IV SA/Wa 42/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. K., E. K. i C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżonym aktem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] sierpnia 2015 r., o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2015 r. o ustaleniu planu remediacji przez [...] Sp. z o.o. [...] Sp.k., zwaną dalej "Spółką [...]", historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi na działkach ew. nr [...], [...], [...] i [...] (obr. [...]) oraz [...], [...] i [...] (obr. [...]) przy ul. [...] w [...]. Orzeczenie z [...] maja 2015 r. określane będzie dalej mianem "decyzji o remediacji". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołano następujące uwarunkowania faktyczne i prawne sprawy: - z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego (z [...] lipca 2015 r.) wystąpili p. E. i E. K., oraz spółkę [...] Sp. z o.o., zwani dalej: "Wnioskodawcami", - jak podnosili Wnioskodawcy, którzy uprzednio zbyli wskazane wyżej działki na rzecz Spółki [...], nie uczestniczyli oni, ani nawet nie mieli możliwości uczestniczenia w postępowaniu, poprzedzającym wydanie decyzji o remediacji; przy tym brak ich udziału w postępowaniu nie był przez nich zawiniony, lecz był następstwem tego, że nie mieli wiedzy o jego wszczęciu, zaś o wydaniu ostatecznej decyzji dowiedzieli się z treści pisma procesowego Spółki [...], doręczonego ich pełnomocnikowi (22 czerwca 2015 r.), w ramach toczącego się odrębnie postępowania sądowego z wniosku o zabezpieczenie dowodu; ukrywała ona wcześniej, że na jej zostało wniosek wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące remediacji zanieczyszczenia powierzchni ziemi na terenie danych nieruchomości; zdaniem Wnioskodawców, mają oni interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, w której orzekano o potrzebie przeprowadzenia remediacji i o jej zakresie przedmiotowym; jak wynika bowiem z przedłożonej korespondencji, Spółka [...] zamierza obciążyć Wnioskodawców kosztami planowanej remediacji, na podstawie przepisów prawa cywilnego o rękojmi lub o odpowiedzialności odszkodowawczej za wady przedmiotu sprzedaży, - w ocenie organu odwoławczego trafnie odmówiono wznowienia postępowania, - w ramach uruchamianego żądaniem strony postępowania wznowieniowego wyodrębnić można dwie jego fazy; w pierwszej – wstępnej, organ administracji publicznej bada, czy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, czy osoba występująca z takim żądaniem posiada zdolność do czynności prawnych oraz czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a.; jedynie pozytywne ustalenie w powyższym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy; ustalenie na etapie poprzedzającym formalne wszczęcie postępowania, że wniosek nie pochodzi od strony zakończonego ostatecznie postępowania skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie z powodu jego niedopuszczalności; w niniejszej sprawie odmówiono wznowienia postępowania z uwagi na niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych, - decyzja o remediacji została wydana na podstawie art. 101 l ust. 4 oraz art. 101 q ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.); zgodnie z art. 101 h tej ustawy, władający powierzchnią ziemi, na której występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji; jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego władania spowodował inny wskazany podmiot, zwany dalej "innym sprawcą", obowiązek przeprowadzenia remediacji spoczywa na innym sprawcy; jeżeli zanieczyszczenie zostało spowodowane przez innego sprawcę za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji solidarnie z innym sprawcą i w tym przypadku decyzję, o której mowa w art. 101 l ust. 4, art. 101 m ust. 1 pkt 2, kieruje się także do władającego powierzchnią ziemi; przez władającego powierzchnią ziemi, zgodnie z art. 3 pkt 44 ustawy - Prawo ochrony środowiska, należy rozumieć właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający, - przenosząc to na grunt danej sprawy wskazano, że Wnioskodawcy nie spełniają przesłanek do uznania ich za władających powierzchnią ziemi w sprawie zakończonej decyzją o remediacji; przedłożony