II GSK 2267/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 272/14 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w W. (dawniej P. S.A.) na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozłożenia na raty opłaty wynikającej ze zmiany koncesji po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. Spółki z o.o. w W. na rzecz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 272/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dawniej P. S.A. z siedzibą w W., na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej o rozłożeniu na raty opłaty za zmianę koncesji. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że spółka P. S.A. uzyskała w dniu [...] lipca 2010 r. koncesję nr [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]". Koncesja została zmieniona (rozszerzona o przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu drugiego) decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] grudnia 2010 r. W decyzji ustalono, że opłata za zmianę (rozszerzenie) koncesji wynosi 10.380.000 zł. Decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], wydaną na wniosek strony, rozłożono opłatę za zmianę (rozszerzenie) koncesji na 3 raty. Następnie w dniu [...] września 2012 r. (data nadania) spółka wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji z dnia [...] marca 2011 r. o rozłożeniu opłaty na raty. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz "wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy, w której organ postanawia nie rozkładać kwoty 82 zł, wynikającej z decyzji Przewodniczącego KRRiT nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., na raty". W uzasadnieniu spółka podała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. P 9/09 (Dz. U. Nr 160, poz. 963) stwierdził, iż art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (DZ. U. Nr 43, poz. 226 ze zm. – powoływanej dalej jako u.r.t.) jest niezgodny z art. 217 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, zaś rozporządzenie KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12, poz. 153 ze zm.) jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Przewodniczący KRRiT odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Przewodniczący KRRiT decyzją z dnia [...] listopada utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu organ nie zgodził się z twierdzeniem strony, iż w sprawie miał zastosowanie art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm. – powoływanej dalej jako u.s.d.g.), zgodnie z którym, jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Organ przywołał treść art. 40b u.r.t., w myśl którego do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, również art. 4 pkt 1 i 27 u.r.t. odsyłają do konkretnie podanych uregulowań u.s.d.g., ponadto zgodnie z art. 52 ust. 2 u.s.d.g. w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych organ koncesyjny zarządza przetarg, jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 u.r.t. liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji. W związku z tym organ uznał, że tylko w zakresie, w którym u.r.t. odsyła do u.s.d.g. lub odwrotnie, Przewodniczący KRRiT jest zobowiązany do stosowania konkretnych przepisów u.s.d.g. Organ nie zgodził się także ze stroną, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie przepisów o opłacie skarbowej i błędne zastosowanie nowych przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, tj. art. 40 w obecnym brzmieniu oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielanie koncesji na rozpowszechnienie programów radiowych i telewizyjnych. Organ podkreślił, że przepisy te nie są podstawą ani zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] marca 2013 r. ani decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] marca 2011 r. Zdaniem organu, argumenty przytoczone przez stronę co do stosowania ustawy o opłacie skarbowej nie znajdują potwierdzenia w wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 9/09, w którym Trybunał stwierdził m.in., że "podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t.". Organ uznał, że w związku z faktem, iż Trybunał Konstytucyjny nie uchylił art. 40 ust. 1 u.r.t. kwestię opłaty za udzielenie koncesji mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych reguluje tylko i wyłącznie ustawa o radiofonii i telewizji. W ocenie organu, w związku z faktem, że decyzja z dnia [...] marca 2011 r. była decyzją konstytutywną, to również decyzja z dnia [...] marca 2013 r. wydana w wyniku wznowienia jest decyzją konstytutywną. W związku z tym organ winien stosować przepisy obowiązujące w momencie wydania stosownej decyzji. Spółka P. S.A. zaskarżyła decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Spółka podniosła, że organ powinien odstąpić od zasady tempus regit