III SA/Wa 1341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Jak wynika z akt sprawy, Prezydent W. wystawił w dniu [...] grudnia 2012 r. tytuły wykonawcze nr [...] , [...] , [...] na Skarżącą ("Spółkę") – O. S.A. z siedzibą w W. , w związku z nieuregulowanym podatkiem od nieruchomości na 2007 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunków bankowych u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. Skarżąca wniosła zarzuty z art. 33 pkt 1, pkt 2, pkt 6 oraz pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619) – dalej "u.p.e.a.", tj. podniosła, że: i) obowiązek egzekwowany na podstawie powyższych tytułów wykonawczych uległ przedawnieniu, gdyż nie doszło przed końcem 2012 r. do zastosowania żadnego środka egzekucyjnego; ii) obowiązek nie był wymagalny, ponieważ wydano postanowienie o przyjęciu zabezpieczenia w postaci gwarancji bankowej; iii) egzekucja była niedopuszczalna - należność była skutecznie zabezpieczona gwarancją bankową; iv) tytuły wykonawcze nie spełniały wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. – błędnie wskazano bowiem, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 12 listopada 2012 r. jest wymagalny. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Prezydent. W. uznał za niezasadne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powyższych tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2012 r., a także uznał wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie wszystkich czynności egzekucyjnych jako bezprzedmiotowy i pozostawił go bez rozpatrzenia w związku z zakończeniem postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania organ wskazał, że zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012., poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p.", bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Z przepisu tego wynika, że zarówno zastosowanie środka egzekucyjnego jak i zawiadomienie o jego zastosowaniu powinno nastąpić przed upływem terminu przedawnienia. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] grudnia 2012 r. zostało skutecznie doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w tym samym dniu, co dokumentowało zwrotne potwierdzenie odbioru. Także Skarżąca odebrała przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu [...] grudnia 2012 r., co dokumentowało zwrotne potwierdzenie odbioru. W związku z powyższym w ocenie Prezydenta spełniony został warunek określony w art. 70 § 4 O.p., co oznaczało, że skutecznie został przerwany bieg terminu przedawnienia zaległości objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Odnosząc się do kwestii gwarancji bankowych organ zauważył, że przedmiotowa gwarancja bankowa została przyjęta na wniosek Spółki z dnia 28 listopada 2012 r. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Kwestia wpływu przyjęcia przez organ podatkowy - na wniosek podatnika - gwarancji bankowej na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uregulowana została w art. 70 O.p. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów u.p.e.a. Przepis ten został wprowadzony do O.p. przez art. art. 1 pkt 18 lit. a) ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318) – dalej "ustawa zmieniająca". Zobowiązanie podatkowe Spółki z tytułu podatku od nieruchomości na 2007 r. powstało zatem przed dniem wejścia w życie powyższej nowelizacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 ze zm.) dalej "K.p.a.", organ zauważył, że w polskim systemie prawnym przyjęta została zasada, iż funkcjonowanie prawa w demokratycznym państwie prawa opiera się na założeniu, że wszyscy adresaci obowiązującej normy prawnej - a więc zarówno podmioty zobowiązane do jej przestrzegania, jak też organy powołane do jej stosowania - znają jej właściwą treść. Zgodnie z tą zasadą nie można zatem tłumaczyć się nieznajomością prawa należycie ogłoszonego. Przepisy O.p. oraz ustawy zmieniającej opublikowane zostały zaś w Dzienniku Ustaw. Treść tych ustaw została też podana - przykładowo - na ogólnodostępnych stronach internetowych Ministerstwa Finansów, Sejmu. Według Prezydenta Spółka składając wniosek o przyjęcie gwarancji bankowej jako zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego, którego wysokość została określona zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znała treść przytoczonego powyżej art. 8 ustawy zmieniającej. Powyższe oznacza, iż nie dokonując w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. wpłaty różnicy pomiędzy kwotą zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją, a sumą wpłat dokonanych przez Spółkę w latach wcześniejszych na poczet tegoż zobowiązania, Spółka godziła się na wszczęcie postępowania egzekucyjnego, mającego na celu wyegzekwowanie należnych organowi podatkowemu kwot podatku od nieruchomości na 2007 r. Także postanowienie organu podatkowego z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej również z dnia [...] listopada 2012 r., nie zostało przez Spółkę zaskarżone. W ocenie organu zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. był zarzutem nieuzasadnionym. Również nieuzasadnionym był zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 33 pkt 2 u.p.e.a., w przedmiotowej sprawie organ nie odroczył bowiem ani nie rozłożył na raty zaległości podatkowych wynikających z zaskarżonej przez Spółkę decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2007 r. Przyjęcie zaś - jako zabezpieczenie wykonania decyzji - gwarancji bankowej nie może stanowić braku wymagalności obowiązku podatkowego z innego powodu - o którym mowa w art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Prezydent W. podkreślił na koniec, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w ostatnim ustawowym dniu do jego wszczęcia. Świadczy to o podjęciu wszelkich możliwych działań zmierzających do uniknięcia wszczynania postępowania egzekucyjnego. Fakty te ze strony Spółki zostały w złożonych zarzutach pominięte. Organ zauważył ponadto, że wobec faktu wpływu na rachunek bankowy organu w dniu 9 stycznia 2012 r. kwoty 8.194.716 zł tytułem "spłata całkowita zajęcia rachunku bankowego", w dniu tym kwota ta - po pomniejszeniu o należne koszty egzekucyjne - została zwrócona na rachunek bankowy Spółki. W zażaleniu z dnia 31 stycznia 2013 r. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższego postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy, zarzucając naruszenie: 1) art. 33 pkt 1 u.p.e.a., poprzez zaakceptowanie egzekucji zobowiązania przedawnionego, 2) art. 33 pkt. 2 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłową egzekucję obowiązku niewymagalnego, gdyż zabezpieczonego gwarancją bankową i faktycznie zrealizowanego z gwarancji, 3) art. 33 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a., przez nieodniesienie się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Przy czym w sytuacji, w której egzekwowana należność była skutecznie zabezpieczona gwarancją bankową, egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna, 4) art. 33 pkt 10 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłowy tytuł wykonawczy, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy powyższe postanowienie Prezydenta. W. . W pierwszej kolejności SKO wskazało, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, w stosunku do osoby prawnej, powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Podatnik jest zobowiązany do corocznego złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości. Organ wskazał przy tym także na art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej "u.p.o.l", art. 70 § 1 i art. 33d § 2 O.p. Według SKO słuszne było stanowisko organu egzekucyjnego, iż poprzez przyjęcia przez organ zabezpieczenia, na podstawie art. 33d § 2 O.p., nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przepisy regulujące nowe przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wskazane w art. 70 § 6 pkt 4 O.p., znajdują zastosowanie do zobowiązań podatkowych powstałych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej z dniem 1 stycznia 2009 r. SKO podkreśliło przy tym, że do wszczęcia egzekucji doszło przed upływem terminu przedawnienia, a bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany w dniu 31 grudnia 2012 r. poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego. W ocenie SKO bezzasadny był zatem zarzut Skarżącej, iż doszło do egzekucji zobowiązania przedawnionego, albowiem wszczęcie postępowania egzekucyjnego, jak i przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w ostatnim dniu, w którym podjęcie powyższych czynności było możliwe. Nie znajdował również uzasadnienia zarzut Spółki, iż doszło do egzekucji obowiązku niewymagalnego, gdyż zabezpieczonego gwarancją bankową i faktycznie zrealizowanego z gwarancji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika bowiem, że jakkolwiek Prezydent W. wystąpił do [...] S.A. z żądaniem zapłaty gwarancji bankowej w dniu 18 grudnia 2012 r., do faktycznej zapłaty doszło dopiero w dniu 8 stycznia 2013 r. Zdaniem SKO działania podjęte przez Prezydenta W. były zatem zasadne, a jedyną możliwością wyegzekwowania zaległości podatkowej, w związku z przedłużającą się realizacją gwarancji bankowej, było wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środka egzekucyjnego w celu przerwania biegu terminu przedawnienia. W związku z powyższym SKO za nieuzasadniony uznało także zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Odnosząc się następnie do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a., SKO nie podzieliło argumentacji Skarżącej i uznało zarzut za nieuzasadniony. Jakkolwiek rację ma Skarżąca, że zastosowanie zabezpieczenia na podstawie art. 33d § 2 O.p., wyklucza zastosowanie zabezpieczenia na podstawie przepisów u.p.e.a., to w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca postępowanie zabezpieczające w trybie przepisów egzekucyjnych. Wprawdzie Prezydent. W. w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2013 r. nie odniósł się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 pkt 6 u.p.e.a., jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia. W skardze z dnia 22 kwietnia 2015 r. Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia SKO oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta W. . Zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 pkt 1 u.p.e.a., poprzez zaakceptowanie egzekucji zobowiązania przedawnionego; 2) art. 33 pkt 2 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłową egzekucję obowiązku niewymagalnego, gdyż zabezpieczonego gwarancją bankową i faktycznie zrealizowanego z gwarancji; 3) art. 33 pkt 6 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w sytuacji, w której egzekwowana należność była skutecznie zabezpieczona gwarancją bankową, a zatem egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna; 4) art. 33 pkt 10 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłowy tytuł wykonawczy, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a.; 5) art. 124 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez SKO przesłanek rozstrzygnięcia w odniesieniu do pkt 2 sentencji postanowienia Prezydenta W.. W odpowiedzi z dnia 13 maja 2015 r. na skargę z dnia 22 kwietnia 2015 r. SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że