IV SA/Wr 621/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska, sędzia NSA Julia Szczygielska, , Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uznania winnym naruszenia zasad etyki zawodowej i wymierzenie kary wydalenia ze służby oddala skargę w całości. Orzeczeniem Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2015r. na podstawie art. 135n. ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity; Dz. U. z 2015r., poz. 355 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania M. S. od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] kwietnia 2015r., w którym został obwiniony o to, że: "w dniu 9 stycznia 2015r. we W. około godz. 15:07, będąc w czasie wolnym od służby naruszył zasady etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że przebywając w sklepie A na B. w trakcie robienia zakupów działając z góry powziętym zamiarem dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pióra m-ki Parker o wartości 60,79 zł a następnie wyszedł z nim mijając linię kas oraz nie uiszczając zapłaty za pióro, czym naruszył społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy, tj. o czyn określony w dyspozycji art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. "o Policji" (Dz. U. z 2015r., poz. 355) w zw. § 23 Załącznika do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 roku, Nr 1, poz. 3)", orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podano, że orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. Komendant Miejski Policji we W. uznał asp. M. S. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w sentencji niniejszego orzeczenia i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Pełnomocnik obwinionego od tego orzeczenia, odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. W odwołaniu zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1. art. 135j. ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez brak wskazania w sentencji orzeczenia podstawy prawnej, na podstawie której orzeczono, że obwiniony jest winny naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta i wymierzono mu karę wydalenia ze służby, 2. art. 135h. ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób bezprawny w ten sposób, iż nie wydano postanowienia o przedłużeniu czynności dowodowych do 2 miesięcy i na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy, 3. art. 135g. ust. 1 ustawy o Policji, poprzez brak uwzględnienia w orzeczeniu okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego w ten sposób, iż pominięto w uzasadnieniu "decyzji" szereg pochwał i podziękowań od obywateli i zbyt lakoniczne podsumowanie przebiegu służby przed datą zdarzenia, 4. art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k., "poprzez brak oddalenia wniosków dowodowych z nagrania z monitoringu prowadzonego przez ochronę Centrum Handlowego "A", mimo że stanowi on zbiór danych przetwarzanych w rozumieniu ustawy z dnia 26 czerwca 2014r. o ochronie danych osobowych, bez ustawowego wymogu uzyskania zgody obwinionego w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych", a także braku poinformowania obwinionego przez administratora danych, że zbiera dane dotyczące jego osoby, 5. art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, "poprzez brak umorzenia postępowania dyscyplinarnego, pomimo że czynności wyjaśniające przeprowadzone w ustawowych terminach przewidzianych w art. 135h. ust. 1 nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego", 6. art. 135g. ust. 2 i art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k., "poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść obwinionego, mimo że okoliczności sprawy, w tym pozyskany monitoring z tworzonej w sposób bezprawny bazy danych tworzonej przez pracowników ochrony Centrum Handlowego A uzasadniają umorzenie postępowania z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu zważywszy, że obwiniony uiścił zapłatę za pióro", 7. art. 135j. ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, mimo że stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej, 8. art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji w zw. art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k w zw. z art. 31 § 2 k.k., poprzez brak zbadania przez organ I instancji, czy obwiniony w trakcie zdarzenia miał ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem. Z tych względów pełnomocnik skarżącego wniósł na podstawie: 1. art. 135l. ust. 1 ustawy o Policji - o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zwrócenie się do Generalnego Inspektora Danych Osobowych o udział w sprawie w zakresie niedopuszczalności gromadzenia danych przez pracowników ochrony Centrum Handlowego "A"' i prowadzenie monitoringu bez zgody obwinionego, 2. art. 135n. ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji - o uchylenie orzeczenia organu I instancji i umorzenie postępowania dyscyplinarnego w I instancji lub na podstawie art. 135n. 4 pkt 3 ustawy o Policji uchylenie w całości orzeczenia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdyż rozstrzygniecie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości. Komendant Miejski Policji we W. w zajętym w sprawie stanowisku wniósł o utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy. Organ II instancji rozpoznając powyższe odwołanie powołał treść art. 135 l ust. 1 ustawy o Policji. Stwierdził, że zebrany przez organ I instancji w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy, w ocenie organu II instancji był wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodzi konieczność jego uzupełnienia. Organ I instancji ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 9 stycznia 2015r. asp. M. S.- funkcjonariusz Komisariatu Policji W. w godz. 7.00 - 15.00 pełnił służbę. Po jej zakończeniu, a więc będąc w czasie wolnym od służby udał się na zakupy do Centrum Handlowego "A." mieszczącego się na terenie B. Podczas robienia zakupów obwiniony został objęty monitoringiem przez A. J. - pracownika ochrony CH "A". Powodem tego był fakt, iż w dniu 9 grudnia 2013r. obwiniony dokonał kradzieży mienia na szkodę CH "A." i podczas prowadzenia go do "pokoju ujęć" uciekł pracownikowi ochrony. Następnie na początku kwietnia 2014r. asp. M. S. przyszedł ponownie do marketu i chciał rozmawiać z menagerem ochrony, którym był i nadal jest P. F. Obwiniony przepraszał wymienionego za to, co się stało i jednocześnie naprawił szkodę. Menadżer wiedział o tym, iż sprawcą przedmiotowej kradzieży jest funkcjonariusz Policji, o czym w rozmowie poinformował pracownika monitoringu A. J. Zdjęcie obwinionego - wśród wielu innych zostało wykorzystane przez pracowników ochrony CH "A." jako materiał poglądowy do identyfikacji sprawców kradzieży sklepowych. Powyższa kradzież nie była zgłaszana oficjalne organom ścigania. Obwiniony w trakcie robienia zakupów w dniu 9 stycznia 2015r. przechodząc przez dział z artykułami szkolnymi wziął z regału opakowanie z piórem "Parker" (wartości 60,79zł). Następnie z opakowania ściągnął kod kreskowy (wyrzucił go na regał), po czym schował je wraz z etui do prawej kieszeni kurtki i udał się do kasy samoobsługowej chcąc zapłacić za artykuły spożywcze. O fakcie tym A. J. niezwłocznie drogą telefoniczną powiadomiła M. R. - pracownika ochrony, a