I GSK 954/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2950/15 w sprawie ze skargi K. Ł. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od K. Ł. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016r., sygn. akt V SA/Wa 2950/15 oddalił skargę K. Ł. (dalej: skarżąca) na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2014 r. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego znak: [...] dotyczącego egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłaty za depozyt broni skarżąca wniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku uznał zarzut strony za nieuzasadniony. Orzekając na skutek zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca dobrowolnie przekazała posiadaną jednostkę broni gazowej wraz z amunicją do depozytu jednocześnie składając pisemne oświadczenie, iż ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń, a także nie wyrażając zgody na jej złomowanie. W dniu [...] października 2011 r. broń została przekazana do depozytu prowadzonego przez Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku. Następnie decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] listopada 2011 r. stronie cofnięto pozwolenie na broń palną gazową. Z uwagi na fakt przechowywania broni w depozycie, pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformowano stronę, iż po roku bezpłatnego deponowania broni, tj. od dnia [...] października 2012 r., będzie naliczana opłata za depozyt. Pismo zawierało również informację o możliwości zbycia broni lub przekazania jej do zniszczenia. Pismem z dnia [...] września 2012 r. poinformowano stronę, że upływa termin bezpłatnego deponowania i w związku z tym będzie naliczana opłata za depozyt broni. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. strona ponownie została poinformowana, że opłata z tytułu przechowywania należącej do niej broni pozostającej w depozycie Policji, jest naliczana od dnia [...] października 2012 r. i na dzień sporządzenia pisma wynosi 965, 58 zł. Zwrócono się również do strony o podjęcie decyzji, co do dalszego postępowania z bronią. W dniu [...] lutego 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wydał decyzję o przekazaniu broni do zniszczenia, a po jej uprawomocnieniu w dniu [...] kwietnia 2014 r. wystąpiono do strony wzywając do zapłaty kwoty 1016,40 zł z tytułu przechowywania broni w depozycie. Mimo wystawienia dwóch upomnień z dnia [...] czerwca 2014 r. i z dnia [...] sierpnia 2014 r. doręczonego w dniu 20 sierpnia 2014 r., strona nie uregulowała należności. W dniu [...] października 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], który w dniu [...] października 2014 r. został przesłany do Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Gdańsku w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm. - dalej: ustawa o broni i amunicji), koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponując ją w trybie określonym w art. 22 tej ustawy. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów Strony organ stwierdził, że tryb określony w art. 19 ust. 1 ww. ustawy o broni, tzw. prewencyjne zabezpieczenie broni, ma zastosowanie w sytuacji popełnienia przez posiadacza broni wykroczenia lub przestępstwa, gdy zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu lub też w sytuacji, gdy toczy się przeciwko posiadaczowi broni postępowanie karne o określone przestępstwa. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Powodem wszczęcia postępowania administracyjnego w celu cofnięcia stronie pozwolenia na broń było nieprzedłożenie przez stronę właściwemu organowi wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Strona złożyła również pisemne oświadczenie, iż ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń. Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy działanie organu I instancji znajduje pełne uzasadnienie. Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia, po uprzednim wskazaniu przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. WSA wskazał, że w akt sprawy wynika, iż przedmiotową broń i amunicję skarżąca przekazała do policyjnego depozytu dobrowolnie oświadczając, że ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń i nie wyrażając woli jej złomowania. Osoba pozbawiona uprawnienia do posiadania broni w terminie 30 dni może zdecydować o zbyciu broni lub pozbawieniu jej cech użytkowych, a jeżeli nie złoży stosownego oświadczenia w tym przedmiocie przyjąć należy, iż po upływie powyższego terminu podstawą prawną depozytu staje się art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Po upływie roku osoba taka jest zobowiązana do ponoszenia opłat z tytułu złożenia broni do depozytu. Istotne jest bowiem to, że po stronie osoby, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, a jej nie zbyła w ustawowym terminie, istnieje prawny obowiązek zachowania określonego w art. 22 ust. 3 ustawy, z którym wiąże się obowiązek ponoszenia ww. opłat. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu, iż to Policja odebrała przedmiotową broń w trybie art. 19 ust.1 ustawy o broni i amunicji, stwierdził, że okoliczności faktyczne sprawy nie potwierdzają stanowiska strony. WSA wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5 ww. ustawy, w zakresie broni palnej. Stosownie do art. 18 ust. 1 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7 (pkt 1), należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 (pkt 2), naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 (pkt 3), przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego (pkt 4). WSA zaznaczył, że jak słusznie twierdzi organ, taki tryb przejęcia broni do depozytu ma charakter tzw. prewencyjnego zabezpieczenia broni. Ponadto, zgodnie z art. 18 ust. 5 właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązków wskazanych w tym przepisie. Zdaniem WSA takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Pani K. Ł. w dniu [...] października 2011 r. dobrowolnie przekazała broń gazową wraz z amunicją do depozytu, jednocześnie złożyła pisemne oświadczenie, iż ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń, nie wyraziła zgody na złomowanie broni. Broń została przekazana do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, który prowadzi depozyt broni. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. skarżącej cofnięto pozwolenie na broń palną gazową. WSA podkreślił, że właściwy organ informował skarżącą o możliwości sprzedaży broni lub przekazania jej do zniszczenia (pismo z dnia [...] listopada 2013 r. i [...] grudnia 2011 r.). Z uwagi na brak jakiejkolwiek decyzji, co do przeznaczenia broni ze strony skarżącej, naliczona została opłata za przechowywanie broni w depozycie Policji. Zdaniem WSA w sytuacji, kiedy strona sama uznała, że ustały okoliczności wydania pozwolenia na broń, a w związku z tym nie chce już posiadać broni, prawidłowo uznano, że skarżąca obowiązana jest do poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni w myśl regulacji obowiązującej ustawy. W ocenie Sądu I instancji organ działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz ewentualnie o rozpoznanie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną (rozszerzającą) wykładnię art. 23 ustawy o broni i amunicji, polegającą na przyjęciu, że pobieranie opłat za depozyt broni, przewidziane w ust. 3 tego artykułu, dotyczy każdej osoby, która składa do depozytu broń, nie zaś tylko tych osób, na które obowiązek wniesienia opłaty za depozyt nakłada ust. 1 tego artykułu (w połączeniu z treścią art. 22 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy). Argumentację na poparcie powyższego zarzutu skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony. W zarzucie tym skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną (rozszerzającą ) wykładnię art. 23 ustawy o broni i amunicji, polegającą na przyjęciu, że pobieranie opłat za depozyt broni, przewidziane w ust. 3 tego artykułu, dotyczy każdej osoby, która składa do depozytu broń, nie zaś tylko tych osób, na które obowiązek wniesienia opłaty za depozyt nakłada ust. 1 tego artykułu (w połączeniu z treścią art. 22 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy). Wstępnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o broni i amunicji koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi: 1) Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 lub art. 36 ust. 3, oraz przekazania do depozytu przez znalazcę; 2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3; 3) osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej; 4) osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54. W myśl zaś powołanego przez stronę w zarzucie kasacyjnym głównego przepisu, a mianowicie art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji w przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu. W ust. 2 do tego artykułu postanowiono, że osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może: 1) wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji; 2) złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji; 3) złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa. Na podkreślenie zasługuje to, że ze wskazanych regulacji wynika, iż – co do zasady – osoba składająca do depozytu broń, z wyjątkiem znalazcy tej broni, zobowiązana jest do zapłaty opłaty za zdeponowaną broń, po upływie roku od dnia złożenia jej do depozytu. Dodać do powyższego należy, że z art. 22 ust. 1 wynika, iż osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Natomiast ust. 3 tego artykułu przewiduje, że jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Z powołanego przepisu wynika zatem, że regulacja ta odnosi się do osoby, która utraciła uprawnienie do posiadania broni. Nie wskazuje on na dalsze warunki utraty uprawnienia do posiadania broni. Z okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca kasacyjnie dobrowolnie przekazała broń do depozytu. Oświadczając równocześnie, że ustały okoliczności wydania pozwolenia. Mimo istnienia uprawnienia do jej zbycia nie uczyniła tego. Nie wyraziła jednocześnie woli złomowania tej broni. Strona była informowana o możliwości złomowania broni oraz o opłatach za jej zdeponowanie. Nie zareagowała na czynione wskazania, nie zażądała złomowania przedmiotowej broni. Winna zatem mieć pełną świadomość obowiązku uiszczania opłat za depozyt broni po upływie roku od dnia jej zdeponowania. Zauważyć dalej należy, że w okolicznościach faktycznych nie zachodzi żaden z przypadków, o których mowa w przepisach, do których odsyłają art. 23 ust. 1 i 4 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem NSA, zasadnie zatem została obciążona na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji opłatami za depozyt broni. W przekonaniu Sądu kasacyjnego nie ma znaczenia w sprawie to, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń uprawomocniła się dopiero po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., gdyż już przed wydaniem tej decyzji, a mianowicie w dniu [...] października 2011 r. skarżąca kasacyjnie sama oświadczyła, że utraciła prawo do posiadania broni, nie spełniała zatem już warunków do jej posiadania. Poza tym opłaty pobierane są na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji dopiero po upływie roku od dnia złożenia broni do depozytu, a nie od dnia utraty prawa do posiadania broni, czy też od dnia uprawomocnienia się decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Strona miała zatem prawie 11 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na podjęcie decyzji o zbyciu broni lub jej zniszczeniu. W kompetencji strony pozostawała zatem możliwość uwolnienia się od opłat za depozyt broni. Końcowo podkreślić w sprawie należy, że strona skarżąca kasacyjnie w złożonym środku zaskarżenia, w jego podstawach kasacyjnych w ogóle nie podważa ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w tym ustalenia, że skarżąca kasacyjnie utraciła prawo do posiadania broni. Stwierdzić wobec zaistniałego stanu faktycznego należy, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami dokonanymi przez organy i zaakceptowanymi przez Sąd I instancji. W sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca błąd wykładni i/lub niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tych zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. W oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zatem skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1687/14, LEX nr 2113111 oraz wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt I GSK 714/18, LEX nr 2517569). Dodatkowo w kontekście przywołanego wyżej orzecznictwa, w tych niepodważonych okolicznościach faktycznych sprawy, nie można było skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię. Dlatego też postawiony w skardze kasacyjnej zarzut, należało uznać za niezasadny. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz.1804).