II SA/Kr 175/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 7 grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala Burmistrz Miasta S. , działając na podstawie art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, złożył wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Rozbudowa i przebudowa drogi gminnej klasy D (ul. [...] w S. Po rozpatrzeniu tego wniosku Starosta S. wydał decyzję nr [...] z 19 lipca 2013 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej. Od powyższej decyzji złożył odwołanie z 28 października 2013 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w S. : 29 października 2013 r.) J.H. Wojewoda 19 grudnia 2013 r. wydał postanowienie stwierdzające, że odwołanie J.H. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia. J.H. zaskarżył postanowienie Wojewody , a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 315/14 oddalił skargę. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J.H. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2389/14 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania do Sądowi I instancji. Następnie WSA w Krakowie wyrokiem z 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 537/15 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z 19 grudnia 2013 r. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy w dacie doręczenia skarżącemu zawiadomienia dane wynikające z ewidencji gruntów dla nieruchomości o numerach: [...] i [...] obręb S. , były prawidłowe, a zwłaszcza, czy znajdują potwierdzenie w dokumentach stanowiących podstawę wpisu zawartych w tym rejestrze danych. Dopiero na podstawie tak dokonanych ustaleń organ obowiązany będzie ocenić, czy skarżącemu prawidłowo zostało doręczone zawiadomienie o wydanej decyzji i czy wnosząc odwołanie w dniu 28 października 2013 r., uchybił terminowi wynikającemu z art. 129 § 2 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r. znak: [...] , wydanym na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez J.H. odwołania od decyzji Starosty S. nr [...] z 19 lipca 2013 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa i przebudowa drogi gminnej klasy D (ul.[...] w S. Wojewoda wskazał, że w wezwaniu z 4 listopada 2015 r. nałożył na Starostę S. obowiązek wyjaśnienia, dlaczego w wypisie z rejestru gruntów z 13 maja 2013 r. dla działek o numerach: [...] i [...] nie ujawniono adresu do korespondencji J.H. : ul. [...] Starosta wyjaśnił, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1 grudnia 2005 r. oraz akt notarialny z 29 października 2003 r. stanowiły załączniki do wniosku J.H. z 14 lutego 2006 r. o sprostowanie danych ewidencji gruntów dotyczących zmiany osoby władającej nieruchomości objętej pozycją rejestrową [...] - z M.M. na J.H. . Do wniosku załączono również inne dokumenty, w których figurują różne adresy strony (przykładowo w decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 31 marca 1998 r.: R. , ul. [...] , a w ww. akcie notarialnym: R. [...] ). Starosta zaznaczył, że w treści wniosku brak było żądania strony o zmianę w operacie ewidencji gruntów i budynków adresu zamieszkania, bądź dopisania w ewidencji adresu do korespondencji, a J.H. dopiero 2 stycznia 2015 r. zwrócił się o wpisanie w operacie ewidencji gruntów i budynków adresu do korespondencji: ul. [...]. Wojewoda wskazał, że w aktach organu I instancji znajdują się wypisy z rejestru gruntów dla działek wchodzących w zakres planowanej inwestycji, wydane 13 maja 2013 r. przez Starostę S. , z których wynika, że J.H. jest właścicielem działki nr [...] (obręb nr [...] , nr jednostki rejestrowej [...] ) i współwłaścicielem działki nr [...] (obręb nr [...] , nr jednostki rejestrowej [...] ), które są objęte przedmiotową inwestycją. W tych wypisach widnieje adres J.H. : ul.