także P. F. Jednocześnie przekazała mu informację, iż mężczyzna ten jest policjantem albo do niedawna był funkcjonariuszem Policji. Po dokonaniu płatności i odebraniu paragonu obwiniony przekroczył linię kas, za którą został ujęty przez M. R. Podczas rozmowy z pracownikiem ochrony obwiniony potwierdził, że ma przy sobie długopis, za który nie uiścił opłaty i jednocześnie wyraził chęć zapłaty za niego. M. R. stwierdził, że nie jest osobą decyzyjną w tej kwestii i zaprowadził go do biura ochrony. Tam obwiniony wyciągnął z kieszeni pióro i położył je na stole. Następnie do biura przyszedł p.o. menagera ochrony P. F. i szef ochrony P. F., który rozpoznał obwinionego jako sprawcę poprzedniej kradzieży (z roku 2013). O powyższym zdarzeniu został powiadomiony dyżurny Komisariatu Policji W., a sprawcy pozwolono zapłacić za pióro, które zostało mu wydane. Dyżurny skierował do CH "A" patrol Wydziału Ruchu Drogowego KMP we W. w składzie st. sierż. K. Z. i st. post. S. M. (funkcjonariusze byli oddelegowani do pełnienia służby na terenie KP W.). Na miejscu policjanci zgodnie z procedurą zamierzali nałożyć na obwinionego mandat karny. Kiedy dowiedzieli się od pracownika ochrony, że sprawcą kradzieży jest funkcjonariusz Policji (obwiniony potwierdził ten fakt, że jest policjantem z KP W.) policjanci powiadomili o tym dyżurnego jednostki. Ten z kolei wydał im polecenie, by wraz ze sprawcą kradzieży oczekiwali na miejscu do czasu przyjazdu patrolu inspekcyjnego. Na miejsce zdarzenia udała się asp. M. B. - kierownik Referatu d/w z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KP W, która przybyła na miejsce i od A. J. przyjęła ustne zawiadomienie o wykroczeniu sporządzając stosowny protokół. Następnie obwiniony został dowieziony do KP W., celem wykonania dalszych czynności procesowych. Kradzież pióra została zarejestrowana na monitoringu przez pracownika ochrony – A. J., która była świadkiem powyższego zdarzenia. W związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń, Komisariat Policji W. w dniu 4 lutego 2015r. sporządził wobec obwinionego "Wniosek o ukaranie w postępowaniu zwyczajnym" i skierował go do Sądu Rejonowego dla W. we W. Wydział [...] Karny (k. nr 57 i 79). Przesłuchiwany w charakterze obwinionego w dniu 9 stycznia 2015r. asp. M. S. korzystając ze swoich uprawnień odmówił złożenia wyjaśnień i nie ustosunkował się do przedstawionego zarzutu. Przesłuchany ponownie w charakterze obwinionego w dniu 1 kwietnia 2015r. przyznał się do zarzucanego czynu. Oświadczył, że nie potrafi "rzetelnie wyjaśnić" dlaczego zachował się w taki, a nie inny sposób. Podejrzewa, że wszystko to zostało wywołane silnym stresem, w którym funkcjonuje od wielu miesięcy. Spowodowany jest on między innymi opieką nad [...] letnią babcią oraz brakiem możliwości posiadania dzieci. Obwiniony przeprosił za swoje zachowanie, jak również za zdarzenie poprzednie z roku 2013 dotyczące "zabrania" tabletek przeciwbólowych na szkodę CH "A". Nadto obwiniony wyjaśnił, iż jest w stanie ponieść wszelkie konsekwencje dyscyplinarne w związane z zarzucanym mu czynem, poprosił jednak o pozostawienie go w szeregach Policji. Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania skarżącego stwierdził, że organ I instancji - Komendant Miejski Policji we W. nie naruszył w postępowaniu dyscyplinarnym zarówno prawa materialnego jak i uprawnień obwinionego, które miałyby wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też uznał, że w przedmiotowej sprawie przyjęcie wniosku komisji o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia jest zasadne. Odnosząc się do wniosków pełnomocnika obwinionego zauważył, że postępowanie dyscyplinarne wobec asp. M. S. toczy się w oparciu o przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji - "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna funkcjonariuszy" oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów ( Dz.U.2014.306.). W § 15 przywołanego wyżej rozporządzenia określono wzory dokumentów stosowanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Stanowią one załączniki do tego aktu prawnego. Wzór orzeczenia organu I instancji stanowi załącznik nr 33. Zgodnie z tym załącznikiem sentencja orzeczenia nie wymaga wskazania podstawy prawnej cyt. "na podstawie której orzeczono, że obwiniony jest winny ..." i wymierzono mu określoną karę. Podniósł, iż w części wstępnej orzeczenia organ I instancji - zgodnie z podanym wyżej załącznikiem - wskazał podstawę prawną orzeczenia, tj. art. 135j. ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Zgodnie z przywołaną podstawą prawną na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o ukaraniu (pkt 3). Wbrew twierdzeniom obrońcy Komendant Wojewódzki Policji we W. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. (k. nr 48) przedłużył czas trwania czynności dowodowych do 2 miesięcy, a Komendant Główny Policji Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015r. (k. nr 97) przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy do dnia 10 kwietnia 2015r. Zdaniem wyższego przełożonego dyscyplinarnego bez znaczenia pozostaje fakt, iż w okresie od 27 lutego 2015r. (sporządzenie wniosku o wystąpienie do Komendanta Głównego Policji...., k. nr 86) do dnia 16 marca 2015r. (data wpływu Postanowienia nr [...] KGP... do organu I instancji, k. nr 96) rzecznik dyscyplinarny wykonywał w sprawie czynności dowodowe, gdyż organ I instancji wystąpił z wnioskami o przedłużenie terminu prowadzenia czynności dowodowych w terminie przewidzianym w § 8 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia, a zatem rzecznik dyscyplinarny miał legitymację do wykonywania tych czynności. Odnosząc się do kolejnego zarzutu podniesionego w odwołaniu wskazał, iż pochwały i podziękowania od obywateli nie mają wpływu na fakt, iż - jak wskazał w orzeczeniu organ I instancji - "służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut obrońcy dotyczący braku oddalenia wniosków dowodowych z nagrania z monitoringu z powodu nieuzyskania zgody obwinionego. Należy wskazać, iż ani obwiniony i jego obrońca nie składali w postępowaniu dyscyplinarnym żadnych wniosków dowodowych, zaś rzecznik dyscyplinarny działał w ramach swoich uprawnień i gromadził materiał dowodowy. Podkreślenia również wymaga fakt, iż - wbrew twierdzeniu obrońcy - art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. nie ma zastosowania do procedury dyscyplinarnej, gdyż art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie wskazuje zakres zastosowania przepisów k.p.k. we wskazanej wyżej procedurze. Nadto w art. 135f. ust. 7 ustawy o Policji, ustawodawca odrębnie uregulował zagadnienie wniosków dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym. Odnośnie do zarzutu obrońcy w zakresie braku umorzenia postępowania dyscyplinarnego, "mimo że czynności wyjaśniające przeprowadzone w ustawowych terminach przewidzianych w art. 135h. ust. 1 nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego" należy podkreślić, iż przedmiotowe postępowanie nie było poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi uregulowanymi w art. 134i. ust. 4 ustawy o Policji. Przywoływany zaś przez obrońcę art. 135h. ust. 1 ustawy o Policji dotyczy terminu prowadzenia czynności dowodowych, nie zaś wyjaśniających. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż wbrew twierdzeniu obrońcy brak jest przesłanek do umorzenia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na fakt, iż czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego. W rozpatrywanym przypadku nie wystąpiły również inne przesłanki umorzenia postępowania określone w art. 132. ust. 4a, art. 135 ust. 1 oraz art. 135j. ust. 4 ustawy o Policji. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu obrońcy obwinionego dotyczącego między innymi naruszenia art. 135g. ust. 2 i art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 17 §1 pkt 1 i 3 k.p.k. podkreślił, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego (między innymi wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadków) jednoznacznie wynika, iż asp. M. S. dopuścił się zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Brak jest więc w tym zakresie żadnych wątpliwości. Zaznaczyć przy tym należy, iż przywołany przez obrońcę art. 17 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k. nie może być stosowany w procedurze dyscyplinarnej, gdyż art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie wskazuje zakres stosowania przepisów k.p.k. w tej procedurze, nieobejmujący przesłanek ujemnych, których zaistnienie uniemożliwia prowadzenie postępowania karnego. Niezrozumiałe jest przywołanie przez obrońcę art. 135j. ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji (dot. orzeczenia o umorzeniu) przy jednoczesnym wskazaniu przesłanek umożliwiających przełożonemu dyscyplinarnemu odstąpienie od ukarania (określonych w art. 135j. ust. pkt 5 ustawy o Policji). Abstrahując od powyższego należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniu obrońcy, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego jest znaczny, gdyż pracownicy ochrony, którzy ujawnili czyn asp. M. S. wiedzieli - jak wynika z zebranego materiału dowodowego - iż sprawca jest funkcjonariuszem Policji. Fakt ten z całą pewnością powoduje, iż obwiniony swoim zachowaniem naruszył społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy. Przeciwko odstąpieniu od ukarania przemawia również postać winy przypisanej asp. M. S. Wyższy przełożony dyscyplinarny stwierdził, iż obwiniony popełnił zarzucany mu czyn z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim. Sposób zachowania obwinionego polegający na zdjęciu z półki opakowania z piórem, a następnie odklejeniu kodu zabezpieczającego i ukryciu tego przedmiotu w kieszeni kurtki, jednoznacznie wskazuje na zamiar dokonania zarzuconego mu czynu, czym naruszył społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy. Odnosząc się do zarzutu niepowołania biegłego w celu ustalenia stanu poczytalności obwinionego w chwili popełnienia czynu zauważyć należy, że ewentualne zaburzenia psychiczne asp. M. S. nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Dowód z opinii biegłych mógłby być uznany za konieczny do przeprowadzenia przed sądem w toczącym się przeciwko obwinionemu postępowaniu w trybie zwyczajnym. Nadto ustawa o Policji nie przewiduje powołania w postępowaniu dyscyplinarnym biegłych lekarzy psychiatrów w celu ustalenia stanu poczytalności obwinionego. Czynności takiej może dokonać jedynie prokurator lub sąd w postępowaniu karnym na podstawie art. 202 § 1 k.p.k. W tym miejscu podkreślić należy, iż art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji nie zezwala na stasowanie w postępowaniu dyscyplinarnym wskazanego wyżej przepisu k.p.k. jak i powołanego przez obrońcę art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 31 § 2 k.k. Dlatego też analizując zebrany materiał dowodowy nie dopatrzono się zaistnienia dowodów mogących budzić wątpliwości, a które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę lub poszczególne jej aspekty na korzyść obwinionego. Należy zatem stwierdzić, że wymieniony funkcjonariusz popełnił przewinienie dyscyplinarne opisane w zarzucie polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, tj. art. 132 ust. 1 w zw. z § 23 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji (...). Dlatego też na podstawie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji - rodzi ono odpowiedzialność dyscyplinarną. Stosownie do art. 132a. ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant, ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1); nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Zachowanie asp. M. S. w czasie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w zarzucie przybiera postać winy umyślnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że obwiniony w dniu 9 stycznia 2015r., będąc w czasie wolnym od służby robiąc zakupy na terenie CH "A" we W., przywłaszczając pióro, za które nie uiścił zapłaty popełnił przewinienie dyscyplinarne, tj. chciał je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godził. W tym miejscu należy również wskazać, iż obwiniony był znany pracownikom ochrony (z uwagi na zdarzenie z grudnia 2013r. i naprawienie w tym zakresie szkody w kwietniu 2014r.) jako funkcjonariusz Policji. Należy zatem wskazać, że naruszając zasady etyki zawodowej policjanta nie dbał on o społeczny wizerunek formacji, w której pełni służbę. W art. 134. ustawy o Policji enumeratywnie w pkt 1 - 6 wymieniony jest katalog kar dyscyplinarnych jakie można wymierzyć funkcjonariuszowi Policji. Przedstawiona w tym artykule gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane przez organ w danej, konkretnej sprawie. Jednak ustawodawca nie określił, jakiemu naruszeniu dyscypliny służbowej odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ I instancji badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Organ I instancji podejmując decyzję o wyborze jednej ze wskazanych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem przewinienia dyscyplinarnego, jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza. Stosownie zaś do treści art. 134h. ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zdaniem organu odwoławczego w zaskarżonym orzeczeniu organ 1 instancji dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a wymierzona kara dyscyplinarna - wydalenia ze służby w Policji uwzględnia dyrektywy jej wymiaru ujęte w art. 134h. ustawy o Policji. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 134h. ust. 3 ustawy o Policji wpływające na złagodzenie wymiaru kary. Wręcz przeciwnie zdaniem wyższego przełożonego dyscyplinarnego wystąpiła okoliczność, która ma wpływ na zaostrzenie kary określona w art. 134h. ust. 2, tj. naruszenie dobrego imienia Policji (pkt 3). Czyn, jakiego dopuścił się obwiniony w sposób rażący naruszył dobre imię Policji, jako instytucji między innymi powołanej do ochrony ładu i bezpieczeństwa oraz wykrywania przestępstw (wykroczeń) i ścigania ich sprawców. Podkreślenia wymaga, że z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania, opisana postawa funkcjonariusza stoi zaś w sprzeczności z zobowiązaniem zawartym w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji tj. rocie ślubowania policjantów, w której przyrzeka on strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych, strzec tajemnicy państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Realizowane przez Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii - art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie zaprzeczające podjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby. Komendant Wojewódzki Policji we W. stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególne rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Jak już podkreślono każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje między innymi pilnie przestrzegać prawa oraz zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Naruszenie zasad etyki zawodowej Policji przez asp. M. S. określonych w sentencji niniejszego orzeczenia - w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. - stanowi jedno z przewinień dyscyplinarnych o największym ciężarze gatunkowym i świadczy o nierespektowaniu przez obwinionego podstawowych zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Policji. Dlatego też organ odwoławczy uznał, że wniosek komisji badającej zaskarżone orzeczenie w pełni zasługuje na uwzględnienie, a wina asp. M. S. w zakresie stawianego mu zarzutu została udowodniona. W ocenie organu odwoławczego wymierzona asp. M. S. kara wydalenia ze służby jest adekwatna do rodzaju oraz okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Wymierzona kara uwzględnia przy tym stopień naruszenia zasad etyki zawodowej, jego dotychczasową niekaralność oraz ponad 16 - letni staż służby. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 135n. ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, orzeczono jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe orzeczenie złożył M. S. Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucił naruszenie następujących przepisów: a) prawa materialnego, t.j. : 1/ naruszenie art. 135h ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) ustawy o Policji poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób bezprawny - poprzez brak wydania postanowienia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego, które uprawniało by do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego do przedłużenia czynności dowodowych do dwóch miesięcy; 2/ naruszenie art. 135g ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) ustawy o Policji poprzez prowadzenie postępowania z całkowitym pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, w tym zwłaszcza w zakresie wykorzystania nielegalnego monitoringu jako materiału dowodowego; 3/ naruszenie art. 135h ust 2 ustawy z dnia 5 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) ustawy o Policji poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób bezprawny poprzez wydanie postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Policji w dniu [...] kwietnia 2015r. w przedmiocie przedłużenia terminu prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej dwóch miesięcy po upływie maksymalnego terminu prowadzenia postępowania dowodowego przez okres 2 miesięcy, który upłynął w dniu 9 marca 2015r.- wobec czego także orzeczenie organu II instancji zostało wydane po upływie ustawowych terminów i winno podlegać umorzeniu; 4/ naruszenie art. 1351 ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) ustawy o Policji poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego przez organ II instancji w zakresie ustalenia czy uzyskany materiał dowodowy w postaci nagrań z monitoringu oraz zdjęć obwinionego został pozyskany zgodnie z prawem- z uwagi na to, że jest to potrzebne dla wydania prawidłowego orzeczenia; b) prawa procesowego t.j.: 1/ naruszenie art. 135p ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) ustawy o Policji w zw. z art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez brak oddalenia wniosków dowodowych z nagrania z monitoringu prowadzonego przez ochrony Centrum Handlowego A mimo, iż stanowi on zbiór danych przetwarzanych w rozumieniu art. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 883) tj. z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182) o ochronie danych osobowych bez ustawowego wymogu uzyskania zgody obwinionego w rozumieniu art. 7 pkt 5 z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 883) tj. z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182) o ochronie danych osobowych; 2/ art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) ustawy o Policji w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. z art. 7 Konstytucji rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) poprzez brak zbadania przez organ I instancji czy obwiniony w trakcie zdarzenia w dniu 9 stycznia 2015r. miał ograniczona zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem w zakresie dualizmu prawnego, który na drodze dyscyplinarnej nie zapewnia jednostce ochrony przewidzianej w innych unormowaniach ustawowych.; II. Wskazując na powyższe zarzuty - łącznie, jak też każdy z nich z osobna - wniósł na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a. o: 1/ uchylenie zaskarżonego orzeczenia nr [...] wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2015r., w całości i umorzenie postępowania, 2/ zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych; ewentualnie 1/ uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2/ zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych; III. na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a. wniósł o poinformowanie przez Sąd I instancji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wobec stwierdzenia istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, w formie postanowienia, w zakresie nielegalnego przetwarzania danych osobowych, ich przetwarzania i gromadzenia w postaci zapisu monitoringu prowadzonego na terenie "A" we W. w dniu 09 stycznia 2015r. oraz przetwarzania danych w postaci gromadzenia fotografii oraz, że pozyskane w ten sposób dane osobowe przez organ I i II instancji zostały uzyskane z naruszeniem prawa w zakresie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 883) tj. z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182) o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu skargi podał, że w pierwszej kolejności skarżący zarzuca decyzji organu II instancji naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. naruszenie art. 135h ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) Ustawy o Policji poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób bezprawny- poprzez brak wydania postanowienia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego, które uprawniało by do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego do przedłużenia czynności dowodowych do dwóch miesięcy- wobec czego także orzeczenie organu II instancji zostało wydane po upływie ustawowych terminów i winno podlegać urno rżeniu-jako prowadzone z uchybieniem i po przekroczeniu ustawowych terminów, zaś poczynione w nim ustalenia jako nie mające waloru dowodowego. Kolejny z zarzutów stanowi zarzut naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) Ustawy o Policji poprzez prowadzenie postępowania z całkowitym pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, w tym zwłaszcza w zakresie wykorzystania nielegalnego monitoringu jako materiału dowodowego. Podniósł, że pominięcie w uzasadnieniu orzeczenia nr [...] szeregu pochwał i podziękowań od obywateli i posumowanie przebiegu służby przed data zdarzenia 9 