actum w przypadku decyzji wydawanej na skutek wznowienia postępowania administracyjnego i zastosować art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 9/09, a w konsekwencji zastosować przepisy ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji. Ponadto spółka zarzuciła niezastosowanie art. 11 u.s.d.g., który ma zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach przedsiębiorców (chyba że przepis szczególny wyłącza ich stosowanie) i zgodnie z którym należy uznać, że organ, nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a., wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. Sąd I instancji podkreślił, że wniosek o wznowienie postępowania złożony przez skarżącą dotyczył sprawy zakończonej decyzją o rozłożeniu na raty ustalonej (na podstawie innego rozstrzygnięcia) opłaty za zmianę koncesji. Decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] marca 2011 r. o rozłożeniu na raty opłaty koncesyjnej została wydana na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 u.r.t. w zw. z art. 67a § 1 pkt 1, art. 67b §1 pkt 2 i art. 57 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W podstawie prawnej decyzji nie przywołano art. 40 ust. 1 u.r.t., gdyż przepis ten nie był ani nie mógł być podstawą rozłożenia na raty ustalonej w innym postępowaniu opłaty koncesyjnej. Był natomiast podstawą pobrania takiej opłaty. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. P 9/09 nie stwierdził niekonstytucyjności art. 40 ust. 1 u.r.t., uznał natomiast za niezgodny z konstytucją art. 40 ust. 2 u.r.t. oraz rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. Te przepisy nie były jednak podstawą rozstrzygnięcia, które skarżąca chciałaby wzruszyć w ramach postępowania wznowionego, stąd – zdaniem Sądu I instancji – zarzuty dotyczące naruszenia art. 40 u.r.t., jak i przepisów rozporządzenia nie miały znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, do postępowania w sprawie ustalenia opłaty przewidzianej w art. 40 ust. 1 u.r.t. nie ma zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., co wynika z treści art. 40b u.r.t. Sąd I instancji podkreślił, że art. 40b u.r.t. uzyskał aktualne brzmienie na podstawie art. 9 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 18, poz. 97 ze zm.). Przed nowelizacją przepis ten stanowił, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Po wprowadzeniu zmiany przepisy u.s.d.g. mają zaś ograniczone zastosowanie do regulacji zawartych w u.r.t. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła T. Sp. z o.o., zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40b u.r.t. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten ogranicza stosowanie u.s.d.g. w postępowaniu przed Przewodniczącym KRRiT wyłącznie do Rozdziału 5 u.s.d.g., podczas gdy wykładnia językowa, celowościowa i systemowa (wewnętrzna w ramach u.r.t. i u.s.d.g. oraz zewnętrzna) nie dają podstaw do takiego wniosku - a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające w istocie na braku zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Skarżąca postawiła również zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 2, pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. polegającego na oddaleniu skargi mimo wynikającej z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nieważności zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT, a to z tego względu, że w wyniku naruszającej art. 35 oraz art. 6, art. 8 i art. 12 k.p.a. przewlekłości postępowania doszło do wydania decyzji w trybie wynikającym z art. 11 ust. 9 u.s.d.g., w związku z czym wydane później decyzja I instancji oraz decyzja II instancji dotyczyły kwestii już rozstrzygniętych decyzją ostateczną zgodną z żądaniem strony; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145a § 1 i art. 107 k.p.a. polegającego na oddaleniu skargi z uwagi na nieprzywołanie art. 40 u.r.t. w podstawie prawnej decyzji Przewodniczącego KKRiT z dnia [...] marca 2011 r., podczas gdy przepis ten, również w części, co do której Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, determinował treść decyzji, w związku z czym istniała wynikająca z art. 145a k.p.a. podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego; - art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegającego na niezawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest wysokość opłaty za zmianę koncesji, podczas gdy względy ekonomii procesowej przemawiały za celowością zawieszenia postępowania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny przepisy o opłatach koncesyjnych stanowiły podstawę decyzji o rozłożeniu na raty, przepisy te determinowały bowiem wysokość opłaty, która następnie została rozłożona na raty. Naliczenie opłaty oraz określenie jej wysokości jest warunkiem