ustanowienie zabezpieczenia nie prowadzi do niedopuszczalności egzekucji. Gdyby przyjąć sposób rozumowania Skarżącej, to należałoby uznać, że w każdym przypadku ustanowienia zabezpieczenia nie można byłoby następnie wszcząć postępowania egzekucyjnego tak długo, jak długo trwa zabezpieczenie. Warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego byłoby wówczas uprzednie uchylenie zabezpieczenia. Należy podkreślić, że zabezpieczenia należności pieniężnej dokonuje się wówczas, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję (art. 154 § 1 u.p.e.a.), mówiąc inaczej – jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane (art. 33 § 1 O.p.). Wprawdzie ustanowienie zabezpieczenia w formie określonej w art. 33d § 2 O.p. stanowi przeszkodę dla ustanowienia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33d § 1 i 3 O.p.), jednakże nie stanowi przeszkody dla wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. W orzecznictwie NSA, ujmując generalnie niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, wskazuje się, że zachodzi ona wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622). W rozpatrywanej sprawie egzekwowany obowiązek dotyczył podatku od nieruchomości, a więc podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Za nieuzasadniony należy uznać również zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). Należy w tym miejscu wyjaśnić, że przez wymagalność obowiązku rozumie się taki stan, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, wobec czego właściwym organom przysługuje możność żądania od zobowiązanego przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r., III SA/Wa 1469/07, LEX nr 361255). Obowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (art. 239e O.p.) albo jeżeli decyzja, którą obowiązek został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Jak wynika z akt administracyjnych, w rozpatrywanej sprawie została wydana ostateczna decyzja i nie doszło do wstrzymania jej wykonania. Obowiązek wynikający z tej decyzji jest zatem wymagalny. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. poprzez zaakceptowanie egzekucji zobowiązania przedawnionego należy wyjaśnić, że z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem zostało doręczone [...] S.A. w dniu 31 grudnia 2012 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Termin ten, co nie stanowi przedmiotu sporu, upływał z dniem 31 grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (art. 70 § 4 zdanie pierwsze O.p.). Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 zdanie drugie O.p.). Powyższe oznacza, że data zawiadomienia zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego nie jest prawnie znacząca dla zagadnienia przerwania biegu terminu przedawnienia. W konsekwencji należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. poprzez zaakceptowanie egzekucji zobowiązania przedawnionego. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie za prawidłowy tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a., bowiem w tytułach wykonawczych z dnia [...] grudnia 2012 r. błędnie wskazano, że obowiązek był wymagalny, wskazać należy, że przez spełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. należy rozumieć spełnienie wymogów formalnych określonych w tymże przepisie, a zatem – zawarcie w tytule wykonawczym wszystkich danych wymaganych w świetle art. 27 u.p.e.a. Mówiąc inaczej, zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., dotyczy wymogów formalnych, jakie musi spełniać tytuł wykonawczy, aby można było na jego podstawie wszcząć w stosunku do zobowiązanego postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Sądu ewentualna zasadność zarzutu w kwestii wyrażonej zapisem w tytule wykonawczym nie oznacza, że jednocześnie zasadny staje się zarzut niespełnienia warunków z art. 27 u.p.e.a. Sąd uznał zatem za nieuzasadniony podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez SKO art. 124 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez SKO przesłanek rozstrzygnięcia w odniesieniu do pkt 2 sentencji postanowienia Prezydenta W. , należy wyjaśnić, że składany przez zobowiązanego w zarzutach wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie ma samoistnego charakteru. Wniosek taki jest wynikiem przekonania zobowiązanego o zasadności zgłoszonych zarzutów. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że organ egzekucyjny w przypadku uznania zarzutów za uzasadnione wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Uznanie zarzutów za niezasadne czyni zatem niezasadnym wniosek o umorzenie postępowania. Należy podkreślić, że zobowiązanemu nie przysługuje prawo do wnoszenia o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie może dojść do umorzenia postępowania egzekucyjnego w wyniku działań podjętych przez zobowiązanego (wniesienia zarzutów), nie oznacza to jednak, że zobowiązany może domagać się umorzenia postępowania nie przywołując równocześnie okoliczności stanowiących przesłankę umorzenia postępowania. Organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jeżeli zarzuty zobowiązanego zostały uznane za zasadne. Jeżeli natomiast zarzuty zobowiązanego zostały uznane za niezasadne, to nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów jest automatycznie rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, że SKO odniosło się do podniesionych przez Skarżącą zarzutów, zajmując w ten sposób stanowisko wobec wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zarzut naruszenia przez SKO art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. jest zatem niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.