stycznia 2015 - i uznanie ich za niedopuszczalne jest zdaniem skarżącego nieproporcjonalne, wobec tego, że organ II instancji wykorzystuje jako materiał dowodowy obraz z monitoringu, który przemawia na jego niekorzyść - mimo, że monitoring ten został pozyskany nielegalnie. Brak wskazania szeregu podziękowań i pochwał w uzasadnieniu decyzji wskazuje na brak rozważeniu przez organ II instancji całości okoliczności, które przemawiały na korzyść obwinionego, z uwzględnieniem tego, że obwiniony w sposób cykliczny prezentował postawę przemawiającą na korzyść obwinionego, zaś zdarzenie objęte postępowaniem miało charakter incydentalny. Wskazał, że orzeczenie organu II instancji uchybia także art. 135h ust 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) Ustawy o Policji poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób bezprawny poprzez wydanie postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Policji w dniu [...] kwietnia 2015r.,a następnie orzeczenia nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej dwóch miesięcy po upływie maksymalnego terminu prowadzenia postępowania dowodowego przez okres 2 miesięcy, który upłynął w dniu 9 marca 2015r.- wobec czego także orzeczenie organu II instancji zostało wydane po upływie ustawowych terminów i winno podlegać umorzeniu. W dalszej kolejności skarżący zarzucił orzeczeniu organ II instancji naruszenie art. 1351 ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) Ustawy o Policji poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego przez organ II instancji w zakresie ustalenia czy uzyskany materiał dowodowy w postaci nagrań z monitoringu oraz zdjęć obwinionego został pozyskany zgodnie z prawem - z uwagi na to, że jest to potrzebne dla wydania prawidłowego orzeczenia. Organ II instancji całkowicie pominął, mimo wskazań skarżącego okoliczność legalności zebranego materiału dowodowego na terenie sklepu "A"- która skutkowała zatrzymaniem obwinionego, mimo, że prowadzenie postępowania dyscyplinarnego zostało zainicjowane na skutek pozyskanego nielegalnie materiału dowodowego - co podważa także legitymację organów I i II instancji do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec obwinionego. Skarżący wśród naruszeń prawa procesowego dostrzegł w orzeczeniu organu II instancji naruszenie art. 135p ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) Ustawy o Policji w zw. z art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez brak oddalenia wniosków dowodowych z nagrania z monitoringu prowadzonego przez ochrony Centrum Handlowego A. mimo, iż stanowi on zbiór danych przetwarzanych w rozumieniu art. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 883) tj. z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182) o ochronie danych osobowych bez ustawowego wymogu uzyskania zgody obwinionego w rozumieniu art. 7 pkt 5 z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 883) tj. z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182) o ochronie danych osobowych. Skarżący podkreśla, co nie znalazło oparcia w orzeczeniu organu II instancji, że brak zgody obwinionego na przetwarzanie jego wizerunku oraz brak zgłoszenia tworzenia rejestru danych GIODO w postaci fotografii osób podejrzanych o "kradzież" stanowi o niedopuszczalności wykorzystania dowodu uzyskanego w sposób sprzeczny z prawem. Za powyższym przemawia także treść tezy zawartej w Postanowieniu Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 30 listopada 2010 r. III KK 152/10, w którym Sąd podniósł: "Niezachowanie określonych w art. 19a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) ustawowych warunków dopuszczalności przeprowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych uniemożliwia w procesie karnym wykorzystanie uzyskanego w ich trakcie materiału dowodowego." Ostatni z zarzutów stawianych zaskarżonego orzeczenia nr 19 stanowi zarzut naruszenia art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179) tj. z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 355) Ustawy o Policji w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. z art. 7 Konstytucji rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) poprzez brak zbadania przez organ I instancji czy obwiniony w trakcie zdarzenia w dniu 9 stycznia 2015r. miał ograniczona zdolność rozpoznania znaczenia czynu łub kierowania postępowaniem w zakresie dualizmu prawnego, który na drodze dyscyplinarnej nie zapewnia jednostce ochrony przewidzianej w innych unormowaniach ustawowych. Wskazywany przez organ II instancji stanowisko, zgodnie z którym: "(...) ustawa o Policji nie przewiduje powołania w postępowaniu dyscyplinarnym biegłych lekarzy psychiatrów w celu ustalenia stanu poczytalności obwinionego. Czynności takiej może dokonywać jedynie prokurator lub sąd w postępowaniu karnym na podstawie art. 202 § 1 k.p.k. (...)" - stawia obwinionego w sytuacji diametralnie odmiennej, a jednocześnie mniej korzystnej, niż w wypadku, gdyby nie było wobec niego prowadzone postępowanie dyscyplinarne. Organ II nie rozważył, a tym samym przyjął niejako automatycznie, że brak jest podstaw do zaciągnięcia opinii biegłego czy z uwagi na okoliczności osobiste obwinionego, nie zachodziły okoliczności o jakich mowa w art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k.- przyjmując w sposób aprioryczny, że obwiniony w warunkach zdarzenia z dnia 9 stycznia 2015 r, działał w pełni świadomie, mimo, że nie posiada on wiadomości specjalnych, które umożliwiałyby mu rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, a tym samym nie badając czy zachodzą okoliczności do ukarania obwinionego, mimo, że takie gwarancje są przewidziane na gruncie procedury karnej. Tym samym organ II instancji przyjmuje, że okoliczności osobiste obwinionego są bez znaczenia, mimo, że na gruncie procedury karnej mogą mieć istotne znaczenie dla kształtu wydanego orzeczenia - co rodzi uzasadnione zastrzeżenia skarżącego w zakresie konstytucyjności tych zapisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko podał, że: Skarżący błędnie podnosi, iż postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. KGP zostało wydane po upływie maksymalnego terminu dwóch miesięcy prowadzenia postępowania dowodowego, a w konsekwencji orzeczenie organu II instancji winno podlegać umorzeniu. Mianowicie postępowanie dyscyplinarne może trwać dłużej niż dwa miesiące, przedłużenia terminu dokonuje KGP na podstawie art. 135 h ust. 2 u.p., co w niniejszej sprawie miało miejsce dwoma postanowieniami: Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku. Ostateczny termin postępowania nie upłynął więc, jak twierdzi skarżący 09 marca 2015 r., ale był wyznaczony na 30 kwietnia 2015 r. na podstawie Postanowieniem nr [...] KGP z dnia [...] kwietnia 2015 roku. Ponadto rzekomy upływ terminu postępowania dyscyplinarnego dotyczyłby orzeczenia organu I instancji, a nie jak wskazał skarżący orzeczenia organu II instancji, do którego stosuje się odrębny termin związany z odwołaniem. Samo orzeczenie nie powinno natomiast ulec umorzeniu, jak sugeruje skarżący, a uchyleniu, co w ocenie organu, z wyżej wymienionych powodów, jest bezzasadne. W ocenie organu orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nie narusza art. 135 g ust. 1 