II SAB/Go 8/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M.Z. na przewlekłość postępowania Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania osobie niepełnosprawnej legitymacji oddala skargę. M.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłość postępowania Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnoprawności w przedmiocie wydania osobie niepełnosprawnej legitymacji. Skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wydał dnia [...] grudnia 2011 r. orzeczenie nr [...], w którym postanowił nie zaliczyć M.Z. do stopnia niepełnosprawności. Wskutek złożonego przez M.Z. odwołania, Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] utrzymał zaskarżone orzeczenie organu I instancji w mocy. Orzeczenie organu odwoławczego zostało zmienione wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w ten sposób, że Sąd zaliczył wnioskodawcę M.Z. do lekkiego stopnia niepełnoprawności. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. M.Z., podpisując się jako radca prawny, wystąpił do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej. Wniosek wpłynął do organu w dniu 11 sierpnia 2015 r. W odpowiedzi pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności poinformował wnioskodawcę, że nie może wydać legitymacji osoby niepełnosprawnej, gdyż orzeczenie o stopniu niepełnosprawności straciło ważność w 2013 roku zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego. W dniu 1 września 2015 r. do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wpłynęło zażalenie M.Z., złożone w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 23 – zwanej dalej "k.p.a."), na niezałatwienie sprawy w terminie poprzez "nie wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej w stopniu lekkim przyznany wyrokiem Sądu Rejonowego (...)". Skarżący wskazał, że treść pisma organu z [...] sierpnia 2015 r. stanowi poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne i stoi w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym, ponieważ to właśnie Sąd Rejonowy przyznał skarżącemu lekki stopień niepełnosprawności. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 10 czerwca 2015 r. i – zdaniem skarżącego – od tego dnia organ jest związany jego sentencją. Nierespektowanie prawomocnych wyroków przez organ stanowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności zasady praworządności (art. 6 i 7 k.p.a.). Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał powyższe zażalenie organowi właściwemu do jego rozpatrzenia, tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło rozpoznania zażalenia, uznając je za niedopuszczalne. Stwierdziło, że wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu k.p.a., a jedynie jest czynnością materialno-techniczną, na którą nie przysługuje zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. Przysługuje natomiast na nią skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), którą można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie organu właściwego (a bezczynnego) do usunięcia naruszenia prawa. Stosując się do wskazówek Kolegium M.Z. wystąpił do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w postaci odmowy wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej. Wezwanie wpłynęło do organu w dniu 17 listopada 2015 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. organ zwrócił się do M.Z. z prośbą o informację, czy oprócz treści wyroku Sądu Rejonowego posiada jakiekolwiek inne dokumenty świadczące o terminowości przyznanego stopnia niepełnosprawności. Jednocześnie organ wskazał, że w treści wyroku widnieje tylko informacja o przyznaniu lekkiego stopnia niepełnosprawności, natomiast żeby organ mógł wydać legitymację potrzebuje jeszcze informacji o tym, na jaki czas orzeczenie zostało wydane. W dniu 28 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.Z., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, na przewlekłość postępowania Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnoprawności w przedmiocie wydania osobie niepełnosprawnej legitymacji. Pełnomocnik wniósł o : - zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności, - stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości postępowania, - stwierdzenie, że przewlekłość postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pełnomocnik omówił dotychczasowe postępowanie w sprawie oraz wskazał, że wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej stanowi jedynie czynność materialno-techniczną nie wymagającą przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego czy też dowodowego. Organ w dalszym ciągu prowadzi postępowanie wyjaśniające, które świadczy o nieuzasadnionej przewlekłości postępowania. Niewątpliwie, zdaniem pełnomocnika, podstawą wydania legitymacji jest posiadane przez stronę skarżącą uprawnienie przyznane przez Sąd Rejonowy, Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] maja 2013r., którym Sąd zmienił zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2012r. i zaliczył wnioskodawcę do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Tym samym organ po uprawomocnieniu się wyroku został nim związany, a strona skarżąca nabyła uprawnienia osoby niepełnosprawnej bez wskazania dodatkowych obwarowań. Pełnomocnik podkreślił też, że o uprawnieniu skarżącego nie stanowi wpis lub jego brak w Elektronicznym Krajowym Systemie Monitoringu Orzekania o Niepełnosprawności, bowiem nie jest on źródłem prawa. Na koniec pełnomocnik podkreślił, że brak legitymacji dokumentującej posiadany stopień niepełnosprawności pozbawia skarżącego możliwości korzystania z przysługujących mu praw jako osoby niepełnosprawnej, w tym m.in. korzystania ze skierowanych do osób niepełnosprawnych ofert, co wiąże się również z koniecznością ponoszenia większych kosztów. Bowiem to legitymacja, a nie powoływane orzeczenie Sądu jest dokumentem poświadczającym, że skarżący jest osobą niepełnosprawną. W odpowiedzi na skargę Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wskazał, że w celu wydania legitymacji osobie niepełnosprawnej powiatowe i miejskie zespoły posługują się danymi zawartymi w Elektronicznym Krajowym Systemie Monitoringu Orzekania o Niepełnosprawności "S". Wyroki sądów pracy i ubezpieczeń społecznych wydane w postępowaniu sądowym w wyniku wniesienia odwołania od orzeczenia organu II instancji, jakim jest w stosunku do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, stanowią podstawę do zaliczenia danej osoby do osób niepełnosprawnych. W aktualnie obowiązujących przepisach brak jest jednoznacznego wskazania organu właściwego do wykonania wyroku sądu w sprawach z zakresu wydania w toku takiego postępowania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności - należy przyjąć, iż wyroki te zastępują wyżej wspomniane orzeczenia. Następnie organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie w I instancji wydane zostało orzeczenie o niezaliczeniu M.Z. do stopnia niepełnosprawności, organ II instancji utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy, a Sąd Rejonowy zmienił orzeczenie II instancji zaliczając M.Z. do stopnia lekkiego niepełnosprawności. Zgodnie z powyższymi faktami wyrok Sądu Rejonowego jest pierwszym orzeczeniem, które zalicza M.Z. do stopnia niepełnosprawności w ogóle. Nie modyfikuje on w części poprzedniego orzeczenia - jest pierwotnym. O ile w przypadku otrzymania wyroku sądowego, który w części modyfikuje zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego zespołu, dokumentami potwierdzającymi status osoby niepełnosprawnej są wyrok sądu oraz orzeczenia wojewódzkiego i powiatowego zespołu w części nie objętej rozstrzygnięciem sądu zawartym w wyroku, o tyle w przypadku strony skarżącej dokumentem potwierdzającym status osoby niepełnosprawnej jest tylko i wyłącznie wyrok sądu, ponieważ ani orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2011 r., ani - utrzymujące je w mocy orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2012r. nie zaliczało M.Z. do stopnia niepełnosprawności. Dalej organ podniósł, że w wyroku z dnia [...] maja 2013 r. Sąd Rejonowy zaliczył stronę skarżącą do lekkiego stopnia niepełnosprawności bez określenia pozostałych elementów orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wskazanych jednoznacznie w § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1110). W związku z powyższym obecny status osoby niepełnosprawnej, który posiada M.Z. jest niekompletny, ponieważ w żadnym akcie prawnym, który dotyczy sprawy nie są określone podstawowe elementy składowe tego statusu. Brak tych elementów - symbol przyczyny niepełnosprawności oraz okres, na jaki orzeczenie zostało wydane - uniemożliwia wydanie stronie skarżącej legitymacji osoby niepełnosprawnej zgodnie z wzorem legitymacji, który wyraźnie określa załącznik nr 3 do w/w rozporządzenia. Na koniec organ wskazał, że wniosek o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej wpłynął do Zespołu 11 sierpnia 2015 r. na piśmie, a odpowiedź Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności sporządzona na piśmie i wysłana 18 sierpnia 2015 r. - bez zbędnej zwłoki informowała w pierwszej kolejności stronę o braku możliwości wydania wnioskowanej legitymacji, a nie o odmowie jej wydania ze względu na istniejące przeszkody prawne opisane powyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W przedmiotowej sprawie M.Z. złożył do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnoprawności wniosek o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zarówno wydanie takiej legitymacji, jak i odmowa jej wydania następuje w formie czynności materialno-technicznej, która na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1917/15; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1863/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola sądowa obejmuje też bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, zatem również bezczynność oraz przewlekłość postępowania w sprawie wydania legitymacji może być przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 cytowanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia poddany tak rozumianej kontroli Sądu stanowiło zarzucone w skardze przewlekłe prowadzenie przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnoprawności postępowania w przedmiocie wydania osobie niepełnosprawnej