdzi, że co prawda wykonywana przez niego trwała zabudowa meblowa wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku, ale nie występuje na tyle istotny związek między tymi elementami a wykonaną zabudową, aby wykonane prace uznać za mające charakter modernizacji budynku. W ocenie organu interpretującego, związek taki wystąpiłby wówczas, gdyby demontaż wykonanej przez Skarżącego zabudowy skutkował uszkodzeniem konstrukcji budynku. Zaznaczyć wypada, że obie strony sporu prezentowały stanowisko, że Skarżący, wykonując trwałą zabudowę meblową, świadczy usługi (art. 8 ust. 1 u.p.t.u), co zgodne jest ze stanowiskiem, wiążącym Sąd, wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publikowane w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W sentencji tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 u.p.t.u. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, wyjaśnił że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. W powołanej wyżej uchwale wskazano także, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, ale wyłącznie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Wyjaśnić należy, że z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zauważyć należy, że w wyroku z 14 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 321/14 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że uchwała z 24 czerwca 2013 r. nie precyzuje w jakim stopniu przymocowanie komponentów meblowych do "elementów konstrukcyjnych" modernizowanego obiektu może być uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może chodzi o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. Naczelny Sąd Administracyjny, we wskazanym wyżej wyroku stwierdził, że chodzi w tym przypadku o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to komponentów, czy też substancji budynku, gdyż połączenie zabudowy ma się odbywać z istotnym wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku ( lokalu). Dokonując oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd stwierdził, że Organ, mimo odwołania się do treści powołanej wyżej uchwały, nie uwzględnił, wynikającej z tej uchwały, wykładni przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wnioski jakie wyprowadził z treści uchwały w odniesieniu do przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego, są niemożliwe do zaakceptowania, a stanowisko wyrażone w interpretacji narusza art. 41 ust. 12 u.p.t.u., co słusznie podnosi Strona skarżąca. We wniosku o wydanie interpretacji Skarżący wskazał, że demontaż zabudowy meblowej oraz kuchennej wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem elementów budynków, w szczególności ścian. Nie jest także praktycznie możliwe przeniesienia zdemontowanej zabudowy do innego pomieszczenia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2356/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, musi być osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych (A. Hanusz, Działanie organów budzące zaufanie, Prawo i Podatki 2013/818-19). W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy Ordynacji podatkowej i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Uwzględniając zatem opisany we wniosku stan faktyczny, którym Organ dokonujący interpretacji jest związany (art. 14b §3 O.p.), oraz treść powołanej uchwały, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez Skarżącą zabudowa meblowa oraz zabudowa kuchenna nie jest połączona w sposób trwały z elementami budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). W ocenie Sądu Organ nie wykazał także, że stan faktyczny sprawy, na kanwie którego zapadł zaskarżony wyrok, był odmienny od tego, na podstawie którego została podjęta uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 2/13. Pytanie w sprawie w której wydano przywołaną wyżej uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, brzmiało następująco: "Czy właściwą stawką podatku VAT mającą zastosowanie do opodatkowania opisanego we wniosku kompleksowego świadczenia, polegającego na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych nabytych przez Spółkę od podmiotów trzecich, wykonywanego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest obniżona stawka podatku VAT wynikająca z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT?" W rozpoznawanej sprawie Skarżący, po wyjaśnieniu we wniosku, że jako zarejestrowany podatnik VAT świadczy usługi polegające na trwałym zainstalowaniu (zabudowie) komponentów meblowych w budynkach mieszkalnych objętych społecznym programem mieszkaniowym zadał zbliżone pytanie. W tej sytuacji, wobec tego, że stan faktyczny sprawy, na kanwie którego podjęta została uchwała jest analogiczny z tym, na podstawie którego wydana została zaskarżona interpretacja indywidualna, należało ją uchylić, jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.pt.u. przez błędną ich wykładnię. Błędne jest bowiem stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Tym samym błędny jest pogląd organu o wysokości stawki podatku od towarów i usług od usługi opisanej we wniosku o wydanie interpretacji. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i udzielić odpowiedzi na zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji dalsze pytania podatnika w zgodzie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie , na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a,, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie [...] zł obejmują uiszczony wpis w wysokości [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł i opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie [...] złotych