V SA/Wa 272/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dawniej P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia ... listopada 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Po rozpatrzeniu wniosku spółki P.S.A. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... marca 2013 r. oraz w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr ... z dnia ... października 2013 r. Przewodniczący KRRiT decyzją z dnia ... listopada 2013 r. nr ... utrzymał w mocy własną decyzję nr ... z dnia ... marca 2013 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... marca 2011 r. o rozłożeniu na raty opłaty wynikającej z decyzji ... z dnia ... grudnia 2010 r., której przedmiotem była zmiana koncesji nr ... z dnia ... lipca 2010 r., udzielonej spółce P. S.A. z siedzibą w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia ... listopada 2013 r. przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Spółka P. S.A. z siedzibą w W. uzyskała w dniu ... lipca 2010 r. koncesję nr ... na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "...". Koncesja została zmieniona (rozszerzona o przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu drugiego) decyzją Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... grudnia 2010 r. W decyzji ustalono, że opłata za zamianę (rozszerzenie) koncesji wynosi ... złotych. Pismem z dnia ... stycznia 2011 r. spółka złożyła wniosek o rozłożenie na raty ustalonej w decyzji Przewodniczącego KRRiT opłaty za zmianę (rozszerzenie) koncesji. Decyzją Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... marca 2011 r. rozłożono opłatę na 3 raty. W dniu ... września 2012 r. (data nadania) spółka wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego sprawie wydania decyzji o rozłożeniu na raty opłaty wynikającej z decyzji z dnia ... grudnia 2010 r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz "wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy, w której organ postanawia nie rozkładać kwoty 82 zł, wynikającej z decyzji Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... grudnia 2010 r., na raty." Decyzją z dnia ... marca 2013 r ... Przewodniczący KRRiT odmówił uchylenia decyzji z dnia ... marca 2011 r. Pismem z dnia ... kwietnia 2013 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uznając, iż powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie podkreślono, że strona zarzuca iż organ obowiązują przepisy art.11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zgodnie z którym: "Jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się że wydał rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej". Organ przypomniał, że zgodnie z art. 40 b ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992 r. do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Również art.4 pkt 1 i 27 u.r.t. odsyłają do konkretnie wskazanych uregulowań u.s.d.g. ponadto zgodnie z art.52 ust. 2 u.s.d.g. w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych organ koncesyjny zarządza przetarg jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art.36 u.r.t. liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji. W związku z tym należy uznać, iż tylko w zakresie w którym u.r.t. odsyła do u.s.d.g. lub odwrotnie, Przewodniczący KRRiT jest zobowiązany do stosowania konkretnych przepisów u.s.d.g. Zatem, w ocenie organu w obecnie obowiązującym stanie prawnym brak w u.r.t. wyraźnego odesłania do art. 11 u.s.d.g., również sam art. 11 u.s.d.g. nie stanowi wprost o jego stosowaniu do postępowań prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT. Z tego też względu art.11 u.s.d.g. nie znajduje zastosowania w przedmiotowych sprawach. Organ jest zdania, iż nie można zgodzić się ze stroną, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie przepisów o opłacie skarbowej i błędne zastosowanie nowych przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, tj. art.40 w obecnym brzmieniu oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z 4 grudnia 2012 w sprawie wysokości opłat za udzielanie koncesji na rozpowszechnienie programów radiowych i telewizyjnych. Wyżej wymienione przepisy nie są podstawą ani zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... marca 2013 r. ani decyzji Przewodniczącego KRRiT nr ... z dnia ... marca 2011 r. Wskazano również, iż argumenty przytoczone przez Stronę co do stosowania ustawy o opłacie skarbowej nie znajdują potwierdzenia w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt P 9/09 (Dz.U. z 2011 r. Nr 160, poz. 963), w którym uznano, że "w wypadku działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu katalog dziedzin podlegających koncesjonowanych zawarty jest w art. 46 ust.1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 Nr 173 poz. 1807 z późn. zm.) – o ile przepisy ustaw odrębnych nie stanowią inaczej – za udzielenie lub zmianę koncesji zgodnie z art.62 ust.1 u.s.d.g. pobierana jest opłata skarbowa (wysokość tej opłaty uregulowana jest w załączniku do ustawy z dnia 16 listopada o opłacie skarbowej. Działalność polegająca na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych ma jednak w tym zakresie odrębne uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t." W związku z faktem, iż Trybunał Konstytucyjny nie uchylił art.40 ust.1 u..r.t. kwestię opłaty za udzielenie koncesji mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych reguluje tylko i wyłącznie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. Co do reguł intertemporalnych wskazano, iż NSA w uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r. wydanej w sprawie o sygn. akt: I OPS 1/06 stwierdził, że "w przypadku decyzji konstytutywnych, kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych, stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie)." W ocenie organu, w rozpatrywanym przypadku należy stwierdzić, że w związku z faktem iż decyzja nr ... z dnia ... marca 2011 r. była decyzja konstytutywną to również decyzja nr ... z dnia ... marca 2013 r. wydana w wyniku wznowienia i odmawiająca uchylenia ww. decyzji należy również do tej grupy decyzji. W związku z tym w przedmiotowej sprawie należy stosować przepisy obowiązujące w momencie wydania stosownej decyzji. Taka teza wynika również z faktu, iż "istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji państwowej, wydający nowa decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania" (tak NSA w sprawie I SA 86/84) . P. S.A. z/s w W. zaskarżyła decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia ... listopada 2013 r. w całości oraz poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia ... marca 2013 r. również w całości zarzucając tym decyzjom: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj.: a) nie zastosowanie art.2, art. 190 ust.4, art.193 i art.79 Konstytucji RP - które są podstawą do odstąpienia od zasady tempus regit actum w przypadku decyzji wydawanej na wskutek wznowienia postępowania administracyjnego b) nie zastosowanie przepisu art. 40 ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r.(sygn.P 9/09) a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r. - które są podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji. c) nie zastosowanie przepisów: art. 1 ust.1 pkt 1 lit.c oraz Załącznika, część III, pkt 44, ppkt 2 ustawy o opłacie skarbowej – które są podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł; d) błędne zastosowanie przepisów art.40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, w sytuacji gdy przepisy te nie powinny zostać zastosowane w sprawie niniejszej. 2. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) naruszenie art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego; b) brak zastosowania art.11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (dalej: u.s.d.g.), który w świetle wyroków NSA z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn.II GSK 1167/12 oraz II GSK 1168/12) mają zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach przedsiębiorców (chyba, że przepis szczególny wyłącza ich stosowanie); c) nie zastosowanie przepisu art.40 ust.1 u.r.t. w brzemieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. (Sygn. P 9/09) a przed dniem 2o listopada 2012 r. - które są podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a., wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości decyzji II instancji oraz decyzji I instancji; 2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa prawnego), według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Punktem wyjścia do rozważań w przedmiotowej sprawie jest wskazanie tego czego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania złożony przez stronę skarżącą. Otóż w dniu ... września 2012 r,. spółka akcyjna P. z/s w W. zażądała wznowienia postępowania nie w sprawie zakończonej decyzją o ustaleniu opłaty za zmianę udzielonej uprzednio koncesji ale w sprawie zakończonej decyzją o rozłożeniu na raty ustalonej (na podstawie innego rozstrzygnięcia) opłaty