koniecznym wydania decyzji o rozłożeniu opłaty na raty. Z tego względu nie można sztucznie oddzielać skutków obowiązywania przepisów o opłatach od treści i podstawy decyzji o rozłożeniu opłaty na raty. Zdaniem skarżącej, ani przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ani też ustawy o radiofonii i telewizji nie zawierają wyłączenia stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do postępowania przed Przewodniczącym KRRiT. Wobec braku wyłączenia wprost, w świetle jednoznacznego brzmienia art. 11 ust. 9 u.s.d.g., przepis ten ma zastosowanie do postępowania przed Przewodniczącym KRRiT. Powyższa teza znajduje również potwierdzenie w wykładni celowościowej i systemowej tego przepisu. Zdaniem skarżącej, z zawartego w art. 40b u.r.t. odesłania do stosowania przepisów Rozdziału 5 u.s.d.g nie można wywodzić, że ma ono na celu wyłączenie stosowania przepisów u.s.d.g. w pozostałym zakresie. Przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw. Gdyby wolą racjonalnego ustawodawcy było wyłączenie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do postępowania przed Przewodniczącym KRRiT, to takie wyłączenie, na wzór innych ustaw, znalazłoby się w ustawie o radiofonii i telewizji. Wobec braku jednoznacznego przepisu, wyłączenia takiego nie wolno domniemywać. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie została uwzględniona. Kwestia podstawowa, wymagająca rozważenia w pierwszej kolejności dotyczy zastosowania w tej sprawie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Wnoszący skargę kasacyjną buduje na podstawie tego przepisu zarzut nieważności decyzji Przewodniczącego KRRiT z [...] listopada 2013 r. o odmowie uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji tego organu z [...] marca 2011 r. w sprawie rozłożenia na raty opłaty za rozszerzenie koncesji, utrzymując że decyzja z [...] listopada 2013 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszono już, że art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie może mieć zastosowania do wszystkich spraw przedsiębiorcy, które wymagają rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (np. wyrok z 20 października 2015 r., II GSK 1922/14). Ograniczeń w zakresie zastosowania tego przepisu dopatrywano się w prawnych przesłankach jego wprowadzenia do tej ustawy - dyrektywie 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. U. UE. L.2006.376.36) i implementującej tę dyrektywę do krajowego porządku prawnego ustawie z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278). Idąc tą drogą należy zauważyć, że w świetle dyrektywy przewidziana w niej instytucja dorozumianej zgody czy fikcji prawnej pozytywnego rozpatrzenia wniosku przedsiębiorcy odnosi się do postępowań związanych z udzieleniem zezwoleń na prowadzenie określonej działalności lub innych form reglamentujących podejmowanie takiej działalności (art. 13 ust. 1 - 4 dyrektywy). Ponadto dyrektywa zawiera w art. 3 ust. 1 i 2 liczne wyłączenia przedmiotowe z zakresu jej zastosowania. Zamierzeniem polskiego ustawodawcy implementującego dyrektywę 2006/123/WE ustawą z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która to ustawa zarazem wprowadziła do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej art. 11 ust. 9, było ujednolicenie pewnych ogólnych zasad podejmowania działalności gospodarczej na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i ustawy o świadczeniu usług. W uzasadnieniu do projektu ustawy o świadczeniu usług (druk sejmowy nr VI.2590) napisano m.in., że z uwagi na fakt, iż postanowienia dyrektywy odnoszą się również do swobody przedsiębiorczości, konieczne jest także wprowadzenie zmian do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jak również do innych ustaw regulujących podejmowanie i wykonywanie poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej. W rezultacie regulacja projektu ustawy o świadczeniu usług na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawa o swobodzie działalności gospodarczej będą aktami prawa komplementarnymi względem siebie. Wprowadzając do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej art. 11 ust. 9 kierowano się więc względami systemowymi. W uzasadnieniu do projektu ustawy o świadczeniu usług podkreślono również, że w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej wprowadzono regulacje dyrektywy, które są ściśle związane z działalnością gospodarczą i mają związek z procedurami szeroko rozumianej reglamentacji - obowiązkiem zezwolenia, wpisu do rejestru, licencji itp. Dalej, że regulacje zawarte w znowelizowanej ustawie o swobodzie działalności gospodarczej są zgodne z artykułami rozdziału III dyrektywy o usługach. Dotyczy to w szczególności instytucji stanowiących ułatwienia w podejmowaniu działalności, w tym zasad