II GZ 201/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. L. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 213/16 o odrzuceniu skargi T. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (II Oddział w W.) z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: oddalić zażalenie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział ZUS w W. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2015 r. o odmowie umorzenia T. L. zobowiązań z tytułu nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone T. L. (dalej: skarżąca) w dniu 7 grudnia 2015 r. wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia oraz ze wskazaniem organu, za pośrednictwem którego skarga może zostać wniesiona (k. [...] akt administracyjnych). Skarga na powyższą decyzję została wniesiona w dniu 8 stycznia 2016 r. (k. [...] akt sądowych) w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). WSA w W. w postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. odrzucił skargę wskazując, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., wnosi się ją w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przypadku skarżącej termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 7 stycznia 2016 r. (czwartek), tak więc skargę wniesioną w dniu 8 stycznia 2016 r. na mocy art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało odrzucić. Skarżąca w dniu 9 maja 2016 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek niewłaściwego odczytania daty przez jej męża chorego na krótkowzroczność (leczoną operacyjnie). Jak zaznaczyła sama jest osobą schorowaną fizycznie i psychicznie z powodu utraty dorobku całego życia. WSA postanowieniem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 213/16 utrzymanym w mocy postanowieniem NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1201/16 - odmówił przywrócenia terminu. Odmawiając przywrócenia terminu do złożenia skargi wskazano, że podane przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do jej złożenia. Ponadto skarżąca pismem, które wpłynęło do WSA w W. w dniu 12 maja 2016 r. wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi podnosząc, że uchybienie terminu było nieznaczne (1 dzień) oraz że ze względu na okoliczności losowe (choroba małżonka, pożar) znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej. Wyjaśniła, ze uchybienie to spowodowane było ciężką wadą wzroku jej męża. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 ust. 1 p.p.s.a.). Jeżeli czynność ta nastąpiła po upływie terminu do wniesienia skargi, to następuje jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1207/16). Sąd I instancji przyjął, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 7 grudnia 2015 r., a więc termin do wniesienia skargi upływał w dniu 7 stycznia 2016 r. Tym samym wniesienie skargi w dniu 8 stycznia 2016 r. nastąpiło po upływie terminu ustawowego do jej wniesienia. Skoro zatem skarga na decyzję ZUS z dnia [...] listopada 2015 r. została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., została przez Sąd I instancji prawidłowo odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Warto zaznaczyć, że skarżąca nie kwestionowała tych okoliczności, lecz podnosiła, że doszło do pomyłki związanej z ciężką wadą wzroku jej męża. Natomiast skarżąca w uzasadnieniu zażalenia koncentruje się na okolicznościach i przyczynach, które doprowadziły do uchybienia terminowi do wniesienia skargi, a nie na wykazaniu błędu w ustaleniach Sądu I instancji w zakresie odrzucenia skargi. Tym samym należy uznać, że w żaden sposób nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Podnoszone przez skarżącą okoliczności były badane w postępowaniu dotyczącym wniosku o przywrócenie terminu, jednak – jak wskazano wyżej – WSA postanowieniem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 213/16, utrzymanym w mocy postanowieniem NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1201/16 - odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.