legitymacji. W pierwszej kolejności należało zbadać, czy skarga złożona przez skarżącego spełniła niezbędne wymogi formalne umożliwiające merytoryczne jej rozpoznanie. Zasadniczym warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższy wymóg dotyczy również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl bowiem art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie ma przy tym znaczenia to, czy zażalenie takie zostało rozpatrzone oraz jakie stanowisko zajął w sprawie organ wyższego stopnia. Niewątpliwie skarżący w rozpoznawanej sprawie dopełnił wymogu formalnego wyczerpania środków zaskarżenia przed złożeniem skargi, składając w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności (następnie przekazane przez ten organ organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. SKO) zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie poprzez "nie wydanie" legitymacji osoby niepełnosprawnej. W dalszej kolejności należało rozważyć, czy jest możliwie złożenie skargi na bezczynność lub przewlekłe postępowanie już po zakończeniu postępowania, którego dotyczy skarga. Zważyć bowiem należy, iż w niniejszej sprawie skarga z dnia [...] grudnia 2015 r. na przewlekłość postępowania wpłynęła do organu w dniu 4 stycznia 2016 r., natomiast organ I instancji odniósł się do wniosku skarżącego o wydanie legitymacji osoby niepełnoprawnej pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. W orzecznictwie panuje ugruntowany pogląd, iż wydanie przez organ administracji decyzji przed wniesieniem skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania nie stanowi przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. Uwzględnienie skargi w takim przypadku polega na rozstrzygnięciu czy bezczynność lub przewlekłość w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i ewentualnym wymierzeniu grzywny stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 819/13, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1832/15, wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13). Sąd podziela w całej rozciągłości powyższe stanowisko i zawartą w powołanych orzeczeniach argumentację. Aby wyjaśnić przyczyny, które legły u postaw wydanego w przedmiotowej sprawie orzeczenia, niezbędne jest wcześniejsze wyjaśnienie dwóch pojęć, o których mowa w powołanym art. 149 p.p.s.a. tj. "bezczynności" organu i "przewlekłego prowadzenia postępowania". Ustawodawca celowo je wyodrębnił nadając im odmienny zakres znaczeniowy. Definicję obu pojęć ukształtowała judykatura oraz piśmiennictwo. Mianowicie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy więc postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69-70). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 549/13). W odniesieniu do bezczynności w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z bezczynnością mamy do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że wniosek M.Z. o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej, który wpłynął do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 11 sierpnia 2015 r. został załatwiony przez organ bez zbędnej zwłoki pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., a więc w ciągu 7 dni od dnia wpływu wniosku. O stanowisku organu skarżący dowiedział się jeszcze w miesiącu sierpniu 2015 roku, o czym świadczy jego zażalenie kierowane do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności datowane na dzień [...] sierpnia 2015 r. Oceny Sądu nie zmienia okoliczność, że organ – po otrzymaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa wystosowanego przez skarżącego w dniu 16 listopada 2015 r. – nie udzielił nań odpowiedzi. Żaden z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie zobowiązuje bowiem organu administracji publicznej do ustosunkowania się do takiego wezwania. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu nie można zarzucić organowi prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że badając, czy w konkretnej sprawie organ dopuścił się bezczynności bądź przewlekłości postępowania, nie odnosi się merytorycznie do sposobu załatwienia wniosku. Innymi słowy, w niniejszym postępowaniu Sąd nie oceniał zasadności odmowy wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej. Na marginesie należy wskazać, że Sąd miał na uwadze, iż skarga M.Z. została wniesiona między innymi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednakże żądania w niej zawarte (tj. żądanie stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłości postępowania, stwierdzenia, że przewlekłość nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, czy też żądanie wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.) jednoznacznie wskazują, że wolą skarżącego było zaskarżenie przewlekłości postępowania Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, a nie czynności tego organu polegającej na odmowie wydania legitymacji. Przyjmując powyższe Sąd miał też na uwadze, że zarówno skarżący, jak i reprezentujący go pełnomocnik są profesjonalistami – radcami prawnymi, a więc posiadają niezbędną wiedzę odnoście do sposobu rozstrzygania spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.