przez nich akt notarialny sprzedaży spornej nieruchomości świadczy o tym, że przestali władać danym terenem w lipcu 2013 roku, podczas gdy postępowanie administracyjne, zakończone decyzją o remediacji, zostało wszczęte w dniu wpłynięcia do organu wniosku Spółki [...] (z [...] marca 2015 r.); nie może tu również zachodzić przesłanka do uznania Wnioskodawców za innego sprawcę, o którym - jako o stronie postępowania - mówi art. 101 h ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska; podmiotami, mającymi interes prawny lub obowiązek w kwestii wydania decyzji na podstawie art. 101 l ust. 4 wskazanej ustawy są: władający powierzchnią ziemi, na której występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, oraz ewentualnie inny sprawca tego zanieczyszczenia; Wnioskodawcy nie są zaś żadnym z tych podmiotów, stąd nie przysługuje im status strony w postępowaniu zakończonym decyzją o remediacji, - jak wywodzili Wnioskodawcy pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a., należy rozumieć, jako interes prawny konkretnej osoby, oparty na prawie lub chroniony przez prawo, w tym sensie, że w wyniku postępowania administracyjnego wydaje się decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach tej osoby lub też decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach innej osoby, a ma wpływ na prawa i obowiązki tej pierwszej osoby wskutek powiązania prawnego pomiędzy określonymi podmiotami; Wnioskodawcy uznali, że decyzja o remediacji wpływa na wysokość skierowanego do nich, jako poprzednich właścicieli, roszczenia za wady fizyczne przedmiotu sprzedaży, co wynika z przepisów o rękojmi lub alternatywnie z przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej z tytuły nienależytego wykonania zobowiązania (wobec zawartej [...] lipca 2013 r. umowy) i - w związku z tym - winni mieć prawo do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, kształtującym zakres remediacji przedmiotowych działek, - twierdzenie takie nie jest uprawnione; decyzją o remediacji nie orzeczono o żadnym obowiązku administracyjnym Wnioskodawców; nie kształtuje ona ich praw w żadnym zakresie; rozstrzygnięcie o ewentualnym obciążeniu Wnioskodawców roszczeniem w stosunku do obecnego właściciela posesji (Spółki [...]) nie jest dokonywane decyzją administracyjną, ale wyrokiem sądu powszechnego; stąd nie dochodzi do zależności, że decyzja, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach Spółki [...], ma wpływ na prawa i obowiązki Wnioskodawców, wskutek powiązania prawnego pomiędzy wymienionymi podmiotami; nie można za takie powiązanie uważać faktu skierowania przez Spółkę [...] roszczeń za wady fizyczne przedmiotu sprzedaży, co wynika z przepisów o rękojmi lub alternatywnie z przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej z tytuły nienależytego wykonania zobowiązania, - przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 1993 r. o sygn. akt I SA 1719/92 (opubl. OSP z 1994 r., z. 10, poz. 199), w którym przyjęto: "Interes prawny jest kategorią normatywną, mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Nakaz usunięcia środka spożywczego z obrotu, skierowany przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej do jednostki gospodarczej, w której środek ten się znajduje w celu jego sprzedaży, nie dotyczy w tym postępowaniu administracyjnym interesu prawnego producenta tego środka i ewentualnych sporów cywilnych pomiędzy producentem a sprzedawcą"; analogicznie w przedmiotowej sprawie, ustalenie decyzją planu remediacji dla Spółki [...] nie dotyczy interesu prawnego poprzednich właścicieli działek, na których remediacja będzie prowadzona, i ewentualnych sporów cywilnych pomiędzy wymienionymi; podobnie stwierdzono w wyroku tego samego Sądu z 12 lipca 2007 r., o sygn. akt I OSK 1559/06 (opubl. LEX nr 385385); "Pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązujący, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby"; w przedmiotowej sprawie nie istnieje przepis materialny, na podstawie którego Wnioskodawcy mogliby żądać od organu (w tym wypadku regionalnego dyrektora ochrony środowiska) czynności, które wpłynęłyby na wysokość skierowanego do