za zmianę tejże koncesji. Podkreślenia wymaga, że decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia ... marca 2011 r. o rozłożeniu na raty opłaty koncesyjnej została wydana w oparciu o przepisy art.33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji – Dz.U. z 2011 r. Nr 43 poz. 226 – tekst. jedn. (dalej u.r.t.), w zw. z art. 67a §1 pkt 1, art. 67b §1 pkt 2 i art. 57 §1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – Dz.U. z 1997 r. Nr 137 poz. 926 z późn.zm.). W podstawie prawnej ww. rozstrzygnięcia nie przywołano jednak art. 40 ust.1 u.r.t., albowiem przepis ten nie był ani nie mógł być podstawą rozłożenia na raty ustalonej w innym postępowaniu opłaty koncesyjnej. Był natomiast podstawą pobrania takiej opłaty. Oznacza to, iż zarzut jego naruszenia w taki sposób jaki sugeruje to skarga nie jest zasadny. Oceny tego zarzutu nie zmienia przywoływany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego dnia 19 lipca 2011 r. sygn. P 9/09. Trybunał nie stwierdził poza tym, niekonstytucyjności art. 40 ust. 1 u.r.t. Uznał natomiast za niezgodny z konstytucją art.40 ust.2 u.r.t. oraz Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielanie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 12 poz. 153 ze zm.). Ani jednak art. 40 ust. 2 ani przepisy ww. rozporządzenia nie były podstawą rozstrzygnięcia, które skarżąca chciałaby wzruszyć w ramach postępowania wznowionego. Chociażby więc z tego powodu nie można zgodzić się ze skarżącą jakoby w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przez organ przepisów także ww. rozporządzenia i to niezależnie czy chodzi o jego starą wersję (obowiązującą przed wyrokiem TK z dnia 19 lipca 2011 r.) czy też nową. W związku z tym o czym wyżej mowa rozważania skarżącej spółki dotyczące naruszenia art., 40 u.r.t , jak i przepisów ww. rozporządzenia nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. Obowiązkiem organu była bowiem ocena li tylko tego czy istniały podstawy wzruszenia decyzji rozkładającej na raty opłatę za zmianę (rozszerzenie) koncesji i czy przepisy będące podstawą jej wydania były niezgodne z Konstytucją. Nie chodziło natomiast o to czy decyzja o ustaleniu takiej opłaty była wydania w oparciu o przepisy prawa, które później zostały uznane za niekonstytucyjne. Sąd nie zgadza się z zarzutem naruszenia przez organ art. 11 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Dz 2013 r. poz. 672 – tekst jedn. – dalej u.s.d.g. W ocenie Sądu do postępowania w sprawie ustalenia opłaty na koncesję przewidzianej w art.40 ust. 1 u.r.t. nie ma zastosowania ust.9 art. 11 u.s.d.g. Z art. 40b u.r.t. wynika, że przepisy u.s.d.g. (ale tylko w zakresie jej rozdziału 5) stosuje się do kontroli działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że przepis ten uzyskał aktualne brzmienie na podstawie art. 9 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 18 poz. 97 z późn. zm.). W okresie wcześniejszym przepis ten stanowił, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu zmiana o której mowa wskazuje że przepisy u.s.d.g. mają ograniczone zastosowanie do regulacji zawartych w u.r.t. Podobne stanowisko w omawianej kwestii wyraził m.in. NSA w wyroku zapadłym w sprawie o sygn. akt II GSK 1088/11. W ocenie Sądu nie może uzyskać aprobaty także ten zarzut skarżącej, który dotyczy niezastosowania przez organ przepisów art.1 ust.1 pkt.1 lit. c, oraz części III pkt 44 ppkt 2 ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 1282 - tekst. jedn.). Przedmiotem wznowionego postępowania nie była bowiem decyzja mocą której określono wysokość oraz podstawę naliczenia opłaty za zmianę koncesji, ale decyzja którą rozłożono na raty opłatę za zmianę koncesji uprzednio uzyskanej. Co do zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a. to nie został on należycie uzasadniony. Jego istotą jest jednak uznanie przez skarżącą, iż sprawa była prowadzona w sposób długotrwały a zarazem przewlekły. Odnosząc się do tej kwestii przywołać jednak należy stanowisko organu, który w odpowiedzi na skargę podnosi (k.8), że skarga strony na bezczynność organu została postanowieniem tut. Sądu odrzucona (sprawa o sygn. akt VI SAB/Wa 81/13). Reasumując, Sąd stwierdza, że skarga mimo swojej obszerności podlega oddaleniu. Sąd nie uznaje bowiem za zasadne zarzuty w niej sformułowane. Podziela natomiast stanowisko wyrażone prze organ w zaskarżonej decyzji oraz argumentację tamże przywołaną. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.