III SA/Wa 1024/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji S. sp. z o.o. (dalej, jako strona lub skarżący), pismem z 26 lutego 2016 r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej strona wniosła, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z uwagi na to, że konieczność uregulowania spornego zobowiązania podatkowego w kwocie 112631 zł może doprowadzić – zdaniem spółki – do egzekucji tej kary z majątku skarżącej. Natomiast zajecie rachunków bankowych strony i – następnie – jej majątku spowoduje "ewidentną i wymierną" szkodę u skarżącej. Spółka zwróciła uwagę na to, że prowadząc obrót paliwami, dochód uzyskuje wyłącznie z niewielkiej marży. Spółka zauważyła, że egzekucja kwoty ponad 100 tys. zł spowoduje sytuację, w której nie wygospodaruje środków na wynagrodzenia pracowników, zapłatę kontrahentom. Dlatego wykonanie decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa doprowadzi do skutków, których, w wypadku nawet uwzględnienia skargi, nie dałoby się naprawić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Wniosek strony należy oddalić. Należy wskazać, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku, do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Sąd może, na wniosek strony, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd zauważa, że z przywołanego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05; zob. też postanowienie siedmiu sędziów z 17 lutego 2014 r., II FPS 9/13, CBOSA). Sąd zauważa, że ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest, bowiem wyjątkiem i do tego - stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie powinno zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący powołuje się na to, że uiszczenie zobowiązania w podatku od towarów i usług na kwotę, jak wskazał, ponad 100 tys. zł może zakłócić płynność finansowa i terminowe wywiązywanie się strony z zobowiązań wobec kontrahentów, jak też może uniemożliwić wypłatę wynagrodzenia pracownikom, co jest przesłanką z art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy podkreślić, że Sąd badający wniosek strony o wstrzymanie wykonania wskazuje na okoliczność (prawną), że jest związany przepisami prawa (art. 61 § 3 P.p.s.a.) i ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego powodu, to w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami: sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje: powinna być ona (ta okoliczność) uprawdopodobniona lub wręcz wykazana za pomocą stosownych dokumentów i dowodów. Zdaniem Sądu, pomimo istnienia przywołanych wymogów, w niniejszej sprawie spółka ograniczyła się do przedstawienia możliwych następstw i zagrożeń odmowy wstrzymania wykonania decyzji - jednakże bez uprawdopodobnienia choćby wystąpienia tych zagrożeń. Do wykazania, że wnoszącej skargę grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek strony, ponieważ argumentacja wniosku powinna być dodatkowo wsparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza tymi dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, składającej wniosek. Okoliczności (uprawdopodobnionych) uzasadniających wstrzymanie wykonania Sąd nie znalazł ani w treści wniosku strony o wstrzymanie wykonania, ani w aktach administracyjnych sprawy: nie jest przecież okolicznością uprawdopodobniającą wniosek podejrzenie "fikcyjności" wybranych elementów obrotu gospodarczego w ramach działalności prowadzonej przez stronę. Należy przy tym zauważyć, że – jak wynika z akt administracyjnych – spór skarżącej jest związany z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, w której osiąga przychody w znacznych rozmiarach (por choćby wartość przedmiotu sporu.), natomiast obowiązek zapłaty podatku jest konsekwencją (skutkiem) prowadzenia obrotu i uzyskiwania przychodów, wkalkulowanym w fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, spółka w żaden sposób nie wykazała (już nie mówiąc o rzetelnym udokumentowaniu), że w istocie wykonanie zaskarżonej albo poprzedzającej ją decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by można było stwierdzić spełnienie wymogów z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosku tego nie zmienia fakt powołania się przez stronę na możliwe zagrożenia wynikające z prowadzenia egzekucji (w tym na możliwość upadłości), skoro skarżąca spółka prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń nie wykazała stosowną dokumentacją – o czym wyżej. Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że skoro skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych i weryfikowalnych argumentów odnoszących się do wpływu wykonania decyzji na jej sytuację, Sąd był zobowiązany stwierdzić, iż nie zostało wykazane wystąpienie w przedmiotowej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych powodów Sąd powtarza, powołując się na wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "(...) uznać należy, że złożony wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został uzasadniony w sposób pozwalający na ocenę czy zaistniały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem jego wykonania. Do wykazania, że wnoszącemu skargę grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek strony. Nie jest również wystarczający wywód skarżącej dotyczący jej obaw o utratę płynności finansowej. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a uzasadnienie tych twierdzeń powinno zostać poparte dokumentami źródłowymi zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej składającego wniosek" (postanowienie z 18 marca 2016 r II OZ 292/16, CBOSA). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.