nich roszczenia, - w przedmiotowej sprawie brak przesłanek do uznania Wnioskodawców za stronę postępowania, zakończonego decyzją o remediacji, był oczywisty; odmówiono więc wznowienia postępowania administracyjnego; brak legitymacji Wnioskodawców jest oczywisty, jest to bowiem kwestia obiektywna i nie było wymagane przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (zebranie dowodów). W skardze na postanowienie zarzucono naruszenie art. 28 K.p.a., a także art. 2 Konstytucji RP wskutek uznania, że Wnioskodawcom nie przysługuje status strony w postępowaniu, w którym organ administracji orzeka o istnieniu, na terenie objętej postępowaniem nieruchomości, ponadnormatywnych zanieczyszczeń w sytuacji, gdy byli oni współużytkownikami wieczystymi tej nieruchomości. Skargę uzasadniono m.in. taką argumentacją: - z umieszczonego w art. 28 K.p.a., sfomułowania, wynika, że przymiot stron postępowania administracyjnego przysługuje nie tylko tym podmiotom, o których prawach lub obowiązkach organ orzeka bezpośrednio w decyzji wieńczącej danego rodzaju postępowanie administracyjne; służy on także podmiotom, na których prawa i obowiązki rozstrzygnięcie przyjęte w decyzji administracyjnej ma choćby pośredni wpływ, - w orzecznictwie sądowo-administracyjnym aprobowany jest również pogląd, że orzekanie w postępowaniu administracyjnym o statusie rzeczy, stanowiącej własność określonej osoby, stwarza samo przez się podstawę do uznania tej osoby za stronę owego postępowania (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2188/13 opubl. LEX nr 1747223), - o zasadności przyznania Wnioskodawcom statusu stron w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o remediacji rozstrzyga, pominięta w zaskarżonym postanowieniu okoliczność, że w decyzji tej zaaprobowano nieprawdziwą i nieudowodnioną należycie tezę Spółki [...], jakoby opisane w jej wniosku zanieczyszczenia gruntów na terenie nabytej nieruchomości miały charakter historyczny; w ten sposób organ administracji uznał i ustalił niejako "urzędowo", że wspomniane zanieczyszczenia nie tylko obecnie występują, ale że istniały już przed 30 kwietnia 1997 r. - w czasie, w którym prawo wieczystego użytkowania tych gruntów przysługiwało Wnioskodawcom; tego rodzaju ustalenie ma zaś znamiona niewątpliwej, bezpośredniej ingerencji w unormowane art. 232 i następne ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121), dalej zwanej "K.c.", uprawnienia Wnioskodawców z tytułu wieczystego użytkowania z racji uznania, że już w czasie przeszłego istnienia i wykonywania tych uprawnień grunty, będące ich przedmiotem, nie odpowiadały wymaganiom, wynikającym z przepisów o ochronie środowiska; ukierunkowane ustalenie organu, rozstrzygające w decyzji o charakterze urzędowym sporną kwestię istnienia rzekomych, historycznych niezgodności z wymaganiami prawa w strukturze gruntów, posiadanych w przeszłości przez Wnioskodawców, jest też de facto dogodnym pretekstem dla podejmowania prób ich obciążania odpowiedzialnością cywilnoprawną wobec osób trzecich, będących późniejszymi nabywcami i posiadaczami nieruchomości, - w takiej sytuacji nie sposób jest nie dostrzegać oczywistego - i to zarówno bezpośredniego, jak i pośredniego - zagrożenia dla interesów prawnych Wnioskodawców i - w konsekwencji - naruszenia tych interesów przy ferowaniu, bez ich udziału decyzji o remediacji; w rezultacie nie można negować legitymacji Wnioskodawców do uzyskania przez nich statusu stron w rozumieniu art. 28 K.p.a. w sprawie o wznowienie postępowania, - omawiane uprawnienia z tytułu wieczystego użytkowania obejmują z mocy art. 233 K.c. upoważnienie do korzystania z nieruchomości gruntowej na zasadach zbliżonych do własności i w konsekwencji podlegają ochronie prawnej na warunkach wynikających z odpowiednio stosowanych przepisów o własności; okoliczność ta usprawiedliwia uznanie, że sam fakt orzekania w prowadzonym postępowaniu o historycznych właściwościach gruntów, które w przeszłości były w posiadaniu Wnioskodawców, w związku z przysługującym im ówcześnie prawem wieczystego użytkowania, stanowi samoistną, wystarczającą przesłankę do przyznania im przymiotu stron w takim