I SA/Gl 939/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Bożena Pindel, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. 1. A S.A. w W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] roku nr [...], określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] zł. 2. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: 2.1. Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie "w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości (od wartości budowli) za 2008 r." Powodem było złożenia przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r., w której pominięta została kwota podatku z tytułu linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Po wyznaczeniu stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy, działając na podstawie przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej w skrócie: u.p.o.l.) decyzją z dnia [...] określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości (od wartości budowli) za rok 2008 w wysokości [...] zł. Decyzją tą organ odjął wyłącznie niezgłoszone do opodatkowania budowle w postaci linii kablowych o wartości [...] zł, a wartość tę ustalił w oparciu o deklarację podatkową Spółki za 2007 r., w której wykazała te nieruchomości do opodatkowania. Powyższa decyzja, jak i kolejne decyzje organu I instancji z dnia [...],[...] i [...] zostały uchylone przez S.K.O. W toku uzupełnianego postępowania dowodowego zasięgnięto opinii biegłego co do charakteru obiektu w postaci linii kablowych i podjęto działania w celu ustalenia wartości tych linii. Czynności te pozostawały w związku ze stanowiskiem Spółki, że linie kablowe położone w kanalizacji nie są budowlami w rozumieniu prawa budowlanego, nie stanowią całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową oraz nie mogą być uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Ostatnie uzupełnienie postępowania dotyczyło konieczności uwzględnienia w decyzji za rok 2008 drugiej deklaracji podatkowej, złożonej przez Spółkę a obejmującej budki telefoniczne, położone na terenie gminy. W efekcie - w ostatniej swej decyzji z dnia [...] organ pierwszej instancji ponownie określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...]zł, na która złożyły się podatek za: - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...]zł - budynki związane z działalnością gospodarczą (budki telef.) – [...]zł - grunty związane z działalnością gospodarczą – [...]zł - grunty związane z działalnością gospodarczą (budki telef.) – [...]zł - budowle związane z działalnością gospodarczą o wart. [...]zł – [...]zł. Jako podstawę opodatkowania budowli organ przyjął wartość budowli wykazaną przez podatnika w deklaracji za rok 2007, a budki telefoniczne opodatkował zgodnie z deklaracją za rok 2008. 2.2. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, że Spółka jest właścicielem budowli, które podlegają opodatkowaniu, a nie zostały zgłoszone do opodatkowania oraz, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli (tym samym nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania), a ponadto – nie ustalił prawidłowo podstawy opodatkowania, 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjne linie kablowe mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu powołanej ustawy, 3) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto inną wartość niż określona w tym przepisie. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik powtórzył argumentację odnośnie braku podstaw do uznania linii kablowych za budowlę podlegającą opodatkowaniu, a w odniesieniu do zarzutu wadliwego ustalenia ich wartości – wniósł o przeprowadzenie dowodu z księgi podatkowej w postaci ewidencji środków trwałych. 2.3 Kolegium, na podstawie art. 17,18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. nr 122, poz. 593 ze zm.), art. 1a ust.1 pkt 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji i podniosło, że spór dotyczy przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Ustosunkowując się do zarzutów procesowych podkreśliło, że rozstrzygnięcie spornej kwestii nie wymagało przeprowadzania dalszych czynności dowodowych, gdyż stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Za chybiony Kolegium uznało zarzut pominięcia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Wyjaśniło przy tym, że powołany akt prawny jest aktem wykonawczym prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r. w sprawie o sygn. akt FSK 2316/04, z którego wynika, że linie telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy czym na budowle składają się zarówno kanały, jak i kable. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, jak również przepisów prawa materialnego. 3. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji S.K.O. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 212 w zw. z art. 121 § 1 O.p.. gdyż S.K.O. mimo związania swoją wcześniejsza decyzją wydało odmienną decyzje w stosunku do poprzedniej, 2) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że: a) Spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do opodatkowania za rok 2008, b) należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l. c) wartość spornych budowli odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok, co oznacza że organ nie ustalił podstawy opodatkowania, 3) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie, 4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.I., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 212 w zw. z art. 121 § 1 O.p. pełnomocnik strony podniósł, że organ odwoławczy, wbrew swym własnym wskazaniom zawartym w poprzedniej decyzji z dnia [...], a dotyczącym sposobu ustalenia wartości przedmiotu opodatkowania, w obecnie zaskarżonej decyzji odstąpił od tego poglądu i zaaprobował posłużenie się dla ustalenia tejże wartości danymi z deklaracji podatkowej za poprzedni rok. Zdaniem skarżącego organ był związany swą poprzednią decyzją, a ponadto – zmieniając stanowisko – naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych. W dalszej części uzasadnienia skargi wskazano, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organy nie ustaliły, ani tego czy istniał przedmiot opodatkowania (czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości), ani jaka jest wartość spornych linii kablowych (nie określono podstawy opodatkowania). W postępowaniu podatkowym nie zgromadzono żadnych dowodów uzasadniających istnienie związku techniczno-użytkowego linii kablowych z kanalizacją kablową. Zdaniem skarżącej nieuprawnione było przyjęcie za miarodajne danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007. Stąd w aktach administracyjnych nie ma dowodów, które pozwalają określić wartość "budowli". W ocenie Spółki organ nie wyjaśnił dostatecznie powodów uznania linii kablowych za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz bezpodstawnie uznał za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 powołana ustawa. W konkluzji skarżąca podkreśliła, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. W konsekwencji sporne linie kablowe nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. We wszystkich powołanych powyżej kwestiach, autor skargi odwoływał się bądź to do orzecznictwa bądź doktryny cytując ich obszerne fragmenty. