IV SO/Wa 53/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. K. o wymierzenie Dyrektorowi Generalnemu Lasów Państwowych grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w terminie skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], odpowiedzi na skargę i akt sprawy postanawia: odrzucić wniosek. R. K. 3 lutego 2015 r. wniósł skargę na wskazane w sentencji postanowienie. Skarga wpłynęła do organu 6 lutego 2015 r. Organ przekazał 31 marca 2015 r. do Sądu skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy. Sąd oddalił skargę wyrokiem z 22 lipca 2015 r. Skarżący 3 listopada 2015 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. W odpowiedzi na wniosek organ podniósł, że uchybił terminowi, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., jedynie o 23 dni, z uwagi na pomyłkę w dekretacji pisma związaną z wdrażaniem nowego systemu zarządzania dokumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek w myśl art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jest niedopuszczalny, ponieważ został wniesiony już po przekazaniu przez organ do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania Sądowi stosownych dokumentów, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przepis ten nie określa co prawda terminu, w ciągu którego strona może wnieść o wymierzenie organowi grzywny, niemniej jednak w orzecznictwie przyjęto (patrz: postanowienie NSA o sygn. akt I OZ 759/14 i I OZ 489/14 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że grzywna jest środkiem dyscyplinująco-represyjnym, wymierzanym aby skłonić organ do wykonania ustawowego obowiązku oraz zastosować wobec niego sankcję za jego niewykonanie w terminie. W takiej sytuacji w judykaturze przyjęto, że zasadne może być wymierzenie sankcji nawet pomimo wykonania obowiązku, jednak tylko wtedy, gdy stosowny środek został wniesiony przed zdarzeniem, które zainicjować pragnie skarżący. W danej sytuacji środek pełni obie przewidywane role. Jego wniesienie dyscyplinuje organ, zaś grzywna stanowi represję. Niedopuszczalne byłoby natomiast wymierzenie organowi grzywny, gdy przekazał stosowne dokumenty, a strona dopiero po tym zdarzeniu (tak jak w niniejszej sprawie) wniosła o wymierzenie grzywny. Grzywna nie byłaby w takiej sytuacji w ogóle środkiem dyscyplinującym, lecz jedynie represyjnym. Skoro złożenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie akt nie jest możliwe już po dokonaniu czynności, wniosek w takim przypadku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Należy wskazać, że odmienne rozumienie regulacji w zakresie wymierzania grzywny za nieprzekazanie akt, wobec niezakreślenia expressis verbis przez ustawodawcę terminu zastosowania tego środka, skutkowałoby potrzebą rozpoznawania wniosków wniesionych nie tylko - jak w danym przypadku - wkrótce po wyrokowaniu w sprawie, lecz także na przestrzeni kilku czy kilkudziesięciu lat po jej zakończeniu. Wykładnia, której zastosowanie nie wyklucza tego rodzaju skutku nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia, a jednocześnie - wobec zasad archiwizacji akt - sprostanie tego rodzaju zadaniu przez sądy mogłoby się okazać wręcz niemożliwe. W związku z powyższym na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.