ogólnych dotyczących różnych form reglamentacji, które mają charakter uproszczonych procedur (np. dorozumiana zgoda). Z treści dyrektywy o usługach i z uzasadnienia projektu ustawy o świadczeniu usług na terytorium RP wynika więc, że ze względu na zamierzone cele systemowe krajowego ustawodawcy zakres przedmiotowy art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej należałoby określić z uwzględnieniem wyłączeń i ograniczeń zawartych w dyrektywie 2006/123/WE. Niezgodne z tymi celami byłoby zatem założenie, że art. 13 ust. 4 dyrektywy (dorozumiana zgoda) nie ma, co prawda zastosowania w sprawie o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych, ze względu na wyłączenie zawarte w art. 2 ust. 2 pkt g dyrektywy, tę instytucję dorozumianej zgody stosuje się jednak w zakresie wszystkich spraw z wniosków przedsiębiorcy dotyczących prowadzenia działalności polegającej na rozpowszechnianiu programów telewizyjnych, na podstawie art. 11 ust. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zaprezentowane rozumowanie prowadzi również do wniosku, że art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wzorowany na art. 13 ust. 1 - 4 dyrektywy usługowej powinien być stosowany jedynie w sprawach przedsiębiorcy, o których mowa w wymienionym wyżej art. 13 ust. 1 - 4 dyrektywy, pod warunkiem, że działalność, której sprawa dotyczy nie jest objęta wyłączeniami, określonymi w art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy. Biorąc to wszystko pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przepis art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie miał zastosowania w sprawie o uchylenie w trybie wznowienia decyzji o rozłożeniu na raty opłaty za udzielenie koncesji. Decyzja Przewodniczącego KRRiT z [...] listopada 2013 r. nie jest zatem dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i dlatego podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa Sąd uważa za nieuzasadnione. W świetle powyższych uwag nie ma podstaw do potraktowania jako zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, stanowiska Sądu I instancji co do uznania, że art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania w tej sprawie, ze względu na treść art. 40b ustawy o radiofonii i telewizji. Kwestia, czy art. 40b u.r.t. wyznacza wyczerpująco zakres zastosowania ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do spraw dotyczących działalności gospodarczej polegającej na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych, czy też ustawa o s.d.g. ma w tych sprawach zastosowanie na zasadzie lex generalis, może budzić wątpliwości. Opowiedzenie się za drugim stanowiskiem oznacza jednakże uznanie art. 40b. u.r.t. za swego rodzaju superfluum - nadmiar regulacji dotyczącej materii już uregulowanej (tzw. niezgodność prakseologiczna). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów skargi kasacyjnej, kwestionujących odmowę uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji z [...] marca 2011 r. o rozłożeniu na raty opłaty za zmianę koncesji, mimo tego, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 19 lipca 2011 r., P 9/09 uznał, że art. 40 ust. 2 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji jest niezgodny z art. 217 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zarzuty te wynikają z błędu polegającego na nieodróżnieniu podstaw prawnych decyzji Przewodniczącego KRRiT z [...] grudnia 2010 r. o rozszerzeniu koncesji i o ustaleniu opłaty za to rozszerzenie i decyzji z [...] marca 2011 r. o rozłożeniu tej opłaty na raty. Wnoszący skargę kasacyjną domagał się w rozpatrywanej sprawie uchylenia w trybie wznowienia decyzji z [...] marca 2011 r. o rozłożeniu opłaty na raty. Ta decyzja ma co prawda związek z wcześniejszą decyzją o ustaleniu opłaty, ale nie została wydana na podstawie zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny art. 40 ust. 2 u.r.t., który przyznawał KRRiT kompetencje ustalania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, wysokości opłaty za udzielenie koncesji oraz określenia podmiotów zwolnionych od opłaty. Nie została zatem spełniona przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wreszcie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu oczekiwane rozstrzygnięcie w sprawie wysokości opłaty za udzielenie (rozszerzenie) koncesji nie ma znaczenia prejudykatu w sprawie dotyczącej rozłożenia tej opłaty na raty. W chwili wydania przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku w obrocie prawnym pozostawała decyzja Przewodniczącego KRRiT w sprawie ustalenia opłaty za udzielenie koncesji. Nie było zatem przeszkód do samodzielnego orzekania przez Sąd I instancji w sprawie dotyczącej rozłożenia tej opłaty na raty. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).