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. 5. Na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo procesowe w formie załącznika do protokołu rozprawy, w którym powtórzył zarzut niezasadnej odmowy przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych oraz zarzut wadliwego ustalenia podstawy opodatkowania, a ponadto sformułował nowy zarzut - naruszenia art. 200 § 1 O.p. przez organ odwoławczy, co – jego zdaniem – uniemożliwiło stronie złożenie wniosków dowodowych, w tym wniosku o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości skarżącej oraz zarzut wszczęcia postępowania podatkowego postanowieniem z dnia [...] tylko w części dot. budowli, a nie całości obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008, co narusza art. 165 § 1 w zw. z art. 207 § 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 6. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona nią decyzja nie narusza prawa materialnego, a poprzedzające jej wydanie postępowanie podatkowe nie jest dotknięte uchybieniami, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. 7. Rozpoczynając ocenę legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów o charakterze procesowym, gdyż tylko prawidłowo przeprowadzone postępowanie podatkowe umożliwia zastosowanie przepisów prawa, materialnego do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych Sąd uznał za nieuzasadnione bądź ocenił iż niedopełnienie niektórych z wymogów proceduralnych nie miało wpływu na wynik sprawy. 7.1. Za bezzasadne należy przede wszystkim uznać zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., wskutek nieprzedstawienia dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach najpierw czynności sprawdzających, a następnie - postępowania podatkowego, dotyczącego podatku od nieruchomości za 2008 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok 2007 oraz porównać je z wartościami wskazanymi w deklaracji sporządzonej w 2008 r. Porównanie tych danych doprowadziło do oczywistego, i potwierdzonego wyjaśnieniami podatnika, wniosku, że deklaracja złożona w 2008 r. nie obejmowała części nieruchomości uprzednio opodatkowanych, a w ocenie organu – nadal podlegających opodatkowaniu. 7.2. Odnośnie zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych trzeba na wstępie podkreślić, że pełnomocnik nie zakwestionował merytorycznie wartości przyjętej przez organ do podstawy opodatkowania, a wynikającej z deklaracji za 2007 r. (w odniesieniu do budowli kablowych), zarzucając jedynie, że ustalenia tej wartości organ nie dokonał samodzielnie. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. sygn. akt II FSK 182/11 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), które Sąd podziela w całej rozciągłości. NSA podkreślił w tym wyroku, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się też uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępny: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Obowiązki podatnika w tym zakresie w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. W toku całego postępowania podatkowego, a również sądowoministracyjnego strona w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy, poprzez wskazanie jej prawidłowej – w ocenie Spółki – wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. W tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy (2007 r.), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. Tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przypomnieć przy tym wypada, że spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. 7.3. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 212 O.p. Prawdą jest, że organ odwoławczy, uchylając po raz kolejny decyzję organu I instancji decyzją z dnia [...] wskazał na konieczność podjęcia dalszych czynności dowodowych celem ustalenia podstawy opodatkowania, ale trzeba też stwierdzić, że zalecenie tego organu zostało w dalszym postępowaniu pierwszoinstancyjnym zrealizowane w miarę możliwości, jakimi dysponował organ I instancji. Powołał on bowiem rzeczoznawcę, który przeprowadził oględziny i wydał opinię. W czynnościach oględzin i zapoznania z opinią biegłego strona skarżąca nie wzięła udziału, mimo prawidłowego zawiadomienia. Ponadto w dniu 1 marca 2011 r. organ wezwał spółkę do przedłożenia według stanu na dzień 1 stycznia 2007 r. i 1 stycznia 2008 r. dowodu z księgi podatkowej w postaci ewidencji środków trwałych obejmujących wartość budowli znajdujących się na terenie Gminy W., będących własnością spółki lub w posiadaniu samoistnym, użytkowaniu wieczystym bądź posiadaniu zależnym. Na to wezwanie pełnomocnik spółki nadesłał "nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr.2 KŚT i gr.6 KŚT dla obszaru A S.A., w obrębie którego położona jest gmina W.". W piśmie towarzyszącym przesyłce pełnomocnik zaznaczył, że zapis na nośniku CD zawiera jedynie wyciąg z ewidencji i nie zawiera jej pełnych danych. Oświadczył przy tym, że przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych prowadzonej w formie elektronicznej jest możliwe tylko w siedzibie podatnika w W.. W decyzji, wydanej w oparciu o tak uzupełniony materiał dowody, organ szczegółowo przedstawił powyższe ustalenia i działania oraz uzasadnił konieczność poprzestania na danych z deklaracji podatnika za rok 2007 dla ustalenia podstawy opodatkowania (czyli wartości budowli) za rok 2008. Tę ocenę podzielił organ odwoławczy podkreślając, że na żadnym etapie postępowania podatkowego