postępowaniu, - rozstrzygnięcie napadło w następstwie błędnej wykładni art. 28 K.p.a. - w wyniku przyjęcia niewłaściwej, nadmiernie zawężonej wykładni interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a., - tytuł prawny do uczestnictwa Wnioskodawców w postępowaniu wymagającym dokonania oceny i finalnego ustalenia właściwości gruntów, oddanych im w wieczyste użytkowanie, wynika także z przysługującego wszystkim generalnie - na mocy Konstytucji RP - prawa do obrony interesów majątkowych; przyznanie właścicielowi, a także - zgodnie z przytoczoną powyżej zasadą odpowiedniego traktowania - wieczystemu użytkownikowi danej nieruchomości prawa do czynnego i bezpośredniego sprawowania obrony swych interesów w sprawie, w której jest ustalany stan i status prawny tej nieruchomości, stanowi naturalną i niepodważalną emanację, ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP, zasady demokratycznego państwa prawnego; tak określone prawo do obrony ma przy tym charakter powszechny, tzn. odnosi się do wszelkich postępowań, jakie w państwie prawnym mogą być w sposób prawem przewidziany prowadzone i wymagają dokonywania ustaleń, wkraczających w sferę majątkową właściciela bądź wieczystego użytkownika; w tej sytuacji usprawiedliwiony jest również zarzut, że rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W sprawie nie są sporne istotne fakty i okoliczności faktyczne sprawy (kwestia kiedy doszło do nabycia gruntów, toczące się postępowanie przeciw Wnioskodawcom przed sądem powszechnym itd.). Trafnie ocenił także organ jej uwarunkowania prawne. Ponowne przytaczanie stanowiska organu byłoby bezzasadne, z uwagi na uprzednie szczegółowe jego zreferowanie. Sąd uznaje je za własne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyłącznie dodać, co następuje. Trafnie uznał organ administracji, że Wnioskodawcy nie mieli interesu prawnego w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o remediacji. Formułowana przez nich argumentacja świadczyć może jedynie o istnieniu określonego interesu faktycznego. Istotnie bowiem warunkiem wydania decyzji, w myśl art. 101 l ust. 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jest ustalenie, że chodzi o tzw. zanieczyszczenie historyczne, w rozumieniu art. 3 pkt 5a tej ustawy, powstałe przed 30 kwietnia 2007 r. – a więc także datą zbycia przez Wnioskodawców nieruchomości (przeniesienie praw użytkowania wieczystego). Wykazanie z kolei w stosownym trybie przed sądem powszechnym, przy zachowaniu terminów, że doszło do zbycia nieruchomości gdzie występują zanieczyszczenia może rodzić po stornie Wnioskodawców określone skutki prawne (potrzeba zaspokojenia ewentualnych roszczeń nabywcy). Trzeba mieć jednak na uwadze, że wpływ orzeczenia administracyjnego na stosunki o charakterze zobowiązaniowym, w przeciwieństwie do przypadków bezpośredniego kształtowania zakresu praw rzeczowych, nie może być generalnie źródłem interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 K.p.a. Procedujący w sprawie organ administracji nie jest generalnie obowiązany do ustalania, jaka jest sytuacja prawna danego podmiotu, dysponującego aktualnie stosownym prawem do gruntu względem innych osób i czy skierowane do niego orzeczenie może mieć potencjalnie określone skutki w sferze praw i obowiązków osób trzecich przy uwzględnieniu specyfiki poszczególnych roszczeń - treść umów (możliwe klauzule modyfikujące odpowiedzialność zbywcy), terminy przedawnienia, ograniczenia co do możliwości powoływania się na nie itp. Taka, jednolicie prezentowana w orzecznictwie koncepcja jest spójna z zasadą, że organ administracji musi z urzędu ustalić kręg storn w sprawie (patrz obowiązku zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania – art. 61 ust. 4, zapewnienia stronom udziału w sprawie – art. 10 i 81 K.p.a.). Różnoraki charakter relacji o charakterze cywilnoprawnym, jakie wiązać mogą osoby, co do których praw i obowiązków orzeka organ, z innymi podmiotami, których interesów majątkowych może dotyczyć rozstrzygnięcie, wyklucza uznanie jako racjonalnej koncepcji aby sam tego rodzaju wpływ mógł stanowić przesłankę dla wykazania interesu prawnego w sprawie. Sam więc możliwy wpływ danego orzeczenia na sytuacje materialną danej osoby nie może - wbrew wywodom skargi - statuować interesu prawnego w sprawie administracyjnej. Należy też odnotować, że kwestionowana decyzja o remediacji ma jedynie pośredni wpływ na sytuację prawną Wnioskodawców. W istocie przesłanką jej wydania jest określony zespół ustaleń faktycznych, dokonanych przez organ administracji. Należy do nich ocena, że chodzi o tzw. zanieczyszczenia historyczne jak i to, jaki zakres obowiązków obciąża Spółkę [...], wobec potrzeby rekultywacji danego gruntu. Jednak elementy stanu faktycznego, jakie ustalił organ i legły one u podstaw wydania określonego rozstrzygnięcia administracyjnego nie stanowią treści orzeczenia. Jedynie ona – tu nałożenie obowiązku dokonania określonych czynności przed dany podmiot (Spółkę [...]) - ma skutek, jako kreujące uwarunkowania prawne sprawy dla sądu powszechnego. Brak podstaw natomiast dla przyjęcia, aby był on bezwzględnie związany wszystkimi ustaleniami faktycznymi, poczynionymi przez organ w danej sprawie. Zasady tego rodzaju nie sposób wywieść z żadnej regulacji, Pozostawałoby to też w sprzeczności z zasadą ogólną, stanowioną art. 235 §. 1 zd. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014, poz. 101), zwanej dalej "K.p.c.". W tej sytuacji chybiona jest argumentacja skargi gdzie wywodzi się jakoby przyjęta przez organ wykładania pojęcia interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a., skutkowała zamknięciem możliwości skutecznej ochrony interesów majątkowych Wnioskodawców, co miałoby być także w sprzeczności z, przywoływanymi w skardze, regułami konstytucyjnymi. W szczególności nie można uznać, aby określone ustalenia, odnotowane w uzasadnieniu orzeczenia administracyjnego, czy wręcz same przesłanki normatywne jego wydania stanowiły dokument urzędowy o szczególnej mocy dowodowej, w rozumieniu art. 244 § 1 K.p.c.. O ile stosowne ustalenia poczynione przez organ administracji nie są trafne Skarżący mogą to wykazać w stosownym postępowaniu przed sądem powszechnym. W istocie więc wydanie decyzji o remediacji nie pozostaje bez wpływu na sytuację faktyczną i prawną Skarżących, o ile wytoczono przeciw nim stosowne powództwo. W danym przypadku to na stronie pozowanej może spoczywać ciężar wykazania ewentualnych błędów w ustaleniach organu, które prowadziły do wydania decyzji o remediacji o konkretnej treści. Jednak warunkiem posiadania interesu prawnego jest bezwarunkowe i bezpośrednie oddziaływanie danego orzeczenia na zakres praw i obowiązków jednostki nie zaś wpływ ewentualny, pośredni np. w zależności od skierowania stosownych roszczeń do danej osoby. W judykaturze, w sprawach gdzie przedmiotem rozstrzygnięcia jest administracyjna ingerencja w stosunki gospodarcze, w tym w sprawach wycofania z obrotu środków spożywczych, farmaceutycznych, ochrony roślin, materiału siewnego itp., jednolicie aprobowane jest stanowisko, że sam pośredni wpływ rozstrzygnięcia na sytuację majątkowa określonych podmiotów nie rodzi po ich stronie prawa do uczestniczenia w postępowaniu (patrz orzeczenie powoływane przez organ oraz np. wyrok NSA o sygn.. akt II OSK 1785/13 – dostępny w CBOSA). Istotne jest wyłącznie, czy - w następstwie wydania orzeczenia - określona osoba bezpośrednio nabywa prawo lub obciążają ją określone obowiązki. Należy wskazać, że nie może mieć istotnego znaczenia przysługiwanie Wnioskodawcom prawa rzeczowego do gruntów objętych decyzją o remediacji uprzednio. Prawo to bowiem bezspornie wygasło jeszcze przed wszczęciem postępowania, zakończonego wydaniem wskazanego aktu. Nie można więc uznać, aby następstwem jej wydania była bezpośrednia ingerencja w prawa wnioskodawców, pozostających w powiązaniu z ochroną praw rzeczowych. Bezspornie kierowane w stosunku do nich obecnie roszczenia wynikają ze stosunków zobowiązaniowych (umowa kupna-sprzedaży). Nie są zasadne w związku z tym zarzuty skargi, co do naruszenia przepisu prawa materialnego, za jaki uważany jest, przywoływany w skardze, art. 28 K.p.a., i - co za tym idzie - reguł zakreślających możliwość skutecznego żądania wznowienia postępowania. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.