II FSK 3644/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 95/16 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 14 400 (słownie: czternaście tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 95/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." oddalił skargę W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Wyrok ten jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA". Od powyższego orzeczenia pełnomocnik Skarżącej wywiódł skargę kasacyjną, którą zaskarżył wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenie: 1. Art. 1, 3, 4, 57, 58 i 141 p.p.s.a. 2. Art. 1 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 107,136 i 138 k.p.a. 3. Art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że kwoty wydane na zakup wierzytelności nie są kosztem w firmie skarżącego, poniesionym w celu uzyskania dochodów". Natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił też "naruszenie przepisów, postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organu II instancji dotknięte było wadami, poprzez naruszenie art. 107, 136 i 138 k.p.a., które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola instancyjna orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji w ramach postępowania kasacyjnego opiera się bowiem na ocenie zasadności stawianych zarzutów kasacyjnych, zaś systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 § 1 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (por. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., II FSK 2076/10, wyrok NSA z 20 października 2016 r., I FSK 359/16, wyroki dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów aktu normatywnego i stopnia ich naruszenia. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyroki NSA z: 5 października 2010r., I GSK125/09; z 23 listopada 2010 r., II FSK 1165/09; z 1.12.2010 r., II FSK 1507/09; z 8.12.2010 r., I GSK 619/09; z 19 lipca 2013 r., I OSK 2766/09, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 754, nb 16). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 P.p.s.a.). Poczynienie powyższych uwag było niezbędne zważywszy na sposób sporządzenia skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie. Nie spełnia ona bowiem wyżej wymienionych standardów. Autor skargi kasacyjnej wskazał różne artykuły ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (1, 3, 4, 57, 58, 141) bez przytoczenia konkretnego przepisu oraz wskazania na czym polegało ich naruszenie. Uzasadnienie, że Sąd I instancji "nie dokonał kontroli legalności i zgodności z prawem zaskarżonej decyzji" jest dalece niewystarczające. Skarga kasacyjna zawiera ponadto zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie były stosowane ani przez organy podatkowe, ani tym bardziej przez Sąd. Zdaniem autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok "rażąco" narusza art. 21 u.p.d.o.f. Wspomniany artykuł składa się z około 200 jednostek redakcyjnych - ustępów, punktów, liter oraz tiret. Jednak w środku odwoławczym nie została wskazana żadna z nich. Z uwagi na powyższe niemożliwe jest odniesienie się do jakiegokolwiek z zarzutów skargi kasacyjnej, a tym samym uznanie ich za zasadne. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.