strona skarżąca nie kwestionowała wartości budowli, nie wskazywała też na odmienny zakres przedmiotu opodatkowania za lata 2007 i 2008, gdyż zanegowała jedynie samo objęcie linii telekomunikacyjnych opodatkowaniem. Takie rozstrzygnięcie – wobec nieskutecznej próby uzyskania danych ewidencyjnych od podatnika – nie sposób uznać za naruszenie art. 212 i art. 121 O.p. 7.4. Odnosząc się do, zgłoszonego dopiero na rozprawie, zarzutu naruszenia przez S.K.O. art. 200 § 1 O.p., wskazać należy na pkt 2 sentencji uchwały NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005/4/66), w którym stwierdzono, że "naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Oznacza to, że nie w każdej sytuacji naruszenie art. 200 § 1 O.p. skutkować będzie uchyleniem zaskarżonej decyzji, lecz jedynie w takim przypadku, gdy naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie należy podkreślić, że organy podatkowe umożliwiały stronie wielokrotnie zapoznanie się z materiałami zebranymi w postępowaniu, uczynił to także organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] (z czego zresztą pełnomocnik strony nie skorzystał). Kolegium w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzało żadnego postępowania dowodowego, a rozstrzygnięcie oparło o materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji. Istotne jest jednak i to, że w rzeczywistości spór nie dotyczył faktów, ale wykładni prawa, a konkretnie art. 1 a § 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane. Tak więc niezrealizowanie przez organ odwoławczy obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 O.p. nie miało nie tylko istotnego, ale także żadnego wpływu na wynik sprawy. 7.5. Wreszcie – podobnie nieistotne jest – w cenie Sądu – nieprecyzyjne sformułowanie treści postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Organ rzeczywiście zbędnie dodał w treści tego postanowienia, że postępowaniem objęta ma być wartość budowli, ale uczynił to jako wtręt ujęty zresztą w nawias. Sam zakres postępowania został jednak oznaczony prawidłowo i brzmi: "postanawia wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości (od wartości budowli) za 2008 r." Powyższą nieścisłość skorygował organ odwoławczy, uchylając pierwszą decyzję wydaną w tej sprawie, m. in. właśnie ze względu na ograniczenie jej do wymiaru podatku od budowli. Dalsze postępowanie toczyło się niewątpliwie w odniesieniu do całości obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości strony skarżącej za rok 2008, w tym także z ostatecznym uwzględnieniem kabin telefonicznych. Co do zakresu postępowania nie miała też wątpliwości sama strona skarżąca, skoro po zarzut wadliwego wszczęcia postępowania sięgnęła dopiero na rozprawie przed sądem, a więc po upływie ponad 5 lat od otrzymania postanowienia z dnia [...]. 7.6. Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego de facto zmierzają nie do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego ale do wyeliminowania zaskarżonej decyzji li tylko w oparciu o błędy proceduralne. Eksponowanie przez stronę skarżącą tych zarzutów bez wykazania konkretnego ich wpływu na rozstrzygnięcie nie może jednak przynieść oczekiwanego przez nią efektu. Przyjdzie bowiem jeszcze raz podkreślić, że naruszenie prawa procesowego może być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji tylko w sytuacji, gdy w sposób istotny miało wpływ na wynik sprawy, czego w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. 8. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. W tym względzie Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w innych wyrokach tut. Sądu m. in. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 919/13, a które poniżej zostaje przypomniane. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie - Prawo budowlane definicja "obiektu budowlanego" wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość - sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartości tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno - użytkową. Podobne stanowisko prezentują inne Wojewódzkie Sądy Administracyjne (np. WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08; dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA; w sprawie zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09; LEX nr 745873) oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08; dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w sprawie zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 252/09; LEX nr 596342), uznając, że przepisy Prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości z podstawy opodatkowania wyłączyć kabla kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo - techniczną, a więc budowlę. Pogląd ten znajduje także potwierdzenie w innych wyrokach sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362; wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05, wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08). Raz jeszcze zatem warto odwołać się do wyroku NSA w którym jednoznacznie przyjęto: "W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. (...) Całość techniczno – użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego. Z tego powodu powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego" (wyrok z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1281/09). Podobną ocenę prawną przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt: II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 158/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08; z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt: II FSK 867/09, II FSK 1010/09, II FSK 1343/09 i II FSK 1468/09. 9. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie wartości budowli (kabli) w wysokości wartości uznanej jako podstawa obliczenia amortyzacji ustalonej na dzień 1 stycznia 2007 r. w oparciu o dane wynikające z deklaracji podatkowej na rok 2007. Uzasadnienie tego stanowiska Sąd zawarł wyżej w pkt. 7.2. odnoszącym się do procesowego zarzutu skargi. Z powołanych tam powodów, wobec biernej postawy podatnika, przyjęcie danych obrazujących wartość budowli w poprzednim roku podatkowym, o ile nie nastąpiły żadne zmiany ilościowe, stanowi wystarczający dowód w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania. 12. Z przedstawionych wyżej względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.