u.p., gdyż uwzględniono okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. W uzasadnieniu ww. orzeczenia wymienia się okoliczności na korzyść skarżącego, a mianowicie, iż otrzymywał pochwały i podziękowania od obywateli, nie był dotychczas karany, oraz że w ciągu 16 lat służby miał pozytywne opinie służbowe. Nie zmienia to jednak faktu, iż dokonał kradzieży stanowiącej wykroczenie. Ustalone okoliczności zdarzenia pozwalają stwierdzić, iż skarżący również wcześniej dokonał kradzieży w tym samym sklepie, co nie było przedmiotem zarzutu, ale stanowi przesłankę obciążającą w wymiarze policyjnej etyki. Należy zatem stwierdzić, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne opisane w zarzucie polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, tj. art. 132 ust. w zw. z § 23 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji. Dlatego też na podstawie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji - rodzi ono odpowiedzialność dyscyplinarną. W art. 134. ustawy o Policji enumeratywnie w pkt 1 - 6 wymieniony jest katalog kar dyscyplinarnych jakie można wymierzyć funkcjonariuszowi Policji. Przedstawiona w tym artykule gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane przez organ w danej, konkretnej sprawie. Jednak ustawodawca nie określił, jakiemu naruszeniu dyscypliny służbowej odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. W ocenie organu zastosowana wobec skarżącego kara dyscyplinarna jest adekwatna do jego czynu, uwzględniająca okoliczności na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Ilość oraz wymiar okoliczności niekorzystnych jednak całkowicie przysłonił działające na korzyść i w pełni uzasadnia wymierzoną karę. Czyn skarżącego nie był bowiem incydentalny, dokonał bowiem już wcześniej kradzieży w tym samym sklepie. Ponadto kradzież sama w sobie jest jednorazowym czynem, a w przypadku Policjanta mającego strzec prawa, jest zachowaniem niedopuszczalnym, rażąco naruszającym etykę zawodu i społeczny wizerunek Policji. Skarżący podnosi również, iż w postępowaniu dyscyplinarnym oparto się na nielegalnym dowodzie w postaci zapisu monitoringu. W ocenie organu nie doszło jednak do naruszenia art. 135 g ust. 1 u.p. oraz art. 135 p ust. 1 u.p. w zw. z art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. Mianowicie zapis monitoringu został dołączony do materiału dowodowego legalnie na podstawie protokołu zatrzymania rzeczy z dnia 10 stycznia 2015 r., a dodatkowy zapis monitoringu z wcześniejszej niezgłoszonej kradzieży został dołączony na podstawie dobrowolnego przekazania przez CH A. ul. [...], W., w związku z pisemną prośbą KMP we W. Wbrew twierdzeniom skarżącego zapis monitoringu sklepowego nie stanowi zbioru danych przetwarzanych w rozumieniu art. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i jego pozyskanie nie wymaga zgody obwinionego. Zgodnie bowiem z art. 7 pkt 1 ww. ustawy przez zbiór danych rozumie się każdy posiadający strukturę zestaw danych o charakterze osobowym, dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest rozproszony lub podzielony funkcjonalnie. Zapis monitoringu zawiera natomiast co najwyżej jedną danę osobową tj. wizerunek, a "zbiór danych" wymaga co najmniej dwóch danych i odpowiednią strukturę zbioru. Artykuł 135 p ust. 1 u.p. jednoznacznie wskazuje, iż w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy k.p.k., dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Przepis ten więc wąsko zakreśla zakres odpowiedniego stosowania k.p.k. do ww. przypadków, nie ma wśród nich instytucji dowodów. Kwestia wniosków dowodowych została uregulowana w art. 135 f ust. 7 u.p. W związku z powyższym przepis art. 135 p ust. 1 u.p., a w konsekwencji art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. nie znajdują zastosowania. Organ pragnie również zauważyć, że pozyskanie dowodów w postaci zapisów monitoringu sklepowego nastąpiło w wyniku działania z urzędu rzecznika dyscyplinarnego, nie wynikało natomiast z żadnego wniosku dowodowego, których skarżący nie składał. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, iż zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 135 1 ust. 1 u.p. jest również nietrafny. Jak zostało już wykazane, zapis monitoringu został włączony do materiału dowodowego zgodnie z prawem. Zbędnym jest więc przeprowadzanie czynności dowodowych co do legalności tych dowodów, jeżeli ich zgodność z prawem jest oczywista, co zostało stosownie uzasadnione w orzeczeniu organu II instancji. W ocenie organu nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 135p ust. 1 ustawy w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i art. 7 Konstytucji RP – gdyż art. 135p ustawy nie ma zastosowania do dowodu w postaci nagrań. Nadto ustawa nie przewiduje powołania biegłych w postępowaniu dyscyplinarnym w celu ustalenia stanu psychicznego obwinionego, czynności takiej może dokonać jedynie prokurator lub sąd w postępowaniu karnym na podstawie art. 202 § 1 k.p.k. Nie został również naruszony art. 7 Konstytucji RP, gdyż organy obu instancji działały na podstawie i w granicach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej samej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej p.p.s.a. Kryterium legalności przewidziano art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, art. 145 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b") a także wydanego bez zachowania reguł postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest związany zarzutami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną. Uzasadniając przytoczone zasady oceny dokonanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest orzeczenie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie uznania skarżącego winnym naruszenia zasad etyki zawodowej i wymierzenia kary wydalenia ze służby. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia je poprzedzającego stanowi ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 355) – dalej ustawa, w szczególności przepisy zawarte w rozdziale 10 pod tytułem "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Organ wskazał również na § 23 załącznika do zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta, wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o policji, który stanowi, że Policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej (Dz.Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3). Istotnym do rozprawy, w szczególności odnośnie złożonych w skardze zarzutów jest Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz.U. z dnia 13 marca 2014 r.) – dalej rozporządzenie. Zgodnie z art. 132 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnione przewinienia dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stan faktyczny w sprawie był niesporny. Skarżący przesłuchany w charakterze strony w dniu 1 kwietnia 2015 r. przyznał, że w dniu 9 stycznia 2015 r. robiąc zakupy w Centrum Handlowym "A" przywłaszczył pióro marki "Parker" o wartości 60,79 zł. Na powyższą okoliczność organ I instancji przesłuchał także pracowników ochrony Centrum A. J., P. F., M. R., a także funkcjonariuszy Policji, którzy zostali wezwani w związku z tym zdarzeniem S. M., M. B., K. Z. Fakt kradzieży przez skarżącego pióra został udokumentowany również zapisem z monitoringu. Z przeprowadzonych dowodów – opisanych wyżej wynika, że skarżący przechodząc w Centrum Handlowym "A" obok artykułów biurowych wziął z półki pióro "Parker", odkleił kod kreskowy, wrzucił go pomiędzy artykułami ułożonymi na półce, pióro włożył do kieszeni kurtki. Płacąc za artykuły znajdujące się w koszyku, nie wyłożył pióra, nie zapłacił za nie. Po przekroczeniu linii kas został ujęty przez ochronę, którą zawiadomiła, obserwująca skarżącego pracownik ochrony A. J. Skarżący w tej sytuacji poprosił o zgodę na zapłacenie za pióro. Uzyskał taką zgodę po pewnym czasie i uiścił za nie należność. Pracownicy ochrony "A" znali skarżącego, wiedzieli, że jest policjantem, posiadali jego wizerunek w związku z kradzieżą jakiej dopuścił się w dniu 9 grudnia 2013 r. Wówczas to przywłaszczył opakowanie tabletek o wartości 12 zł. Nie został wówczas ujęty przez ochronę, uciekł a następnie w kwietniu 2014 r. przyszedł aby uregulować dług. W związku ze zdarzeniami z grudnia 2013 r. nie było prowadzone postępowanie dyscyplinarne. Jak wynika z powyższego, popełnienie czynu kradzieży pióra w dniu 9 stycznia 2015 r. w Centrum Handlowym "A" jest niesporne i nie wynika tylko z zeznań skarżącego. Zresztą jak wskazał organ materiały do sprawy [...] z Komisariatu Policji W. zostały w dniu 4 lutego 2015 r. przesłane do Sądu Rejonowego W. Wydział Karny z wnioskiem o ukaranie skarżącego w trybie zwykłym. W toku prowadzonych czynności wyjaśniających RsOW, obwiniony przyznał się do kradzieży. Odnośnie zarzutu skargi – zebrania materiału dowodowego przez organ I instancji i naruszenia przez organ II instancji art. 135 l ust. 1 ustawy poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy uzyskany materiał dowodowy w postaci nagrań z monitoringu oraz zdjęć obwinionego został pozyskany zgodnie z prawem, naruszenia art. 135 p ustawy w zw. z art. 170 § 1 k.p.k., poprzez brak oddalenia wniosków dowodowych z nagrania z monitoringu prowadzonego przez Centrum Handlowe "A" mimo, że stanowi on zbiór danych przetworzonych w rozumieniu art. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (...) o ochronie danych osobowych bez ustawowego wymogu uzyskania zgody obwinionego w rozumieniu art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (...) o ochronie danych osobowych – należy przede wszystkim podkreślić, że fakt kradzieży został potwierdzony przez skarżącego, szczegółowe dane dotyczące okoliczności jej popełnienia przedstawili przede wszystkim świadkowie ochrony, a także funkcjonariusze policji wezwani do Centrum Handlowego, (z zeznań tych ostatnio wymienionych świadków wynika jak zachowywał się skarżący podczas spisywania protokołu ujęcia skarżącego, jakie złożył wówczas jak i podczas przesłuchania w komisariacie wyjaśnienia). W ocenie Sądu przy tak zebranym materiale dowodowym nie miałby znaczenia fakt ewentualnego ustalenia, że uzyskany materiał dowodowy w postaci nagrań z monitoringu oraz zdjęć obwinionego nie został pozyskany zgodnie z prawem, a powinien być wyłączony. Nie jest to potrzebne dla wydania prawidłowego orzeczenia. Zarzuty skargi zmierzają do tego, że opisane w skardze dowody, nie powinny być przeprowadzane i nie powinny być przedmiotem oceny. Sąd jednakże jeszcze raz podkreśla, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, poza nagraniami jest jednoznaczny i pominięcie dowodu z nagrań w żaden sposób nie mogłoby wpłynąć na dokonane ustalenia i wydanie orzeczenia w sprawie. Według Sądu organ II instancji, nie naruszył art. 135 l ustawy. Przepis ten stanowi, że w postępowaniu odwoławczym organ rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, jednakże jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia wyższy przełożony może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne, wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Przepis ten wskazuje, że organ II instancji orzeka na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji ale gdy jest to niezbędne do prawidłowego wydania orzeczenia istnieje możliwość uzupełnienia materiału dowodowego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie – odnośnie omawianego zarzutu – nie miała miejsca, skarżący nie wskazuje jakie dowody dodatkowo należałoby przeprowadzić, odwrotnie wnosi o wyłączenie wskazanych dowodów (nagrań). Odpowiadając ostatecznie na powyższy zarzut skargi należy podkreślić ponadto dwie okoliczności. Przede wszystkim, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone w stosunku do policjantów jest w całości uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji i tylko w takim zakresie w jakim odsyła do innych przepisów, przepisy te mają zastosowanie. Takim przepisem odsyłającym jest art. 135 p, który stanowi o odpowiednim stosowaniu przepisów kodeksu postępowania karnego – ale tylko w zakresie czynności wskazanych w tym przepisie. Należy też wskazać na art. 139 ustawy o Policji, który stanowi, że Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów w tym ochronę dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym (...). W oparciu o powyższy przepis – delegację zawartą w tym przepisie, zostało wydane wymienione na wstępie rozważań rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r.; zawiera ono uregulowania dotyczące przechowywania niektórych dowodów – w § 4 ust. 2 stanowi, że informatyczne nośniki danych zawierające zapisy obrazu lub dźwięku włącza się do akt postępowania w zaklejonych kopertach, oznaczonych sygnaturą akt postępowania; w § 6, że do akt postępowania nie włącza się materiałów zawierających informacje niejawne w rozumieniu ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 182, poz. 1228) jeżeli dobro postępowania dyscyplinarnego tego nie wymaga (ust. 1) Rzecznik dyscyplinarny sporządza, włącza do akt postępowania notatkę urzędową zawierającą informację o miejscu przechowywania materiałów, o których mowa w ust. 1. Powołany przepis jest w ocenie Sądu potwierdzeniem interpretacji art. 135 e ustawy o Policji – który stanowi, że rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, w szczególności, przesłuchania świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin (...) (ust. 1). Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół (...). W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki urzędowej. Z powołanego art. 135 e ustawy o Policji wynika, że rzecznik dyscyplinarny, może dołączyć dowód niezbędny do wyjaśnienia sprawy – nawet posiadający cechy niejawności w rozumieniu ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie danych osobowych. Wymienione rozporządzenie w § 4 i § 6 zawiera postanowienia zabezpieczające informacje niejawne przed ich "upublicznieniem" – wiedzą pozostałych osób. Na marginesie należy dodać, że o ile skarżący uważa, iż Centrum Handlowe "A" nielegalnie dokonuje monitoringu – powyższy fakt winien zgłosić do organów ścigania. Jak wyżej stwierdzono nawet uwzględnienie stanowiska skarżącego nie zmienia w żaden sposób faktu popełnienia kradzieży ani oceny tego czynu. Nie został również naruszony art. 135 p ust. 1 ustawy. Mówi on, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń, świadków (...). Przepis ten daje możliwość, w określonych sytuacjach do stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego, ale tylko