[...] , R . Ponadto organ odwoławczy ustalił, że w treści żadnego z wniosków kierowanych do organów administracji J.H. nie wystąpił o zmianę w ewidencji gruntów adresu zamieszkania, ani też o dopisanie adresu do korespondencji. Dlatego wypisy z ewidencji gruntów z 13 maja 2013 r., na podstawie których Starosta S. , zgodnie z art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiadamiał strony postępowania, były aktualne, a to oznacza, że zawiadomienie zarówno o wszczęciu postępowania, jak i zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej zostało wysłane na właściwy adres: ul. [...] , R . . Zatem J.H. był zawiadamiany prawidłowo. Odnośnie terminu złożonego odwołania Wojewoda ustalił, że zawiadomienie z 19 lipca 2013 r. o wydaniu zaskarżonej decyzji Starosty S. było awizowane 25 lipca 2013 r., powtórnie awizowane 2 sierpnia 2013 r. i zostało zwrócone do Starostwa z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". W konsekwencji należało przyjąć, że zgodnie z art. 44 § 4 kpa zawiadomienie zostało doręczone J.H. 8 sierpnia 2013 r. Zatem termin na złożenie odwołania upłynął 22 sierpnia 2013 r., a J.H. złożył swoje odwołanie 28 października 2013 r. Dlatego Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. Skargę na postanowienie Wojewody z 7 grudnia 2015 r. wniósł J.H. zarzucając naruszenie: 1) art. 20 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44-49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; 2) art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 ustawy dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 3) art. 2 i art. 31 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ukształtowanie ujemnych dla strony skutków prawnych, niezawinionych przez J.H. i niezależnych od jego prawidłowego i normatywnego zachowania; 4) art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niezastosowanie się organu do istoty zaleceń WSA w Krakowie oraz wyroku NSA z dnia 4 marca 2015 r.; 5) art. 129 § 2 kpa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 6) art. 7 i art. 77 kpa przez brak pominięcie znaczenia istotnych przesłanek, pozwalających na właściwe ustalenie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy; 7) art. 107 §1 i § 3 kpa przez brak w uzasadnieniu postanowienia stanowiska organu wobec ważnych argumentów strony, dotyczących m. in. zastosowania przepisów postępowania administracyjnego w świetle wadliwych zapisów w ewidencji gruntów. J.H. podkreślił, że dotrzymał terminu na złożenie odwołania, bowiem najwcześniejszy termin, na złożenie odwołania, biegł od dnia 15 października 2013 r., kiedy to skarżący uzyskał informację o wydaniu decyzji podczas wizyty w Starostwie, a najpóźniejszy termin to 24 października 2013 r., tj. data doręczenia pisma ze Starostwa z dnia 22 października 2013 r. potwierdzającego fakt wydania decyzji. Skarżący wskazał, że odwołanie złożył w dniu 28 października 2013 r., zatem w obu wymienionych przypadkach wymagany termin czternastodniowy nie został przekroczony. Skarżący podkreślił, że w momencie kierowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania i zawiadomienia o wydaniu decyzji, przed tym samym organem postępowania - Starostą, nadal nierozpoznany był wniosek skarżącego o wpis adresu do korespondencji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Przepis art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Bardzo istotne znaczenie dla oceny zaskarżonego postanowienia ma również treść art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031). Przepis ten w zdaniu drugim stanowi, że zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wysyła się dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Trafnie wskazał Wojewoda , że w aktach organu I instancji znajdują się wypisy z rejestru gruntów dla działek wchodzących w zakres planowanej inwestycji, wydane 13 maja 2013 r. przez Starostę S. , z których wynika, że J.H. jest właścicielem działki nr [...] (obręb nr [...] , nr jednostki rejestrowej [...] ) i współwłaścicielem działki nr [...] (obręb nr [...] , nr jednostki rejestrowej [...] ). Działki te zostały objęte przedmiotową inwestycją drogową, a w tych wypisach widnieje następujący adres J.H.: ul. [...] . Zatem w świetle powołanego wyżej art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzja Starosty S. nr [...] z 19 lipca 2013 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej prawidłowo została wysłana na ten adres. Z akt administracyjnych wynika też, że zawiadomienie z 19 lipca 2013 r. o wydaniu Starosty S. było awizowane, pierwszy raz - 25 lipca 2013 r., powtórnie - 2 sierpnia 2013 r. i zostało zwrócone do Starostwa z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". W konsekwencji uznać należy, że zgodnie z art. 44 § 4 kpa zawiadomienie zostało doręczone J.H. 8 sierpnia 2013 r. Prowadzi to do wniosku, że termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu 22 sierpnia 2013 r. Zatem wniesienie przez J.H. odwołania w dniu 28 października 2013 r. nastąpiło po upływie terminu. Dlatego Wojewoda zasadnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, a zarzut naruszenia art. 129 § 2 kpa był nietrafny. W świetle powyższych rozważań nieuzasadnione były też zarzuty skargi wymienione wyżej w punktach 1-3. Sąd uznał także za niezasadny zarzut skargi naruszenia art. 153 ppsa. W wyroku z 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 537/15 WSA w Krakowie nakazał Wojewodzie jako organowi odwoławczemu ustalenie, "czy w dacie doręczenia skarżącemu zawiadomienia dane wynikające z ewidencji gruntów dla nieruchomości oznaczonych jako dz. ew. [...] i [...] obręb [...] były prawidłowe, a zwłaszcza, czy znajdują potwierdzenie w dokumentach stanowiących podstawę wpisu zawartych w tym rejestrze danych". Z opisanych wyżej okoliczności wynika, że Wojewoda podjął stosowne czynności, na podstawie których ustalił, że w dacie doręczania skarżącemu decyzji organu I instancji adres do korespondencji skarżącego był prawidłowo wpisany w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić należy, że wpisanie adresu do korespondencji do ewidencji gruntów i budynków stanowi uprawnienie właściciela nieruchomości i ma ułatwiać komunikację pomiędzy tym właścicielem a organami prowadzącymi ewidencję. Oczywistym jest też, że adres do korespondencji może być w każdym czasie zmieniony przez właściciela, ale organy ewidencyjne mogą to uczynić tylko na wyraźny wniosek właściciela i nie mogą domniemywać jego intencji w tym zakresie. Dlatego za niewystarczający do zmiany adresu korespondencyjnego uznać należy fakt otrzymania przez organ ewidencyjny dokumentu, w którym dany właściciel figuruje pod innym adresem, albowiem gdy osoba posługuje się kilkoma adresami dla różnych celów, to organ ewidencyjny nie jest uprawniony do zmiany adresu znajdującego się w ewidencji bez wyraźnego wniosku. Również podanie w sprawie adresu do korespondencji (jak we wniosku z dnia 29 września 2005 r. k. [...] ) nie może być traktowane jednoznacznie z wnioskiem o wpisanie tego adresu do ewidencji (por. wnioski na k.[...] ). W konsekwencji Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Wojewody, że J.H. nie złożył stosownego wniosku dającego podstawę do zmiany swojego adresu korespondencyjnego figurującego w ewidencji gruntów i budynków. Jak bowiem wskazano wyżej, w dacie wydania decyzji Starosty S. z 19 lipca 2013 r. w ewidencji gruntów i budynków wpisany był adres J.H. ul. [...] . Zwrócić należy uwagę, że J.H. we wniosku złożonym do Starosty S. z dnia 14 lutego 2006 r. (k.[...] ) domagał się zmiany danych ewidencyjnych, ale w zakresie osoby władającego przedmiotowymi działkami. Dlatego Starosta nie był uprawniony do wpisania adresu do korespondencji skarżącego tylko na podstawie treści załączonych do wniosku dokumentów. Także pismo J.H,. z 20 września 2009 r. (k. [...] akt adm.) nie stanowiło wniosku o zmianę dany ewidencyjnych, a skuteczny wniosek o wpisanie adresu do korespondencji "[...] " skarżący złożył dopiero pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. (k. [...] akt adm.). Z powyższych rozważań wynika zatem, że Wojewoda nie naruszył art. 7 i art. 77 kpa, ponieważ, współdziałając ze Starostą S. , wyjaśnił wszystkie okoliczności związane z modyfikacją danych ewidencyjnych dotyczących działek należących do skarżącego i na podstawie tych ustaleń prawidłowo przyjął, że decyzja Starosty S. z 19 lipca 2013 r. została zasadnie doręczona J.H. na adres: ul. [...] Skarżący zarzucił też, że jest to adres nieżyjącego już ojca skarżącego, a budynek objęty tym adresem został dawno wyłączony z użytkowania (k. [...] ). Sąd uznał jednak, że tego rodzaju okoliczności nie mają wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia, a ponadto zwrócić należy uwagę, że dokonując w styczniu 2015 r. aktualizacji danych ewidencyjnych (wpisu adresu do doręczeń), skarżący wciąż pozostawił w ewidencji ten kwestionowany [...] adres, jako adres swojego zamieszkania (k. [...].). Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego oraz opierało się na właściwej interpretacji stosownych przepisów prawa. Ponadto stanowisko Wojewody znalazło swój wyraz w treści uzasadnienia, które spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.