wówczas gdy dotyczy to wezwań, terminów, doręczeń i świadków. Tymczasem w zarzutach, skarżący odnosi się do innego materiału dowodowego – nie świadków – ale nagrań. Do nich nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania karnego – co zatem idzie nie mogły być one naruszone w związku z brzmieniem art. 135 p ustawy. Nie został również naruszony art. 135 p ustawy w związku z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 2, k.k., oraz art. 7 Konstytucji RP – przede wszystkim z tego względu, że podane, jak stwierdzono wyżej, przepisy kodeksu postępowania karnego nie mają zastosowania do stron. Na marginesie należy też zauważyć, że pełnomocnik skarżącego nie wskazuje z jakich przyczyn Sąd miałby dokonać ustaleń, czy skarżący nie miał "ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem w zakresie dualizmu prawnego, który na drodze dyscyplinarnej nie zapewnia jednostce ochrony przewidzianej w innych uregulowaniach ustawowych". W ocenie Sądu nie został również naruszony art. 135 h ust. 1 a także art. 135 h ust. 2. Zgodnie z powołanym przepisem czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy (ust. 1) Komendant Główny Policji w drodze postanowienia może przedłożyć termin prowadzenia czynności dowodowych na czas określony powyżej 2 miesięcy. Czynności w tym zakresie były następujące: Komendant Miejski Policji we W. w dniu [...] stycznia 2015 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy. Komendant Główny Policji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych do dnia 10 kwietnia 2015 r., zaś na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 9 kwietnia 2015 r. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. – przedłużył ww termin do dnia 30 kwietnia 2015 r. To ostatnie przedłużenie nastąpiło na wniosek Komendanta Miejskiego Policji z dnia 1 kwietnia 2015 r., który zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z prośbą o wystąpienie do Komendanta Głównego Policji o przedłużenie terminu prowadzenia czynności dowodowych do 30 kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Rzecznik Dyscyplinarny postanowił zakończyć czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu. Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 135 h ust. 1 i ust. 2 ustawy nie może w ocenie Sądu wywołać wskazanego w skardze skutku w postaci umorzenia postępowania. Istotnie postępowanie dyscyplinarne było przedłużane trzykrotnie, po raz pierwszy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji a następnie przez Komendanta Głównego Policji do dnia 10 kwietnia 2015 r. Następnie Komendant Główny przedłużył termin prowadzenia postępowania do 30 kwietnia 2015 r. ale uczynił to w dniu [...] kwietnia 2015 r., czyli po wyznaczonym wcześniej terminie prowadzenia postępowania do dnia 10 kwietnia 2015 r. Według Sądu wydanie postanowienia w dniu [...] kwietnia 2015 r. sanuje czynności wykonywane pomiędzy 11 a 12 kwietnia 2015 r. Komendant Główny Policji uznał bowiem wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 kwietnia 2015 r. za zasadny. Dodać też należy, że organ I instancji zachował termin do złożenia wniosku o przedłużenie terminu prowadzenia czynności dowodowych – zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz.U. z dnia 13 marca 2014 r.) – wystąpił z wnioskiem 5 dni przed upływem terminu. Jak wynika z rozważanego przepisu (art. 135 h ust. 1 i 2) ma on na celu zapewnienie szybkości i sprawności postępowania dyscyplinarnego, nie przewiduje też sankcji w postaci umorzenia postępowania w sytuacjach jak w niniejszej sprawie – wydania postanowienia o przedłużeniu terminu prowadzenia czynności dowodowych – po upływie wyznaczonego wcześniej terminu. Wydanie przez Komendanta Głównego Policji postanowienia z dnia [...] kwietnia 2015 r. spowodowało "usankcjonowanie" terminu, w którym prowadzono postępowanie dowodowe bez formalnego jego przedłużenia. W ocenie Sądu brak istotnych uchybień procesowych – zarzucanych w skardze daje podstawę do oceny zastosowanej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej. Niewątpliwie przewinienie dyscyplinarne popełnione przez skarżącego jest zawinione, skarżący miał zamiar jego popełnienia (kradzież) wskazują na to okoliczności sprawy, opisane na wstępie (art. 132 a pkt 1). Nie jest to przewinienie mniejszej wagi, o którym mowa w art. 132 h a ustawy. Art. 134 ustawy wymienia kary dyscyplinarne. Najsurowsze z nich to wydalenie ze służby. Wymierzenie którejś z nich ma charakter uznaniowy. Jednakże nie dowolny. Art. 134 h stanowi, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i stopnia przewinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutków, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudek działania, zachowania obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby (ust. 1). Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka; 2) (...); 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji (ust.2); Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego (ust.3). Skarżący dopuścił się kradzieży, złamał nie tylko zasady etyki zawodowej ale także zasady godnego postępowania. Jest osobą zaufania publicznego, reprezentuje formację, której zadaniem jest zwalczanie przestępczości, między innymi kradzieży, stoi na straży przestrzegania prawa. Tymczasem skarżący sam złamał prawo. Tym samym naruszył dobre imię policji i wizerunek policji. W Centrum Handlowym "A", w związku z kradzieżą w grudniu 2013 r. pudełka tabletek, był zarejestrowany jako osoba kradnąca. Pracownicy od tego czasu wiedzieli, że jest policjantem. Nie może być okolicznością łagodzącą wymiar kary fakt, że skarżący po kilku miesiącach od przywłaszczenia pudełka tabletek przyszedł do A aby za nie zapłacić, choć nie ulega więc wątpliwości, że powyższe zachowanie świadczy o tym, że obwiniony nie mógł przejść nad tym wydarzeniem do porządku dziennego, i nie czuł się w związku z tym postępowaniem dobrze. Niewątpliwie też przyznanie się do kradzieży wymaga dużej odwagi. Nie może też być okolicznością łagodzącą fakt zapłaty za pióro w dniu 9 stycznia 2015 r. ani też to, że ma problemy rodzinne. Kłopoty rodzinne nie mogą usprawiedliwiać kradzieży. Według Sądu dotychczasowy przebieg służby, jego zachowanie po popełnieniu kradzieży (zapłata za pióro, przeprosiny, przyznanie się do przywłaszczenia pióra) nie mogą w jakikolwiek sposób wpłynąć na jej wymiar. Policjant nie może dopuścić się kradzieży. Dodatkowym obciążeniem jest fakt, że uczynił to po raz wtóry. Analiza ust. 3 art. 134 h daje podstawę do stwierdzenia, że w sprawie nie zaistniała okoliczność wymieniona w wyżej wymienionym przepisie, która uzasadniałaby złagodzenie kary. Powołać również należy art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że służbę w Policji mogą pełnić osoby o nieposzlakowanej opinii, bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Popełnione przez skarżącego czyny – będące przedmiotem niniejszej sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że skarżący nie jest osobą o nieposzlakowanej opinii, nie przestrzega prawa. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organ wydając zaskarżone orzeczenia nie naruszył przepisów prawa – zatem po myśli art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej. H.B.6.05.2016 r.